Page 1 of 2 1 2 LastLast
Results 1 to 20 of 23

Thread: Η ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

  1. #1

    Η ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

    Μια γωνιά, για όσους τις καλές, και πολύ περισσότερο τις δύσκολες, ώρες βρίσκουν καταφύγιο στον "αλλόκοτο" κόσμο της ποίησης.. Ειλκρινά, αμφιβάλλω "αν θα έδινα τη ζωή μου για να μπορούσα να εκφράσω τα μισά απ' όσα νοιώθω στη ψυχή μου", όπως είχε πει ο Πόε, αλλά είμαι βέβαιος πως δύσκολα θα άντεχα το "παράλογο" της ανθρώπινης ύπαρξης χωρίς τη συντροφιά (και) της ποίησης... Τιμής ένεκεν, θα ξεκινήσω από το ποίημα που στάθηκε αφορμή, στα εφηβικά μου χρόνια, να ξεκινήσω την περιπλάνησή μου στο λυτρωτικό (?) αυτό κόσμο..


    Οι μεταμορφώσεις της αιματορουφήχτρας (Μπωντλαίρ - ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ)

    Τότε η γυναίκα με τ'αβρά χείλη, τα φραουλένια,
    σαν φίδι απά' σε κάρβουνα αναφτά στριφογυρνώντας,
    και μέσα στο στηθόδεσμο τα στήθια της ζουλώντας,
    άφηνε τέτοια να κυλούν λόγια μοσχομελένια:
    " Έχω τα χείλη μου υγρά, και ξέρω τρόπους, κάτι
    που σβήνει θύμησε παλιές μες στο βαθύ κρεβάτι.
    Στεγνώνω όλα τα δάκρυα στα ορθά μου στήθια πάνω
    και να γελούνε σαν παιδιά τους γέρους εγώ κάνω.
    Κι έχω γι'αυτόν που θα με δει ολόγυμνη, τη χάρη
    να γίνουνε ήλιος κι ουρανός κι αστέρια και φεγγάρι!
    Και τόση, αγαπητέ σοφέ, γλύκα και τέχνη βάζω,
    άντρα στα βελουδένια μου μπράτσα σαν αγκαλιάζω
    ή σαν μου δίνουν δαγκωνιές στα στήθη μου τα ωραία,
    που ντροπαλή κι αδιάντροπη, αδύναμη ή γενναία,
    πάνω σ'αυτά τα στρώματα, τα ποθοπλανταγμένα,
    θα'κανα να κολάζονται κι οι Άγγελοι για μένα!"

    Και το μεδούλι ως βύζαξε όλο απ'τα κόκκαλά μου,
    και λαγνεμένος έστρεψα σ'εκείνην τη ματιά μου,
    έσκυψα του έρωτα φιλί για να της δώσω, όταν
    είδα ένα ον σιχαμερό, όλο πύον, που αναδευόταν!
    Έκλεισα τα δυό μάτια μου από τη σιχασιά μου,
    μα όταν τα ξανάνοιξα μέσα στο φως, σιμά μου,
    αντί για κείνο το τρανό νευρόσπαστο που σειόταν
    και λες πως αίμα μέσα του πολύ προμηθευόταν,
    κάτι ρημάδια σκελετού τρέμανε τιποτένια,
    που τρίζανε στριγκά καθώς ανεμοδούρα, μόνα,
    ή σαν ταμπέλα κρεμαστή σε βέργα σιδερένια
    που την κουνούν οι αγέρηδες τις νύχτες του χειμώνα.
    Last edited by Kotsaftis; 28/11/2010 at 01:08.

  2. #2
    στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
    αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
    μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

    Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
    Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
    και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
    κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

    Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
    Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
    με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
    ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

    Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
    θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
    Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
    το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

    Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
    τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
    Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
    όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

    KΑΡΥΩΤΑΚΗΣ- Όταν κατέβουμε τη σκάλα.. 1928
    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  3. #3
    Μάρτιαι Ειδοί - Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

    Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
    Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
    αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
    να τες ακολουθείς. Και όσο εμπροστά προβαίνεις,
    τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

    Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
    έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
    τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω,
    εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
    αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
    κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
    και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
    είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν»,
    μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν' αναβάλεις
    κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους
    που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
    (τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
    κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις
    τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

  4. #4
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  5. #5
    Με αφορμή τη σημερινή γιορτή...

    Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει (Νίκος Καρούζος)

    Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.
    Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα
    διορθώνει τὶς σκέψεις· ἔπειτα
    συμμαζώνει τὴ θλίψη καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη
    τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει·
    ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει.

  6. #6
    Το χει η μοίρα αυτής της "γωνιάς" να είναι παραμελημένη.. Κάτι ήξερε ο Μπωντλαίρ όταν έγραφε το..

    Άλμπατρος

    Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε,
    πιάνουνε τ΄ άλμπατρος – πουλιά της θάλασσας τρανά-
    που ράθυμα, σαν σύντροφοι του ταξιδιού, ακολουθάνε
    το πλοίο που μες στα βάραθρα γλιστράει, τα πικρά.

    Μα μόλις σκλαβωμένα εκεί στην κουπαστή τα δέσουν,
    οι βασιλιάδες τ΄ ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια,
    τ΄ άσπρα μεγάλα τους φτερά τ΄ αφήνουνε να πέσουν
    και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνονται κουπιά.

    Αυτά που ΄ναι τόσο όμορφα, τα σύννεφα όταν σκίζουν,
    πως είναι τώρα κωμικά κι άσχημα και δειλά!
    Άλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,
    κι άλλοι πηδάνε σαν κουτσοί, κοροϊδευτικά.

    Μ΄ αυτούς τους νεφοπρίγκιπες κι ο Ποιητής πώς μοιάζει!
    Δεν σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά
    μα ξένος μες στον κόσμο αυτόν που γύρω του χουγιάζει,
    σκοντάφτει απ΄ τα γιγάντια του φτερά σαν περπατά.

  7. #7
    Ας δώσω λίγη ζωή στην παραμελημένη τούτη γωνιά....

    Plus au fond, tout au fond, dans la Μaison de l’Ame,
    Οù vont et viennent et s’ asseoient autour d’un feu,
    Les Passions avec leurs visages de femme.
    RΟDΕΝΒACΗ

    Μέσα στο Σπίτι της Ψυχής γυρίζουνε τα Πάθη —
    ωραίες γυναίκες στα μεταξωτά
    ντυμένες, και με σάπφειρους εις το κεφάλι.
    Aπό την πόρτα του σπιτιού έως μέσα εις τα βάθη
    ορίζουνε τες αίθουσες όλες. Στην πιο μεγάλη —
    τες νύχτες που το αίμα των ζεστάθη —
    χορεύουνε και πίνουνε με τα μαλλιά λυτά.

    Έξω απ’ τες αίθουσες, χλωμές και κακοεντυμένες
    με φορεσιές ενός παλιού καιρού,
    οι Aρετές γυρίζουν και με πίκρα ακούνε
    την εορτή που κάμνουνε οι εταίρες μεθυσμένες.
    Στων παραθύρων τα υαλιά τα πρόσωπα κολνούνε
    και βλέπουν σιωπηλές, συλλογισμένες,
    τα φώτα, τα διαμαντικά, και τ’ άνθη του χορού.

    Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

  8. #8
    Ἀνάσταση
    Νὰ τ᾿ ἡ μεγάλη νύχτα! Καλὴ νύχτα!
    Ψηλὰ τὸ κυπαρίσσι σὲ καλεῖ.
    - Ἔλα, δὲν ἔχεις τίποτα νὰ χάσεις
    μάιδε νὰ θυμηθεῖς καὶ νὰ ξεχάσεις.

    Πατρίδα; Πουλημένη στὸ σφυρί!
    Λεφτεριά; Μὲ χαλκᾶδες δὲν μπορεῖ!
    Παιδιά; Ποῦ τὰ χεῖ ἂς κλαίει μέχρι θανάτου,
    θά ῾ναι σκλαβ᾿ ἢ προδότες τὰ ὀρφανά του!

    Εἰσ᾿ ἄδειος ἤσκιος μέσα σ᾿ ὅλα τ᾿ ἄδεια.
    Δὲν εἶναι τόσο μάβρα τὰ σκοτάδια
    τοῦ τάφου, ὅσο τὰ φέγγῃ τῆς ἡμέρας,
    τὰ φέγγῃ τῆς σκλαβιᾶς καὶ τῆς φοβέρας.

    Πιὸ σίχαμ᾿ ἀπ᾿ τὸ κάθε γῆς σκουλῆκι,
    οἱ θεόμορφοι δυνάστες σου καὶ λύκοι.
    Μὴ λὲς ἀφανισμὸ τὸ θάνατό σου,
    ἀφοῦ δὲ ζοῦσες γιὰ τὸν ἐαφτό σου.

    Ἂν ἔκανες τὸ χρέος σου στὸ λαό,
    σὰν ξεχυθεῖ μὲ πάθος παλαιὸ
    τὴν πᾶσαν ἀτιμία νὰ συνεπάρει,
    μ᾿ ἄλλους πολλοὺς θά ῾χει κ᾿ ἐσὲ μπροστάρη.

    Κώστας Βάρναλης
    οποιοs φοβαται...παει και κοιμαται!!!!

  9. #9
    εγώ πάλι στο μοναδικό που μπορώ να διαβάζω κάθε μέρα και κάθε μέρα άλλα να μου δίνει.

    Σαρλ Μποντλαίρ

    Τὸ δηλητήριο

    Τὸ κρασὶ ντύνει καὶ τὴ πιὸ ἄθλια τρώγλη
    μὲ λαμπρὴ πολυτέλεια,
    τὴ μεταμορφώνει σὲ χρυσὸ παλάτι
    μὲ τὶς χρυσές, τὶς πορφυρὲς λάμψεις του
    ποὺ μοιάζουν ἥλιο ποὺ δύει στὴν ὁμίχλη.

    Τὸ ὄπιο μεταμορφώνει τὸ ἀπέραντο
    μεγαλώνει τὸ ἀέναο
    μακραίνει τὸν καιρό,
    ἐπιμηκύνει τὸν καιρό,
    βαθαίνει τὴ λαγνεία
    καὶ τὶς σκοτεινές,
    τὶς ἐρεβώδεις ἡδονὲς
    ὁδηγεῖ τὴ ψυχὴ πέρα ἀπ᾿ τὰ σύνορα.

    Ὅμως ὅλα τοῦτα εἶναι χλωμὰ
    μπροστὰ στὸ δηλητήριο ποὺ κυλᾶ
    ἀπὸ τὰ μάτια σου -τὰ πράσινά σου μάτια λίμνες
    καὶ μέσα τους ριγεῖ ἡ ψυχή μου καὶ ταράζεται
    οἱ σκέψεις μου ὀρυμαγδὸς κι ὑψώνονται
    πάνω ἀπὸ τὶς πικρὲς ἀβύσσους.

    Ὅμως ὅλα τοῦτα εἶναι χλωμὰ
    μπροστὰ στὸ θαῦμα τὸ ὑπέροχο
    τοῦ σάλιου σου ποὺ μὲ σπαράζει
    ποὺ ρίχνει στὴ λήθη τὴ ψυχή μου
    στὸν ἴλιγγο τὴν παρασύρει δίχως τύψεις
    κι ἄπνοη τήνε σέρνει
    στὴν ὄχθη τοῦ θανάτου...
    contra omina, contra fata deum, peruerso numine...

  10. #10
    Έξοχο και αφιερωμένο στα μάτια της Μαρί Ντομπρέν... Ας βάλω, όμως, (μιας και τα ποιήματά του κατέχουν, μέχρι στιγμής, τη μερίδα του λέοντος σ' αυτή τη γωνιά) κι ένα "επίκαιρο" σχόλιο για την ποίησή του ("όλα τα λεφτά" στην τελευταία πρόταση..)

    Η Φιγκαρό της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την εμφάνιση των "Ανθέων Του Κακού":

    «Σε μερικά σημεία αμφιβάλλουμε για τη πνευματική υγεία του κυρίου Μπωντλαίρ. Όμως μερικά άλλα δε μας επιτρέπουνε περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, μονότονη κι επιτηδευμένη επανάληψη ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα, για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μίασμα».

  11. #11
    «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε,
    πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός

  12. #12

  13. #13


    ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΘΗΣΕΑΣ

    Στίχοι: Δημήτρης Βάρος
    Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
    Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος & Μαρία Φωτίου ( Ντουέτο )

    Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί
    και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
    ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
    Χάνεσαι σαν το γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή.
    Πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
    Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
    Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

    Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
    Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκκαλωσες στη σκαλωσιά.
    Πού πήγαν οι τρακόσοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
    Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

    Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
    βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
    Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

    Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
    για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
    Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί.
    Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

    Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα νέα ψάχνεις για δουλειά.
    Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά.
    Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά,
    τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

    Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό
    κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
    Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
    Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

    Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ' αγέρι της νυχτιάς
    και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
    Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
    πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.
    Last edited by atlas; 25/06/2011 at 15:40.
    οποιοs φοβαται...παει και κοιμαται!!!!

  14. #14
    ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ

    Σε παίρνει για ταξίδι μια σειρήνα
    και μια πικρία μας ματώνει ανείπωτη.
    Tη σκοτεινή σου μελετάμε πείνα
    καχύποπτοι, ανύποποι και ύποπτοι.

    Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά,
    δίδυμα πάνε φορτηγά
    κι ένα ιπτάμενο δελφίνι
    στον Πόρο και στη Σαντορίνη.
    Τα ναύλα μου πώς ν' αγοράσω
    τώρα που απόμεινα στον άσσο.

    Στο μέτωπο τριγύρω στις ραβδώσεις
    μια μύγα παίζει ως κορασίδα άπορη.
    Οι φίλοι σ' επισκέπτονται με δόσεις
    παράφοροι, ανυπόφοροι κι αδιάφοροι.

    Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά,
    δίδυμα πάνε φορτηγά
    κι ένα ιπτάμενο δελφίνι
    στον Πόρο και στη Σαντορίνη.
    Απόψε πρέπει να προφτάσω
    γιατί αύριο θε να σε χάσω.

    Ιωνικές κολώνες σε μαγκώνουν
    και σου χαρίζουν τιμωρία άδικη.
    Σ' αυτή την άσπρη πρέσσα δε γλιτώνουν
    διάδικοι, υπόδικοι, κατάδικοι.


    Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά
    δίδυμα πάνε φορτηγά
    κι ένα ιπτάμενο δελφίνι
    στον Πόρο και στη Σαντορίνη.
    Τα ναύλα μου δε θα αγοράσω
    γιατί απόμεινα στον άσσο.

    Μέχρι να αρχίσεις, μέχρι να τελειώσεις
    το πρόσωπό τους αποστρέψανε άφωνοι
    οι φίλοι και γελούν στις συγκεντρώσεις
    μεγάφωνοι, μικρόφωνοι, παράφωνοι.

    Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά
    δίδυμα φτάνουν φορτηγά
    κι ένα ιπτάμενο δελφίνι
    στον Πόρο και στη Σαντορίνη.
    Κι εγώ απόψε θα σε χάσω
    και αύριο θα σε ξεχάσω.


  15. #15

    Charles Baudelaire - Ὁ βρυκόλακας

    Ὁ βρυκόλακας

    Καθὼς οἱ δαίμονες μὲ τ᾿ ἄγριο μάτι,
    θὰ σοῦ ξανάρθω σιγὰ στὸ κρεβάτι
    καὶ θὰ γλυστρήσω κοντά σου ἀχνός,
    σὰν τὰ φαντάσματα τῆς νυκτός.

    Ξανὰ θὰ σοῦ δώσω μελαχροινή μου
    σὰν τὸ φεγγάρι ψυχρὸ τὸ φιλί μου
    καὶ χάδια τέτοια σὰν τοῦ φιδιοῦ
    ποὺ σέρνεται πλάι σὲ τάφο νεκροῦ.

    Καὶ μόλις φέξει ἡ αὐγὴ πελιδνὴ
    τὴ θέση μου θὰ ῾βρεις ἐκεῖ ἀδειανὴ
    καὶ κρύα ὡς ποὺ νὰ ῾ρθει πάλι τὸ βράδυ.

    Ὅπως οἱ ἄλλοι μ᾿ ἀγκαλιὲς καὶ χάδι...
    στὴ νιότη σου καὶ στὴ ζωή σου ἐδῶ
    θὰ βασιλέψω μὲ τὴ φρίκη ἐγώ.
    Πας μη ΠΑΣ βάρβαρος!!!
    ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ ΑΓΙΑΞ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

  16. #16
    Μανόλης Αναγνωστάκης

    Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!

    Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
    Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
    Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
    Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

    Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
    Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
    Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
    Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

    Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
    Κλέφτες!
    Στὰ ψέματα παίζαμε!

  17. #17
    Υπό δοκιμή dkotza's Avatar
    Join Date
    Oct 2011
    Location
    Μυτιλήνη-Χαλκίδα
    Posts
    89
    Στον καφενέ απ’ έξω σαν μπέης ξαπλωμένος

    του ηλίου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ
    
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.


    
Σε μία καρέκλα τό ‘να ποδάρι μου τεντώνω
το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί

    Αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο

    τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

    
Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός ! τί φύσις !
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές

    κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις

    και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.


    
Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ’ αγέρωχο πολύ

    και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω

    τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο
    
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω

    κι επάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.


    
Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
επάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…

    εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω

    κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει.

    Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ

    τον βρίζω και με βρίζει τον δέρνω και με δέρνει

    και τέλος… δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

    
Γ. Σουρής
    Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς......

  18. #18
    όσες φορές κι αν το διαβάσεις, της πρώτης ανάγνωσης το σκίρτημα ψυχής θα νοιώσεις...

    απολείπειν ο θεός αντώνιον

    σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
    αόρατος θίασος να περνά
    με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
    την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
    που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
    που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
    σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
    αποχαιρέτα την, την aλεξάνδρεια που φεύγει.
    προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
    ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
    μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
    σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
    σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
    πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
    κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
    με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
    ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
    τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
    κι αποχαιρέτα την, την aλεξάνδρεια που χάνεις.

  19. #19
    Οι Μακαρισμοί (Ματθαίου κεφ. ε' στίχοι 1-12)

    «Ιδών δε ο Κύριος τους όχλους ανέβη είς το όρος, και καθίσαντος αυτού προσήλθον αυτώ οι μαθηται αυτού, και ανοίξας το στόμα αυτού εδίδασκεν αυτούς λέγων·

    Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

    Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται.

    Μακάριοι οί πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γήν.

    Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται.

    Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται.

    Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.

    Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται·

    Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.

    Μακάριοι εστέ, όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν υμάς και είπωσι πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού.

    Χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς· ούτω γαρ έδιωξαν τους προφήτας τους προ υμών».

  20. #20


    ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ του Αλλεν Γκίνσμπεργκ (απόσπασμα)

    ...άγια η υπερφυσική, υπέρλαμπρη, νοήμων ευγένεια της ψυχής!

Page 1 of 2 1 2 LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •