Page 4 of 78 FirstFirst ... 2 3 4 5 6 14 54 ... LastLast
Results 61 to 80 of 1543

Thread: Ενα τραγούδι την ημέρα...

  1. #61
    αντε να μαζευόμαστε σιγά-σιγά...

    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  2. #62
    Off topic μεν, σαν τραγούδι δε

    Καλημέρες!

    Γιατί ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό

  3. #63
    Μετά από χθεσινό «ρεπό», ας ξεκινήσουμε σήμερα μια ζόρικη μέρα με κάτι πολύ χαρούμενο και χαβαλεδιάρικο (και αφιερωμένο στις Αννούλες )

    Καλημέρες!!!

    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  4. #64
    Την καλημέρα μου.....


  5. #65
    από τις καλύτερες εισαγωγές και από τα δυνατότερα τραγούδια τους. Τεράστιοι

    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  6. #66
    Χιονισμένες καλησπέρες...

    Θα μπορούσε και χειρότερα...

  7. #67
    οτι πρέπει για το σημερινό απόγευμα

    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  8. #68
    Καλημέρεεεεςςςςς!!!

    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  9. #69
    καλλημερα αγγελη!!!!!!
    οποιοs φοβαται...παει και κοιμαται!!!!

  10. #70
    Quote Originally Posted by Tsoutis View Post
    από τις καλύτερες εισαγωγές και από τα δυνατότερα τραγούδια τους. Τεράστιοι

    Ανακαλύπτω ότι δεν είμαι ο μόνος φαν τους σε αυτό το φόρουμ!
    Roy Beerens

  11. #71
    To καλύτερο κατά την προσωπική μου άποψη τραγούδι των Madrugada,
    του κορυφαίου Ρόκ Γκρούπ που ανέδειξε η Νορβηγία.

  12. #72
    Ακούγεται ίσως υπερβολικό, όμως το εννοώ. Αν ποτέ μου έλεγαν ποια είναι η καλύτερη ταινία που είδες ή το καλύτερο βιβλίο που διάβασες, δεν θα μπορούσα να απαντήσω και θα αράδιαζα καμιά δεκαριά.

    Αν όμως μου έλεγαν ποιο είναι το καλύτερο κομμάτι που άκουσες ποτέ και ποιος ο καλύτερος δίσκος, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα...



    Βροχερές και θλιμμένες καλημέρες...

    Υγ. Θα μπορούσε εύκολα να μπει και στο τόπικ της ποίησης

    Citadel reverberates to a thousand voices, now dumb:
    what have we become? What have we chosen to be?
    Now, all history is reduced to the syllables of our name -
    nothing can ever be the same now the Immortals are here.
    At the time, it seemed a reasonable course
    to harness all the force of life without the threat of death,
    but soon we found
    that boredom and inertia are not negative,
    but all the law we know
    and dead are Will and words like survival.

    Arrival at immunity from all age, all fear and all end....
    Why do I pretend? Our essence is distilled
    and all familiar taste is now drained
    and though purity is maintained it leaves us sterile,
    living through the millions of years,
    a laugh as close as any tear....
    Living, if you claim that all that entails is
    breathing, eating, defecating, screwing, drinking,
    spewing, sleeping, sinking ever down and down
    and ultimately passing away time
    which no longer has any meaning.

    Take away the threat of death
    and all you're left with is a round of make-believe;
    marshal every sullen breath
    and though you're ultimately bored by endless ecstasy
    that's still the ring by which you hope to be engaged
    to marry the girl who will give you forever -
    that's crazy, and plainly
    it simply is not enough.

    What is the dullest and bluntest of pains,
    such that my eyes never close without feeling it there?
    What abject despair demands an end to all things of infinity?
    If we have gained, how do we now meet the cost?
    What have we bargained, and what have we lost?
    What have we relinquished, never even knowing it was there?

    What chance now of holding fast the line,
    defying death and time
    when everything we had is gone?
    Everything we laboured for and favoured more
    than earthly things reveals the hollow ring
    of false hope and of false deliverance.

    But now the nuptial bed is made,
    the dowry has been paid;
    the toothless, haggard features of Eternity
    now welcome me between the sheets
    to couple with her withered body - my wife.

    Hers forever,
    hers forever,
    hers forever
    in still life.
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  13. #73
    Ένα από τα ωραιότερα βίντεο-κλιπ που έχουν παιχτεί ποτέ,
    για ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ.
    Νορβηγοί πάλι οι δημιουργοί,Röyksopp το όνομα του γκρούπ, εξωπραγματικό κομμάτι, "What Else Is There?"

  14. #74
    Κι επειδή ο καιρός είναι θλιμμένος, ένα ελληνικό τραγούδι
    για να έχουμε μια μέρα δροσερή.
    Δημήτρης Καρράς - Έχω μια μέρα δροσερή

  15. #75
    Κάτι μου λέει ότι θα τους τα "πάρουμε" σήμερα

    Και για να ανεβάσουμε λίγο διάθεση :


  16. #76
    Οι Δουβλινέζοι τραγουδάνε για τη Salonika. Όλα τα σημάδια το δείχνουνε.Το Δουβλίνο μας περιμένει.Πάμε Αρειανάρα μου...

    there's beauty in the breakdown...

  17. #77
    καλημέρες (σπέρες) ...δυνατά μπας και ανοιξουν τα μάτια

    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  18. #78

  19. #79
    Επειδή είπε... μεγάλη κουβέντα ο Αγγελής παραπάνω...



    Arrow

    Stub towers in the distance,
    riders cross the blasted moor
    against the horizon.
    Fickle promises of treaty,
    fatal harbingers of war, futile orisons
    swirl as one in this flight, this mad chase,
    this surge across the marshy mud landscape
    until the meaning is forgotten.
    Hood masks the eager face, skin stretched and sallow,
    headlong into the chilling night, as swift as any arrow.

    Feet against the flagstones,
    fingers scrabbling at the lock,
    craving protection.
    'Sanctuary!' croaks a voice,
    half-strangled by the shock of its rejection.
    Shot the bolt in the wall, rusted the key;
    now the echoes of all frightful memory
    intrude in the silence.
    What a crawl against the slope - dark loom the gallows.
    One touch to the chapel door, how swiftly comes the arrow.

    "Compassion" you plead,
    as though they kept it in a box -
    that's long since been empty.
    I'd like to help you somehow,
    but I'm in the self-same spot:
    my condition exempts me.
    We are all on the run, on our knees;
    the sundial draws a line upon eternity
    across every number.
    How long the time seems, how dark the shadow,
    how straight the eagle flies, how straight towards his arrow.
    How long the night is - why is this passage so narrow?
    How strange my body feels, impaled upon the arrow.

  20. #80
    Last edited by atlas; 19/12/2010 at 14:49. Reason: ΣΗΜΕΡΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ....ΕΙΧΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΑ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΩ!!!!!!!!
    οποιοs φοβαται...παει και κοιμαται!!!!

Page 4 of 78 FirstFirst ... 2 3 4 5 6 14 54 ... LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •