Page 5 of 5 FirstFirst ... 3 4 5
Results 81 to 100 of 100

Thread: Κείμενα Γιώργου Παρασκευά

  1. #81
    ακομα μερικα του Μαστορα, που ειναι σαν να γραφτηκαν σημερα...


    Ήτανε πολύ παλιά η ιδέα...

    Ν’ ανοίξουμε την εβδομάδα με κάτι διαφορετικό που... δεν είναι! Το πετρέλαιο στα 59 δολάρια το βαρέλι και οδεύει προς τα 70. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά διασπάστηκε με πρωταγωνιστή τον Τόνι Μπλερ και τη Μεγάλη Βρετανία. Οι παλιοί θα θυμούνται τη σθεναρή άρνηση των τότε εταίρων, κυρίως των Γάλλων, στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΟΚ και το περίφημο «non» του Στρατηγού Ντε Γκωλ. Μπήκε, όμως, η Μεγάλη Βρετανία, έγινε ο ρυθμιστής, αν όχι η κυρίαρχος δύναμη, όντας κώλος και βρακί με τις Η.Π.Α., και ως αποτέλεσμα έχουμε σήμερα μια Ευρωπαϊκή Ένωση σε αδιέξοδο, χωρίς προϋπολογισμό. Και η Μεγάλη Βρετανία είναι εκτός ΟΝΕ διατηρώντας τη λίρα της, ενώ το Ευρώ άρχισε να υποχωρεί έναντι του δολαρίου, με συνέπεια η αύξηση στην τιμή του πετρελαίου να είναι πιο αισθητή στις χώρες της ΟΝΕ. Η Φάρα καλά κρατά, ενώ το κέντρο των αποφάσεων είναι το Λονδίνο και ΟΧΙ η Ουάσινγκτον ή η Νεα Υόρκη! Για τσιράκια έχουν οι Εγγλέζοι τους Γιάνκηδες, για καραγκιόζηδες. Μήπως εκδικούνται τώρα οι Εγγλέζοι τους Γάλλους για το «όχι» τους τότε, μιας και ποτέ δεν έτρεφαν μεγάλη συμπάθεια ο ένας λαός για τον άλλο; Μπα! Στα σχέδια της Φάρας δεν χωράνε συναισθηματισμοί...

    Πάντως, εγώ σας το έχω πει εδώ και πάααρα πολύ καιρό: τα αχνάρια του φιδιού είναι πασιφανή, σε όποιον θέλει να τα δεί. Θα επέλθει ένας τέτοιος οικονομικός Αρμαγεδδών, που το κραχ του μεσοπολέμου θα φαντάζει σαν τζαμπορί προσκόπων σε άλσος. Προσχεδιασμένα πράγματα. Η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση – και τα επακόλουθά της - θα είναι το προτελευταίο βήμα προς την παγκοσμιοποίηση. Προτελευταίο, μόνο αν δεν πετύχει ολοκληρωτικά. Τότε το τελευταίο θα είναι μια πλαστή απειλή από το διάστημα. Θα δείτε σόου λέιζερ στους αιθέρες από τη Φάρα, τύφλα να ‘χει η τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας. Αν δεν πετύχει η οικονομική κατάρρευση, είπαμε, που μάλλον θα πετύχει. Διότι με το χρήμα να χάνει την αξία του, με τα ακίνητα να ξεφτιλίζονται, με τις συντάξεις να μην αγοράζουν ούτε τσιγάρα, με την ανεργία πιθανό στο 30%, τα επιτόκια στο 20-25% και με κάτι πολέμους εκεί κι εδώ, γονατάνε οι πάντες. Το πρόβλημα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος ΔΕΝ μπορεί να συνδέσει γεγονότα του κάπως μακρινού παρελθόντος με το παρόν, διότι ΔΕΝ αντιλαμβάνεται ότι το πρόγραμμα της Φάρας είναι πολύ μακροχρόνιο, ότι οι μπόσικοι σχεδιάζουν δεκαετίες, αν όχι αιώνες μπροστά. Θα με θυμηθείτε...

    Γι αυτούς, όμως, που δεν γνωρίζουν κάποια σημαντικά πράγματα, να (αντι)γράψουμε δυο τρεις αράδες. Βρε, άστε τον... εθνάρχη και τους μακαρισμούς, θα έρθει η ώρα που θα δαγκώνετε το ένα σας και θα πονάνε και τα είκοσι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα είναι αργά! Αυτό που έχουμε σήμερα εξελίχθηκε από μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου που ονομαζόταν Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ή Κοινή Αγορά. Το παρόν υπερκράτος δεν μπορούσε να προβλεφθεί από τον πολύ κόσμο τότε. Έτσι δουλεύει η Φάρα, βήμα με βήμα. Αν ο Αδόλφος Χίτλερ κέρδιζε τον πόλεμο, είχε έτοιμο οικονομικό σχέδιο για την Ευρώπη. Το όνομά του ήταν Europaische Wirtscraft = gemeinschaft. Η μετάφρασή του; Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - ΕΟΚ! Έχασε μεν ο Χίτλερ τον πόλεμο (τουλάχιστο έτσι λένε!), αλλά πάλι είχαμε το ίδιο σχέδιο, την ίδια οικονομική πολιτική. Γιατί; Διότι ήταν το σχέδιο της Φάρας για όποιον κέρδιζε τον πόλεμο, αφού και οι δύο πλευρές είχαν τον ίδιο χρηματοδότη.

    Ξέρετε πόσο παλιά πάει η ιδέα των ενωμένων κρατών της Ευρώπης με κεντρικό έλεγχο; Το βρήκατε! Στον 12ο και 13ο αιώνα και τους Σταυροφόρους! ¶λλαξε ο Μανολιός τα ρούχα, αλλά όχι την ιδέα. Τι Σταυροφόροι, τι Μασόνοι (το ίδιο πράγμα είναι), τι Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και μπράβο Γιωργάκη για την πρόσφατη ομιλία σου στη λέσχη για το Πού Πάει η Ευρώπη, ακροφλαβίνη θα χρειάστηκαν από το ξύσε-ξύσε όσοι ήταν παρόντες! Τέλος πάντων, τρεις ήταν οι άνθρωποι πίσω από την ιδέα της δημιουργίας της ΕΟΚ για λογαριασμό της Φάρας: Ο Ζαν Μοννέ, ο Αυστριακός κόμης Ρ.Ν. Κούντενχοφε-Καλέργκι (μπας και παλιά είχε μπει κανας Καλλέργης στην οικογένεια και ο Πολωνός «σοσιαλιστής» Γιόζεφ Ρέτινγκερ, που είχε βοηθήσει το ναζιστή πρίγκηπα Βερνάρδο να στήσει τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Εκείνος που μας ενδιαφέρει περισσότερο, όμως, είναι αυτός ο Κουντενχόφε - Καλέργκι. Είχε βαφτιστεί Ριχάρδος προς τιμή του συνθέτη Ριχάρδου Βάγκνερ, για τον οποίο ο Χίτλερ είχε πει ότι, για να καταλάβει κάποιος τη ναζιστική Γερμανία, έπρεπε πρώτα να καταλάβει το Ριχάρδο Βάγκνερ. Ένας στενός φίλος του πατέρα του κόμητα ήταν ο Θεόδωρος Χερτζλ, ο κατ’ εξοχήν ιδρυτής του Σιωνισμού (αν και οι Ρότσιλντ, και όχι μόνον, είχαν μπόλικα να κάνουν μ’ αυτό).

    Ο κόμης, λοιπόν, είχε γράψει ένα βιβλίο το 1923 που καλούσε για ενοποίηση της Ευρώπης στα Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν Pan Europa (Παν-Ευρώπη) και ο Κουντενχόφε – Καλέργκι ίδρυσε την Πανευρωπαϊκή Ένωση με παραρτήματα σε όλη τη γηραιά ήπειρο, με την υποστήριξη του πρώτου μεγάλου κράχτη της παγκοσμιοποίησης, του Συνταγματάρχη Χάους (δείτε παλαιότερα κομμάτια), και του Χέρμπερτ Χούβερ. Ποιος χρηματοδότησε τον Κουντενχόφε – Καλέργκι; Μα, εκείνοι που χρηματοδότησαν τον Χίτλερ, τον Λένιν και τον Τρότσκι, βέβαια!!! Λέει ο κόμης στην αυτοβιογραφία του:

    «Στις αρχές του 1924, πήραμε μια κλήση από το βαρώνο Λουί ντε Ρότσιλντ. Ένας από τους φίλους του, ο Μαξ Βάρμπουργκ (σ.σ. ο τραπεζίτης του Χίτλερ), είχε διαβάσει το βιβλίο μου και ήθελε να μας γνωρίσει. Προς μεγάλη έκπληξή μου, ο Βάρμπουργκ πρόσφερε αυθόρμητα 60,000 χρυσά μάρκα για να τακτοποιηθεί οικονομικά το κίνημα τα πρώτα τρία χρόνια. Ο Μαξ Βάρμπουργκ, που ήταν ένας από τους πλέον διακεκριμένους και σοφούς ανθρώπους που έχω συναντήσει ποτέ, είχε μια αρχή να χρηματοδοτεί τέτοια κινήματα. Διατήρησε ειλικρινές ενδιαφέρον για την Παν-Ευρώπη σε όλη του τη ζωή. Ο Μαξ Βάρμπουργκ ήταν που κανόνισε το ταξίδι μας στις Η.Π.Α. το 1925, για να με συστήσει στους Πολ Βάρμπουργκ και Μπέρναρντ Μπαρούχ (σ.σ. επίσης Εβραίοι διεθνείς τραπεζίτες/Φάρα)».

    Φίλοι και φίλες, μιλάμε για αρχές της δεκαετίας του ’20, σωστά; Τότε είχαν μπει οι βάσεις για την Ε.Ε. (η κεντρική ιδέα ήταν πολύ πιο παλιά). Τα ίδια πρόσωπα, πανάθεμά τους: Βάρμπουργκ, Ρότσιλντ, Μπαρούχ, Μόργκαν. Βρε, ποιος Χίτλερ, ποιος Λένιν και Τρότσκι, ποια Σοβιετική Ένωση και Ευρωπαϊκή Ένωση, τα ίδια άτομα ήταν πίσω απ’ όλους και όλα – η Φάρα! Και κάτσετε να ευλογείτε τον... εθνάρχη για την είσοδο της Ελλάδος στην Ε.Ε.! Όσο για τους κουμπάρους κάτω, ουουουουουου... Εκεί να δείτε θρήνους και οδυρμούς, όταν η λίρα Κύπρου γίνει Ευρώ! Δεν ασχολούμαι με την είσοδο της Τουρκίας, διότι όπως πάνε τα πράγματα, πιθανό να μην αντέξει τόσο στο χρόνο η Ε.Ε. Αν αντέξει, τότε θα βαρέσει οριστική διάλυση με την είσοδο των εφέντηδων. Λέτε να μην είναι αυτό στο σχέδιο;

  2. #82
    Καρφί δεν του καιγόταν...

    Είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς την παγκόσμια συνωμοσία, αν πρώτα δεν κατανοήσει το μηχανισμό του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Αυτό δεν διδάσκεται στα σχολεία και κανένας οικονομολόγος του κατεστημένου, ή παρουσιαστής τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων θα αναφέρει ποτέ (αν ο παρουσιαστής το έχει καταλάβει ο ίδιος και δεν προτιμά ν’ ασχολείται με λιγότερο ζόρικα θέματα, όπως το Γιουροβίζιον και οι φωτογραφίες της Έλενας Παπαρίζου σε ροζ ιστοσελίδες!). Οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι τρέχει, διότι έχουν προγραμματιστεί από το εκπαιδευτικό σύστημα να πιστεύουν σε βλακείες, ενώ άλλοι απλά δεν θέλουν να γνωρίζει ο κόσμος. Η βάση του τεχνάσματος για μια παγκόσμια κυβέρνηση, για ένα στρατό, μια τράπεζα και ένα νόμισμα είναι χτισμένη πάνω στη φανταστική απάτη που λέγεται τραπεζικό σύστημα.

    Στις τράπεζες έχει δοθεί το δικαίωμα να «δημιουργούν» λεφτά, ανύπαρκτα λεφτά γνωστά ως «πίστωση». Δεν τους στοιχίζει τίποτα, αλλά από τη στιγμή που αυτή η πίστωση θα μπει σε θεωρητική ύπαρξη, οι τράπεζες αρχίζουν να χρεώνουν τόκους. Αυτό είναι το σύστημα που ελέγχει τη ζωή όλων μας. Το πράγμα, όμως, δεν σταματά εδώ. Όταν πάρεις ένα δάνειο, ας πούμε 30,000 Ευρώ, η τράπεζα «δημιουργεί» πίστωση για το μέγεθος του δανείου. Θεωρητικά, αυτά είναι νέα λεφτά. Δεν θα πληρώσεις, όμως, μόνο 30,000 Ευρώ, διότι έχεις και τους τόκους. Ο τόκος δεν «δημιουργείται» από την τράπεζα, αλλά πρέπει να βρεθεί από αλλού. Από πού; Από το χρήμα και την πίστωση που ήδη κυκλοφορεί!

    Με αυτό τον τρόπο, από τον καιρό που καθιερώθηκε αυτό το τρελό τραπεζικό σύστημα, ο πραγματικός πλούτος του πλανήτη απορροφείται από το τραπεζικό σύστημα με τη μορφή των τόκων που πληρώνονται για κάθε δάνειο σε κάθε πρόσωπο, επιχείρηση ή κυβέρνηση. Αυτό επιτρέπει στις τράπεζες να δανείζουν ακόμα περισσότερα ανύπαρκτα λεφτά και να χώνουν τον κόσμο ακόμα περισσότερο σε χρέη. Ο πλούτος και η ικανότητα για πίστωση που έχουν συσσωρεύσει οι τράπεζες είναι πέραν καθε κατανόησης, ξεπερνούν κατά πολύ και αυτές τις Η.Π.Α., την πιο πλούσια χώρα στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, οι τραπεζίτες είναι οι ιδιοκτήτες των Η.Π.Α. και σχεδόν κάθε άλλης χώρας στον κόσμο. Οι τραπεζίτες έχουν χρησιμοποιήσει το βουνό του πλούτου και της πίστωσης για ν’ αγοράσουν και να ελέγξουν τις εταιρίες πετρελαίου, πολυεθνικές κάθε είδους, τα ΜΜΕ, τις βιομηχανίες όπλων, τις φαρμακευτικές εταιρίες, τους πολιτικούς, τους πολιτικούς «συμβούλους» και ουσιαστικά ο,τιδήποτε είναι αναγκαίο για να ελέγχουν τον κόσμο. Οι ίδιες λίγες οικογένειες τα έχουν όλα! Κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από οργανισμούς-βιτρίνες, το πλέγμα των εταιριών τους και των μαριονετών συμβούλων τους και υποστηρίζονται στην επιθυμία τους για μυστικότητα από τα παθητικά ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα.

    Οι Ροκφέλερ και οι Ρότσιλντ ελέγχουν ένα φανταστικό δίκτυο από τράπεζες, εταιρίες πετρελαίου, πολυεθνικές, αεροπορικές εταιρίες και δεκάδες άλλους οργανισμούς. Η Τράπεζα Τσέις Μανχάταν των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ έχει αρκετή δύναμη για να προκαλέσει από μόνη της ένα παγκόσμιο οικονομικό πανικό. Το 1995 η Τσέις συγχωνεύτηκε με την Κέμικαλ Μπανκ (Chemical Bank), η οποία είχε ήδη απορροφήσει τη Μανιουφάκτιουρερς Χάνοβερ (Manufacturers Hanover). Η συγκέντρωση δύναμης είναι απίστευτη. Όμως, αυτοί που ελέγχουν τέτοιες αυτοκρατορίες κρύβονται πίσω από άλλους, πίσω από ιδρύματα, οργανισμούς και εταιρίες. Η ικανότητα των Ροκφέλερ να κρύβουν την έκταση της δύναμής τους είναι φαινομενική. Αυτή των Ρότσιλντ, όμως, προσεγγίζει την ιδιοφυία! Κυρίως από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησαν να προβάλουν μια εικόνα παρακμάζουσας δύναμης, που δεν παίζει πια στη μεγάλη λίγκα. Αυτοί, όμως, είναι Η μεγάλη λίγκα, μαζί με κάποια άλλα στοιχεία της παγκόσμιας ελίτ.

    Με τον έλεγχο της δημιουργίας της πίστωσης, οι τραπεζίτες μπορούν να προκαλέσουν οικονομικές ακμές και παρακμές, ανθίσεις και υφέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μια οικονομική ύφεση ΔΕΝ προκαλείται από από μια κατάρρευση στη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Ο κοσμάκης δεν αποφασίζει ξαφνικά ότι δεν θέλει πια να εργαστεί, ή ν’ αγοράσει προϊόντα. Η οικονομική ύφεση προκαλείται όταν δεν υπάρχει αρκετό «χαρτί» ή ηλεκτρονικό χρήμα σε κυκλοφορία για να πληρωθούν αγαθά και υπηρεσίες. Και ποιος ελέγχει τα λεφτά/πίστωση σε κυκλοφορία; Οι τράπεζες! Αν θέλουν να προκαλέσουν μια ύφεση για τους απώτερους σκοπούς τους, όπως λόγου χάρη στην προπολεμική Γερμανία και τις Η.Π.Α., παίρνουν μέτρα για τη μείωση του χρήματος σε κυκλοφορία. Μειώνουν τα δάνεια και αυξάνουν τους τόκους! Σε τέτοιες παριπτώσεις, τα κέρδη για τους μεγαλοτραπεζίτες είναι υπέρογκα. Διότι ο κόσμος εξακολουθεί να πληρώνει τόκους για δάνεια που είχε πάρει πριν την ύφεση και, αν δεν πληρώσει, τότε οι τράπεζες παίρνουν την περιουσία του τζάμπα. Τζάμπα, διότι οι αξίες των ακινήτων πέφτουν σε μια ύφεση! Και με κάθε πληρωμή τόκων κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, ακόμα περισσότερα λεφτά αποσύρονται από την κυκλοφορία, δεν επανακυκλώνονται με νέα δάνεια και έτσι η ύφεση μεγαλώνει!

    Αυτή η διαδικασία μείωσης του χρήματος σε κυκλοφορία, με επακόλουθο την οικονομική ύφεση, παρατηρείται συνεχώς. Οι οικονομολόγοι της Φάρας και τα σκυλάκια τους, οι πολιτικοί, πιπιλάνε την καραμέλα ότι η ύφεση είναι μέρος ενός «οικονομικού κύκλου». Βλακείες και ασυναρτησίες! Τη δεκαετία του ’30, εκείνη η φοβερή ύφεση, λόγω της οποίας άνδρες, γυναίκες και παιδία πείνασαν σε μια γη της επαγγελίας όπως οι Η.Π.Α., προκλήθηκε από τις τράπεζες που αφαίρεσαν χρήματα από την κυκλοφορία και αρνήθηκαν πιστώσεις. Δεν ήταν διότι ο κόσμος δεν ήθελε να φάει, αλλά διότι χρήματα είχαν αφαιρεθεί τεχνικά από την κυκλοφορία. Ένας «εκ των έσω», ο Ρόμπερτ Χ. Χέμχιλ της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας της Ατλάντα είπε:

    «Αυτή είναι μια συγκλονιστική σκέψη. Είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από τις εμπορικές τράπεζες. Κάποιος πρέπει να δανειστεί το κάθε δολάριο που βρίσκεται σε κυκλοφορία, σε ρευστό ή πίστωση. Αν οι τράπεζες δημιουργήσουν μπόλικο συνθετικό χρήμα ευημερούμε, αν όχι, πεινάμε. Είμαστε απόλυτα χωρίς ένα μόνιμο χρηματικό σύστημα. Για κάποιον που έχει αρπάξει την πλήρη εικόνα, η τραγική γελοιότητα της απελπιστικής θέσης μας είναι απίστευτη, αλλά ιδού. Είναι το πιο σημαντικό θέμα το οποίο ευφυείς άνθρωποι πρέπει να ερευνήσουν και να διαλογιστούν επ’ αυτού. Είναι τόσο σημαντικό, που ο πολιτισμός μας μπορεί να καταρρεύσει, εκτός αν γίνει ευρέως αντιληπτό και τα λάθη του διορθωθούν πολύ σύντομα».

    Και τι έγινε αμέσως μετά το κραχ της δεκαετίας του ’30; Τα λεφτά που δεν υπήρχαν και ως εκ τούτου έπεσε πείνα, με ορδές πεινασμένων να πηγαίνουν από φάρμα σε φάρμα για δουλειά κι ένα κομμάτι ψωμί, ξαφνικά βρέθηκαν! ¶νοιξαν οι κρουνοί όταν ήρθε η ώρα του πολέμου της Φάρας και χρηματοδοτήθηκαν με υπέρογκα ποσά ο Χίτλερ, η Ιαπωνία και η πολεμική προσπάθεια των Η.Π.Α. και της Μεγάλης Βρετανίας! Γιατί; Διότι οι πόλεμοι είναι «δουλειές» αυτών που ελέγχουν το χρήμα! Και ο κόσμος ακόμα πιστεύει ότι την ύφεση της δεκαετίας του ’30 τερμάτισε το «Νέο Πρόγραμμα» (New Deal) του Ρούσβελτ, εκείνης της επαίσχυντης μαριονέτας της Φάρας. Ποσώς! Την ύφεση τερμάτισαν οι τραπεζίτες, ρίχνοντας λεφτά στην κυκλοφορία για τις σκοπιμότητές τους...

    Μια ανατριχιαστική σκέψη: Αυτή τη στιγμή υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που, είτε μεμονωμένα, είχε σε σύμπραξη με άλλους ομοϊδεάτες, μπορούν να βυθίσουν τον κόσμο σε μια μαύρη εποχή, σε έναν οικονομικό μεσαίωνα. Φτάνει να θέλουν και το ζητούμενο είναι πότε θα θελήσουν. Και τότε ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τους σταματάει, κανένας δεν έχει τη δύναμη για να τους σταματήσει, καμιά κυβέρνηση. Κάποτε ο ¶μσελ Μπάουερ Ρότσιλντ είχε πει: «Δώσε μου έλεγχο του χρήματος μιας χώρας και καρφί δεν μου καίγεται ποιοι ψηφίζουν και θεσπίζουν τους νόμους της»...

  3. #83
    10 χρόνια μπροστά ήταν, όντως !!

  4. #84
    παιδια "βαλτε" κειμενα του Μαστορα οσα εχετε!!!

  5. #85
    Ενα απ τα καλυτερα ποστ, κατ εμε του φορουμ!!!!

  6. #86
    Έπεσα (ψάχνοντας κάτι) πάνω σε αυτά τα κείμενα του Παρασκευά, από το beto.gr. Δεκατρία χρόνια έχουν περάσει απ' όταν τα πρωτοδιάβασα και είναι σα να τα έχω διαβάσει μόλις χθές.. Άραγε, πόσο πιό γλαφυρά θα μπορούσε κανείς να "σταμπάρει" ανεξίτηλα στο μυαλό ενός παίκτη, τις δύο πιο καθοριστικές λέξεις του παιχνιδιού: NO BET!

    beto.gr - 27/2/2000: "Ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζω; Είναι το ότι πολλοί θεωρούν αυτή τη σελίδα... στήλη προγνωστικών!!! Φτου-φτου-φτου στον γούνινο κόρφο μου...

    Αν θέλετε προγνωστικά, πηγαίνετε ν' αγοράσετε εφημερίδες. Γεμάτος ο τόπος είναι από γραφιάδες που κάνουν τους μάγκες με τα δικά σας τα λεφτά. Αυτή η σελίδα, το "σε νου" του ψιψίνου, είναι στήλη μακροχρόνιας κονόμας. Αλλο το προγνωστικό, άλλο η κονόμα!!!

    Να παίξω ΤΙ, ρε, σήμερα; Να παίξω ΤΙ όταν θα με πληρώνουμε μέχρι την Παρασκευή για το χθεσινό άλμα επί κοντώ και πάρτονα όπισθεν; Δεν καταλάβατε κάτι. Εγώ δεν ανοίγω το στόμα μου κι όποιον πάρει ο χάρος. Σας αγαπάω και σας σέβομαι. Κερδίσαμε χθες, το δεύτερο σερί Σάββατο. Η πείρα του ψιψίνου λέει ότι τώρα πρέπει να χάσει ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ!!! Ετσι είναι τα πράγματα, κύριοι. Όταν επί δέκα χρόνια κερδίζω μια στις πέντε, ακολουθώ τη φόρμα και την παράδοση.

    Τώρα πολλοί θα πουν: "Μα, δεν κερδίσαμε χθες, θέλουμε να κερδίσουμε σήμερα". Ο ψιψίνος, που πιστέψτε με ΔΕΝ είναι μαλάκας, ούτε ντρέπεται να πει τη γνώμη του, λέει: "Δεν κέρδισες χθες; Μα, αυτό σημαίνει ότι δεν ακολούθησες τον ψιψίνο. Τότε, γιατί θέλεις να τον ακολουθήσεις σήμερα; Κάνε του κεφαλιού σου όπως είχες κάνει χθες, αγορίνα μου. Οταν παίζεις, κύριε, Μάντσεστερ Σίτι, ενώ ο ψιψίνος λέει ΜΗΝ την παίξεις, όταν ποντάρεις στην Παρί σεν Ζερμέν, όταν αυτοί που φτύνουν αίμα καθημερινά σου λένε στις ειδήσεις ότι ΔΕΝ είναι σόι η ομάδα, πολλές ελλείψεις και η Νανσί κέρδισε στο Παρίσι τα τελευταία δύο χρόνια, ΓΙΑΤΙ να νιαουρίσει ο γάτος; Βρες τα μόνος σου πάλι, ρε!!!

    Εν πάση περιπτώσει, ο ψιψίνος μετράει τα μπαρμπούνια του σήμερα. ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ. Πώς θα γίνει δηλαδή, να πετάξει ένα "Ιντερ, Ρετζίνα, Ντόρτμουντ, Μπρέσια, Γκενκ και για μπόμπες Σοσιεδάδ και Χέρενφεν" κι αν κάτσουν κάτσανε; Κι αν δεν κάτσουν, στα αχαμνά του ψιψίνου διότι άλλοι τζογάρουν; Φύγετε από δω, ρε, πάω για φαί και ξάπλα. Είτε θα μάθετε να κονομάτε (όχι απλά να παίζετε) είτε κάντε μου τη χάρη και διαβάστε κάτι άλλο. "Οι περιπέτειες της μητρομανούς Δούκισσας και του ανίκανου σωφέρ" είναι περίπου στα μέτρα της πλειοψηφίας. (Κι όποιος το πιάσει το 'πιασε). Νιάου..."

    beto.gr - 2/3/2000: "Αντεξα Δευτέρα, άντεξα Τρίτη, άντεξα Τετάρτη, λέτε να μην αντέξω και σήμερα χωρίς νταλαβέρι; Και βέβαια θ’ αντέξω, αυτός ο ψιψίνος έχει στομάχι του τράγου, νεφρά του βίσωνα και ουροδόχο κύστη της γκαμήλας! Αντέχει, δηλαδή..

    Είναι και το άλλο, βέβαια. Εχοντας πάει καλά δυο σερί Σάββατα, πρέπει να μου τα πάρουνε μέχρι οκτώ φορές. Αυτή είναι η φόρμα μου κι εγώ ποτέ δεν κάνω τον μάγκα. Ξέρω και να χάνω, ίσως καλύτερα απ΄ ότι ξέρω να κερδίζω! Μόνο που προσπαθώ να αποφύγω αγωνιστικές που πιστεύω ότι μάλλον θα χάσω. Και ξέρετε, άμα σου έχει μπει η ιδέα ότι σε μια αγωνιστική θα σε πηδήξουνε, είσαι ήδη έγκυος!!! Νιάουουου…

    Προσπαθώ να αποφύγω, ή μάλλον να καθυστερήσω, τη χασούρα. Είναι σαν να είσαι μελλοθάνατος κι όταν σε ρωτάνε για την τελευταία σου επιθυμία, να ζητάς να φουμάρεις ένα τσιγάρο διακόσια μέτρα, ή να διαβάσεις τα άπαντα της Πηνελόπης Δέλτα, του Νίκου Καζαντζάκη και του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη! Νιάουουου…"

  7. #87
    Ειμαι σχετικα νεος στο στοιχημα, και επειδη με οτι καταπιανομαι μου αρεσει να αποκτω οσο περισσοτερες γνωσεις μπορω,ετσι σκοπευω να κανω και με το στοιχημα.διαβασα τα κειμενα του Γιωργου Παρασκευα και μου εχουν δωσει μια πολυ καλη εικονα για τον τροπο παιξιματος.υπαρχουν κειμενα του που να αναφερεται σε συστηματα η με ποιο τροπο αρεσκοταν να παιζει σε ενα κουπονι?επισης με την πρωτη ευκαιρια θα παρω και το βιβλιο του Αργυρη.

  8. #88
    Τον έστειλαν οι γονείς του στην Αγγλία για να σπουδάσει δικηγόρος.
    «Αν ήταν να έκανα ότι γούσταραν άλλοι , ίσως να ήμουν ένας δικηγόρος της πλάκας και να λιμοκτονούσα»
    λέει ο ίδιος φτύνοντας τον κόρφο του.

    Ο Γιώργος Παρασκευάς άλλα πράματα είχε στα μυαλά του. Στοίχημα, σκυλοδρομίες, ιπποδρομίες.
    Μία χαρακτηριστική αναφορά του για μια ιπποδρομία ήταν για έναν σταβλίτη που έδωσε 3 κουβάδες νερό πριν την κούρσα στο άλογο (φαβορί της κούρσας) και δε μπορούσε να πάρει τα πόδια του στην κούρσα με συνέπεια να χάσει ότι είχε απομείνει ποντάροντας πάνω στο συγκεκριμένο άλογο.

    Αν ο Nick the Greek ήταν προφέσορας στο πόκερ, ο Τζον Τάραμας μαιτρ των καζίνο, τότε ο Γιώργος Παρασκευάς υπήρξε ίσως ο μεγαλύτερος γκουρού του στοιχήματος ποδοσφαιρικών αγώνων.
    Δεν πρόβλεπε αποτελέσματα αγώνων, αλλά επέλεγε και περίμενε.
    Δεν ποντάριζε σε ομάδες, αλλά σε αποδόσεις στοιχηματικής ευκαιρίας.
    Δεν ήθελε να κερδίζει σε καθημερινή βάση, αλλά σε βάθος χρόνου.

    Στα μέσα της δεκαετίας του 90 και ενώ πολλές από τις σημερινές εταιρίες στοιχημάτων δεν υπήρχαν, έστησε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Ηλιούπολη σε ένα διαμέρισμα μια εταιρία πληροφόρησης η οποία πουλούσε τα αποτελέσματα των αγώνων από το τηλέφωνο, δίνοντας τα live scores των αγώνων.
    Το τηλέφωνο ήταν 090252777, όπου μέσω του συγκεκριμένου ο ίδιος ο Γιώργος Παρασκευάς ενημέρωνε για τα αποτελέσματα των αγώνων. Είχε στήσει 5 - 6 πιάτα πάνω στην ταράτσα του και έτσι εκείνος είχε live τα αποτελέσματα τα οποία και αναμετέδιδε.
    Επίσης η γραμμή 090257707 άνηκε στον ίδιο και μέσω αυτής πουλούσε τις ειδήσεις και όλα τα νέα των ομάδων.

    Οι διαδικτυακές του σελίδες ήταν πρώτα το beto και στην συνέχεια το Betonet, που αποτέλεσε και την πρώτη σοβαρή προσπάθεια συνδρομητικού site στην χώρα. Το 2002 δημιούργησε μια ισχυρή ομάδα συντακτών που δεν την αποτελούσαν επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά εραστές του στοιχήματος, με βαθιά γνώση ο καθένας σε διαφορετικά πρωταθλήματα και με μεγάλο μεράκι και διάθεση πρόσφεραν στους συνδρομητές όχι ξερά σημεία και προφητείες για σίγουρα κέρδη, αλλά ουσιαστική ενημέρωση, ψαγμένες προσεγγίσεις, εκτιμήσεις και συζητήσεις στο forum που έχουν μείνει ιστορικές.

    Σπάνια έβγαινε σε ράδιο και τηλεόραση, παρόλο που ήταν αρεστός από τον κόσμο που ήθελε να τον ακούει, καθώς θεωρούσε τριβή του ονόματος του όπως υποστήριζε .
    Δηλώνει άτομο που κάνει ότι του αρέσει και έχει καταφέρει, αυτό που του αρέσει να το κάνει επάγγελμα.
    Είχε υποστεί πενταπλό by – pass και όμως καπνίζει το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Όταν δεν καπνίζει τσιγάρο, ανάβει το πούρο του. Όταν τελείωνε την κούπα του καφέ του, γέμιζε το ποτήρι του ουίσκι.
    Στα μέσα Ιουλίου του 2006 έφυγε από τη ζωή , τον πρόδωσε η βασανισμένη καρδιά του.

    Δημοσίευση Εικόνας

    Ερ: Πιστεύετε ότι το στοίχημα είναι περισσότερο θέμα γνώσης ή τύχης;
    Απ: Δεν υπάρχει καμία τύχη στο στοίχημα. Είναι θέμα διαίσθησης. Γνωρίζω έναν πολύ ωραίο ορισμό για την τύχη: «Η τύχη ευνοεί το προετοιμασμένο μυαλό».
    Άμα είσαι προετοιμασμένος βλέπεις τις ευκαιρίες. Αυτό ισχύει σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής.
    Άμα δεν είσαι προετοιμασμένος, σου φωνάζουν οι ευκαιρίες και εσύ χαμπάρι δεν παίρνεις.

    Ερ: Μπορεί κάποιος να ζήσει από το στοίχημα;
    Απ: Ναι, έχεις έναν μπροστά σου.

    Ερ: Είναι εύκολο;
    Απ: Όχι, ποτέ. Διότι το στοίχημα δεν έχει μεγάλη διαφορά από το χρηματιστήριο...
    Για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις κάβα, να έχεις πείρα.
    Και όταν μιλάμε για πείρα δεν μιλάμε να διαβάσεις κάτι στο ίντερνετ ή σε ένα εγχειρίδιο.
    Πείρα είναι να τα χάσεις επί μία δεκαετία και να προβληματιστείς. Έτσι μαθαίνεις. Ειδικεύσου σε ένα πρωτάθλημα , δύο το πολύ. Για παράδειγμα, εγώ δεν παίζω για να πάω ταμείο μια φορά την εβδομάδα. Εγώ θέλω να πάω ταμείο 3-4 φορές το χρόνο και να κλείσω σπίτια και παραλίγο να κλείσω σπίτια αυτό το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Ένα παιχνίδι δεν έκατσε και αν καθότανε δεν θα έκλεινα σπίτια, αλλά παλάτια.

    Ερ: Θεωρείτε τους Έλληνες άπειρους παίκτες;
    Απ: Παντού έτσι είναι οι τζογαδόροι. Πάντα οι εταιρίες στοιχημάτων ενδιαφέρονται για τη μάζα. Οι επαγγελματίες παίκτες, όπως εγώ, είναι για αυτές ένα αναγκαίο κακό.

    Ερ: Πιστεύετε ότι στο εξωτερικό στήνονται παιχνίδια για να κερδίσουν τα γραφεία στοιχημάτων, παράνομα ή μη;
    Απ: Όχι.
    Αυτή είναι η σκέψη των Ελλήνων και η βάση αυτής της σκέψης είναι πρώτον γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα είναι αναξιόπιστο, χυδαίο και βρομερό. Γι’ αυτό το χάλι ευθύνεται κυρίως η δημοσιογραφική φάρα, γιατί έχουν την εξουσία στα χέρια τους και μπορούν να κρίνουν και πολιτικά και αθλητικά και οικονομικά, αλλά δεν το κάνουν. Αν ήθελε ο τύπος και τα ΜΜΕ θα υπήρχε κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου μέσα σε τρεις μήνες. Εγώ πάντως ποτέ δεν πόνταρα δεκάρα σε ελληνικό ποδόσφαιρο. Ό,τι στήσιμο έχω ακούσει έχει να κάνει με τους ποδοσφαιριστές να τα στήνουν για να τα πάρουν από τους μπουκ. Ο μπουκ δεν έχει ανάγκη να στήσει κανένα παιχνίδι. Αν πρέπει να παίξεις 4 παιχνίδια, ποιο να πρωτοστήσεις; Ποιος μπουκ έχει το θάρρος ή τα χρήματα να στήσει μια Manchester United;
    Όλα αυτά περί στησίματος είναι για τους παίκτες, όποτε χάνουν τα λεφτά τους.
    Παιχνίδια μπορούν να στηθούν μεταξύ των ομάδων όταν τις συμφέρει και τις δύο ή όταν η μια χρωστά κάτι σε μία άλλη και αυτή της το ξεπληρώνει.
    Εγώ δεν ψάχνω για δικαιολογίες.
    Πιστεύω ότι εγώ είμαι υπεύθυνος για ό,τι μου συμβαίνει, καλό ή κακό, και όχι οι άλλοι. Αν έχασα ένα παιχνίδι και μετά μαθαίνω ότι ήταν στημένο καλά να πάθω, έπρεπε να το ξέρω.

    Ερ: Παρά το γεγονός ότι το «πάμε στοίχημα» μπήκε πρόσφατα στη ζωή μας υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια παράνομο στοίχημα και μάλιστα ανθεί, παρά τον ανταγωνισμό του νόμιμου στοιχήματος. Ποια πλεονεκτήματα μπορεί να έχει το παράνομο στοίχημα για κάποιον παίκτη;
    Απ: Για εμένα κανένα. Για άλλους ίσως είναι οι καλύτερες αποδόσεις. Εγώ πάντως προτιμώ τον ΟΠΑΠ, γιατί ακόμα και αν κερδίσεις στο παράνομο στοίχημα, μπορεί να μην πληρωθείς και ύστερα πού να βρεις το δίκιο σου; Εμένα ο μπουκ μου είναι ο ΟΠΑΠ, η εταιρία στοιχήματος. Όπου όμως υπάρχει χρήμα, υπάρχει και παρανομία. Ένα από τους λόγους που δε ασχολούμαι με το παράνομο στοίχημα είναι γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει παράνομος μπουκ, ο οποίος θα αντέξει να με πληρώσει εάν κερδίσω ένα από τα γερά στοιχήματα.
    Αν κερδίσω ένα στοίχημα, που πληρώνει π.χ 400 φορές τα λεφτά μου, πώς θα με πληρώσει; Εγώ πάντως δεν ασχολούμαι με παράνομο. Να’ ναι καλά η εταιρία στοιχήματος και ο ΟΠΑΠ.
    YOU'LL NEVER WALK ALONE

  9. #89
    Συνέχεια...

    Ερ: Θεωρείται το στοίχημα ρίσκο για τον ΟΠΑΠ ή την εταιρία στοιχήματος, γιατί μπορεί κάποια στιγμή τα αποτελέσματα να έρθουν διαφορετικά από ό,τι επιθυμούν και να καταστραφούν;
    Απ: Το ελληνικό κράτος και ο ΟΠΑΠ δεν είναι μπουκ. Μπουκ είναι ο Κόκκαλης, η εταιρία στοιχήματος. Ο ΟΠΑΠ, το κράτος, παίρνει 40% από το τζίρο του «Πάμε Στοίχημα» και δεν το νοιάζει, δε δίνει δεκάρα τσακιστή, αν η εταιρία στοιχήματος χάσει ή κερδίσει. Η σύμβαση, η οποία υπεγράφη μεταξύ Κόκκαλη και κράτους για μένα μπορούσε να κατηγορηθεί ως απάτη σε δικαστήριο εις βάρος του Κόκκαλη. Ο Κόκκαλης παίζει σε ένα περιβάλλον, που κέρδος 25% θεωρείται πολύ καλό και δίνει το 40% στον ΟΠΑΠ. Το κράτος και ο ΟΠΑΠ δεν ρισκάρουν.

    Ερ: Θα συνεχίσει το στοίχημα να έχει την ίδια επιτυχία στην Ελλάδα;
    Απ: Ο κόσμος δε θα σταματήσει να παίζει, θα αυξάνεται. Δώσε του Έλληνα τζόγο κι αυτός θα παίξει.
    Με ένα πράγμα όμως δεν συμφωνώ: άφησαν τους μαθητές, τους νέους να μπουν στα πρακτορεία να παίξουν στοίχημα. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι πολύ κακό. Και εγώ πιστεύω ότι αυτό θέλει το κατεστημένο. Να μάθει τη νεολαία να παίζει τζόγο.

    Ερ: Για ποιο λόγο;
    Απ: Όταν ο άνθρωπος είναι πεινασμένος και πάει στο σπίτι του το βράδυ μετά από 12-14 ώρες δουλειάς στον αγρό ή το εργοστάσιο και έχει φτύσει αίμα ,αλλά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, αυτός ο άνθρωπος κάνει επανάσταση και φεύγουν τα κεφάλια του κατεστημένου. Άμα όμως ο άνθρωπος έχει τον ηλεκτρισμό του, τις πιστωτικές του κάρτες, το τζόγο του, το χρηματιστήριό του κλπ. δεν ασχολείται με επανάσταση. Το διεθνές πολιτικοοικονομικοθρησκευ τικό κατεστημένο έχει πάρει το μάθημα του και δεν θέλει να την ξαναπάθει από μια επανάσταση. Το ότι ένας μαθητής παίρνει το χαρτζιλίκι, που είναι για τυρόπιτες και παίζει στοίχημα, είναι βδελυγμιαίο. Όταν οι μαθητές από το σχολείο είναι μέσα στο τζόγο, αύριο μεθαύριο, που θα βγούνε στη δουλειά δε θα είναι πάλι μέσα στο τζόγο; Πώς να υπάρχει μείωση του στοιχήματος λοιπόν; Πήγα μια μέρα στο Βασιλόπουλο και έφευγα με τις τσάντες στο χέρι και εκείνη την ώρα ερχότανε ένας πατέρας με τον γιο του, που δεν πρέπει να ήταν πάνω από 14 χρονών. Και κάτι λέει ο γιος στον πατέρα του και αυτός με φωνάζει και μου λέει «Ρε Παρασκευά, δώσε του μικρού 3-4 στάνταρ γιατί με έχει φάει». Αν κάνουν έτσι οι γονείς, τι να κάνει το κράτος; Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να απαγορευθεί η είσοδος σε άτομα κάτω των 18 ετών στα πρακτορεία, όπως γίνεται στην Αγγλία. Αυτό όμως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή. Αν το σταματήσουν τώρα ορισμένοι μαθητές θα γίνουν μπουκ και θα παίζουν έξω από τα σχολεία. Άλλο Λόττο, άλλο Τζόκερ και άλλο το στοίχημα. Η γλύκα του στοιχήματος είναι τεράστια ειδικά σε ένα παιδί 15-16 χρονών. Σε αυτή την ηλικία είναι ξερόλες και νομίζουν ότι επειδή τα ξέρουν όλα μπορούν να τα πάρουν από το στοίχημα.

    Ερ: Το 1999 δημιουργήσατε ένα site για το στοίχημα, το www.beto.gr, το οποίο σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Την περιμένατε αυτήν την επιτυχία;
    Απ: Όχι. Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, χωρίς καμία διαφήμιση. Ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει τι προσφέρει. Εμείς έχουμε ένα πάθος και όταν είσαι παίκτης καταλαβαίνεις τι πάει να πει έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση. Έχω μάθει business κοντά σε Εγγλέζους και Αμερικανοεβραίους, οι οποίοι μου δίδαξαν ότι αν θέλεις να προχωρήσεις τότε οι συνεργάτες σου πρέπει να είναι καλύτεροι από εσένα.
    Στην Ελλάδα υπάρχει ο φόβος ενός προϊσταμένου για τη θέση του ή κυρίως για να μην αποδειχθεί άχρηστος και γι’ αυτό το λόγο προσλαμβάνει κάποιον υποδεέστερο. Εγώ κάνω ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή παίρνω στη δουλειά μου ανθρώπους, που θα ήθελα πάρα πολύ να με αποδεικνύουν άχρηστο 5 φορές την ημέρα. Τεγόπουλος, Μπόμπολας, Κοντομηνάς, Μπατατούδης, Κόκκαλης, Λαμπράκης, όλοι αυτοί αν ανοίξουν από ένα portal για το στοίχημα ή ένα όλοι μαζί, εγώ σας λέω ότι δεν υπάρχει περίπτωση Έλληνας να παίξει στοίχημα χωρίς να μπει στο beto. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή γιατί αυτό το οποίο με ενδιαφέρει είναι αντικείμενο της εργασίας μου. Αποφάσισα να το παραχωρήσω, όχι όμως στην Ελλάδα.

    Η ώρα έχει φτάσει περασμένες δέκα όμως, και ο κ. Παρασκευάς πρέπει να μας αφήσει για να ενημερωθεί για τους αγώνες. Άλλωστε, όπως ο ίδιος είπε, δεν αργεί ο καιρός που θα αποσυρθεί: «...δεν σκοπεύω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τζόγο, τζογαδόρους και δημοσιογράφους. Θέλω να πάω στο κτήμα μου με έναν σκύλο, δύο γάτους και 4 εκατ. μυρμήγκια».

    (Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ : Χρήστο Ρομπόλη και Γιώργο Σαρηγιαννίδη)

    Δημοσίευση Εικόνας
    Οι ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ θα μπορούσε να ήταν Χρηματιστηριακές συμβουλές ή λογικές Επενδυτικής στρατηγικής. Για μελετήστε τις, κάντε την απαραίτητη τροποποίηση των λόγων του.

    Παίζουμε όσα αντέχει η τσέπη μας. Δεν παίζουμε με δανεικά ή με λεφτά που χρειαζόμαστε για να καλύψουμε κάποιες ανάγκες. Το καλύτερο είναι να έχουμε προκαθορισμένη κάβα από την αρχή της χρονιάς ως το τέλος.

    Δεν παίζουμε ομάδες και πρωταθλήματα που δεν γνωρίζουμε. Προσπαθούμε να εξειδικευτούμε περισσότερο σε κάποια πρωταθλήματα, γιατί δεν είναι δυνατό να παρακολουθούμε τα πάντα.

    Παίζουμε με βάση την φόρμα των ομάδων και λαμβάνουμε περισσότερο υπόψη μας τους τελευταίους 6 αγώνες. Οι απουσίες των ομάδων μετράνε κι αυτές, αλλά από μόνες τους δεν μπορούν να στηρίξουν ένα δυνατό προγνωστικό. Η προϊστορία έχει κάποια σημασία υπό προϋποθέσεις(ανάλογα με το πρωτάθλημα και τις ιδιαιτερότητες των ομάδων).

    Τα παιχνίδια των πρωταθλημάτων είναι προτιμότερο για στοιχηματισμό από αυτά των κυπέλλων και των διεθνών διοργανώσεων. Άλλο τα πρωταθλήματα και άλλο τα κύπελλα. Σημασία έχει το κίνητρο για την κάθε ομάδα και μπορεί στην κάθε περίπτωση να είναι διαφορετικό.

    Περιμένουμε κάποιες αγωνιστικές από την έναρξη των πρωταθλημάτων για να διαπιστώσουμε την κατάσταση που βρίσκονται οι ομάδες. Τουλάχιστον 5-7 αγωνιστικές. Ενδιάμεσα μπορούμε να παίξουμε κάποια παιχνίδια ποντάροντας μικρότερα ποσά αν κρίνουμε ότι μας δίνεται κάποια ευκαιρία.

    Παίζουμε μια ομάδα στην απόδοση που θέλουμε και κρίνουμε ότι της αξίζει. Δεν την παίζουμε όταν η απόδοση της πετσοκόβεται από τον μπουκ, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι θα επαληθευτούμε.

    Δεν υπάρχουν «άχαστα». Η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορούν να σπάσουν. Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των φτωχών και λατρεύεται όσο κανένα άλλο στον κόσμο για ένα και μοναδικό λόγο : ο φτωχός μπορεί να κερδίσει τον πλούσιο αν του το επιτρέψουν οι συγκυρίες και αυτό γίνεται με μεγαλύτερη συχνότητα από οποιοδήποτε άλλο άθλημα στον κόσμο.

    Αποφεύγουμε το ποντάρισμα σε αμφίρροπα παιχνίδια και κυρίως στα τοπικά ντέρμπι των ομάδων. Είναι προτιμότερο να ψάχνουμε στο κάθε κουπόνι τους άσσους και τα διπλά. Η ισοπαλία είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή και από τις δυο πλευρές.

    Παίζουμε το μικρότερο αποδεκτό στοίχημα σε αριθμό αγώνων που μας προσφέρει ο μπουκ. Αποφεύγουμε τα μεγάλα στοιχήματα όπως και το άπλωμα του παιχνιδιού μας σε πάρα πολλούς αγώνες, ακόμη και αν αυτοί παίζονται σε μικρούς συνδυασμούς.

    Ο σωστός παίκτης ξέρει να κρατάει «πισινή» μετά από μια μεγάλη νίκη, αλλά και να απέχει για ένα διάστημα μετά από μια μεγάλη ήττα. Βάζουμε στόχους με την έναρξη της κάθε σαιζόν και κάνουμε ταμείο στο τέλος της χρονιάς. Βλέπουμε το στοίχημα ως επένδυση και όχι ως «αρπαχτή». Παίζουμε για να κερδίσουμε και γιατί γουστάρουμε το άθλημα. Δεν παίζουμε αρρωστημένα και δεν είμαστε ηττοπαθείς.

    Είμαστε νοικοκύρηδες όσον αφορά την διαχείριση των χρημάτων μας και γνωρίζουμε από πριν πως θα διαθέσουμε την κάβα των χρημάτων μας. Κρατάμε λεπτομερή στοιχεία για το που βρισκόμαστε οικονομικά.

    Δεν κατηγορούμε τρίτους όταν χάνουμε. Πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για να βρούμε τι έφταιξε και να το διορθώσουμε.

    Παίζουμε επιλεκτικά και όχι κάθε μέρα. Το καθημερινό παιχνίδι είναι ασύμφορο λόγω της γκανιότας και εκτός αυτού μας παρασύρει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
    Θυμηθείτε: όσο σημαντική είναι η επιλογή ενός αγώνα άλλο τόσο σημαντική είναι η απόρριψη κάποιου άλλου.

    Το στοίχημα είναι δύσκολο «σπορ». Πολύ δύσκολο «σπορ», με προεκτάσεις στα μαθηματικά, την λογιστική και ειδικά στην θεωρία των πιθανοτήτων.
    Μην κάνετε τους ξερόλες και τους μάγκες. Δεν τα ξέρετε όλα. Κανένας δεν τα ξέρει όλα.
    Και θυμηθείτε: αυτοί που ξέρουν τα περισσότερα δεν τα μοιράζονται εύκολα. Μην πιάνεστε κορόϊδα από τους ειδικούς.

    Στημένα παιχνίδια υπάρχουν. Εδώ υπάρχουν στημένες εκλογές, δεν θα υπάρχουν στημένοι ποδοσφαιρικοί αγώνες; Όμως μην νομίζετε ότι κάθε στανταράκι που σας στέλνει αδιάβαστους το στησε ο book για να σας τα πάρει. Αν δεν υπήρχαν εκπλήξεις, δεν θα υπήρχε ούτε στοίχημα, ούτε τίποτα.
    Όλοι γίνονται μετά Χριστόν προφήτες με μια εξυπνάδα για να πουλήσουν μούρη και να δικαιολογηθούν.

    Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα. Αν δεν τους αρέσει να παίζετε φροντίστε να κερδίζετε γιατί έτσι δεν μπορούν να σας πουν τίποτα χώρια που θα τους αρέσει να βγάζετε λεφτάκια. Το πολύ πολύ παίξτε και λίγο στη ζούλα αλλά είπαμε όχι πολλά και με σύνεση.

    Και αύριο μέρα είναι. Το στοίχημα δεν τελειώνει ποτέ. Μην παίζετε τα ρέστα σας σε ένα δελτίο για να πατσίσετε.

    Ένα αουτσάιντερ που κερδίζει κάπου-κάπου είναι προτιμότερο από ένα καυτό φαβορί που χάνει κάπου κάπου.


    Η μεγαλύτερη ίσως ατάκα του ήταν το « στάνταρ είναι μόνο ο θάνατος και οι φόροι» , έκανε μεγάλο αγώνα για τη νομιμοποίηση του στοιχήματος στην Ελλάδα. Έλεγε ότι «θα κονομήσω αν γίνει νόμιμο το στοίχημα».



    Πηγές
    http://www.surfbet.net/tipster.php?t...cle=4690〈=el
    http://sportbet1.pblogs.gr/odhgies-g...paraskefa.html
    http://www.gastonebet.gr/2008/11/18/...%B9/#more-1244
    YOU'LL NEVER WALK ALONE

  10. #90
    Πείρα είναι να τα χάσεις επί μία δεκαετία και να προβληματιστείς. Έτσι μαθαίνεις. Ειδικεύσου σε ένα πρωτάθλημα , δύο το πολύ. Για παράδειγμα, εγώ δεν παίζω για να πάω ταμείο μια φορά την εβδομάδα. Εγώ θέλω να πάω ταμείο 3-4 φορές το χρόνο και να κλείσω σπίτια.

    Δεν υπάρχει καμία τύχη στο στοίχημα. Είναι θέμα διαίσθησης.

    «...δεν σκοπεύω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τζόγο, τζογαδόρους και δημοσιογράφους. Θέλω να πάω στο κτήμα μου με έναν σκύλο, δύο γάτους και 4 εκατ. μυρμήγκια».

    Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα.

  11. #91
    ΕΧΟΥΝΕ ΓΡΑΦΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗΣ 8 ΕΤΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ.....ΑΝΑΠΑΥΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ.....
    http://youtu.be/mJXNTlE8NgU

  12. #92


    Ο Γιώργος Παρασκευάς, γεννημένος ζωόφιλος, ειδικά γατόφιλος, είχε γράψει τις ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ του σκύλου τις οποίες απευθύνει στο αφεντικό του. Αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να τα γράψει κάποιος άλλος. Το κείμενο του γκουρού:

    Τα σκυλιά έχουν τις δικές τους «Δέκα Εντολές». Τις αναφέρω απλά και μόνο για να φάμε τον χώρο της στήλης, εδώ στον «ΦΙΛΑΘΛΟ»:

    1. Θα ζήσω 10-15 χρόνια. Οποιοσδήποτε αποχωρισμός από σένα θα είναι οδυνηρός.
    2. Δώσε μου χρόνο για να καταλάβω τι ζητάς από μένα.
    3. Εμπιστεύσου με – είναι καθοριστικό για την ευτυχία μου.
    4. Μη μου κρατάς κακία και μη με κλειδώνεις κάπου για τιμωρία. Εσύ έχεις τη δουλειά σου, τους φίλους σου, τη διασκέδαση σου, εγώ έχω μόνο ΕΣΕΝΑ!
    5. Μίλα μου. Παρόλο που δεν καταλαβαίνω τα λόγια σου, καταλαβαίνω τη φωνή σου όταν μου μιλά.
    6. Πάντα να θυμάσαι πως ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσω τον τρόπο που μου συμπεριφέρεσαι.
    7. Πριν με δείρεις, θυμήσου πως έχω δόντια που θα μπορούσαν να τσακίσουν τα κόκκαλα του χεριού σου, αλλά ΕΠΙΛΕΓΩ να μη σε δαγκώσω.
    8. Πριν με μαλώσεις πως είμαι τεμπέλης, ή μη συνεργάσιμος, διερωτήσου αν κάτι ίσως μ’ ενοχλεί. Είναι πιθανό να μην τρώω σωστά, ή να είχα εκτεθεί πολύ στον ήλιο, ή να γέρασε και ν’ αδυνάτισε η καρδιά μου.
    9. Φρόντισέ με όταν γεράσω. Κι ΕΣΥ θα γεράσεις κάποτε.
    10. Πήγαινε μαζί μου στις δύσκολες αποστολές, όπως η ευθανασία μου. Ποτέ μην πεις «Δεν αντέχω να το δω» ή «Ας συμβεί στην απουσία μου». Ό,τιδήποτε είναι ευκολότερο για μένα όταν είσαι μαζί μου. Μην ξεχνάς πως Σ’ ΑΓΑΠΩ!

    Καλωσόρισες, αγορίνα μου, άντε να δούμε αν θα σε συνοδεύσω στην ευθανασία σου ή αν θα μου δώσεις την υπέρτατη ευχαρίστηση να κατουρήσεις και να χέσεις πάνω στο μνήμα μου σε ένδειξη πραγματικής αγάπης, όταν άλλοι θα κλαίνε και θα οδύρονται προς το θεαθήναι! Να σου πω την αλήθεια, δεν γουστάρω να θάψω άλλο σύντροφο, είτε σκύλο, είτε γάτο. Προτιμώ να ‘ρθεις στην κηδεία μου!

    αποδυτηριάκιας

  13. #93
    Είναι κι αυτή η υπόθεση της ύλης κόντρα στο Πνεύμα. Βέβαια, οι βιολόγοι διαφωνούν. Όλα, λένε, είναι η αλυσίδα του DNA. Δεν υπάρχει πνεύμα τουλάχιστον όπως το φανταζόμαστε. Γενικό κουμάντο κάνει το μπεγλέρι της ζωής, ο αρχικουμανταδόρος της φύσης, το DNA.

    Ας το πιστεύουνε, δικαίωμά τους. Η πλειοψηφία πιστεύει διαφορετικά. Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Η αθανασία της ψυχής είναι η μόνη περιοχή που οι εγωιστές και η θρησκεία συμφωνούν. Οι μεν εγωιστές, διότι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ο εαυτούλης τους θα εξαφανιστεί σαν καπνός από σέρτικο τσιγάρο σε δυνατό άνεμο, ενώ η θρησκεία για τους δικούς της λόγους.

    Ας δούμε την βασική θέση της δικής μας θρησκείας. Ο άνθρωπος γεννιέται και έχει μέσα του πνεύμα, ψυχή. Θα ήταν πιο κομψό, και ίσως πιο σωστό, αν λέγανε ότι η ψυχή έρχεται στον κόσμο με ένα υλικό περίβλημα, αλλά ας μη γυρεύουμε ψύλλους στ’ άχυρα.

    Γεννιέται, λοιπόν, ο άνθρωπος, ζει την ζωή του και πεθαίνει. Στο τέλος της ημέρας κρίνεται και ο Θεός αποφασίζει αν η ψυχή του θα μπει στη βασιλεία των ουρανών, ή αν θα σταλεί στο πυρ το εξώτερον. Παρεμπιπτόντως, και τα δύο είναι αιώνια. Πολύ απλά τα λέμε, αλλά ο χώρος το επιβάλλει.

    Ας αφήσουμε προς το παρόν την τεράστια αντίφαση της ιδέας του τιμωρού Θεού με την ιδέα της φιλευσπλαχνίας και της παναγάπης. Ας πάρουμε ένα παιδί που γεννιέται σ’ ένα μέρος όπου κυριαρχεί η βία, λόγου χάριν στην Παλαιστίνη. Γεννιέται ένας Παλαιστίνος και από τον καιρό που αρχίζει να καταλαβαίνει τον κόσμο του, τον τρομπάρουμε με μίσος. Οι Εβραίοι μας πήρανε τη γη, οι Εβραίοι σκότωσαν χιλιάδες δικούς μας, οι Εβραίοι το ένα, οι Εβραίοι το άλλο.

    Το μίσος τρέχει από την κελεμπία του, το παλληκάρι δεν έχει ακούσει τίποτα άλλο στη ζωή του, εκτός από συναισθήματα για την Ισλαμική Τζιχάντ. Μια μέρα φέρνουνε τον πατέρα του, ή τον αδερφό του, σκοτωμένο. Πάνω στην οργή του παίρνει ένα καλάσνικοφ και το αδειάζει πάνω σε μια περίπολο Εβραίων. Σκοτώνει ένα – δύο, αλλά σκοτώνεται κι ο ίδιος.

    Πάει, λοιπόν, στον κριτή του. Αλλάχ τον λέει αυτός, Θεό τον λέμε εμείς. «Τα έφτυσες! Μπαίνεις στον πύρινο κουβά, αγόρι μου», του λέει ο Αλλάχ, «μίσησες και σκότωσες, ενώ έπρεπε ν’ αγαπήσεις τους εχθρούς σου».

    Έχει ή δεν έχει δικαίωμα ο Παλαιστίνιος να πει: «Καλά, ρε Αλλάχ μου, πλάκα μου κάνεις; Από την μήτρα της μάνας μου είχα μάθει τον εθνικό ύμνο της Χεζμπολλάχ. Μια ζωή με πελεκούσανε ότι ο ιερός πόλεμος ήτανε στ’ όνομά σου και τώρα εσύ μου λες ότι ήτανε προπαγάνδα του διαβόλου; Μα, αν νοιαζόσουνα για μένα, γιατί δεν κανόνισες τη δουλειά για να γεννηθώ σε ένα ειρηνικό μέρος, σ’ ένα μέρος όπου κυριαρχεί αυτό το άγνωστο σε μένα πράγμα που εσύ λες αγάπη; Με το συμπάθιο, Αλλάχ μου, αλλά δεν σφύριξες σωστά. Ήσουνα άδικος και ζητώ επανάληψη του αγώνα σε ουδέτερο γήπεδο»!

    Την καλύτερη πουτάνα πλήρωσε ο πατέρας μου

    Γεννιέται ένα παιδί από λεπρούς γονείς. Το μόνο συναίσθημα που συναντά είναι οι οίκτος και η απέχθεια των άλλων. Το μόνο αίσθημα ο πόνος. Πονάει σωματικά και ψυχικά. Δεν έχει την ευκαιρία να κάνει κακό. Το μόνο που κάνει στη ζωή του είναι να πονέσει, να κλάψει, να πεινάσει και να σκεφτεί «γιατί εγώ;». Η κακία, η απληστία, τα κακά συναισθήματα γενικά, δεν είχαν αγγίξει την ψυχή του, που είχε χώρο μόνο για πόνο.

    Πεθαίνει ο νεαρός λεπρός, άσπιλος και αμόλυντος από αμαρτία. Πού αναμένεται να πάει; Στον παράδεισο, μας λένε. Μα, τότε, ένας κροίσος θα έχει παράπονο, και δικαιολογημένα. Θα πει στον Θεό: «Κάτσε, ρε γκοντ, κάπου έχεις άδικο. Με στέλνεις εμένα σε μια οικογένεια κροίσων. Γεννήθηκα με το χρυσό κουτάλι στο στόμα, μ’ ένα μάτσο πεντοχίλιαρα στο ένα χεράκι και τίτλους μετοχών στο άλλο. Σαν βρέφος δεν έλεγα «ουά-ουά», αλλά «πόσα – πόσα». Οι γκουβερνάντες μου δε με άφηναν να παίξω με φτωχά μωρά γιατί βρωμούσανε, θα με κολλούσανε αρρώστιες».

    «Πήγα σε ιδιωτικό σχολείο όπου το μόνο που έμαθα ήτανε να υπολογίζω τόκους. Όταν έγινα 16 χρονών, ο πατέρας μου με πήρε μαζί του σ’ ένα ταξίδι και πλήρωσε την καλύτερη πουτάνα για να μου πάρει την παρθενιά. Το μηνιαίο χαρτζηλίκι μου αρκούσε για να ζήσει μια οικογένεια πληβείων για ένα χρόνο. Δεν με μάθανε να βλέπω ανθρώπους, αλλά αντικείμενα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου το να πατάς επί πτωμάτων ήτανε η υπέρτατη αρετή».

    Με Θεό αλήτη πάω στον αρχιδιαιτητή!

    «Μα τι μου λες τώρα, μίστερ God, ότι πρέπει να πάω στην κόλαση; Και γιατί δεν κανόνισες για να γεννηθώ σε μια οικογένεια λεπρών, να περάσω λίγα χρόνια με πόνο και μετά να αποκτήσω την αιώνια βασιλεία των ουρανών; Με έστησες, αλήτη! Ξέρεις, ρε Θεέ, έχω γνωρίσει πολλούς κριτές, διαιτητές της πλάκας σαν και του λόγου σου. Τους πλήρωνα μια ζωή για να σφυρίζουνε υπέρ των ομάδων μου. Θέλω να μιλήσω στον αρχιδιαιτητή, δεν μιλάω με τσογλάνια. Φύγε, μασκαρά».

    Έχουνε, ή δεν έχουνε δίκιο ο Παλαιστίνιος και ο Κροίσος; Εκ φύσεως δεν είμαι βλάσφημος, αλλά προσωπικά απορρίπτω τέτοιον Θεό ως εφεύρεση της πλάκας, ως δημιούργημα ανθρώπων των οποίων τα συμπλέγματα ενοχής βρήκαν διέξοδο στην τρομοκράτηση και την πνευματική υποδούλωση των μαζών. Με τέτοιο Θεό δεν είναι πλήρως αδικαιολόγητος ο αθεϊσμός.

    Μας λένε ότι ο Θεός δίνει απόλυτη ελευθερία και εναπόκειται εις τον καθένα πώς να την χρησιμοποιήσει. Βλακείες! Ποια ελευθερία, όταν ο κάθε άνθρωπος καταδυναστεύεται από το περιβάλλον του, όταν η διάπλαση του ψυχικού κόσμου του καθενός από μας είναι στα χέρια άλλων;
    Απόλυτη ελευθερία δίνει ο Θεός, ναι, αλλά ΠΟΙΟΥ είδους;

    αποδυτηριάκιας

  14. #94
    Γιατί έχετε φαγωθεί με τη συντέλεια, μωρέ; Μήπως έχετε καταλάβει περί τίνος πρόκειται; Μα, πριν συζητήσουμε σοβαρά το τέλος του κόσμου, πρέπει να καταλάβουμε για ΤΙ ακριβώς μιλάμε. Θα σας εξηγήσω, αλλά προειδοποιώ ότι έχω κέφια για μεγάλες παρενθέσεις. Προσέξτε, λοιπόν, για να συλλάβετε μια κι έξω τι εστί συντέλεια:

    Ξαφνικά βρισκόμαστε σ’ ένα μεγάλο λειβάδι. Δεν μιλάμε για ένα κανονικό λειβάδι σε λογικά πλαίσια, ας πούμε στην Αράχωβα, αλλά σε ένα και γαμώ τα λειβάδια στο αμερικάνικο Midwest ή στον Καναδά. Δεν υπάρχουν όρια σου λέω, παιδί μου, όπου κοιτάξεις, όπου κι αν φτάσει το ματάκι σου, σκέτο λειβάδι – πράσινη απεραντοσύνη.

    Μμμμ… Μυρίζεσαι το γρασίδι και τον καθαρό αέρα και καυλώνεις! Παρένθεση πρώτη: Στο Λονδίνο, στις 27 Ιουλίου 1976 είχα δοκιμάσει για πρώτη και τελευταία φορά ελ-ες-ντι! Είπαμε: Η, παίζουμε, ή δεν παίζουμε. Όλα θα τα πούμε, με μόνη εξαίρεση το αν υπήρξα, ή δεν υπήρξα, μπουκ.

    Υποπαρένθεση: Ο λόγος που ποτέ δεν θα αποκαλύψω αν υπήρξα, ή όχι, μπουκ, είναι για να παρατείνεται το μυστήριο! Οι μισοί με έχουνε για μπουκ, οι άλλοι μισοί για παίκτη στοιχημάτων. Δεν θέλω να απογοητεύσω κανέναν! Είμαι ό,τι με θέλει ο καθένας να είμαι. Η αρχέγονη πουτάνα που κάνει τσιμπούκι στην φαντασία ολονών. Μόνο που έχω μια παράκληση γι’ αυτούς που με κυνηγάνε εδώ και τέσσερα – πέντε χρόνια: Μέχρι τώρα έχετε πιάσει το αριστερό μου αρχίδι, παιδιά, παρακαλώ πιάστε και το δεξί, διότι παραπονιέται αβέρτα ότι έχει μείνει εκτός κόλπου. Δεν επιτρέπω μεροληψία με τα’ αρχίδια μου! Κλείνει η υποπαρένθεση κι επιστρέφουμε στην κύρια.

    Όταν ήμουνα στο Λονδίνο, λοιπόν, την δεκαετία του ’70, κάναμε πολλές τρέλλες. Φουμέρναμε και φούντα κάπου-κάπου, όλος ο καλός κόσμος το έκανε. Κάποια στιγμή είχε προστεθεί στην παρέα μας ένας Αμερικανός… καρδιοχειρούργος που ήτανε πολύ μερακλής! Στο λόγο της τιμής μου, σας λέω. Εβραιόπουλο ήτανε, λαμπρός επιστήμονας, αλλά ποτέ δεν έλεγε «όχι» στο χορτάρι. Μόνο με τσιγάρα και λίπος έβγαζε σπυράκια!

    Κάθε Σαββατοκύριακο βρισκόμασταν, φουμέρναμε, και όταν μιας έπιανε η λιγούρα καταλήγαμε σε εστιατόρια του «κυκλώματος», κυρίως στο Hungry Years (Χρόνια πείνας!) στο Earl’s Court όπου τρώγαμε τον αγλέουρα βλέποντας μίκυ-μάους στο ταβάνι και ακούγοντας εκκωφαντικό ρολ εν ρολ. Ω, ρε μανούλα μου, τι χρόνια ήσαν εκείνα! Τι μουσική, τι φούμες, τι μάσες (και ΤΙ βαρβάτα μπάι-μπας αργότερα, μαλακισμένε!).

    Ένα βράδυ είχε γίνει της αισχρής πουτάνας. Υπάρχουν οι καθωσπρέπει, αλλά και οι αισχρές πουτάνες! Είχαμε πάει λιώμα σ’ ένα μπαρ στο Σόχο και ρουφούσαμε το Southerm Comfort σαν σφουγγάρια. Κάποια στιγμή βγήκα έξω για να τσεκάρω το αμάξι μου, κι όταν δεν το βρήκα, έκατσα σταυροπόδι και χτυπιόμουνα, αφ’ ενός διότι είχε λήξει η ασφάλεια και αφ’ ετέρου διότι δεν μπορούσα να δώσω κατάθεση στους μπάτσους μαστούρης και σουρωμένος.

    Rolling Stones, Pink Floyd και Frank Zappa

    Όταν ήρθαν οι άλλοι και μου είπαν ότι το αμάξι μου ήταν στο σπίτι, ότι είχαμε πάει με ταξί, ξάπλωσα στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα στις κουτσουλιές των περιστεριών της πλατείας Τραφάλγκαρ, κι άρχισα να κλαίω με αναφυλλητά!!! Εκείνη τη στιγμή ο καρδιοχειρούργος μου είπε: «Shit, man, you have to try acid, you have the right credentials» (Χέστα, δικέ μου, πρέπει να δοκιμάσεις LSD, έχεις τα κατάλληλα διαπιστευτήρια).

    Ούτω και έγινε, 2-3 χρόνια αργότερα. Όταν στο ζενίθ του αλλόκοτου βλέπαμε τα πόδια μας να μακραίνουν και να βγαίνουν από τα παράθυρα, και τον τοίχο να πάλλεται με τα ηχητικά κύματα των Rolling Stones, Pink Floyd και Frank Zappa, που ξεχύνονταν από κάτι γιγαντιαία ηχεία Mission πήγαμε στο απέναντι πάρκο για να παίξουμε… ρακέτες! Δεν βλέπαμε τα μπράτσα μας, ή μάλλον τα βλέπαμε εκ περιτροπής σαν κλαδιά, κροταλίες και φραντζόλες, και θα καταφέρναμε να παίξουμε ρακέτες, οι απερίγραπτοι μαλάκες!!!

    Ξαφνικά είδα ένα μικρό ανάχωμα στο πάρκο, καλυμμένο με φρεσκοκομμένο, περιποιημένο γρασίδι. Δεν μπορώ να σας πω πως το είχα δει το ανάχωμα με το κουρεμένο γρασίδι, ντρέπομαι! Μόνο που έπεσα μπρούμητα απάνω του κι άρχισα να το… γλύφω! Κλείνει και η πρώτη παρένθεση, η οποία, αν θυμάστε, είχε ανοίξει με την στύση από την υποθετική μυρουδιά του υποθετικού γρασιδιού, στο υποθετικό λειβάδι στο αμερικανικό Midwest, ή στον Καναδά.

    Χαλάλιν σου τζιε η σάλτσα με την κανέλλαν!

    Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να απευθυνθώ στη σεβάσμια μητέρα μου, 83 ετών, που θα διαβάσει αυτό το κομμάτι την ώρα που θα πίνει τον καφέ της και θα τρώει το παξιμαδάκι της: «Μεν κλαίεις, μάμμα, η κατάσταση έννεν τραγική. Μόνον, άμαν κάμεις μωρά στην άλλην σου ζωήν, να μεν επιμένεις να τρώσιν σπαναχόρυζον τζιε πατάτες βραστές, άμαν θέλουν μακαρόνια με σάλτσαν τομάτα, γιατί τούτες οι καταστάσεις δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα που εκδηλώνουνται υστερόττερα!!! Όσα μακαρόνια τζιε να ψήσεις τωρά, το πουλλίν επέτασεν, κυρία Ελλη. Χαλάλιν σου τζιε η σάλτσα με την κανέλλαν! Φιλιά…». (Όχι, ρε πούστη, δεν επιτρέπονται αυτά τα πράγματα).

    Τι λέγαμε; Α, ναι: Το λειβάδι. Μια πράσινη αχάνεια. Εκατομμύρια στρέμματα. Εδώ κι εκεί υπάρχουν και δέντρα για να σπάει η μονοτονία και να κάθονται τα χελιδόνια και τα σπουργίτια. Κοιτάξτε, δεν θέλω τα πουλάκια μου να κάθονται χάμω, διότι το γρασίδι είναι ψηλό και μπορεί να κρύβονται μπόσικοι γάτοι που να το πνίξουν. Καταλάβατε; Υπάρχουν και αμέτρητα ζώα στο απέραντο λειβάδι. Εκατομμύρια αγελάδες, πρόβατα και καμία δεκαριά αγέλες βίσωνες.

    Συνεχίζουμε αύριο, αλλά σας προειδοποιώ: Θα γραφτούν πολύ αλλόκοτα πράγματα. Αν σας ενοχλούν τα σκατά του βίσωνα, μην διαβάσετε αυτή την στήλη. (Ξέρω πως εσύ εν να την θκιαβάσεις, μάμμα μου!!!). Τουμόρροου, που λένε στα πλεόμενα μπουρδέλα του Μισισσιπή.

  15. #95
    Για αγγλικές ιπποδρομίες δίνει ρεσιτάλ ο Γιώργος Παρασκευάς σε κείμενό του που το αναδημοσιεύει ο apodytiriakias.gr.

    Οι μπουκμέηκερς είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της Αγγλικής ζωής διότι οι ιπποδρομίες έχουν ιδιαίτερη σημασία για τους Άγγλους. Ούτε αλητεία είναι, ούτε απλός τζόγος. Είναι παράδοση, ένα ευγενές σπορ για το οποίο λαός και αριστοκρατία τρέφουν το ίδιο ενδιαφέρον, κυριεύονται από το ίδιο πάθος! Ορισμένες ιπποδρομιακές συναντήσεις αποτελούν ορόσημα για την αθλητική, καθώς και την κοινωνική ζωή της χώρας. Η χρονιά αρχίζει με την τριήμερη συνάντηση του Τσέλντεναμ, για 18 θεαματικές κούρσες μετ’ εμποδίων.

    Χιλιάδες Ιρλανδοί διασχίζουν το «νερό» συνοδεύοντας τα άλογά τους στην ετήσια σύρραξη με τους Εγγλέζους υπό την διαιτησία των… μπουκ. Στο Τσέλτεναμ διαιωνίζεται η προαιώνια έχθρα. Εκεί οι Ιρλανδοί ζητούν εκδίκηση για την ήττα τους από τον Γουλιέλμο τον Γ΄ στις όχθες του Boyne το 1690!

    Η «βοή» του Τσέλτεναμ είναι το κάτι άλλο. Στην μεγαλύτερη ιπποδρομία, όταν τα άλογα «χτυπάνε ανηφόρα» καλπάζοντας για το τέρμα, μετά από μία άκρως εξουθενωτική κούρσα πέντε χιλιομέτρων μετ’ εμποδίων, όταν τεντώνουν τους ιδρωμένους λαιμούς τους λες κι έχουν επίγνωση της παράδοσης και ευθύνης που κουβαλάνε στα καπούλια τους, το σύμπαν κουφαίνεται, πέφτει ξερό!

    Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν έχουν σταθεί προσοχή τόσες τρίχες, δεν έχουν εξαρθρωθεί τόσες σπονδυλικές στήλες από ρίγη, σε μία αποθέωση της ευγενούς άμιλλας αλόγων και αναβατών και της εθνικής υπερηφάνειας! Χαβαλές υπέρ πίστεως και πατρίδος, αλλά μετράνε και η μπύρα και ο τζόγος!

    Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ η ευρύτερη περιοχή στερεύει από την Ιρλανδική μαύρη μπύρα Guinness (Γκίνες), ενώ οι Άγγλοι μπουκ χρειάζονται και την επαγγελματική βοήθεια ψυχαναλυτών! Το κουμάρι που παίζεται από αμείλικτους παίκτες είναι πρωτοφανές, είναι άγριο, λυγίζει και τους πιο γενναίους!

    Όταν το Ιρλανδικό «punt» είχε χάσει την ισοτιμία του με την στερλίνα, οι Άγγλοι μπουκμέηκερς δεν δεχόντουσαν το Ιρλανδικό νόμισμα. Οι Ιρλανδοί έκαναν παραστάσεις στις τράπεζές τους, και η «Alled Irish Banks» έστησε μαγαζί σ’ ένα τσαντίρι στο Τσέλτεναμ για την εξυπηρέτηση των πελατών της.

    Εστάλη ένα ποσό 1.500.000 στερλίνων, για να αλλάξουν οι Ιρλανδοί τις «punt» τους. Οι τραπεζίτες υπολόγισαν ότι τα λεφτά θα αρκούσαν για όλο το τριήμερο. Μέχρι να δώσει ο αφέτης την εκκίνηση της πρώτης κούρσας της συνάντησης, στο κέντρο εξυπηρέτησης δεν είχε μείνει ούτε ΜΙΑ στερλίνα!

    Μετά το Τσέλτεναμ έρχεται το Νιουμάρκετ, με τους δύο διαύλους απογείωσης αεριωθούμενων τετραπόδων. Το Νιουμάρκετ είναι μια αλογούπολη όπου η πρώτη επίσημη κούρσα, με το αναγκαίο στοίχημα, διεξήχθη το 1622. Από τότε παίζεται μεγάλος τζόγος και όχι μόνο σε άλογα. Πριν πολλά χρόνια, ένας άρρωστος τζογαδόρος στοιχημάτισε μια περιουσία ότι θα μπορούσε να φάει έναν ζωντανό γάτο! Γρατσουνίστηκε, έχασε κι αυτοκτόνησε το ίδιο βράδυ!

    Στο Νιουμάρκετ χτυπάει η καρδιά της ιπποδρομιακής Αγγλίας. Εκεί βρίσκεται το Εθνικό Ιπποφορβείο, τα γραφεία του «Jockey Club» και οι μεγαλύτεροι στάβλοι της χώρας. Τον Μάιο διεξάγονται οι δυο πρώτες κλασικές ιπποδρομίες τριετών, η «2000 Guineas» για ίππους και η «1000 Guineas» για φοράδες. Και οι δύο είναι κούρσες ενός μιλίου, 1.600 μ. περίπου, και διεκάγονται σε μια ατελείωτη ευθεία, στον πιο φαρδύ στίβο του κόσμου.

    Πανηγύρι με χαρτορίχτες, ξυλοπόδαρους, πορτοφολάδες

    Το μεγάλο στοίχημα, όμως, πέφτει στην συνάντηση του Ιουλίου, με αποκορύφωμα την ημικλασική κούρσα του «July Cup» (Κύπελλο Ιουλίου) στα 1.000 μέτρα. Τότε είναι που ξεφτιλίζονται τα πάντα! Τα ξενοδοχεία του Νιουμάρκετ κατακλύζονται από μπουκμέηκερς και παίκτες που κρατούν δωμάτια δυο και τρία χρόνια πριν! Το χρήμα χάνει την αξία του. Στα γραφικά εστιατόρια σερβίρεται το πιο εκλεκτό «κλάρετ», προς εκατοντάδες λίρες το μπουκάλι και τα καπνοπωλεία κάνουν χρυσές δουλειές με πούρα Αβάνας.

    Λέγεται ότι σε μία συνάντηση της δεκαετίας του ’70, ο φόρος που είχαν πληρώσει οι μπουκμέηκερς για τα στοιχήματα ΕΝΟΣ μόνο Ιρλανδού αλογομούρη, ήτανε πάνω από 100.000 λίρες. Τότε ο φόρος ήταν 4%!!!

    Την κλασσική συνάντηση του Νιουμάρκετ ακολουθεί η συνάντηση του Ντέρμπυ στο Επσομ τον Ιούνιο. Εδώ δεν έχουμε φεστιβάλ, αλλά πανηγύρι. Χαρτορίχτες, μέντιουμ, ξυλοπόδαροι, ζογκλέρ, πορτοφολάδες, τσιγγάνοι με τα τροχόσπιτά τους, κάθε λογής περίεργος πάει στο Επσομ. Πάει, βέβαια, και η διεθνής αφρόκρεμα των τριετών για την πιο περίφημη κούρσα του κόσμου, στα 2.400 μέτρα. Όσο για το πλήθος και τους μπουκμέηκερς, άσε. Χαμός!

    Καπάκι έρχεται το Ασκοτ, με τα ημίψηλα, τον καπνιστό σολομό, τη σαμπάνια και τις φράουλες, τα ακριβά και περίεργα καπέλα και ανσάμπλ που φοράνε οι κλασσικές γκόμενες και τα εξωγήινα στοιχήματα. Έχω ακούσει έναν μπουκ να λέει ότι, σε μια κούρσα, 200.000 λίρες δεν είχαν αρκέσει για τη μείωση της απόδοσης του φαβορί από 6/5 (2.20) στο 1/1 (2.00). Οι μπουκ ρούφηξαν τη διακοσάρα κι ούτε καν ρεύτηκαν! Για τέτοιο βαρβάτο, λωλό τζόγο μιλάμε!

    Οι μπουκ φοράνε θερμικά βρακιά

    Το φθινόπωρο έχουμε την τελευταία κλασική κούρσα τριετών, το St. Leger (Σεντ Λέτζερ) στα 2.800 μέτρα, στο Ντόνκαστερ. Η κούρσα είχε καθιερωθεί το 1776 στα 3.200 μέτρα, αλλά η απόσταση μειώθηκε το 1813. Στην σπάνια περίπτωση αλόγου που κερδίζει και τις τρεις κλασσικές ιπποδρομίες, έχουμε «Νικητή του Τριπλού Στέμματος» (Triple Crown Winner). Ένας τέτοιος ήταν ο Νιζίνσκυ το 1970, προπόνησης του Ιρλανδού μαέστρου Βίνσεντ Ο’ Μπράιεν και με αναβάτη τον «ψηλό» Λέστερ Πίγκοτ. Μέγας ίππος, μέγας τζόκεϊ!

    Η σεζόν κλείνει με τους δύο μεγάλους ισοζυγισμούς στο Νιουμάρκετ και με τα διάφορα κριτήρια διετών. Τα άλογα πάνε να ξεχειμωνιάσουν στους στάβλους, οι τζόκεϊ πάνε για διακοπές στις Μπαχάμες και Σεϋχέλλες, αλλά οι μπουκ φοράνε τα θερμικά βρακιά και τα πανάκριβα μπουφάν τους και συνεχίζουν απτόητοι στους αμέτρητους ταπεινούς χειμερινούς ιπποδρόμους με εμπόδια.
    Οι τζογαδόροι το απαιτούν και η ιπποδρομιακή βιομηχανία χρειάζεται έσοδα. Οι μπουκ είναι σημαντικά γρανάζια της μηχανής, κι ας μην το αναγνωρίζουν οι άσχετοι και οι αγνώμονες. Χωρίς τους μπουκ τίποτα δεν κινείται στην Αγγλία.

  16. #96
    Μεγάλη ράτσα οι Κινέζοι! Τι να πιάσεις και τι ν’ αφήσεις; Φιλοσοφία; Λάο Τσε, Γιινγκ και Γιανγκ, Ζεν, μιλάμε για πολύ μεγάλους φιλοσόφους, ιδέες και διδασκαλίες. Πολεμικές τέχνες; Μνημεία; Βλέπεις το Κινέζικο Τείχος και σου φεύγει το καφάσι. Σκέφτεσαι τη γραμμή Μαζινό που είχανε φτιάξει οι μαλάκες οι Γάλλοι και κατουριέσαι στα γέλια!

    Να μιλήσουμε για φαϊ; Αγόρι μου, αν λάχει και μπεις σε γνήσιο Μανδαρινο – μαγειριό, την πάτησες. Τίποτε άλλο δεν σε ικανοποιεί πια. Γιουβέτσι και φρικασέ υποβιβάζονται αμαχητί στην κατηγορία του «μπανάλ» με το που θα σερβιριστούν τα ορεκτικά των κιτρινιάριδων; Γαρίδες με σουσάμι, καβουρδισμένα φύκια στο τηγάνι, για τέτοια είχαν εφευρεθεί το σάλιο και το «μμμ…». Τσου μέιν, λατρεία μου! Σπέσιαλ φιδές με οτιδήποτε γουστάρει η ψυχή σου, επίσης γλυκόξινο χοιρινό, ρύζι στο τηγάνι, πάπια με ξεροψημένη πέτσα και σάλτσα καραμέλα, άσε. Σκέτη εκσπερμάτωση και χέσε τη χοληστερόλη.

    Μόνο ένα κινέζικο πράγμα δεν γουστάρω πάρα πολύ: Τους σιαμέζους γάτους. Εντάξει, γενικά λατρεύω τα κατοικίδια αιλουροειδή, εκτιμώ τα γατιά ΠΟΛΥ περισσότερο από τους πλείστους των ανθρώπων, αλλά αυτοί οι πούστηδες οι σιαμέζοι ψιψίνοι είναι άλλο πράγμα, Μπόσικοι, μοχθηροί, εγωιστές, απρόβλεπτοι, κακά νέα σας λέω. Όσο για το νιαούρισμά τους, αίσχος! Λέω «ψου-ψου» σ’ έναν κεραμιδόγατο και απολαμβάνω «μιάοοο…» ρε γαμώτο και τρίψιμο στα πόδια μου. Λέω «ψου-ψου» σε σιαμέζο και το ψοφίμι αρχίζει κάτι υποχθόνια και βραχνά «ααα…οοο…αρρρ…» που μου φεύγουνε οι κωλότριχες από την ανατριχίλα!

    Μόνο μια φορά είχα συναναστραφεί με σιαμέζα γάτα. Πριν πολλά χρόνια στην Αγγλία, ο μπατζανάκης μου κι ο συνεταίρος του είχανε πάει στον τυπογράφο τους για κάτι αφίσες και με είχανε πάρει μαζύ τους για παρέα και χαβαλέ. Φτάσαμε στο σπίτι του τυπογράφου, Ντέηβιντ ήταν τα’ όνομά του και είχε και αλογοουρά και με το «καλησπέρα» έβγαλε η γκόμενά του το κέηκ και το τσάι να μας κεράσει. Πού να ξέρω εγώ πως μέσα στο κέηκ φρούτων είχανε ζυμωθεί δυο ουγγίες χασίσι; Έφαγα το κομμάτι μου χωρίς να γνωρίζω, ζήτησα και δεύτερο (αν γνώριζα θα ζήταγα τρίτο και βάλε!) και σε λίγη ώρα εκεί που το πορτατίφ άρχισε να απαγγέλει Ελύτη, όταν το πρόσωπο του Ντέηβιντ μου φαινόταν σαν ο κώλος μιας φοράδας (λόγω αλογοουράς) και οι αφίσες μετατράπηκαν σε πολύχρωμους χαρταετούς στου Φιλοπάππου, ακούω ένα «ααα…οοο…αρρρ…». Ήταν η σιαμέζα γάτα του Ντέηβιντ!

    Της έκανα «ψου-ψου ντάρλινγκ», λόγω σαβουάρ βιβρ, και περιέργως η γάτα άρχισε να τρίβεται στα πόδια μου και να γουργουρίζει αντί ν’ αρχίσει το φτύσιμο. Πρέπει να ήτανε σιαμέζα βυζασμένη με φιλιππινέζικο γάλα, διότι πετάχτηκε στα γόνατά μου και δώστου «πουρρρ… πουρρρ…». Εκεί που την χάιδευα μου ήρθε μια ακαταμάχητη καύλα να τη σφίξω στο λαιμό μου! Σήκωσα τη γάτα, που λέτε την φόρτωσα στο σβέρκο μου και άρχισα να περπατάω γύρω από το τραπέζι του σαλονιού. Όργιο σας λέω, η γάτα τρελάθηκε κι εγώ βρισκόμουνα στον έβδομο ουρανό.

    Φορούσα μια γάτα στο σβέρκο σαν κασκόλ

    Δώστου «ααα…οοο…αρρρ…» η σιαμέζα κι εγώ τη νανούριζα ρυθμικά: «Μάο-Τσε-Τουνγκ…Τσανγκ-Καϊ-Σεεεκ…» κόβοντας βόλτες γύρω από το τραπέζι στο σαλόνι του τυπογράφου! Οι άλλοι είχανε σταματήσει το νταλαβέρι και με κοιτούσανε με ορθάνοιχτα στόματα. Βέβαια, το ότι ήσαν κι εκείνοι μαστούρηδες είχε κάτι να κάνει μ’ αυτό, αλλά όταν αποφασίσανε να διακόψουν οριστικά το μπίζνες μήτινγκ μου σκάσανε τη σιαμέζικη κροτίδα: Περπατούσα γύρω από το τραπέζι επί μια ώρα και τρία τέταρτα!

    Μάλιστα, κύριε. Την ώρα που η κυρία Έλλη Παρασκευά, η μάδερ, καθότανε μόνη της σε ένα διαμέρισμα στη Λευκωσία, στη μοναξιά της προσφυγιάς, κι έστελνε καλές σκέψεις στο γιόκα της μονολογώντας «χαλάλι οι θυσίες», αυτός ο αρχιμαλάκας βρισκότανε σ’ ένα σπίτι στο Ενφιλντ, ήτανε μαστούρης μέχρι ισοπέδωσης, φορούσε μια σιαμέζα γάτα στο σβέρκο του σαν κασκόλ, την περπατούσε γύρω από ένα τραπέζι για σχεδόν δυο ώρες και τη νανούριζε με ρυθμικά «Μάο-Τσε-Τουνγκ» και «Τσανγκ-Καϊ-Σεκ»!!!

    Κάτσετε ένα λεπτό, ρε. Πώς άρχισαν όλα αυτά; Τι σχέση έχουν με τον ΟΠΑΠ και το κρατικό στοίχημα; Α, ναι! Θυμήθηκα… Οι Κινέζοι είναι μια πολύ σοβαρή ράτσα. Σοβαρή σε όλα της και ο τζόγος δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο μεγάλος ποδοσφαιρικός τζόγος διεξάγεται στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη και στο Χονγκ-Κονγκ. Εκεί πέφτουν τα θεόρατα στοιχήματα, χωρίς ισοπαλία, με προβάδισμα «μηδέν έως μισό», «μισό έως ένα» κ.ο.κ.

    Τι παίζουν οι σοβαροί κιτρινιάρηδες

    Μιλάμε για προβάδισμα γκολ σε διπλό στοίχημα και εξωγήινο ποντάρισμα. Το εκατομμύριο δεν κάνει, εκτός αν είναι λίρες. Ένα εκατομμύριο δραχμές δεν είναι αποδεκτό στους κιτρινιάρηδες. Για να είναι αποδεκτό ένα στοίχημα, το νούμερο πρέπει να έχει τουλάχιστον πέντε μηδενικά και πάντα λίρες Αγγλίας.

    Οι Κινέζοι, λοιπόν, παίζουν αυτόν τον θεόρατο τζόγο ΜΟΝΟ σε τρία πρωταθλήματα: Πρεμιέρ Λιγκ Αγγλίας, Μπούντεσλιγκα (1 κατηγορία, βέβαια) και Serie A στην Ιταλία. Παίζουν και σε ορισμένους του Τσάμπιονς Λίγκ, αλλά όχι του κυπέλλου UEFA, εκτός ίσως από τον τελικό. Μόνο το Εγγλέζικο Πρωτάθλημα, το Γερμανικό και το Ιταλικό θεωρούνται από τους σοβαρούς κιτρινιάρηδες ως αξιόπιστες και αμφίρροπες υποθέσεις, στις οποίες θα μπορούσε να στηριχθεί ο αλλόκοτος, απερίγραπτος τζόγος τους. Και δεν είναι οι μόνοι. Αυτά τα πρωταθλήματα είναι η βάση του κουπονιού κάθε σοβαρού μπουκ και όχι μόνο: Και του κάθε σοβαρού ΠΑΙΚΤΗ.

    Το κείμενο υπογράφει ο αθάνατος Γιώργος Παρασκευάς

  17. #97
    (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ το θάνατο του Γιώργου Παρασκευά πριν από οκτώ χρόνια αναδημοσιεύω ένα ακόμα κείμενό του.)

    Την Κυριακή το βράδυ είχα κοιμηθεί πάνω στην πολυθρόνα, πράγμα που κάνω συχνά. Βρίσκω ότι ο ύπνος είναι πιο γλυκός όταν κάθομαι, παρά όταν ξαπλώνω, κυρίως όταν έχω μια γάτα πάνω στα γόνατα μου. Ίσως έχω αρχίσει να γερνάω. Όχι επειδή κοιμάμαι κάθοντας, αλλά επειδή γουστάρω μια γάτα στα γόνατά μου, αντί μια ξηγημένη γκομενίτσα.

    Εν πάση περιπτώσει, κοιμήθηκα στην πολυθρόνα στη συνηθισμένη στάση. Με το κεφάλι μου στο πλάι και τα σάλια μου να τρέχουν αβέρτα πάνω στο πουκάμισό μου.

    Ξαφνικά ξύπνησα πανικοβλημένος, με τη σκέψη ότι βρισκόμουνα σ’ ένα ναυάγιο με ένα ξεφούσκωτο σωσίβιο. Πρέπει να ήτανε τα σάλια στον ώμο μου, που θα μου είχαν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμουνα σ’ ένα στον Ατλαντικό ωκεανό. Μπορεί και να ήτανε ο Ειρηνικός, δεν ξέρω και δεν μ’ ενδιαφέρει. Μόνο η Μεσόγειος να μην ήτανε, που είναι γεμάτη σκατά, κι όλες οι άλλες θάλασσες είναι αποδεκτές!

    Σηκώθηκα, λοιπόν, για να πάω στο κρεβάτι. Πήγα να κλείσω την τηλεόραση, αλλά θα πάτησα το κουμπί για Κανάλι 5, διότι βρέθηκα φάτσα – κάρτα με τον Γιώργο Γεωργίου και το Καφενείο του. «Ωχ, αμάν» σκέφτηκα, «λίγος χαβαλές τα ξημερώματα πριν από τον ύπνο δεν βλάπτει»!

    Προσπάθησα να του τηλεφωνήσω αρκετές φορές, αλλά δεν έπιανα γραμμή. Έκατσα, λοιπόν, κι άκουσα. Σαν εξωγήινος ένοιωσα. Όπως θα ένοιωθαν οι εξωγήινοι του πλανήτη Νιμπίρου των Σουμερίων, αν πήγαιναν για να αλλάξουν λίγο τουριστικό συνάλλαγμα σε ελληνική τράπεζα, μια Παρασκευή το τέλος του μηνός!

    Εντάξει, είμαι εκ φύσεως ρωμαντικός, αλλά ένα λεπτό. Εδώ υποβιβάστηκε κοτζάμ Μπλάκμπερν. Μια ένδοξη Μπλάκμπερν Ρόβερς που πριν 3 χρόνια ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας και έπαιζε στο Τσάμπιονς Λίγκ! Και δεν μιλάμε για κάποια ομάδα με άδεια ταμεία. Χεσμένος στη λίρα είναι ο πρόεδρός της.

    Επιτρέψτε μου να γράψω κάτι γι’ αυτή την ομάδα. Πριν αρκετά χρόνια, ένας παππούς στο βιομηχανικό Μπλάκμπερν έπαιρνε κάθε Σάββατο το εγγονάκι του στο γήπεδο.

    Εργάτης χαλυβουργείου ήτανε ο παππούς, και το εγγονάκι του για την ίδια δουλειά προοριζότανε.
    Ο μπόμπιρας ήταν «άρρωστος» με την Μπλάκμπερν Ρόβερς κι ένα Σάββατο, πάνω στην εξέδρα, υποσχέθηκε στον παππού του ότι μια μέρα η ομάδα θα ήτανε δικιά του και θα κέρδιζε το πρωτάθλημα Αγγλίας! Μεγάλωσε ο μικρός, τέλειωσε το σχολείο και έπιασε κι αυτός δουλειά σ’ ένα τοπικό χαλυβουργείο. Είχε όνειρα, όμως, και ήτανε δραστήριος και πανέξυπνος. Οι προαγωγές ακολούθησαν η μία την άλλη και μια μέρα ο από κούνια φανατικός οπαδός της Μπλάκμπερν έγινε ιδιοκτήτης του χαλυβουργείου!

    Κάθε Σάββατο από Μπαχάμες με ιδιωτικό αεροπλάνο…

    Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση της Αγγλίας κρατικοποίησε την παραγωγή χάλυβα. Ο «τέως μπόμπιρας» πήρε καλά λεφτά, τα οποία επένδυσε στο εμπόριο του χάλυβα, με την εταιρεία του «Walker Steel» (Χάλυβας Γουώκερ). Έκανε τα παλούκια του χρυσά, κυρίως όταν οι Εγγλέζοι τερμάτισαν το κρατικό μονοπώλιο παραγωγής του ατσαλιού κι επέτρεψαν εισαγωγές.

    Ο Γουώκερ αυτοεξορίστηκε για φορολογικούς λόγους. Πήγε να ζήσει στις Μπαχάμες, απ’ όπου διηύθυνε την εταιρεία του. Περιττό να πούμε ότι αγόρασε την Μπλάκμπερν Ρόβερς, που τότε έπαιζε στην πρώτη κατηγορία Αγγλίας. «Φώναξε τον Κένυ Ντάγκλις και του είπε: «Πάρε αυτό το βιβλιάριο επιταγών, πρόσθεσε εσύ τους αριθμούς που χρειάζεσαι, πάρε όποιους παίκτες θέλεις, αλλά πάρε και το πρωτάθλημα Αγγλίας, που είχα υποσχεθεί στον παππού. Σε διαβεβαιώ ότι ποτέ δεν θα επέμβω στη δουλειά σου».

    Κάθε Σάββατο, ο Γουώκερ πήγαινε από τις Μπαχάμες στην Αγγλία με το ιδιωτικό αεροπλάνο του για μια μέρα, για να δει την Μπλάκμπερν ΤΟΥ, που τελικά, πήρε το πρωτάθλημα Αγγλίας!

    Μετά από τρία χρόνια, όμως, φέτος δηλαδή, η Μπλάκμπερν υποβιβάστηκε. Ο Γουώκερ απευθύνθηκε στους οπαδούς με δάκρυα στα μάτια και είπε: «Μην στεναχωριέστε, αυτό έχει το ποδόσφαιρο. Θ’ ανέβουμε αμέσως»!

    Εκείνο που ρωτώ, ρε παιδιά, είναι το εξής. Ο Γουώκερ δεν είχε τα λεφτά για ν’ αγοράσει παιχνίδια, ή διαιτητές, και να παραμείνει στο Πρέμιερ Λιγκ; Δεν ήτανε αρκετά μάγκας, ένας άνθρωπος που από εργάτης χαλυβουργείου έγινε πρώτα ο ιδιοκτήτης του «μύλου» και αργότερα ένας από τους μεγαλύτερους βαρώνους χάλυβα της Ευρώπης;

    Κατηγορίες συνομωσίας και για το χαβαλέ

    Δεν καταλαβαίνω αυτά που διαβάζω και αυτά που ακούω. Η, μάλλον, τα καταλαβαίνω πολύ καλά. Τι πάει να πει «σικέ», και «στημένο», μωρέ; Τι πάει να πει: «Α, πα-πα αυτή η ομάδα δεν μπορεί να πέσει»; Και ρωτώ το εξής: Αν το σύστημα είναι τόσο σάπιο, ΠΟΥ είναι ένας μάγκας ιδιοκτήτης μιας ΠΑΕ, που έπεσε κατηγορία, ή που δεν βγήκε στην Ευρώπη, για λόγους ΟΧΙ αγωνιστικούς, να πάρει το σύστημα στα δικαστήρια; Να βρει έναν ατσίδα δικηγόρο, που να παρουσιάσει ως μαρτυρία όλα τα σχετικά βίντεο των αγώνων, μαζί με αποκόμματα εφημερίδων που να δείχνουν ότι η ομάδα του είχε αδικηθεί, να κάνει χαβαλέ, να ζητήσει να ληφθούν προσωρινά μέτρα με τα οποία η τελική βαθμολογία να μην είναι τελεσίδικη μέχρι να ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου, να προσάψει κατηγορίες συνομωσίας, να ζητήσει πέντε, δέκα δις για απώλεια εσόδων και για ψυχική οδύνη και γενικά να δημιουργήσει βαβούρα και τζερτζελέ, να γαμήσει τους πάντες ΚΙ ΑΣ ΧΑΣΕΙ;

    Τι πάει να πει αυτός έτσι και ο άλλος αλλιώς, όταν αδειάζουν οι εξέδρες; Να έχεις κοτζάμ Α΄ εθνική με αυτά τα εισιτήρια, με αυτό το χάλι; Ρε, εσείς, μήπως τους βολεύει ΟΛΟΥΣ η κατάσταση και δεν το πήρα χαμπάρι; Μήπως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αδικημένοι, μήπως αντί ρωμαντικός ή γραφικός, είμαι ένας σκέτος μαλάκας; Όχι, ρωτάω, δηλαδή!

    αποδυτηριάκιας

  18. #98
    ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ κείμενο του αθάνατου γκουρού Γιώργου Παρασκευά.

    «Όποιος δεν έχει δει του αλλουνού την πούτσα, βλέπει τη δικιά του σαν κατάρτι»!
    Κυπριακή φράση, που αναφέρεται στους εγωιστές και υπερόπτες που θεωρούν την φράση κάτι τι «αλλότριο» ως υποδεέστερο του «ημετέρου». Εξ όσων γνωρίζω η μάνα μου δεν έχει πέος, αλλά χρησιμοποιώ την φράση για να της υποδείξω ότι είναι προκατειλημμένη σχετικά με την ανωτερότητα των ντολμάδων, της μηλόπιτας, του κουμ-καν και των λογιστικών ικανοτήτων της!

    Βέεεβαια! Μόνο η μάνα μου μαγειρεύει με φαντασία. Όλες οι άλλες φτιάχνουν άγευστα σκατά στην καλύτερη! Κρατάει με ευλάβεια την μαγειρική σκυτάλη της φάρας. Μόνο που θα της μείνει στο χέρι. Δεν θα μπορέσει να την πασάρει σε κάποιαν αντάξια συνεχίστρια της παράδοσης διότι δεν έκανε κόρες, ενώ οι τρεις εγγονές της δεν δίνουν το δεξί αρχίδι ενός κόκορα αν η μαύρη κότα είναι πιο γευσάτη από την άσπρη, ή αν οι κομμένες υγρές μελιτζάνες πρέπει να στεγνώσουν πάνω σε λινή πετσέτα πριν μπούνε στο κόλπο του ιμάμ μπαϊλντί!

    Χρησιμοποιώ τη συγκεκριμένη έκφραση και για εθνικιστές και σωβινιστές. Μόνο που σ’ αυτές τις περιπτώσεις το πέος παύει να είναι κατάρτι. Είναι ιστός πάνω στον οποίο κυματίζει η σημαία του «ποιος τους γαμάει τους άλλους»! Κακή νοοτροπία, που συχνά έχει σαν αποτέλεσμα η σημαία να κρεμαστεί μεσίστια, πριν τελικά υποσταλεί και χωθεί στον σωβινιστικό πρωκτό.

    Προσωπικά δεν υποτιμώ κανέναν λαό, καμιά φιλοσοφία και θρησκεία. Τρέφω ιδιαίτερο, σέβας για ορισμένους λαούς και τους πολιτισμούς τους. Μου έχουνε πει αρκετές φορές ότι πρέπει να ήμουνα Ινδός σε μια προηγούμενη ζωή! Τέτοιος είναι ο σεβασμός μου για την Ινδία, τον Ινδικό λαό και φιλοσοφία.

    Και η Αρχαία Αίγυπτος, όμως, μου προκαλεί δέος. Αν προσθέσουμε και την μεγάλη αγάπη που έχω για τους γάτους, ανεξαρτήτως φύλου ή χρώματος, ίσως αυτό να με έκανε υποψήφιο «τέως» Αιγύπτιο! Όσον αφορά την έλξη που ασκούν επάνω μου οι μαύρες γκόμενες, αυτό τι θα με έκανε; Έναν νταβατζή στο Τόγκο τον 19ο αιώνα, ή μια μεσαιωνική τσατσά στο Νταρ-Ες-Σαλαάμ;

    Εν πάση περιπτώσει, μέγας λαός ο Ινδικός και μέγιστη η φιλοσοφία του. Ας αφήσουμε την αρχαιότητα, τις Ουπανισάδες και τις Βέδες, που είναι βιβλία ασύλληπτου βάθους και που είχαν γραφτεί αιώνες πριν ο Πλάτωνας πει «ουά… ουά»! Οι Ινδοί είναι ένας πράος, περήφανος λαός, του οποίου ο έμφυτος σεβασμός για τους άλλους συχνά παρεξηγιέται για δουλοπρέπεια.

    Όταν ένας πρώην δεκανέας του Αγγλικού στρατού, ο συφιλιτικός καραγκιόζης Αμίν κατέλαβε την εξουσία στην Ουγκάντα, στην ανατολική Αφρική, η εύπορη Ινδική παροικία πλήρωσε την νύφη. Ο δικτάτορας Αμίν είδε τους Ινδούς με το ίδιο μάτι που ο Χίτλερ είχε δει τους Εβραίους: Ως αιτία για τα δεινά της χώρας. Εθνικοποίησε τις περιουσίες τους και άρχισε να τους διώχνει.

    Την άλλη μέρα καθάριζαν τους σταθμούς του μετρό

    Ως Άγγλοι υπήκοοι, οι Ινδοί στράφηκαν προς την Αγγλία. Οι Άγγλοι, όμως, αντέδρασαν αρνητικά στον ερχομό τους. Η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν ήταν καλή και η περίφημη ομιλία του δημοφιλούς ρατσιστή βουλευτή Ενώχ Πάουελ στο Γουλβεχάμπτον, περί «ποταμών αίματος», ακόμα αντηχούσε στ’ αφτιά των ασπρουλιάρηδων. Οι Ινδοί δεν είχαν που να πάνε. Ήταν ένα πολύ πικρό ποτήρι να σε διώχνουν απένταρο κι αδέκαρο από μια χώρα, ενώ μια άλλη, της οποίας ήσουνα υπήκοος, να σου κλείνει την πόρτα.

    Τελικά τακτοποιήθηκε η υπόθεση και ένας τεράστιος αριθμός Ινδών και Πακιστανών κατέληξαν στην αφιλόξενη Αγγλία για ν’ αρχίσουν από το μηδέν, χωρίς κεφάλαιο, σε ένα κλίμα ρατσισμού και μεγάλης οικονομικής ύφεσης.

    Οι Ινδοί άρπαζαν όποια δουλειά εύρισκαν μπροστά τους. Τη μια μέρα οδηγούσαν Ρολς Ρόυς και Μερσεντές στην Ουγκάντα, αρκετοί είχαν και σωφέρ, και την επόμενη ήσαν εισπράκτορες σε λεωφορεία, ή καθάριζαν τους σταθμούς του μετρό του Λονδίνου. Δυο οικογένειες έμεναν μαζί σε μια σοφίτα. Η μια εργαζόταν την ημέρα και κοιμότανε το βράδυ, η άλλη είχε αντίστροφο ωράριο. Τα ίδια κρεβάτια εξυπηρετούσαν δυο οικογένειες. Ασύλληπτο δράμα!

    Οι Ινδοί, όμως, είχαν διατηρήσει την περηφάνεια τους και έκαναν το παν για την μόρφωση των παιδιών τους. Έκαναν και κάτι άλλο: Φυλάγανε ένα μέρος του πενιχρού εισοδήματός τους για ν’ αρχίσουν ξανά μια επιχείρηση. Πίστευαν πως ό,τι είχαν καταφέρει στην Ουγκάντα θα τα κατάφερναν και στην Αγγλία! Ήξεραν τον τρόπο, είχαν σκοπό και όνειρα, φιλοσοφούσαν την ζωή. Η καταστροφή που τους βρήκε ήτανε μέσα στο παιχνίδι. Ήτανε το κάρμα τους!

    Σε βολικές κάβες και σουπερ μάρκετς

    Σιγά σιγά άρχισε η «επίθεση» στα ψιλικατζίδικα. Οι Ινδοί άρχισαν να αγοράζουν παραμελημένα μαγαζάκια, πολλές φορές δυο οικογένειες μαζί. Το κόλπο της βάρδιας του ύπνου συβάρδιας του ύπνου συνεχίστηκε, αυτή τη φορά με τις δικές τους επιχειρήσεις. Ολοένα και περισσότερα ψιλικατζίδικα άνοιγαν από τις πέντε το πρωί κι έκλειναν μετά τα μεσάνυχτα. Αυτό βόλευε τους Εγγλέζους πάρα πολύ!

    Μέσα σε μια δεκαετία, τα περισσότερα «γωνιακά μαγαζιά» είχαν Ινδούς ιδιοκτήτες και όχι μόνο: Τα ψιλικατζίδικα εξελίχθηκαν σε βολικές κάβες και σουπερμάρκετς, τα δε Ινδικά εστιατόρια έγιναν τρόπος ζωής για τους Άγγλους. Η Ινδική παροικία του Λονδίνου κατάφερε ένα οικονομικά θαύμα!
    Εδώ δεν μιλάμε για επιτυχημένη μετανάστευση, αλλά για διωγμό, για στάχτες μέσα από τις οποίες πετάχτηκε ένας βαρβάτος φοίνικας! Η Ινδική φιλοσοφία και η αντίληψη για τη ζωή έπαιξαν ένα βασικό ρόλο στην επιτυχία των Ινδών.

    Μιλάμε για μια φιλοσοφία που «έβγαλε» έναν Μαχάτμα Γκάντι και μια σειρά ανεπανάληπτων φιλοσόφων και μυστών, άλλως γκουρού! Ο «Σρι» Ραμάνα Μαχάρσι (1879-1950) ήταν ένας τέτοιος, ΘΕΟΡΑΤΟΣ γκουρού.

  19. #99
    Παρασκευάς και σήμερα από τον apodytiriakias.gr. Ένας όπως πάντα απολαυστικός και αποκαλυπτικός γκουρού που διαβάζεται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το λέω και το κραυγάζω: Δεν βρίσκεις σήμερα τέτοια κείμενα, είμαστε παντυχεροί που τα διαβάζουμε, που τα ξαναδιαβάζουμε. Σήμερα ο αθάνατος διηγείται πως ξεκίνησε να γίνει μπουκ.

    Είτε είσαι άντρας, είτε δεν είσαι! Ομολογώ δημοσίως, σαφώς και απερίφραστως, ότι έχω διατελέσει μπουκ και όχι μόνο: Έχω στήσει και κούρσα!

    Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Γεννήθηκα στην Κύπρο, μια χώρα όπου ο τζόγος είναι καθημερινότητα. Τον καιρό που ήμουν μικρό παιδί, ήταν πολύ επιτρεπτό οι συνομήλικοί μου, και μιλάμε για δημοτικό σχολείο και όχι μόνο Γυμνάσιο, να ξενυχτήσουν την παραμονή της πρωτοχρονιάς και να ποντάρουν στο οικογενειακό, ή φιλικό μπακαρά, ή «πατητό». Τώρα τα πράγματα έχουν βελτιωθεί σημαντικά, οι μαθητές ανοίγουν λέσχες!

    Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου μας έπαιρνε, μαζί με τον αδερφό μου, κάθε Κυριακή στον ιππόδρομο στη Λευκωσία, μας έδινε το χαρτζιλίκι μας και δεν έτρεχε τίποτα που πηγαίναμε στα ταμεία να ποντάρουμε, παρέα με άλλα πιτσιρίκια. Μάλιστα, την ημέρα των εορτασμών από τους Άγγλους της στέψης της νυν βασιλίσσης Ελισάβετ στον ιππόδρομο όταν ήμουν μόνο 8 χρόνων, είχα κερδίσει μια περιουσία. Θυμάμαι είχα αρχίσει με τον «Τζιχάν Γκιολού» στην πρώτη κούρσα για διετή, που πλήρωσε 30 στο 1 (τρεις λίρες στα δύο σελίνια).

    Είχα βρει κάθε γκανιάν και κάθε δίδυμο μέχρι την πέμπτη κούρσα και κέρδιζα 54 λίρες, ένα τρομοκρατικό ποσό το 1952. Μιλάμε για 5-10 μηνιαίους μισθούς. Δυστυχώς τα έχασα! Είτε μου είχε πέσει από την τσέπη το σημειωματάριο που είχα μέσα τα λεφτά, είτε μου το κλέψανε, δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι όταν πήγα στο ταμείο για ποντάρισμα στην 6η και τελευταία κούρσα, δεν υπήρχαν λεφτά στην τσέπη μου. Ήμουνα απαρηγόρητος και ο πατέρας μου με λυπήθηκε τόσο, που μου έδωσε δέκα σελίνια (250 δρχ), ένα ποσό διπλάσιο του συνηθισμένου χαρτζιλικιού. Τι έκανε ο μικρός Παρασκευάς; Το βρήκατε! Πήγε στο ταμείο και τα έπαιξε όλα – και κέρδισε!

    Στα 14 μου χρόνια έπαιζα πόκερ με πραγματικά λεφτά. Όχι πόκα, χαρακίρια, μπόμπες, πολυκατοικίες και τέτοια, αυτά είναι μπανάλ παιχνίδια. Έπαιζα κλασικό γαλλικό πόκερ, 4 παίκτες, τράπουλα με εφτάρια και πάνω, πέντε χαρτιά κλειστά στο χέρι με αλλαγή και δύο πονταρίσματα – ένα πριν την αλλαγή κι ένα μετά. Κλασικά ευρωπαϊκά πράγματα, όχι αμερικάνικες μαλακίες!
    Τον καιρό μου, στο Γυμνάσιο υπήρχαν δύο μεγάλες εκδρομές: Η πρώτη ήταν η εκδρομή στη Μητέρα Ελλάδα το καλοκαίρι μεταξύ 5ης και 6ης τάξης (τότε δεν υπήρχε το Λύκειο, μόνο εξατάξιο Γυμνάσιο) και η δεύτερη μια τριήμερη περιοδεία της Κύπρου, λίγο πριν τις τελικές εξετάσεις. Συζητούσαμε, λοιπόν, σ’ ένα διάλειμμά λίγο πριν την εκδρομή, τον επερχόμενο χαβαλέ. Τότε ήταν που κάποιος είχε ρίξει την ιδέα του διαγωνισμού μαλακίας, με στοίχημα ποιος θα «φτύσει» πρώτος! Αμέσως προθυμοποιήθηκα να κάνω τον μπουκ και κανένας δεν έφερε αντίρρηση, διότι είχα ήδη αποκτήσει τη φήμη του πουτανιάρη και του τζογαδόρου, κάτι που προκαλούσε δέος στην τάξη!

    Το πρώτο μου μέλημα ήταν να στήσω την κούρσα. Πήρα, λοιπόν, κατά μέρος έναν σεσημασμένο μαλάκα. Δεν μπορώ να αναφέρω το όνομά του, διότι τώρα είναι ένα εξέχον μέλος της κυπριακής κοινωνίας και δεν λέω περισσότερα. Όμως, άμα σας λέει ο Παρασκευάς ότι η Κύπρος κυβερνάται από μαλάκες, να τον πιστεύετε!!! Ας τον ονομάσουμε Λάμπρο, λοιπόν.

    Περιοδικά γυμνιστών με τολμηρές φωτογραφίες

    Κάθε απόγευμα είχαμε ραντεβού στο στάδιο ΓΣΕ, όπου τον πέθαινα στο τρέξιμο και στη σφαιροβολία. Δεν μπορούσε να σηκώσει τα πόδια του ο Λάμπρος. Κάθε πρωί τον έβαζα να τρέξει λίγο για να δω αν… παραπατούσε και τον είχα απειλήσει ότι αν διαπίστωνα ότι είχε τραβήξει το πετσάκι του, θα έκανα δημόσια την ομολογία του ότι μια φορά είχε μαλακιστεί βλέποντας έναν κόκορα να πηδάει μια κότα στην αυλή του, ότι θα τον ρεζίλευα στα κορίτσια του Γυμνασίου Θηλέων!
    Ήρθε η μέρα της εκδρομής και συμφωνήσαμε η «κούρσα» να γίνει το δεύτερο βράδυ, στο ορεινό θέρετρο του Πεδουλά. Τον Λάμπρο τον είχα δίπλα μου την πρώτη μέρα και του μιλούσα συνέχεια για τριγωνομετρία, χημεία και άλλα «αντικαυλωτικά» θέματα! Είχα, βέβαια, απαιτήσει, ότι ο Λάμπρος κι εγώ θα μοιραζόμασταν δωμάτιο το πρώτο βράδυ, την παραμονή του διαγωνισμού.
    Λίγο πριν πάμε για ύπνο, είχα πασάρει στους άλλους που θα έπαιρναν μέρος στον διαγωνισμό όλες τις τολμηρές φωτογραφίες που είχα μαζέψει με ζήλο λίγες μέρες πριν την εκδρομή. Κάτι εγγλέζικα περιοδικά γυμνιστών, κάτι γαλλικές κάρτες του 1930, οτιδήποτε τέλος πάντων που θα προκαλούσε καύλα σε μαθητούδια, με την ελπίδα ότι θα βαράγανε μαλακία μέχρι τελικής πτώσης. Το μόνο που πήρε ο Λάμπρος ήταν ένα αντίτυπο της προκήρυξης του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και όλο το βράδυ του μιλούσα για Φιλική Εταιρεία, Καποδίστρια, Ρήγα Φεραίο και Οδυσσέα Ανδρούτσο, μέχρι να κοιμηθεί «άπρακτος»!

    Περιττό να σας πω τι έγινε το βράδυ του διαγωνισμού. Το μεγάλο αουτσάιντερ για να «φτύσει» πρώτος, ο σεσημασμένος μαλάκας Λάμπρος, που ορκιζόταν ότι πάντα απέσχε τη Μεγάλη Παρασκευή και την Κυριακή του Πάσχα (και κανένας δεν τον πίστευε), ούτε μύγα να ήτανε!

    Μπουκ από κούνια και με τη βοήθεια της Παναγίας

    Πριν προλάβει να παρουσιαστεί καλά – καλά το «ερέθισμα», η φωτογραφία μιας γυμνής Γιαπωνέζας με γιρλάντες στο λαιμό, ο Λάμπρος είχε «φτύσει», ο Παρασκευάς πήρε όλο το χαρτί, και οι υπόλοιποι μείναμε με τις τσουτσούδες στα χέρια!

    Τώρα θα με ρωτήσετε, γιατί τα έγραψα όλα αυτά. Απλά, για να πω ότι ήμουνα ένα παιδί-τζογαδόρος. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είχα εγκαταλείψει και τις σπουδές μου, στο τρίτο έτος της Νομικής, διότι μόνο ο τζόγος με ενδιέφερε. Και σας λέω το εξής: Πρέπει να είχα ευχή από τη μάνα μου, τη γιαγιά μου, τη νονά μου, την ίδια την Παναγία, που γλίτωσα. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω.
    Ως ένας τζογαδόρος από κούνια λοιπόν, ως ο πρώτος μπουκ της Κύπρου, έστω σε κούρσα μαλακίας, έχω τόσο την πείρα όσο και το δικαίωμα να πω ότι το να επιτρέπεται σε μαθητές να παίζουν σκληρό στοίχημα, να ενδιαφέρονται για το Τσέλσι –Σαουθάμπτον περισσότερο από τις δέσμες τους, είναι τραγικό λάθος. Δεν λέω ότι είναι σκόπιμο, προς Θεού. Απλά μια παράβλεψη που διορθώνεται αμέσως. Πρέπει να απαγορευθεί ΑΜΕΣΩΣ η είσοδος ανηλίκων στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ. Θα πούμε τους λόγους αύριο.

    Α, ναι: Συνιστώ αποχή από το στοίχημα μέχρι το Σαββατοκύριακο. Αυτό δεν είναι πρόγραμμα για να δικαιολογεί οποιοδήποτε ρίσκο. Πρέπει να αρχίσουμε να σοβαρευόμαστε. Όποιος θέλει ιδέες και γνώμες μεσοβδόμαδα, ας ψαχτεί αλλού!

  20. #100
    Quote Originally Posted by matchnik View Post
    Xρημασπορ της Δευτέρας 3 ιουνίου 2002
    Δευτερα με τον Γιώργο Παρασκευά
    ο γκουρού του τζόγου σας συμβουλεύει

    Εις Οιωνος Αριστος: «οχι σημερα»!

    Είχαμε πει για δεκάλογο, αλλά ήμουν συντηρητικός! Εκατοντάλογος θα ήταν πιο σωστό! τέλος πάντων, άφησα έξω αρκετά και σημαντικά, για να αναφέρω δέκα βασικά πράγματα. ΄Επεται συνέχεια. του χρόνου!
    1 η γκανιότα είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του μπούκ. Τρώει τον παίκτη, όπως το νερό τρώει την πέτρα! μπορεί μεν να ανατραπεί, κυρίως με πληροφορίες τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό ισχύει ως επί το πλείστον για ενα παιχνίδι. όταν σου ζητάνε να παίξεις τρία και τέσσερα, κλάφ΄τα χαράλαμπε! στην ελλάδα, η γκανιότα είναι 36% σε τριάδες και πάνω από 52% σε πεντάδες. Κανενας παίκτης δεν μπορεί να ανατρέψει τέτοια γκανιότα συστηματικά. άλλο το να «κάτσουν τα ματσάκια» και άλλο η ανατροπή της γκανιότας!
    2 Δεν υπάρχουν άχαστα! ολο και κάτι σπάει που, σε συνδυασμό με την γκανιότα, εξασφαλίζει το βιός κάθε σοβαρού μπούκ. το «σοβαρού» είναι σκόπιμο, διότι υπάρχουν και οι ασόβαροι μπούκ που ρισκάρουν είτε για να εξασφαλίσουν πελατεία, είτε διότι είναι τζογαδόροι οι ίδιοι, είτε διότι θέλουν να τραβήξουν τζίρο και να κάνουν μια «δραπέτευση του μεσονυκτίου». επικίνδυνα πράγματα, κυρίως στο διαδίκτυο
    3΄Οσο πιο επιλεκτικά παίζεις, τόσο η τύχη σου αυξάνεται! μίνιμουμ επιλογές, όχι κάθε μέρα, μόνο πρωταθλήματα που «πας και σε πάνε», μόνο ύστερα από σοβαρή μελέτη. Αν δεν βρέξεις πόδια (ή κάτι τέτοιο!) δεν τρως ψάρια! σημαντικό μην παίζετε, λόγω ειδήσεων, ομάδες που είχατε απορρίψει λόγω φόρμας. πολλές «απουσίες» που δημοσιεύονται, είναι συχνά άνευ ουσίας, ενώ η πρώτη διαλογή σας είναι συνήθως η πιο σωστή! εμπιστευθείτε τη διαίσθηση σας, παρά την γνώμη κάποιου «ειδήμονα» που κατά κανόνα δεν σκαμπάζει γρι από στοίχημα. η πιάτσα έχει γεμίσει από δαύτους…
    4 Το στοίχημα είναι θέμα απόδοσης. τα στάνταρ είναι για το προ πο! το ζητούμενο δεν είναι να βρεις ομάδες που θα κερδίσουν, αλλά ομάδες των οποίων οι αποδόσεις είναι μεγαλύτερες από τις πραγματικές πιθανότητες τους. γενικά είναι προτιμότερο να παίζεις ομάδες με μέτριες πιθανότητες και δυσανάλογα ψηλές αποδόσεις, παρά ομάδες με πολύ καλές πιθανότητες και πετσοκομμένες αποδόσεις. το «ας κερδίσει και όσα όσα» είναι ο συντομότερος δρόμος προς τον παικτικό γεντικουλέ!
    5 Οποιος ανακατώνεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κλώσσες! τα κουπόνια είναι γεμάτα από πρωταθλήματα της πλάκας. οι παίκτες θα τα σπρώξουν σε οτιδήποτε, με μόνο κριτήριο τη βαθμολογία. υπάρχουν ,βέβαια και οι πονηροί ή/και καλά πληροφορημένοι, αλλά αυτοί είναι αναγκαίο κακό! τους μπουκ ενδιαφέρει η μάζα, που θα παίξει…αβλεπί στο 1,50 την Καφέ όπερα κόντρα στην Ατβίνταμπεργκ, με βάση τη βαθμολογία! μην παίζετε πρωταθλήματα που δεν γνωρίζετε.
    6 Τα ειδικά στοιχήματα είναι η μαρμελάδα πάνω στο ψωμί με βούτυρο του μπουκ. η γκανιότα είναι αισθητά μεγαλύτερη απ΄ότι, στο 1Χ2, αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την αποφυγή ειδικών στοιχημάτων. στο ημίχρονο-τελικό αποτέλεσμα, ο μπουκ ουσιαστικά ζητά από τον παίκτη να μαντέψει δυο αποτελέσματα, όταν φτύνει αίμα για να μαντέψει ένα!!! ΄ενας «σωστός» μπουκ ποτε δεν θα βάλει στο κουπόνι του κάτι που δεν τον συμφέρει!
    7 Το μυαλό δεν είναι φεράρι! ο μέσος παίκτης παίζει σήμερα αγγλία και κύπελλο uefa με διπλούς αγώνες, αύριο Β’Ιταλίας και Αυστρία, μεθαύριο λιγκ καπ Γαλλίας και 3η Σκοτίας! χάος, σύγχυση!!! τα διάφορα πρωταθλήματα έχουν τις δικές τους «στροφές», το μυαλό δεν μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα. δεν μπορείς να παίξεις όλες τις διοργανώσεις, με το ίδιο σκεπτικό. η κάθε μια έχει τα «χούγια» της!
    8 Η ειδίκευση πληρώνει. ο σωστός παίκτης ειδικεύεται σε 2-3 «παρόμοια» πρωταθλήματα. τίποτε δεν αφήνει να του ξεφύγει. μπαίνει στο πετσί του κάθε πρωταθλήματος, διαβάζει τα ρεπορτάζ του κάθε αγώνα (τα ρεπορτάζ μετα τον αγώνα είναι εξίσου σημαντικά) και μαθαίνει να χορεύει στη συγκεκριμένη πίστα. πάντα όμως χωρίς εγγυήσεις!
    9 Το κυνήγι του ρεφαρίσματος είναι μάννα για τον μπουκ. κατά κανόνα, νοίκια, δόσεις, διακοπές και σούπερ μάρκετ δεν πληρώνονται με κέρδη από τον τζόγο. δύσκολα κερδίζει ο παίκτης που παίζει υπό οικονομική πίεση. το στοίχημα χρειάζεται καθαρό μυαλό, καλή διάθεση και θετική προσδοκία. αυτός που ψάχνει μόνο για λόγους που μια ομάδα μπορεί να κερδίσει, έχει καλύτερη τύχη από αυτόν που ψάχνει για λόγους που μπορεί να χάσει! η αυθυποβολή μετράει πολύ…
    10 Οι πιο σημαντικές λέξεις στο στοίχημα είναι ΄’οχι σημερα’!

    Προσωπικά δεν ασχολούμαι με κάτι Χαμ Καμ και Σίλβια, ούτε μπορώ να αξιολογήσω τις πιθανότητες της Κροατίας κόντρα στο Μεξικό. ξέρω που φτάνει το χέρι μου! πάω για διακοπές και ξαναρχίζω με Αγγλία και Γερμανία (και όχι από τις πρώτες αγωνιστικές!).
    Καλό καλοκαίρι!
    Καλό καλοκαίρι από το παρελθόν. Δεκάλογος επίκαιρος.

Page 5 of 5 FirstFirst ... 3 4 5

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •