Page 2 of 5 FirstFirst 1 2 3 4 ... LastLast
Results 21 to 40 of 100

Thread: Κείμενα Γιώργου Παρασκευά

  1. #21
    κανω copy-paste το πρωτο...
    *************************************


    Η σοβαρότητα είναι υποκειμενική...

    ************************************************** **********

    Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/5/1999

    Αυτή η κουβέντα με τους Σουμέριους είναι πολύ πιο σοβαρή απ΄ ότι δείχνει. Θα γράψουμε αρκετά, ίσως το τραβήξουμε κορδόνι για δυο-τρεις εβδομάδες (πεντέξι χρόνια αν υπολογίσουμε και τις παρενθέσεις!).

    Τώρα, μπορείτε να μου πείτε: «Δεν μας ενδιαφέρει το θέμα»! Εν τοιαύτη περιπτώσει, έχουμε πρόβλημα. Ή μάλλον ΕΧΕΤΕ πρόβλημα, διότι εγώ θα γράψω ό,τι γουστάρω έτσι κι αλλιώς.

    Κοιτάξτε να δείτε, δεν ζήτησα να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ. Η ιστορία, ή μάλλον ο εφιάλτης, είχε αρχίσει όταν, μια αποφράδα μέρα, είχαμε συναντηθεί τυχαία με τον Νίκο τον Καραγιαννίδη στη Λευκωσία. Η μέρα ήταν αποφράδα, διότι ένα γκολ που δεν είχε βάλει η Ληντς, στην τελευταία αγωνιστική του αγγλικού πρωταθλήματος πριν 3-4 χρόνια, μου στοίχισε πάρα πολλά. Θα έσπαζα κοντέρ, σας λέω. Όχι με έναν μπουκ, αλλά με δύο!

    Τι να κάνουμε, η Ληντς έχανε 0-3 στο ημίχρονο, το σκορ έγινε 3-3 και στα τελευταία στάδια του αγώνα ο τερματοφύλακας της Κόβεντρυ έπιασε τα κέρατά του κι εγώ έπιασα μόνο κάτι ψιλά, από τα τρία το μεγαλύτερο δηλαδή. Δόξα τω Θεώ, όμως, τα δέχομαι όλα στη ζωή μου, ΟΛΑ εκτός από φόνο, ηρωίνη και πουστηλίκι. Όχι πως δεν τα πάω καλά με τους γκέι, απεναντίας. Απλά δεν γουστάρω σεξ με αρσενικό.

    Τώρα, κάποιος γκέι θα μου πει: «Μην το κατακρίνεις, αν δεν το δοκιμάσεις». Τι να σου πω, κούκλο, ένα από τα πιο σπάνια και σπέσιαλ φαγιά στον κόσμο είναι η κινέζικη σούπα από βρασμένη χελιδονοφωλιά. Δεν χρειάζεται να πιω ζουμί από κλαδιά, σάπια φύλλα, πούπουλα, ψείρες, τσόφλια, κλούβια αυγά και χελιδονόσκατα για να πω πως δεν γουστάρω το συγκεκριμένο πιάτο!

    Ρε, στ΄ αρχίδια μου αν αυτό είναι αυτοκρατορικό φαί. Να πα να γαμηθούν οι κιτρινιάρηδες αυτοκράτορες. Εγώ προτιμώ το μπριάμ και μπριάμ θέλω να τρώω. Δεν γουστάρω βρασμένη φωλιά, όπως δεν γουστάρω σεξ με αρσενικό. Τελεία και παύλα! (Όχι, ρε μαλάκα, τι γράφεις πάλι; Μαστούρης δεν είσαι - γιά να σκεφτώ… ΟΧΙ! - μεθυσμένος δεν είσαι, ΤΙ γράφεις πάλι.

    Τι λέγαμε; Α, ναι. Ο Καραγιαννίδης. Βρεθήκαμε, λοιπόν, κι αρχίσαμε να μιλάμε. Μέσα σε λίγα λεπτά άρχισε να με κοιτάζει περίεργα και απομάκρυνε λίγο την καρέκλα του από τη δικιά μου. Με ρώτησε: «Έχεις γράψει ποτέ σου;». Του απάντησα: «Ναι, γράφω από πολύ μικρός για να εκτονώνομαι».

    «Θέλεις να γράψεις για τον ΦΙΛΑΘΛΟ;» με ρώτησε. Ήταν η σειρά μου να τον κοιτάξω περίεργα και ν΄ απομακρύνω λίγο την καρέκλα μου από την δικιά του. Μέχρι να τελειώσουμε την κουβέντα, η δικιά του καρέκλα ήταν μέσα στην κουζίνα της καφετέριας και η δικιά μου στο απέναντι πεζοδρόμιο!

    «Κοίταξε να δεις», ούρλιαξα από το απέναντι πεζοδρόμιο, «εγώ γράφω άγρια και περίεργα πράγματα, όπως η σχεδόν ανύπαρκτη πιθανότητα να είχε κάνει η προγιαγιά μου τσιμπούκι στον προπάππο μου. Επίσης, ότι από μωρό ήθελα να πλακώσω τις δυο πρώτες ξαδέλφες μου μαζί, κι ακόμα γουστάρω»!

    Εν τω μεταξύ, ο μάγειρας απείλησε να δείρει τον Καραγιαννίδη, που αναγκάστηκε να βγει στο πεζοδρόμιο της καφετέριας! Έκανε χωνί με τα χέρια του και μου φώναξε, ενώ είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος: «Έχεις σταθεί καμιά φορά δίπλα σε περίπτερο για να δεις ποιοι αγοράζουν ΦΙΛΑΘΛΟ, ρε; Όταν κάποιος ζητήσει ΦΙΛΑΘΛΟ, ο περιπτεριούχος κάνει βουτιά, καλεί το 100 και καπάκι το 166»!

    Επειδή ο Καραγιαννίδης είχε πλησιάσει απειλητικά, μόνο ένας πλατύς δρόμος γεμάτος αμάξια και παπάκια μας χώριζε, μπήκα σ΄ ένα κτίριο, ανέβηκα με το ασανσέρ στην ταράτσα, αγκάλιασα σφικτά το περβάζι μπας κι έπεφτα και γινόμουνα χαλκομανία στο καλντερίμι και φώναξα: «Μα, στον ΦΙΛΑΘΛΟ γράφουν σοβαροί άνθρωποι. Ο Ηλίας ο Μπαζίνας, ο Μανουσέλης, ο Μαζαράκης, εσύ, μιλάμε για πολύ σοβαρή σοβαρότητα». (Τότε δεν είχε αρχίσει το «Καφενείο» ο Γεωργίου!).

    Ο Καραγιαννίδης ανέβηκε στην ταράτσα της καφετέριας, κι επειδή ο θόρυβος από τη τροχαία κάλυπτε τα ουρλιαχτά του, άρχισε να βαράει το ντεπόζιτο του νερού με το κεφάλι του. «Τρελός είναι ο άνθρωπος» σκέφτηκα, «τελικά ίσως θα έπρεπε να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ»! Πρόσεξα, όμως, ότι βάραγε το ντεπόζιτο ρυθμικά. Κοίταξα καλά, ακροάστηκα, και κατάλαβα πως χρησιμοποιούσε κώδικα μορς. «Τακ-τακ, τααακ, τακ, τακ-τακ-τακ…».

    Ήταν η πρώτη φορά που είχα δικαιολογήσει τα τόσα Σαββατιάτικα απογεύματα που είχα χαραμίσει στο προσκοπείο σαν λυκόπουλο. Όταν πολλοί φίλοι μου βαράγανε μαλακία μέχρι εξάντλησης, εγώ λόγω επιμονής της μάνας μου ήμουνα ντυμένος σαν οικολογική καταστροφή, έβαζα δυο δάκτυλα στον κρόταφο και ούρλιαζα «έσο έτοιμος», χωρίς να ξέρω τη διαφορά μεταξύ του «έσο» και του «έσω». Και όλα αυτά γιατί κάποιος ασπρουλιάρης ονόματι Μπάντεν Πάουελ είχε κέφια, γαμώ την ηθική διαπαιδαγώγησή μου, γαμώ!

    Εν πάση περιπτώσει, Το μήνυμα του Καραγιαννίδη έλεγε: «Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ»! Έτσι, συμφωνήσαμε να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ.

    Τώρα δικαιούστε να μου πείτε: «Μαλάκα, αυτή η στήλη είναι γύρω στις 800 λέξεις. Μέχρι την επόμενη τελεία θα έχεις απαταλήσει 770. (Μετρήστε τις, χωρίς τον τίτλο!). Τι θα μπορέσεις να γράψεις για Σουμέριους με 30 λέξεις;

    Η αλήθεια είναι ότι η σημερινή στήλη ήταν ένα τρικ! Αύριο Σάββατο γράφω για τους αλογομούρηδες, Κυριακή και Δευτέρα είναι ημέρες λούφας, δεν γουστάρω μια τόσο μεγάλη διακοπή σε τέτοιο θέμα. Θα τα πούμε ΟΛΑ, λοιπόν, την ερχόμενη εβδομάδα.

    Είναι και το άλλο: Αυτό το γράφω στην Αθήνα, όπου δεν έχω τα σχετικά βιβλία μου, κυρίως την Εγκυκλοπαίδεια «Britannica» που μου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας ότι δεν θα τα κάνω θάλασσα!. Μέχρι την Τρίτη θα είμαι στη Κύπρο και τότε έχει ο Θεός! (Ουφφφ… Πάει κι αυτό!).
    ************************************************** **********

    Απίστευτα πράγματα είχαν γραφτεί σε καθημερινή αθλητική εφημερίδα...

  2. #22
    Quote Originally Posted by ggeorge1 View Post
    κι εγω την ιδια δοyλεια εκανα!
    τα εχω μαλιστα με τη σειρα...
    μπορω να επισυναψω αρχειο του Word ; ή πρεπει να κανω copy-paste??
    Μπράβο ρε θηρίο....

    Καλημέρες!
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  3. #23
    καλημερα σε ολους, ενταξει, μη βαρατε, ξυπναω αργουτσικα...
    τι να κανω τωρα με τα κειμενα?? να βαλω Νουμπιρου και Σουμεριους, Φαρα ή μονο αυτα που εχουν σχεση με κουμαρι??

  4. #24
    Quote Originally Posted by ggeorge1 View Post
    καλημερα σε ολους, ενταξει, μη βαρατε, ξυπναω αργουτσικα...
    τι να κανω τωρα με τα κειμενα?? να βαλω Νουμπιρου και Σουμεριους, Φαρα ή μονο αυτα που εχουν σχεση με κουμαρι??
    Ο,τι γουστάρεις καταρχήν εσύ και κατά δεύτερον ο λαός του φόρουμ

    Εγώ ψηφίζω κουμάρι πάντως, αυτά με τους Σουμέριους δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  5. #25
    ok, θα κανω επιλογη...
    ετσι κι αλλιως θελω να τα ξαναδιαβασω ολα και λογω επικαιροτητας...
    να θυμησω οτι ο Μαστορας ηταν απο τους πρωτους που υποστηριζε οτι η Νομισματικη Ενοποιηση εχει κοντινη ημερομηνια ληξης!

  6. #26
    Ο λαός απαιτεί να τα διαβάσει όλα

    Πέρα από την πλάκα, όσα περισσότερα, τόσο το καλύτερο
    Roy Beerens

  7. #27
    Μπήκα κι εγώ στην πρίζα... Από τη 2η σελίδα εγώ έχω κρατήσει αποσπασματικά κάποια κείμενα που μιλάνε γενικά για μπουκ και κουμάρι. Είναι τέσσερα πέντε συνολικά, θα τα βάλω όλα.

    Μια κυβέρνηση, ένας στρατός, ένας... μπουκ!

    Πριν συνεχίσουμε με τον Ντέιβιντ Άικ αύριο, να σας δώσω ένα παράδειγμα μιας πυραμίδας. Θα πάρω την εταιρία Λάντμπροουκς.

    Ιδρυτής της ήταν ο μπουκ του ιπποδρόμου Μαξ Πάρκερ, του οποίου ο Σίριλ Στάιν, η μελλοντική δύναμη πίσω από την εταιρία, ήταν ανεψιός. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήξεραν τον Σίριλ Στάιν όταν ήταν ένας «τίποτας» και κλαιγόταν όταν τα έχανε σε μικρή πόκα!

    Τέλος πάντων, ο Μαξ Πάρκερ αγόρασε ένα πολύ παραδοσιακό, μικρό γραφείο στοιχημάτων που ονομαζόταν Λάντμπροουκς. Τόσο παραδοσιακό, που είχε καλλιγράφο για να γράφει τους λογαριασμούς των πελατών με το χέρι. Δεν μιλάμε για στοίχημα τοις μετρητοίς στον ιππόδρομο, αλλά για γραφείο όπου το ιπποδρομιακό στοίχημα παιζόταν με τηλέφωνο κ.τ.λ. και όπου η προσωπική παρουσία του παίχτη απαγορευόταν. Ακόμα δεν επιτρεπόταν το προσωπικό στοίχημα σε μπουκάδικα, με μετρητά.

    Όταν άλλαξε ο νόμος και επιτράπηκαν τα πρακτορεία στοιχημάτων, όπου ο καθένας μπορούσε να μπει και να παίξει τοις μετρητοίς, η Λάντμπροουκς άρχισε να στήνει μαγαζιά και λίγο αργότερα ν’ αγοράζει μεμονωμένα πρακτορεία, όπως και μικρομεσαίες αλυσίδες. Ταυτόχρονα άνοιξε και καζίνα, διότι με εκείνο το νόμο, το Gaming Law, επιτράπηκαν κι αυτά. Κάποια μέρα θα πούμε την ιστορία του κλεισίματος των καζίνων της Λάντμπροουκς (αφαίρεση αδείας) μετά από ένα στήσιμο του μεγάλου ανταγωνιστή στο Μέιφεαρ, του Playboy Club, και την εκδίκηση του Σίριλ Στάιν, που με τη σειρά του έστησε το Playboy κι έκλεισε κι αυτό! Ακόμα έχω τα αποκόμματα των εφημερίδων και τα σχετικά τεύχη του σκανδαλοθηρικού περιοδικού Private Eye! Ιστορίες για αγρίους...
    Τέλος πάντων η Λάντμπροουκς, κάτω από την ηγεσία του τετραπέρατου Σίριλ Στάιν, διαόλου κάλτσα ο άνθρωπος, δεν υπάρχει αμφιβολία, εκτός αν είχε «βοήθεια», μπήκε και στη ξενοδοχειακή βιομηχανία. Τόσο χοντρά, που πήρε και την αλυσίδα Χίλτον! Και κανένας δεν ξέρει πού αλλού έχει μπει η Λάντμπροουκς, που ήταν και πιστεύω ακόμα είναι μια Financial Times Top 100 εταιρία, δηλαδή μια από τις 100 μεγαλύτερες στο αγγλικό χρηματιστήριο. Ας δούμε τώρα την πυραμίδα, μόνο στις τρεις πτυχές της δραστηριότητάς της:

    Betting (Στοίχημα). Υποδιαίρεση σε τρία τμήματα: 1. Cash Betting, δηλαδή τα πρακτορεία στοιχημάτων, 2. Trade & Credit Betting, δηλαδή το στοίχημα των άλλων μπουκ που ήταν πελάτες της Λάντμπροουκς για καλύψεις κ.τ.λ. και των πελατών που έπαιζαν βερεσέ, ή με κατάθεση, με τηλέφωνο και 3. Racecourse Betting, δηλαδή η εκπροσώπηση της εταιρίας στους ιπποδρόμους, όπου δεχόταν στοίχημα και - κυρίως - χειραγωγούσε τις αποδόσεις για προστασία των πρακτορείων. Μάλιστα, η εκπροσώπηση στον ιππόδρομο δεν αναμενόταν να ήταν φοβερά επικερδής, υπήρχε προϋπολογισμός για χασούρα λόγω της ανάγκης χειραγώγησης των αποδόσεων για τα πρακτορεία (θα εξηγήσουμε τη λογική και το μηχανισμό άλλη φορά). Στα πρακτορεία παιζόταν το πολύ χρήμα, η Λάντμπροουκς είχε πάνω από δύο χιλιάδες τέτοια. Παρεμπιπτόντως, τώρα πρέπει να προστεθεί και ένα τέταρτο τμήμα, που είναι το ίντερνετ. Από εκεί και πέρα, βέβαια, υπάρχουν υποκατηγορίες. Για παράδειγμα τα πρακτορεία μοιρασμένα σε περιφέρειες κ.ο.κ. Τώρα, ένας διευθυντής πρακτορείου δεν είχε να κάνει τίποτε με έναν υπάλληλο του Trade & Credit. Διαφορετικά καπέλα. Επίσης, ούτε με έναν εκπρόσωπο στον ιππόδρομο. Το κάθε τμήμα είχε το δικό του προϋπολογισμό, τη δική του κερδοφορία, τη δική του διεύθυνση στα κεντρικά της εταιρίας. Μόνο οι πολύ ψηλά ιστάμενοι, στην κορυφή της πυραμίδας, είχαν να κάνουν με όλα.

    Hotels (Ξενοδοχεία): Υποθέτω ότι ο μεγαλύτερος διαχωρισμός είναι στα εντός και εκτός Βρετανίας. Από εκεί και πέρα περιφέρειες κλπ. Επίσης, διαχωρισμός όσον αφορά στη διαμονή και στο φαί. Το κάθε ξενοδοχείο έχει τη γενική διέυθυνση, τη διεύθυνση διαμονής (δωματίων), τη δεύθυνση φαγητού και ποτού και αυτή με τη σειρά της τη διεύθυνση φαγητού, τη διεύθυνση ποτού και από εκεί και πέρα τη διεύθυνση εστιατορίων, διεύθυνση υπηρεσίας δωματίου και διεύθυνση μπαρ. Μια πυραμίδα κι αυτά.

    Casinos (καζίνα): Αυτά ήταν σχετικά λίγα, οι υποδιαρέσεις μάλλον μικρές, για παράδειγμα στα εντός και εκτός Αγγλίας και από εκεί και πέρα σε περιφέρειες (Ευρώπη, Αφρική κ.τ.λ.). Και στα καζίνα, όμως υπάρχει η πυραμίδα. Η διεύθυνση ρουλέτας, η διεύθυνση μπλακ-τζακ, η διεύθυνση κουλοχέρηδων κ.τ.λ. Επίσης, στα καζίνα υπάρχουν εστιατόρια και μπαρ.

    Έχουμε, λοιπόν, αυτή την τεράστια πυραμίδα που αποτελείται από πολλές αυτοτελείς πυραμίδες. Η κορυφαία διεύθυνση της εταιρίας ασχολείται με όλη την ατζέντα. Ξέρει πού πάει το συγκρότημα και πώς θα φτάσει εκεί. Μια καμαριέρα, όμως, ας πούμε στο Χίλτον του Καίρου, δεν ξέρει τι κάνει ένας υπάλληλος ενός πρακτορείου στοιχημάτων στο Χάκνεϊ του Λονδίνου, ή ένας κρουπιέρης σε ένα καζίνο στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α.. Ο καθένας στο κουτάκι του και, όπως ανεβαίνουμε τα σκαλιά της πυραμίδας, τόσο λιγοστεύουν οι άνθρωποι και τόσο περισσότερα ξέρουν. Καταλάβατε; Στην κορυφή δίνουν εντολές για όλα, τους ενδιαφέρουν όλα, τα ελέγχουν όλα...
    Να πάμε, όμως, ένα βήμα παραπέρα! Πυραμίδα είναι και ο Γουίλιαμ Χιλ, που κάποτε ανήκε σε συγκρότημα που ήταν ο μεγαλύτερος υποδηματοποιός της Αγγλίας, αν όχι της Ευρώπης και των Η.Π.Α. (Sears Holdings). Επίσης η Κόραλ (που αγόρασε τη Γιούρομπετ) και άλλες εταιρίες. Τώρα, το ερώτημα είναι αν όλες αυτές οι αυτοτελείς πυραμίδες ανήκουν σε μια άλλη, μεγαλύτερη πυραμίδα, αυτή που ελέγχει το στοίχημα! Αυτό δεν το γνωρίζω, είμαι βέβαιος, όμως, για ένα πράγμα: ότι σύντομα θα έχουμε εξαγορές και συμμαχίες. Όπως είχε γίνει στην Αγγλία τη δεκαετία του ’60 με την εξαγορά πρακτορείων και αλυσίδων, έτσι θα γίνει και τώρα. Και είμαι διατεθειμένος να ποντάρω χοντρά ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε ένωση δύο μεγάλων μπουκ του διαδικτύου (ενός Άγγλου και ενός Ευρωπαίου) με πιθανή ταυτόχρονη εξαγορά ενός-δυο μικρομεσαίων. Ίδωμεν.

    Να, όμως, και ένα άλλο πολύ πιο απτό παράδειγμα πυραμίδας. Η Ελλάς! Πόσα βασίλεια και πόλεις υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα; Αρκετά. Αθήνα, Σπάρτη, Θήβα, Μακεδονία κ.ο.κ. Τι συνέβη με την πάροδο των αιώνων και χιλιετιών; Τώρα υπάρχει μια μεγάλη πυραμίδα, με νομούς, οι οποίοι είναι κι αυτοί πυραμίδες, με τον Έλληνα να έχει να διαλέξει μεταξύ Κωστάκη και Γιωργάκη! Αυτό κι αν είναι εξέλιξη και πρόοδος! Η πυραμίδα, όμως, αν και φαινομενικά αυτοτελής, δεν σταματάει εδώ. Η Ελλάς είναι μέρος μιας άλλης, μεγαλύτερης πυραμίδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και επίσης έχουμε την πυραμίδα των Ηνωμένων Εθνών και σιγά τον προκαθήμενο τον Κόφι Ανάν! Καταλάβατε τι έχει γίνει; Τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν αμέτρητα αυτοτελή κρατίδια, φυλές, κ.τ.λ., όπου ο καθένας έκανε του κεφαλιού του. Τώρα τους συγκέντρωσαν όλους σε πεντέξι μεγάλες πυραμίδες, όπως οι Η.Π.Α., η Ε.Ε., ο Αραβικός Σύνδεσμος, οι οποίες σχηματίζουν μια μεγάλη πυραμίδα που θα φανεί σε όλο της το μεγαλείο με την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης. Μια κυβέρνηση, ένας στρατός, μια οικονομία και... ένας μπουκ! Σκεφτείτε με τι γκανιότα θα παίζει το λαμόγιο...
    29/5/2005 01:44
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  8. #28
    Του έφυγε ο δίσκος απ' τα χέρια...

    Φαγωθήκατε να μάθετε τι είχε γίνει στην Αγγλία με τα βγαλσίματα ματιών στα καζίνα! Εντάξει, να το γράψουμε, αλλά όχι μόνο για να δείτε πώς... κόρακας κοράκου μάτι βγάζει, αλλά και πώς σιγά σιγά δημιουργήθηκαν οι πυραμίδες, αρχικά στον αγγλικό τζόγο και μετά παντού. Είναι δυνατόν να ήταν όλα προσχεδιασμένα; Δεν αποκλείεται. Διότι μόνο με νόμιμη πυραμίδα μπορεί να ελεγθεί και να επεκταθεί ο τζόγος, κανένας δεν μπορεί να ελέγξει ένα συρφετό παράνομων. Και να μη ξεχνάτε το απόφθεγμα «Ο νόμιμος τζόγος είναι η φορολόγηση του φτωχού και του βλάκα»! Να το εξηγήσω λίγο αυτό. Πάρτε την Ελλάδα. Πόσοι άνθρωποι που δεν φορολογούνται άμεσα, παίζουν Στοίχημα, Λόττο, Τζόκερ και Κίνο; Πόσοι ιππόδρομο; Πόσοι αγοράζουν λαχεία; Πόσοι που δεν κερδίζουν αρκετά για να πληρώσουν φόρο εισοδήματος, πόσοι ανάπηροι, πόσοι άνεργοι, πόσοι φοροφυγάδες; Αμέτρητοι! Έχει το κράτος το μερτικό του; Βεβαίως! Να λοιπόν η έμμεση φορολόγηση αυτού που πληρώνει λίγο, ή καθόλου φόρο εισοδήματος! Μα, ο ΦΠΑ τι είναι ακριβώς; Πληρώνει έμμεσους φόρους αυτός που δεν πληρώνει άμεσο φόρο εισοδήματος, απλά πράγματα! Δεν είναι μόνο γι αυτό που εισήχθη ο ΦΠΑ βέβαια, αλλά παίζει πολύ κι αυτό. Καταλάβατε;

    Πάμε τώρα στην Αγγλία. Μέχρι το 1963 δεν υπήρχαν πρακτορεία στοιχημάτων. Και μιλάμε για άλογα και σκυλιά, διότι όλα τ’ άλλα ήταν αμελητέα, εκτός από τις γενικές (βουλευτικές) εκλογές κάθε λίγα χρόνια. Ο μόνος τρόπος για να παίξεις με ζεστά λεφτά, ήταν να πας στον ιππόδρομο, ή σκυλόδρομο. Υπήρχαν γραφεία στοιχημάτων, αλλά απαγορευόταν η προσωπική παρουσία του παίκτη. Το παιχνίδι γινόταν μέσω τηλεφώνου, τηλεγραφήματος ή επιστολής, βερεσέ ή με κατάθεση εκ των προτέρων. Αυτό για την προστασία του παίκτη, διότι κατά τον αγγλικό νόμο το χρέος από τζόγο δεν αναγνωριζόταν νομικά, εκτός αν ακολουθούσε επίσημη αποδοχή του χρέους και υπογραφή σχετικού εγγράφου. Όποιος, όμως, χρωστούσε στον μπουκ, μπορούσε να βαρέσει κανόνι χωρίς καμιά νομική επίπτωση. Η μόνη επίπτωση ήταν ότι το όνομά του έμπαινε σε μια μαύρη λίστα του κυκλώματος και δεν ξανάπαιζε βερεσέ πουθενά.

    Βέβαια υπήρχε το παράνομο, του οποίου η έκταση ήταν τεράστια. Οι μπουκ είχαν ο καθένας την περιοχή του, την οποία οι άλλοι σεβόντουσαν, και μια συγκεκριμένη ώρα εμφανιζόταν ο runner (βαποράκι) στη γωνία κι έπαιρνε στοιχήματα γραμμένα σε χαρτάκια, μαζί και τα λεφτά. Μάλιστα, όταν οι μπάτσοι θα έκαναν έφοδο, οι μπουκ προειδοποιούνταν έγκαιρα κι έστελναν επ’ αμοιβή κάποιον για να σταθεί και να συλληφθεί, αντί να συλληφθεί ο ίδιος ο μπουκ, ή οι στενοί συνεργάτες του. Κάτι σαν «τσαγκάρη Μπιλ, πάρε πέντε λίρες μεροκάματο και πήγαινε στάσου στη γωνία Βικτορίας και Αλφρέδου στις 13.30’ με αυτά τα χαρτάκια και αυτά τα ψιλά. Θα σε μπουζουριάσουν, αλλά θα πληρώσω εγώ το πρόστιμο». Έτσι ήταν για δεκαετίες και διαφήμιση για το στοίχημα μηδέν! Απαγορευόταν ρητά.

    Το 1963 τα πράγματα άλλαξαν. Νομιμοποιήθηκε το στοίχημα τοις μετρητοίς και, όποιος παράνομος μπουκ (ή και οποιοσδήποτε άλλος) ήθελε, μπορούσε να πάρει άδεια, με μόνο όρο να είχε λευκό ποινικό μητρώο. Υπήρχαν, όμως, περιορισμοί. Για παράδειγμα, η κατανάλωση ποτού (είτε αλκοολικού, είτε αναψυκτικού ή ζεστού ροφήματος) απαγορευόταν επί δεκαετίες. Το ίδιο ίσχυε και για φαί, έστω ένα σάντουιτς. Και συνέχισε η απαγόρευση της διαφήμισης. Η ιδέα ήταν τα πρακτορεία να μην είναι άνετα, για να μη κατασταλάζει εκεί ο κόσμος. Νομιμοποιήθηκαν και τα καζίνα. Όποιος είχε παράνομη λέσχη, από τις οποίες ήταν γεμάτος ο τόπος, πρώτοι και καλύτεροι οι «Κοινωνικοί Σύλλογοι» (τα καφενεία) των Κυπρίων στο βόρειο Λονδίνο, μπορούσε να πάρει άδεια καζίνου, με τον όρο να είχε λευκό ποινικό μητρώο και την απαραίτητη κάβα και εγγυήσεις. Κάποτε θα πούμε την ιστορία του Φρίξου Δημητρίου, που από μια παράνομη υπόγα στο Μπέιζγουοτερ κατάληξε να έχει το θρυλικό Ολίμπικ Καζίνο στην ίδια περιοχή και πώς βρήκε το θάνατό του σε αυτοκινητικό «δυστύχημα» επί Χούντας, κατεβαίνοντας από την Πάρνηθα όπου είχε την εκμετάλλευση του ομώνυμου καζίνου. Λένε ότι ξαφνικά βγήκε μπροστά από τη λιμουζίνα του ένα... στρατιωτικό καμιόνι. Και ελέγχονταν αυστηρά οι ξένοι, διότι οι Άγγλοι ήθελαν να κρατήσουν έξω ανεπιθύμητα στοιχεία, δηλαδή τη μαφία. Ένας που του είχε απαγορευτεί η είσοδος ήταν ο ηθοποιός Τζορτζ Ραφτ, που είχε στενές διασυνδέσεις με το αμερικανικό συνδικάτο και το Λας Βέγκας.

    Τώρα, πριν προχωρήσουμε στα καζίνα, σκεφτείτε το εξής: Πώς ήταν τα πράγματα πριν το 1963, πώς ήταν για δυο-τρεις δεκαετίες μετά το 1963 και πώς είναι σήμερα, τόσο στην Αγγλία, όσο και παγκοσμίως!!! Τυχαίο ήταν; Μπορεί, αλλά δεν νομίζω... Υπήρξε καιρός που οι Άγγλοι μπουκ παίζανε το δικό τους ποδόσφαιρο μόνο. Ποια Μπούντεσλίγκα και ποιο καμπιονάτο; Εγγλέζικο και σκωτσέζικο μόνο και... λίγα πράγματα. Πεντάδες αν υπήρχε άσος στο παρολί, τριάδες για διπλά και ισοπαλίες. Και αργότερα τα πολύ προχωρημένα στάδια Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων. Μονά αποδεκτά; Βεβαίως! Ο τελικός Κυπέλλου Αγγλίας και αργότερα Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων. Αυτό ήταν και πάπαλα! Σιγά να μην έπαιζαν Ελβετία και Αυστρία και, χα-χα-χα να γελάσω, Πολωνία, Τσεχία και Ρωσία. Όσο για σκανδιναβικά, ουουου... αμέσως! Και σιγά μην εμπιστευόταν ο κόσμος, μπουκ που δεν ήταν Εγγλέζος! Σκεφτείτε την κατάσταση που επικρατούσε πριν τέσσερις και τρεις δεκαετίες και την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Τυχαίο, ή βάσει κάποιου μακροχρόνιου σχεδίου; Όπως τα βλέπει τα πράγματα ο καθένας...

    Πάμε τώρα στο... κόρακας κοράκου μάτι βγάζει! Με τη νομιμοποίηση των καζίνων στην Αγγλία, έγινε το έλα να δεις. Γεμάτος ο τόπος «καζίνα» της πλάκας, «τρύπες» με ένα τραπέζι ρουλέτας κι ένα μπλακ-τζακ, άντε και μια πόκα. Υπήρχαν, όμως, και τα μεγάλα, τα πολύ κυριλέ. Στο Μέιφεαρ ήταν κυρίως, με αρχηγούς το Playboy Club και το Ladbroke Club. Επίσης το Cockfords, το Aspinall’s, το Clermont, κ.τ.λ. Πολύ κυριλέ ιδρύματα στα οποία άρχισαν να συρρέουν, εκτός των πλούσιων Άγγλων, και ξένοι, κυρίως Άραβες αλλά και Αμερικανοί χοντροπαίκτες. Ναύλωναν αεροπλάνα και πήγαιναν στο Λονδίνο για να παίξουν σε σωστή ατμόσφαιρα, όχι όπως τη ξεφτίλα του Λας Βέγκας και το χασμουρητό του Μόντε Κάρλο. Το τι λεφτά παίζονταν, δεν λέγεται. Και βέβαια υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός, κυρίως μεταξύ Λάντμπροουκς και Playboy.
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  9. #29
    (Ιδιο άρθρο με το προηγούμενο ποστ, απλά είναι μεγάλο και δεν μου το πήρε σε ένα μήνυμα και βάζω τη συνέχεια σε δεύτερο)

    Η Λάντμπροουκς, λοιπόν, είχε κατασκόπους μέσα στο Playboy, που παρουσιάζονταν σαν παίχτες. Η δουλειά τους, όμως, ήταν να παρακολουθούν τους άλλους παίχτες, κυρίως τα «φρέσκα φρούτα». Όταν επισήμαιναν κάποιο νεοφερμένο χοντρό τζογαδόρο, τον ακολουθούσαν όταν έφευγε από το καζίνο και έπαιρναν τον αριθμό της λιμουζίνας που τον περίμενε. Οι προϊστάμενοι της ασφάλειας (όλοι πρώην μπάτσοι) έστελναν τον αριθμό της λιμουζίνας στο τμήμα αδειών και τελών κυκλοφορίας στο Σουόνσι της Ουαλίας, όπου κάποιοι υπάλληλοι τους έδιναν τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, επί πληρωμή. Μάλιστα πολύ μικρή πληρωμή ανά πινακίδα. Τότε η ασφάλεια της Λάντμπροουκς έψαχνε και εντόπιζε τον επιβάτη, που δεν ήταν πάντα ο ιδιοκτήτης της λιμουζίνας, η οποία συχνά ήταν νοικιασμένη σε ξένο, κομπλέ με σωφέρ. Όταν εντοπιζόταν ο παίχτης, τότε του έστελναν ένα γουστόζικο δώρο, κυρίως αν είχε γυναίκα μαζί του, και μια πρόσκληση για τα καζίνα της Λάντμπροουκς! Η διεύθυνση του Playboy έμαθε τη λαμογιά, κατήγγειλε τον ανταγωνιστή και υπέβαλε ένσταση εναντίον της άδειας παιγνίου της Λάντμπροουκς με δικαιολογία την «εξασφάλιση απορρήτων στοιχείων από όργανα της εκτελεστικής εξουσίας με αθέμιτα μέσα». Μάλιστα η κατηγορία ήταν ότι η Λάντμπροουκς ήταν «unfit and improper persons to hold a gaming licence» (ανάξια και ακατάλληλα άτομα για να κατέχουν άδεια παιγνίου). Και η ένσταση πέτυχε με την ομολογία των υπαλλήλων του τμήματος αδειών στο Σουόνσι, το αρμόδιο σώμα αφαίρεσε την άδεια της Λάντμπροουκς και έβαλε αμέσως λουκέτο σε όλα τα καζίνα της το 1979!!! Μάλιστα, ένας ανώτατος δικαστής αποκάλεσε τη Λάντμπροουκς ως «επαίσχυντη» εταιρία! Το χτύπημα ήταν πολύ βαρύ, διότι τα καζίνα ήταν τα νομισματοκοπεία της εταιρίας, αλλά ο Σίριλ Στάιν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στην έκτακτη συνέλευση των μετόχων. Και η Λάντμπροουκς ξεπέρασε την κρίση...

    Ο «Σίριλ» δεν θα καθόταν με χέρια σταυρωμένα, δεν θ’ άφηνε τον μεγάλο εχθρό του, τον Βίκτορ Λάουνς του Playboy (ξακουστό για τα πάρτι στο αρχοντικό του στην εξοχή, όπου η κόκα πήγαινε σύνεφο!) να γελάει στην πλάτη του. Οπότε κυκλοφόρησε ένας έντονος ψίθυρος στην πιάτσα: «Ο Σίριλ Στάιν πληρώνει καλά λεφτά για πληροφορία που θα κετέληγε σε απόσυρση της άδειας του Playboy». Τώρα, κάποια πράγματα που γράφω τα γνωρίζω πρώτο χέρι από ένα χαμηλόβαθμο μέλος του σεκιούριτι της Λάντμπροουκς που, παρόλο που δεν είχε λάβει μέρος ο ίδιος στη δουλειά, ήταν έμπιστος αυτού που την οργάνωσε. Πάνε πάνω από δύο δεκαετίες από τότε, δεν είναι και τόσο εμπιστευτικά αυτά τα πράγματα πια. Πολλοί τα ξέρουν.

    Το ποσό που ήταν διαθέσιμο για τη «σκοτώστρα» πληροφορία ήταν εκατό χιλιάδες λίρες, αλλά αυτό δεν είχε διευκρινιστεί. Απλά κυκλοφόρησε το «καλά λεφτά». Μια μέρα η ασφάλεια της εταιρίας πήρε ένα μήνυμα ότι δύο υπάλληλοι του Playboy ήταν έτοιμοι να μιλήσουν. Έγινε η συνάντηση και πρώτα συζητήθηκαν τα λεφτά. «Πόσα αξίζει η πληροφορία σας;» ρωτήθηκαν. «Πέντε χιλιάδες λίρες» απάντησαν!!! Ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς έπαθε την πλάκα του, γνωρίζοντας ότι υπήρχαν εκατό χιλιάδες διαθέσιμες! Για να δείξει την... ευγνωμοσύνη του, τους πέταξε ένα «πέντε χιλιάδες ο καθένας εννοείτε, σωστά;». «Ναι-ναι σωστά, ο καθένας» είπαν οι βλάκες, τρίβοντας τα χέρια τους, διότι περίμεναν πέντε χιλιάδες σύνολο! Και αμόλησαν το... κουνελάκι του Playboy. Για να καταλάβετε καλύτερα τη δουλειά, όμως, πρώτα πρέπει να εξηγήσω κάτι:

    Τότε (ίσως και τώρα) το βερεσέ απαγορευόταν στα βρετανικά καζίνα. Αυτό για την προστασία του παίχτη. Εάν δινόταν επιταγή, αυτή έπρεπε να κατατεθεί εντός δύο εργασίμων ημερών. Και δεκαπλάσια να κέρδιζες, ΔΕΝ μπορούσες να την πάρεις πίσω ως μέρος της πληρωμής των κερδών σου. Ο νόμος έλεγε ότι, εφόσον μια επιταγή δινόταν σε καζίνο, έπρεπε να κατατεθεί σχεδόν αμέσως, δεν μπορούσε να επιστραφεί στον παίχτη. Ο λόγος; Μα, για να ξέρει η τράπεζά σου και η οικογένειά σου, αν έβλεπε τις ενημερώσεις κίνησης λογαριασμού, ότι έπαιζες σε καζίνο και να πράξουν όλοι ανάλογα. Εάν, λοιπόν, μια επιταγή δινόταν Δευτέρα, μέχρι την Τετάρτη έπρεπε να κατατεθεί, ειδάλλως εθεωρείτο ως παράνομο βερεσέ. Τέτοια μέτρα υπήρχαν τότε για την προστασία του παίχτη...

    Οι υπάλληλοι του Playboy, λοιπόν, είπαν ότι το συγκεκριμένο καζίνο έδινε μεγάλο βερεσέ σε επιλεγμένους παίχτες με το εξής κόλπο: Οι παίχτες έδιναν επιταγές που ΔΕΝ ήταν χρονολογημένες. Το ποσό, η υπογραφή, τα πάντα ήταν στη θέση τους, εκτός από την ημερομηνία. Οι ταμίες τις είχαν σε συγκεκριμένο μέρος. Αν ξαφνικά ερχόταν έλεγχος, τότε θα έβαζαν την τρέχουσα ημερομηνία (είχαν και το στιλό με το οποίο γράφονταν οι επιταγές!) και ούτε γάτα ούτε ζημιά. «Σήμερα τις πήραμε, κύριε αρμόδιε, έχουμε ακόμα δυο μέρες για να τις καταθέσουμε». Καθ’ όλα νόμιμοι...

    Μιαν καλήν πρωίαν, γύρω στις 5-6 που έκλεινε το Playboy Club, ΕΦΟΔΟΣ! Μπούκαρε μια ομάδα λαγωνικών της Επιτροπής Ελέγχου Παιγνίου, μαζί με μπάτσους, και... ακίνητοι, όλα τα χέρια στους πάγκους να τα βλέπουμε! Βρήκαν τις επιταγές χωρίς ημερομηνία, ομολόγησε ο ταμίας και... λουκέτο το Playboy, το 1981 και μετά από 15 χρόνια απίστευτα κερδοφόρου λειτουργίας. Και αυτό ήταν ένα τεράστιο χτύπημα για την κλονιζόμενη αυτοκρατορία των «κουνελιών» του Χιου Χέφνερ, της οποίας ο κύριος χρηματοδότης ήταν το νομισματοκοπείο του Λονδίνου, το πρώτο καζίνο του συγκροτήματος.

    Τώρα, δέστε τις ζώνες ασφαλείας!

    Το επίσημο όνομα της Λάντμπροουκς ήταν The Ladbroke Group PLC (Όμιλος Λάντμπροουκς Δημόσια Ε.Π.Ε.). Έτσι ήταν για χρόνια και είχε δύο κύριους βραχίονες: Τη Λάντμπροουκς και τη Χίλτον Ιντερνάσιοναλ, δηλαδή τα ξενοδοχεία Χίλτον εκτός Η.Π.Α. Στις 14 Μαίου του 1999, μετά από συναίνεση των μετόχων στην ετήσια γενική συνέλευση, το όνομα άλλαξε σε Hilton Group PLC (Όμιλος Χίλτον Δημόσια Ε.Π.Ε.). Μάλλον τίποτε άλλο δεν άλλαξε. Εξακολουθούν να υφίστανται οι δύο βραχίονες, η Λάντμπροουκς και η Χίλτον Ιντερνάσιοναλ, δηλαδή τα ξενοδοχεία Χίλτον εκτός Η.Π.Α. Γιατί ν’ αλλάξει το όνομα από Λάντμπροουκς σε Χίλτον, λοιπόν; Μια χαρά όνομα ήταν, ένας θρύλος. Έτσι τους κάπνισε φαίνεται, γούσταραν μια αλλαγή...

    Υ.Γ. 25 χρόνια μετά την αφαίρεση της άδειας παιγνίου της Λάντμπροουκς, ο Όμιλος Χίλτον, που είναι το νέο όνομα της εταιρίας, θεωρήθηκε «άξια και κατάλληλα πρόσωπα για να κατέχουν άδεια παιγνίου» και πήρε άδεια παιγνίου από τις αρμόδιες βρετανικές αρχές. Μεταξύ άλλων καζίνων σχεδιάζει το πρώτο υπερ-καζίνο (κόστος 200 εκατομμύρια λίρες) στο Μπλάκπουλ.

    Και το Playboy; Μα, κι αυτό επιστρέφει στη βρετανική σκηνή, μετά από απουσία μιας εικοσαετίας: Ο ΟΜΙΛΟΣ ΧΙΛΤΟΝ, ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΤΩΡΑ Η... ΜΗΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ... ΘΥΓΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΝΤΜΠΡΟΟΥΚΣ, ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ ΚΑΖΙΝΟ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ PLAYBOY!!! Οι δύο όμιλοι, που έβγαλαν τα μάτια ο ένας του άλλου, επιστρέφουν στη σκηνή ως μία δύναμη, ΜΙΑ ΠΥΡΑΜΙΔΑ και τώρα ψάχνουν για κατάλληλο οίκημα στο Μέιφεαρ! Καταλαβαίνετε τι έχει γίνει, ή μήπως έχω γίνει υπέρμετρα φαιδρός και περίεργος;

    Εν τω μεταξύ, Η Γουίλιαμ Χιλ μόλις συμφώνησε ν’ αγοράσει τα 624 πρακτορεία στοιχημάτων της Στάνλεϊ (της εταιρίας στην υπόθεση Γκαμπέλι και όχι μόνον!) για 504 εκ. λίρες, εφόσον δεν απορρίψει την πρόταση η Επιτροπή Μονοπωλίων, για να γίνει μεγαλύτερη της Λάντμπροουκς στον τομέα των πρακτορείων. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη συγχώνευση της εταιρίας Γουίλιαμ Χιλ, η οποία το Δεκέμβριο του 1988 είχε «απορροφηθεί» από τη Grand Metropolitan PLC, του Μαξ Τζόζεφ, η οποία είχε τα πρακτορεία στοιχημάτων «Mecca», αλλά έμεινε το όνομα Γουίλιαμ Χιλ, που ήταν πιο «βαρβάτο» στο χώρο. Οι πυραμίδες καλά κρατούν και μεγαλώνουν. Όταν η Λάντμπροουκς εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου το 1967, η αξία της ήταν κάτω του ενός εκατομμυρίου λιρών. Σήμερα η αξία του Ομίλου είναι ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΙΡΕΣ, δηλαδή πέντε χιλιάδες φορές πάνω!

    Ο Σίριλ Στάιν δεν είναι πια επικεφαλής του Ομίλου. Δούλεψε σκληρά και πάντα ήθελε να ζήσει στο Ισραήλ μετά την αφυπηρέτησή του. Θερμός υποστηρικτής του Ισραήλ, το 1985 έστησε και προικοδότησε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Stein (Cyril & Betty) Charitable Trust στο Λονδίνο, με σκοπό την υποστήριξη εβραϊκών οργανισμών σε όλο τον κόσμο. Από το 1976 διατηρεί σπίτι στον εβραϊκό τομέα της Ιερουσαλήμ, σχεδιασμένο από τον περίφημο Εβραιοκαναδό αρχιτέκτονα Μοσέ Σάφντι. Είναι, μαζί με τη Στεγαστική Τράπεζα Τεχαφότ, την Τράπεζα Ισραήλ Βορείου Αμερικής, την Ενωμένη Τράπεζα Μιζράχι και άλλους, ένας από τους φημολογούμενους χρηματοδότες του σχεδίου για την εξαγορά για λογαριασμό του Ισραήλ όλης της γης της Ιερουσαλήμ (καμιά σχέση ο Ειρηναίος, σας παρακαλώ πολύ). Υπάρχει ένα ανέκδοτο σχετικά με τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Στις Συναγωγές του Λονδίνου έκαναν εράνους για το Ισραήλ. Στη Συναγωγή του Σίριλ Στάιν ξαφνικά έπεσε στο δίσκο μια επιταγή τέτοιου αστρονομικού ποσού, που έφυγε ο δίσκος από τα χέρια αυτού που τον κρατούσε!

    Και κάτσε δικέ μου να τραβάς τα μαλλιά σου που η Ουντινέζε δεν κέρδισε τη Μίλαν, ούτε η Ίντερ τη Ρετζίνα για να τους ξεσκίσεις...
    30/5/2005 00:19
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  10. #30
    Στο κάγκελο...

    Δεν απόρησα που είχα αρκετά μέιλ σχετικά με το Σίριλ Στάιν και γενικά το κουμάρι τον παλιό καλό καιρό στην Αγγλία. Μάλιστα, δυο τρεις μου ζήτησαν καμιά ζουμερή ιστοριούλα. Οπότε θ’ αφήσουμε γι απόψε και αύριο τη Φάρα για να ικανοποιήσουμε τους κουμαρτζήδες! Όλ’ αυτά είναι ενδιαφέροντα και ευχάριστα πράγματα για όλους όμως, τουλάχιστον αυτό πιστεύω.

    Σήμερα θα τιμήσουμε έναν θρύλο που πέθανε σχετικά πρόσφατα, τον Σκωτσέζο μπουκμέικερ Τζον Μπανκς, που όμοιό του δεν είδε η οικουμένη. Από αυτούς που έφτιαξε ο Θεός, ή ο Διάβολος, κι έσπασε και πέταξε το καλούπι. Ήταν ο προαιώνιος «εχθρός» του Σίριλ Στάιν της Λάντμπροουκς, αλλά δεν θα με εξέπληττε αν μάθαινα ότι ο «Σίριλ» έστειλε μεγάλο στεφάνι στην κηδεία, ανώνυμα.

    Ο Μπανκς ήταν ένας «χαρακτήρας». Βέβαια δεν είχε τη σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό του Γουίλιαμ Χιλ, ενός χαμηλών τόνων ανθρώπου που διάβαζε φόρμα και γενεαλογία οκτώ ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει τα πάντα στη γνώμη του. Ούτε είχε, πιστεύω, το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Στάιν, ο οποίος είχε καλούς και ακριβοπληρωμένους συνεργάτες, ήξερε να τους διαλέγει. Δεν διέπρεψε ως μπουκ του «κάγκελου» (δείτε πιο κάτω) ο Στάιν, άλλη ήταν η δουλειά του - να χτίζει αυτοκρατορίες. Εντάξει, κάποτε πήγαινε στον ιππόδρομο, μια-δυο φορές το χρόνο, για να δείξει το πρόσωπό του και να κοντράρει ένα άλογο που δεν έβλεπε, κυρίως στο Βασιλικό Άσκοτ, ή στη Συνάντηση Ιουλίου στο Νιουμάρκετ. Βασικά, όμως, ήταν ένας δαιμόνιος επιχερηματίας, όχι μπουκ με τη στενή έννοια του όρου. Απλά πήγαινε αραιά στον ιππόδρομο για δείξει ότι ήταν ακόμα «ο γενικός κουμανταδόρος» και να πάρει στοίχημα προσωπικά από τους χονροπαίκτες πελάτες του, Άγγλους και μη. Δημόσιες σχέσεις ήταν κάτι τέτοια, καρφί δεν του καιγόταν αν έχανε, ή αν κέρδιζε...

    Αυτός που ήταν μπουκ ήταν, βέβαια, ο Γουίλιαμ Χιλ, αλλά και ο «επιδειξίας» Τζον Μπανκς που, ανάλογα με την απόσταση, πήγαινε στον ιππόδρομο με μια κίτρινη Ρολς Ρόις, ένα σπορ Τζάγκουαρ E-Type, ή ένα μικρό αεροπλάνο. Ήταν ένας άφοβος μπουκ, ο οποίος φαίνεται ότι εύρισκε περισσότερη ευχαρίστηση στο να στήνει τους άλλους μπουκ, να τους τσαντίζει, κυρίως το Σίριλ Στάιν και την εταιρία του τη Λάντμπροουκς, από το απλά να κερδίζει λεφτά. Ήταν, όμως, πολύ «αντιστασιακός» και για ένα διάστημα τάραξε πολύ τα νερά, σε σημείο που οι άλλοι μεγάλοι συμμάχησαν εναντίον του.

    Ήταν περίφημος για τις SP Jobs (δουλειές) του, αλλά για να καταλάβετε το τι έκανε, πρέπει να εξηγήσουμε κάποια πράγματα. Μιλάμε για τον καιρό που τα έβλεπα, δεν ξέρω αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, αν και δεν νομίζω ότι άλλαξαν ριζικά.

    Στους ιπποδρόμους υπήρχαν δύο κατηγορίες μπουκμέικερ: αυτοί του «κάγκελου», δηλαδή οι μεγάλοι, τα ονόματα, και οι κοινοί. Το «κάγκελο» χωρίζει σε όλους τους αγγλικούς ιπποδρόμους τους χώρους των κοινών αλογομούρηδων, του «λαού», και των μελών της συγκεκριμένης ιπποδρομιακής λέσχης και αυτών που πλήρωναν ακριβό εισιτήριο, ή είχαν πρόσκληση. Λαός και Κολωνάκι. Σκορπισμένοι στην «λαϊκή περίφραξη» ήταν οι κοινοί μπουκμέικερ, με τους πίνακές τους (μαυροπίνακες τον παλιό καιρό, μέχρι που άρχισαν να τυπώνονται λίστες για κάθε κούρσα, οπότε η κιμωλία αντικαταστάθηκε από μαρκαδόρο).

    Στο κάγκελο στέκονταν οι «μπουκμέικερ του κάγκελου» (Rails Bookmakers), που έπαιρναν στοίχημα και από τις δύο πλευρές... του φράχτη – και από λαό και από Κολωνάκι. Αυτοί, όμως, δεν είχαν πίνακες, ή λίστες. Κάνανε δουλειά μόνο με το στόμα. Φώναζαν την απόδοση που πρόσφεραν για ένα συγκεκριμένο άλογο, κυρίως το φαβορί, και απαντούσαν σε ερωτήσεις παικτών για την απόδοση οπουδήποτε αλόγου. Στέκονταν στη σειρά, σαν στρατιωτάκια και μάλιστα ιεραρχικά, κυρίως ανάλογα με το πότε είχαν εξασφαλίσει τη θέση στο κάγκελο. Όταν κάποιος πέθαινε, οι υπόλοιποι μετακινούνταν μια θέση πιο κοντά στο στίβο και ένας νέος έπαιρνε την τελευταία θέση.

    Αυτοί οι μεγάλοι μπουκμέικερ ήταν που καθόριζαν τις αποδόσεις, οι οποίες μεταδίδονταν ζωντανά στα πρακτορεία. Εκπρόσωποι του Press Association/Sporting Life παρακολουθούσαν τις διακυμάνσεις και τις μετέδιδαν στα πρακτορεία. Εκεί, στα πρακτορεία, ο παίχτης μπορούσε να παίξει με δύο τρόπους: είτε με την τρέχουσα απόδοση, που υπόκειτο σε διακυμάνσεις, είτε με το SP (Starting Price) δηλαδή την τελική απόδοση. Η τελική απόδοση, στην οποία παιζόταν η πλειοψηφία των στοιχημάτων στα πρακτορεία, κυρίως τα παρολί και τα «πρωινά στοιχήματα», αποφασιζόταν ως εξής: ο εκπρόσωπος της Sporting Life πήγαινε σε κάθε μπουκ του κάγκελου και ρωτούσε σε ποια απόδοση είχε δεχτεί το τελευταίο στοίχημα 25 λιρών και άνω. Και βρισκόταν ο μέσος όρος.

    Εκείνο που έκανε ο Μπανκς για ένα μεγάλο διάστημα, ήταν να κρατάει την απόδοση ενός αλόγου ψηλά στον ιππόδρομο, έχοντας γεμίσει το πρωί τα πρακτορεία των αντιπάλων του με στοιχήματα στην τελική απόδοση. Για παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι έβλεπε το άλογο Α (ήταν και ιδιοκτήτης). Έστελνε ανθρώπους του στα πρακτορεία, που του τοποθετούσαν, ας πούμε 50.000 λίρες (100 εδώ, 200 εκεί) στην τελική απόδοση. Στον ιππόδρομο, όταν οι άλλοι μπουκ του «κάγκελου» φώναζαν «δύο στο ένα», δηλαδή 3,00, αυτός φώναζε «δυόμισι στο ένα», δηλαδή 3,50. Όλοι οι τζογαδόροι, βέβαια, έπαιζαν με αυτόν το φαβορί. Οι άλλοι μπουκ είχαν αναδουλειές, διότι πάντα στο φαβορί γίνεται το μεγάλο παιχνίδι, οπότε αναγκάζονταν ν’ ακολουθήσουν την απόδοση του Μπανκς. Τότε αυτός την ανέβαζε κι άλλο, φώναζε «τρία στο ένα», δηλαδή 4,00. Και οι μπουκ, τουλάχιστο όσοι ήθελαν κίνηση στο φαβορί, ακολουθούσαν. Η τελική απόδοση ήταν αυτή που είχε επιβάλει ο Μπανκς. Και ας πούμε ότι στο κάγκελο έχανε 40.000 λίρες πάνω στο φαβορί, αν αυτό κέρδιζε. Μα, κέρδιζε πολύ περισσότερα έξω, με τα δικά του στοιχήματα στα πρακτορεία, στην απόδοση που είχε χειραγωγήσει. Έπαιζε πολύ περισσότερα έξω, απ’ ότι θα έπαιρνε ο ίδιος στον ιππόδρομο.

    Το έκανε για πολύ καιρό αυτό και οι μπουκ που είχαν πρακτορεία (είχε κι αυτός 32, τα οποία πούλησε στη «Μέκκα» για ένα εκατομμύριο λίρες) άφριζαν κυριολεκτικά, κυρίως ο Σίριλ Στάιν που είχε 2,000! Στο τέλος οι μεγάλοι συμμάχησαν εναντίον του για να τον βγάλουν από τη μέση. Όχι μόνο δεν ακολουθούσαν τις αποδόσεις του, αλλά τον έπαιζαν χοντρά οι ίδιοι. Ο Μπανκς, όμως, ήταν απτόητος. Τουλάχιστο στον ιππόδρομο ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από το Σίριλ Στάιν. Μέχρι που τον στήσανε διαφορετικά, κάτι που θα δούμε αύριο, και ο «Μπάνκσι» έμεινε εκτός ιπποδρόμου για τρία ολόκληρα χρόνια.

    Αυτό εννοούσα προχθές, όταν έγραψα ότι το Τμήμα Ιπποδρόμου της Λάντμπρουκς δεν αναμενόταν να έχει μεγάλη κερδοφορία, μάλιστα υπήρχε προϋπολογισμός για χασούρα. Λόγω της ανάγκης για χειραγώγηση των αποδόσεων. Να το εξηγήσω λίγο: η Λάντμπρουκς είχε 2,000 πρακτορεία. Ας πούμε ότι, κατά μέσον όρο, αυτά παίρνανε 500 λίρες την κούρσα. Αυτό σημαίνει 1,000,000 λίρες την κούρσα. Μα, σε έναν μικρομεσαίο ιππόδρομο, παίζονταν λιγότερα, ΠΑΡΑ πολύ λιγότερα λεφτά στο «κάγκελο». Και όμως, αυτά τα σχετικά λίγα λεφτά καθόριζαν την τύχη των πολλών λεφτών στα πρακτορεία, διότι με τις αποδόσεις του ιπποδρόμου εργάζονταν τα πρακτορεία. Στη Λάντμπροουκς ήξεραν τι παιζόταν στα πρακτορεία. Ορισμένα από αυτά, σε διάφορα σημεία της χώρας, σημείωναν το κάθε στοίχημα με σύστημα «πόντους κατ’ άλογο» και έδιναν αναφορά το μεσημέρι τι ακριβώς παιζόταν το πρωί, από τον κοσμάκη. Ήταν ο καλύτερος οδηγός και στην εταιρία ήξεραν ποιο άλογο θα στοίχιζε πολλά στα πρακτορεία αν κέρδιζε, κυρίως αν 2-3 από τα άλλα «δημοφιλή» κέρδιζαν σε προηγούμενες κούρσες. Οπότε δινόταν η εντολή από τα κεντρικά, στους εκπροσώπους στον ιππόδρομο: «ρίξτε την απόδοση αυτού του φαβορί από 3 στο 1 (4,00) στα 9 στα 4 (3,25)». Και πώς έπεφτε η απόδοση; Με τους εκπροσώπους της εταιρίας στον ιππόδρομο να ποντάρουν με τους άλλους μπουκμέικερ και να τους αναγκάζουν να ρίχνουν τις αποδόσεις τους και, φυσικά, να πέφτει το Starting Price! Μια τέτοια πτώση γλύτωνε πολλά λεφτά στην εταιρία, απίστευτα λεφτά σε μέρα που είχαν ρέντα τα φαβορί. Τώρα, αν δεν κέρδιζε το συγκεκριμένο άλογο, χαλάλι!

    Αυτό ήταν που συχνά χαλούσε ο Μπανκς κι έμπαινε στα ρουθούνια του Στάιν! Υπήρχαν κι άλλα, όμως, συνεχίζουμε απόψε με τα ευτράπελα μιας αξέχαστης εποχής. Παρεμπιπτόντως, στον Τζον Μπανκς άρεσε τόσο να τσαντίζει το Σίριλ Στάιν, που στα σύνθετα ονόματα αρκετών από τα άλογά του υπήρχε το «Σίριλ»!!! Πιο γνωστό το Adorable Cyril (Αντόραμπλ Σίριλ, δηλαδή... Αξιαγάπητος Σίριλ). Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που σκεπάζει τον Σκωτσέζο, ήταν μοναδικός, τόσο ως μπουκ, όσο και ως επιδειξίας και... αντιστασιακός. Συνεχίζουμε απόψε...

    31/5/2005 00:25
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  11. #31
    Πάντα γινόταν το δικό του...

    Ο Τζον Μπανκς, λοιπόν, που πέθανε από την επάρατο τον Αύγουστο του 2003 σε ηλικία 68 ετών. Ένας γίγας...

    Είχε αρχίσει την καριέρα του στο κυνοδρόμιο του Μάουντ Βέρνον στη Γλασκόβη της Σκωτίας, της οποίας ήταν γέννημα και θρέμμα. Η άνοδος του ήταν ραγδαία διότι είχε μυαλό, αλλά και άντερα και, σύντομα, τη δεκαετία του ’60 και σε πολύ νεαρή ηλικία, καθιερώθηκε ως ένας από τους «μεγάλους» της γενιάς του. Ανέκαθεν ήταν ένας «φανταχτερός» άνθρωπος, ενώ γι αυτούς που δεν τον γούσταραν (για παράδειγμα ο Σίριλ Στάιν και η Λάντμπροουκς) ήταν απλά ένας επιδειξίας. Το σέβας όμως που έτρεφαν γι αυτόν, τόσο η πλειοψηφία των μπουκ, όσο και οι παίχτες, ήταν πολύ μεγάλο, τεράστιο. Πάντα ήταν διατεθειμένος να δεχτεί θεόρατα στοιχήματα, κυρίως αν ο ίδιος δεν «έβλεπε» το άλογο.

    Το 1970 είχε χάσει 60,000 λίρες όταν το θρυλικό άλογο Πέρσιαν Γουόρ (Περσικός Πόλεμος) κέρδισε το Τσάμπιον Χερντλ, τη δεύτερη μεγαλύτερη κούρσα στο φεστιβάλ μετ’ εμποδίων του Τσέλτεναμ («χερντλ» hurdle = χαμηλά εμπόδια, σε αντίθεση με το «τσέις» chase που είναι τα ψηλά). Ο λόγος ήταν ότι σε μια προκαταρκτική για το Τσάμπιον Χερντλ κούρσα στο Νότιγχαμ, ο Πέρσιαν Γουόρ είχε τρέξει μαζί με το δικό του άλογο, τον Όριεντ Γουόρ. Ο Τζόκεϊ του αλόγου του Μπανκς τού είπε ότι στην ευθεία, και ενώ τα δύο άλογα πήγαιναν μαζί, είχε ακούσει τον Πέρσιαν Γουόρ να «γουργουρίζει» ύποπτα. Με αυτή την αναφορά ο Μπανκς πείστηκε ότι άξιζε το ρίσκο να κοντράρει τον Πέρσιαν Γουόρ στη μεγάλη συνάντηση και τα έχασε χοντρά, διότι το άλογο κέρδισε με το έτσι θέλω. Ο Μπανκς, όμως, ήταν μεγαλόψυχος, πολύ κύριος στην ήττα. Το ίδιο βράδυ, όταν έκατσε να φάει στο ξενοδοχείο Κουίνς στο Τσέλτεναμ, είδε τον ιδιοκτήτη του Πέρσιαν Γουόρ να τρώει με φίλους σ’ ένα άλλο τραπέζι. Τους έστειλε την ακριβότερη σαμπάνια του κελαριού...

    Τον ίδιο μήνα κόντεψε να χάσει σχεδόν τα τριπλάσια, όταν δέχτηκε στοιχήματα που θα του στοίχιζαν 156,000 λίρες πάνω στο άλογο του θρυλικού τζόκεϊ Λέστερ Πίγκοτ. Ήταν στον ισοζυγισμό Λίνκολν στο Ντόνκαστερ, μια κούρσα ενός μιλίου (1600+ μέτρων), η πρώτη μεγάλη τζογαδόρικη κούρσα της σεζόν του «flat» (χωρίς εμπόδια). To άλογο ήταν ο «Πρίγκηπας των Γάλλων» (Prince de Galles), με αναβάτη όπως είπαμε τον επί σειράν ετών τσάμπιον τζόκεϊ Λέστερ Πίγκοτ (ίσως ο μεγαλύτερος αναβάτης που έζησε ποτέ) και ήταν ο μεγάλος «ψίθυρος». Παίχτηκε πολλά λεφτά, κυρίως τις μέρες πριν την κούρσα και βέβαια την ημέρα της κούρσας. Η απόδοση του έπεφτε σταθερά παντού, αλλά ο Μπανκς «δεν τον πίστευε» και κράτησε τη δική του απόδοση του σχετικά ψηλά. Ένας από τους «ένθερμους υποστηρικτές» του αλόγου στο στοίχημα ήταν ο Σίριλ Στάιν και η εταιρία του, η Λάντμπρουκς. Ο «Πρίγκηπας» κι ο Πίγκοτ απέτυχαν για ένα λαιμό (αν θυμάμαι καλά ο Πίγκοτ ουδέποτε κέρδισε το Λίνκολν) και ο «Μπάνκσι» έστειλε φιλάκια στον προαιώνιο εχθρό του, το Στάιν και τη Λάντμπροουκς του.

    Είχε και πρακτορεία ο Μπανκς, 34 τον αριθμό (λάθος το χθεσινό 32) τα οποία πούλησε στη «Μέκκα» το 1972 για ένα εκατομμύριο λίρες. Τρομακτικά λεφτά για εκείνη την εποχή. Το γραφείο του ήταν στη Γλασκόβη φυσικά, στην οδό Σοκιεχόλ, και ήταν ένας σκαπανέας του στοιχήματος. Αυτός είχε εφεύρει το χάντικαπ στο ποδοσφαιρικό στοίχημα, αυτό που παίζουν σήμερα οι Κινέζοι και το κάθε καρυδιάς καρύδι. Έπαιζε ο,τιδήποτε του γυάλιζε στο μάτι. Οι Βρετανοί λατρεύουν το χορό τους και στο ΜπιΜπιΣι υπήρχε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα διαγωνισμού χορού, το περίφημο Come Dancing (Ελάτε να Χορέψουμε), όπου ομάδες ερασιτεχνών χορευτών διαγωνίζονταν σε διάφορες αίθουσες χορού σε όλη τη χώρα. Ο Μπανκς το έπαιζε! Στοίχημα για ταγκό, στοίχημα για βαλς, στοίχημα για σάμπα, για πόλκα και για ρούμπα και στοίχημα για το κορυφαίο ζευγάρι και ομάδα της βραδυάς! Επίσης, ήταν ο πρώτος που έπαιξε «λάιβ» στοίχημα στη Βρετανία. Το γραφείο του είχε μείνει ανοιχτό όλο το βράδυ για τον αγώνα μποξ μεταξύ Μουχαμάντ (ή Μοχάμεντ) Αλί και Σόνι Λίστον. Το 1965, ένας αετός, ο Γκόλντι, είχε δραπετεύσει από το ζωολογικό κήπο του Λονδίνου. Ο Μπανκς έπαιρνε στοιχήματα για το πόσες ώρες ή μέρες θα περνούσαν πριν πιάσουνε το πουλί!!!

    Τις δεκαετίες του ’60 και ’70 ο Μπανκς ήταν ο «αρχηγός» στα ιπποδρομιακά κάγκελα και αυτό δεν άρεσε πολύ στο Στάιν και τη Λάντμπροουκς. Η αυτοδιαφήμιση του Μπανκς ήταν μοναδική. Στους ιπποδρόμους έδινε ροζέτες στους αλογομούρηδες που στοιχημάτιζαν μαζί του, κίτρινες ροζέτες που έλεγαν «Ο Τζον Μπανκς είναι ο μπούκης μου»!!! Το κίτρινο ήταν το αγαπημένο του χρώμα, γι αυτό και η Ρολς Ρόις του ήταν κίτρινη! Και όπως είπαμε χθες, ανάλογα με την απόσταση ταξίδευε στους ιπποδρόμους είτε με την κίτρινη Ρολς Ρόις, είτε με μια σπορ Τζάγκουαρ E-Type, είτε με ιδιωτικό αεροπλάνο. Γι αυτό και του κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Ιπτάμενος Σκωτσέζος» (Παρωδία του μύθου και της όπερας του Ριχάρδου Βάγκνερ «Ο Ιπτάμενος Ολλανδός»). Ο Σίριλ Στάιν και η Λάντμπρουκς, μαζί και άλλοι μεγάλοι μπουκ, προσπαθούσαν για χρόνια να τον «βάλουν στη θέση του», αλλά απέτυχαν παταγωδώς. Μέχρι που στήθηκε ο άνθρωπος και αποκλείστηκε από τους ιπποδρόμους για τρία χρόνια (1978-1981) με την κατηγορία ότι πλήρωνε το τσάμπιον τζόκεϊ (στα μετ’ εμποδίων) Τζον Φράνκομ για πληροφορίες. Λες και οι άλλοι μπουκ δεν το έκαναν...

    Η ιστορία που ακολουθεί δείχνει το πώς ο Μπανκς τους έπαιζε όλους στα δάχτυλά του, κυρίως τον Σίριλ Στάιν και τη Λάντμπροουκς: ο Μπανκς πήρε χαμπάρι ότι, εκτός από τους δικούς τους ανθρώπους, που τους ξέρανε όλοι, η Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν χρησιμοποιούσε έναν άλλο, ανεξάρτητο μπουκ, για να ποντάρει ούτως ώστε να χειραγωγηθεί μια απόδοση στον ιππόδρομο, προς όφελος των πρακτορείων (διαβάστε το χθεσινό, όσοι δεν το κάνατε ήδη). Τίποτα δεν ξέφευγε του Μπάνκς, ο οποίος αποφάσισε να «τεστάρει» τη συμμαχία. Σε μια συνάντηση στον ιππόδρομο του Νιουκάστλ, έτρεχε ένα άλογο του Μπανκς, ο «Θίκα». Το προηγούμενο βράδυ ο Μπανκς είπε σ’ ένα από τα πρωτοπαλλήκαρά του, ονόματι ΜακΆλιστερ, που όλοι ξέρανε ότι εργαζόταν γι αυτόν, να ποντάρει 100 λίρες πάνω στο «Θίκα» πολύ νωρίς το πρωί, στον μπουκ που υποψιαζόταν ότι έκανε δουλειές στα μουλωχτά για το Στάιν. Και ο ΜακΆλιστερ όντως έπαιξε το άλογο πρωί-πρωί, τηλεφωνόντας στον ύποπτο μπουκ. Ήταν σωστός ο γίγας, το τρικ πέτυχε.

    Μόλις άνοιξε η αγορά στον ιππόδρομο, οι εκπρόσωποι της Λάντμπροουκς έτρεχαν δεξιά αριστερά και φόρτωναν τον «Θίκα» με στοιχήματα. Ένας από αυτούς πήγε στο Μπανκς που φώναζε απόδοση 7/2 (4,50). «Θέλω εφτά χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες» *** είπε στο «Μπάνκσι» ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς. «Πολλά είναι» είπε ο κατά τα άλλα άφοβος Μπανκς, που δέχτηκε μόνο... 50 λίρες και αμέσως φώναξε μειωμένη απόδοση 3/1 (4,00). Ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς, πεπεισμένος ότι ο Μπανκς ήξερε ότι θα κέρδιζε το άλογό του, του είπε: «Εντάξει, τώρα θέλω έξι χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες», δηλαδή 2,000 στη μειωμένη απόδοση του 3/1. «Μπα», είπε ο Μπανκς, «πολλά είναι, παίρνω μόνο πενήντα λίρες». Τις πήρε κι αυτές και φώναξε νέα απόδοση 5/2 (3,50). Ο άνθρωπος του Στάιν επέμεινε: «Πέντε χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες» είπε. «ΕΧΕΙΣ ΣΤΟΙΧΗΜΑ, ΔΙΚΕ ΜΟΥ» είπε ο Μπανκς και το πήρε όλο. Και ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς πήγε πίσω στη θέση του στο κάγκελο, περιμένοντας νέες οδηγίες από τα κεντρικά.

    Εν τω μεταξύ, η αναμπουμπούλα στα γραφεία της Λάντμπροουκς στο Χάροου ήταν πολύ μεγάλη, διότι όλοι είχαν πεισθεί ότι ο Μπανκς ετοίμαζε μπόσικη δουλειά με το άλογό του. Οπότε στείλανε μήνυμα στον εκπρόσωπό τους να παίξει το άλογο κι άλλα λεφτά, να ξεφτιλίσει την απόδοση. Πήγε, λοιπόν, ο άνθρωπος στον Μπάνκς και τον ρώτησε: «Πόσο τον έχεις τον Θίκα τώρα;», περιμένοντας ν’ ακούσει 2/1 (3,00). «Για σένα 3/1 (4,00)» είπε ο Μπανκς, γυρίζοντας την πλάτη του στον εκπρόσωπο της Λάντμπροουκς!!! Και σε λίγο άρχισε να φωνάζει αυξημένες αποδόσεις! Από 3/1 (4,00) στο 7/2 (4,50), στο 4/1 (5,00) και τέλος 5/1 (6,00), όταν αρχικά είχε απορρίψει μεγάλα στοιχήματα στο 7/2 και 3/1!!! Τρελάθηκε ο άνθρωπος και τηλεφώνησε στ’ αφεντικά του: «Το άλογο “πάει περίπατο” στην αγορά, τι κάνουμε τώρα;» (Πάει περίπατο στην αγορά σημαίνει ότι η απόδοση του αλόγου αυξάνεται). Οπότε στη Λάντμπροουκς πίστεψαν ότι ο Μπανκς το είχε παίξει στα πρακτορεία στην τελική τιμή και ανέβαζε την απόδοση σκόπιμα για να πληρωθεί περισσότερα. Μια από τις συνηθισμένες SP δουλειές του! Και δόθηκε η εντολή: «Φορτώστε το άλογο, σκοτώστε το βρωμοσκωτσέζο, το έχει παίξει έξω στα πρακτορεία μας και πάει για δολοφονία». Και το τι λεφτά πέσανε πάνω στον Θίκα δεν λέγεται. Επίλογος: ο Θίκα τερμάτισε τρίτος ή τέταρτος από το τέλος και ο Μπανκς δεν τον είχε παίξει ούτε μια λίρα! Απλά έστησε τη Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν, έχοντας σκαρφιστεί τη συμμαχία τους με τον άλλο μπουκ για χειραγώγηση αποδόσεων!
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  12. #32
    (και αυτό ήταν μεγάλο και μπαίνει σε συνέχεια)


    Δεν ήταν μόνο το Σίριλ Στάιν και τη Λάντμπροουκς που «πείραζε» ο Μπανκς. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι είχαν φτύσει αίμα μαζί του. Ο πιλότος του ιδιωτικού αεροπλάνου του, ήταν ένας πρώην πιλότος της αυστραλιακής αεροπορικής εταιρίας Qantas. Τζον Γκρίντον ήταν τ’ όνομά του και πάντα φορούσε στολή πιλότου. Σιγά σιγά τον έμαθαν όλοι, διότι όταν κατέβαζε τον Μπανκς σε ιππόδρομο, περνούσε εκεί την ώρα του και τον βλέπανε μαζί με τον Σκωτσέζο. Δεν ήταν παίκτης, όμως. Μια μέρα, λοιπόν, στο ιπποδρόμιο του Θερσκ, ο Μπανκς είπε στον Γκρίντον: «Ξέρεις τον μπουκμέικερ τον κύριο Τζόις; Ήτανε στο αεροπλάνο μας πριν λίγες μέρες. Πάρε αυτό το πεντόλιρο και πήγαινε βρες τον και παίξε μαζί του το άλογό μου το Στάρντεϊλ». (Ο κύριος Τζόις ήταν ο Τζον Τζόις, από τα μεγάλα ονόματα μπουκ της κεντρικής και βόρειας Αγγλίας). Πήγε λοιπόν ο πιλότος και έπαιξε το άλογο του Μπανκς με τον Τζόις, ο οποίος μυρίστηκε «σίγουρο», διότι αφενός ο Γκρίντον ήταν ο πιλότος του Μπανκς και αφετέρου δεν ήταν αλογομούρης. Γιατί έπαιξε τον Στάρντεϊλ, λοιπόν; Οπότε έστειλε τους ανθρώπους του κι έπαιξαν τον Στάρντεϊλ χοντρά λεφτά σε όλους τους άλλους μπουκ. Ο Στάρντεϊλ έτρεξε σαν μουλάρι κι έχασε. Οπότε ο Γκρίντον παραπονέθηκε στον Μπανκς, λέγοντας: «Πίστευα ότι ήξερες κάτι παραπάνω γι αυτό το άθλημα, μόλις έχασα πέντε λίρες στο τετράποδό σου». «Μα, το δικό μου πεντόλιρο έχασες, πιλότε», είπε γελώντας ο Μπανκς, ο οποίος είχε παίξει χοντρά λεφτά το νικητή της κούρσας!!! Γιατί το έκανε; Μα, με τον Τζον Τζόις να φορτώνει τον Στάρντεϊλ και να ρίχνει την απόδοσή του, η απόδοση του αλόγου που έπαιξε ο Μπανκς, ανέβηκε ανάλογα! Και ο Τζόις, όχι μόνο δεν έκλαιγε για τα λεφτά που έχασε στον Στάρντεϊλ, αλλά και για εκείνα που πλήρωσε πάνω στον υπερτιμημένο νικητή της κούρσας...

    Για τα μπουκάδικα, τα πρακτορεία στοιχημάτων, ο Μπανκς ήταν που πρωτοείπε «σκέτες άδειες για εκτύπωση λεφτών», μάλιστα όταν ακόμα είχε τα δικά του. Δεν ντρεπόταν να πει την αλήθεια. Λέγεται ότι αυτό ήταν που προκάλεσε το αρχικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τη φορολόγηση του στοιχήματος στη Βρετανία...
    Όταν του επετράπη πάλι η είσοδος στους ιπποδρόμους, ο Τζον Μπανκς δεν ήταν το ίδιο άτομο. Ναι μεν συνέχισε να είναι ένας εξαιρετικός, άφοβος μπουκ, αλλά έχασε πολύ από το «λούστρο» του, δεν ήταν πια ο παλιός «επιδειξίας». Στα τρία χρόνια της αποπομπής του, «ανακάλυψε τη ζωή». Απέκτησε ένα νέο χόμπι, το γκολφ, και έζησε την οικογενειακή ζωή που πριν τον αποκλεισμό του δεν ήξερε πολύ καλά. Με λίγα λόγια ανακάλυψε ότι υπάρχουν κι άλλα, απείρως πιο ενδιαφέροντα και αξιόλογα πράγματα από το τζόγο.

    Όταν έμαθε ότι είχε προχωρημένο καρκίνο στο λάρυγγα, έδιωξε τις νοσοκόμες. Άφοβος και στο θάνατο, επέμεινε να τον φροντίζουν μόνο η γυναίκα του και οι κόρες του και καμιά νοσοκόμα δεν τον πλησίασε μέχρι που έσβησε. Στην κηδεία του, η κόρη του Τζοάνα είπε γι αυτό: «Μάλλον ήταν συνηθισμένος να γίνεται πάντα το δικό του». Ο γιος του, Τζέφ Μπανκς, είναι ο ίδιος μπουκ του κάγκελου, κάτω από «δικό του ατμό» ως Τζέφρι Μπανκς και όχι ως «γιος του Τζον». Ο Σίριλ Στάιν αφυπηρέτησε και ζει κυρίως στο Ισραήλ, ενώ ο γιος του, Τζόναθαν Στάιν, δεν ασχολήθηκε με το μπουκιλίκι, διότι δεν είχε την κλίση ή τη διάθεση. Άντεξαν περισσότερο οι Μπανκς...

    *** Το στοίχημα στον αγγλικό ιππόδρομο παραδοσιακά παίζεται money to money, δηλαδή λεφτά για λεφτά. Όταν η απόδοση είνα 11/8, είναι σύνηθες κάποιος να παίξει «έντεκα λίρες στις οκτώ», «εκατόν δέκα στις ογδόντα», «πενήντα πέντε στις σαράντα», ή «χίλιες εκατό στις οκτακόσιες». Ο σωστός ο παίκτης δεν λέει «πενήντα λίρες στο 11/8», αλλά μιλάει για λεφτά που ταιριάζουν σε λεφτά, για το ποσό που θα κερδίσει σύμφωνα με το ποσό που παίζει. Στο 9/4 λες «ενενήντα λίρες στις σαράντα», στο 7/4 λες «εφτακόσιες λίρες στις τετρακόσιες», ή «τριακόσιες πενήντα στις διακόσιες» κ.ο.κ. Και όποιος πεθάνει, και όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, αν συναντήσει τον Τζον Μπανκς στο υπερπέραν να μη τολμήσει να του πει ότι έπαιξε ποτέ τετράδες με 50% γκανιότα σε συνεργάτη της Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν στην Ελλάδα, διότι θα γίνει της πουτάνας στην κόλαση..

    1/6/2005 00:03
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  13. #33
    Τ' όνομά του στο πουλί του...

    Πάρτε τέσσερα ανέκδοτα για στοίχημα και τζογαδόρους για ν' ανοίξει η όρεξή σας...
    Ένα ζευγάρι γραφικότατων Άγγλων αλογομούρηδων ήταν οι μεγάλοι ηθοποιοί και φιλαράκια, Ρόμπερτ Μόρλεϊ (1908-1992) και Γουίλφριντ Χάιντ-Γουάιτ (1903-1991). Ο πρώτος ήταν ο εύσωμος με τα προγούλια και την αριστοκρατική προφορά που βλέπαμε συχνά σε ταινίες μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι. Ήταν, όμως, και περίφημος πρωταγωνιστής θεάτρου τον καιρό του. Οι παρουσιαστές «τσατ σόου» τον λάτρευαν, όπως και ο κόσμος, διότι το χιούμορ ήταν απίστευτο. Ο δεύτερος, ο Χάιντ-Γουάιτ, ήταν ο φαλακρός ασπρομάλλης που έπαιξε και σε μια-δυο ταινίες του Τζέιμς Μποντ. Ο πιο σημαντικός κινηματογραφικός ρόλος του ήταν ως Συνταγματάρχης Πίκερινγκ στο My Fair Lady. Συνήθως έπαιζε το «βρετανικό κατεστημένο», όπως και ο Μόρλεϊ, αλλά κι αυτός είχε αφήσει εποχή ως ηθοποιός θεάτρου, μάλιστα έχοντας παίξει με το Λόρενς Ολιβιέ επί ίσοις όροις. Τέλος πάντων, και οι δύο ήταν «μπον βιβέρ» (καλοπερασάκηδες), με χρυσές αλυσίδες και ρολόγια στα γιλέκα, με το καλύτερο γαλλικό κρασί και φαί, μέλη αριστοκρατικών λεσχών και όλα τα συναφή. Εγγλέζοι σε όλα τους...

    Ο Ρόμπερτ Μόρλεϊ ήταν αλογομούρης από αρκετά νωρίς στη ζωή του. Στο τέλος παρέσυρε και τον Χάιντ-Γουάιτ. Τον έπαιρνε από τις πρόβες και τα καμαρίνια και τον πήγαινε στον ιππόδρομο, όπου για μια ζωή τα έχαναν στωικά, α λα μπρατσέτα. Και οι δύο είχαν άλογα, ο Χάιντ-Γουάιτ περισσότερα και καλύτερα. Στο τέλος, όμως, κήρυξε προσωπική πτώχευση. Αυτά έχει η πολύ καλή ζωή σε συνδυασμό με αλογοϊδιοκτησία και κυρίως κουμάρι. Όπως είπε ο ίδιος σχετικά με τη πτώχευσή του «Στη ζωή μου είχα δώδεκα άλογα, εφτά Ρολς Ρόις και ερωμένες σε Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη. Δεν με έκαναν ευτυχισμένο, όμως...»

    Κατά τη διάρκεια της ακρόασης για τη πτώχευσή του, μέρα όπου η αφρόκρεμα της Αγγλίας είχε μαζευτεί στο Άσκοτ για την τριήμερη βασιλική συνάντηση (Royal Ascot), ο επίτροπος πτωχεύσεων έχασε την υπομονή του, διότι ο Χάιντ-Γουάιτ ήταν κάπως αόριστος, το μυαλό του ήταν αλλού. «Κύριε Χάιντ-Γουάιτ» είπε σε μια στιγμή ο επίτροπος (ισότιμος με δικαστή), «αφού δεν μπορείτε να μας πείτε πώς ξοδέψατε ένα τόσο μεγάλο ποσό σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μήπως θα μπορούσατε να πας πείτε ποιο άλογο θα κερδίσει το Χρυσό Κύπελλο του Άσκοτ (Ascot Gold Cup) το απόγευμα, μιας και μου φαίνεται ότι θα προτιμούσατε να είστε καθ’ οδόν προς το ιπποδρόμιο αντί εδώ;». Ο Χάιντ Γουάιτ απάντησε: «Βεβαιότατα, αγαπητέ» και του είπε με χαμηλή φωνή το όνομα ενός αλόγου. Και συνέχισε πιο δυνατά: «Μικρό στοίχημα, όμως, έτσι; Δεν θα θέλαμε ν’ αλλάξουμε θέσεις εμείς οι δύο...»!!! Το άλογο που του είπε ήταν το δικό του και κέρδισε...

    Ο Τζον Κάλβιν Κούλιτζ (1872-1933) ήταν ένας Ρεπουμπλικάνος πολιτικός και για μια εξαετία (1923-1929) Πρόεδρος των Η.Π.Α., ο 30ός στη σειρά. Ήταν τόσο λιγομίλητος, που του κόλλησαν το παρατσούκλι «Σιωπηλός Καλ». Μάλιστα, τα μέλη της οικογένειάς του συχνά συνεννοούνταν μεταξύ τους με γλώσσα νευμάτων, όταν δεν ήθελαν να τους ακούσουν άλλοι. Ο Κούλιτζ, όμως, απλά δεν μιλούσε, ίσως δεν του άρεσε η φωνή του! Και δεν ήταν ούτε και πρόσχαρος χαρακτήρας. Ο Σέργουιν Λ. Κουκ είπε κάποτε γι αυτόν: «Η μόνιμη έκφρασή του, είναι λες και μυρίζεται κάτι που κάηκε στην κουζίνα».
    Ο Κούλιτζ είναι γνωστός για την υποστήριξή του για το μπίζνες και την ενθάρρυνση της κερδοσκοπίας στο χρηματιστήριο. Αυτός είχε βάλει φωτιά στα μπατζάκια των κερδοσκόπων, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν τα αμερικανικά χρηματιστήρια τη δεκαετία του ’20 και, βέβαια, ν’ ακολουθήσει το μεγάλο κραχ του 1929.

    Σ’ ένα δείπνο, λοιπόν, μια από τους συνδαιτήμονες προσπάθησε να τον πιάσει στην κουβέντα και του είπε: «Κύριε Κούλιτζ, έβαλα ένα μεγάλο στοίχημα ότι μπορώ να βγάλω περισσότερες από δύο λέξεις από το στόμα σας απόψε». Εκείνος την κεραυνοβόλησε με το βλέμα του και απάντησε: «Τα χάσατε»!!! Και όντως τα έχασε η κυρία, αφού μόνο δυο λέξεις κατάφερε να βγάλει από το στόμα του σιωπηλού. Ούτε μία παραπάνω όλο το βράδυ...

    Ο Γουίλιαμ Κρόκφορντ (1775-1844) ήταν ένας έμπορος ψαριών και μέγας τζογαδόρος. Αυτός ήταν που ίδρυσε την περίφημη ομώνυμη χαρτοπαικτική λέσχη (Crockford’s), η οποία μετά από 150 χρόνια ήταν ένα από τα πιο λαμπρά ονόματα μεταξύ των αριστοκρατικών καζίνων του Μέιφεαρ στο Λοδίνο.

    Ο Κρόκφορντ ήταν και ιδιοκτήτης καθαρόαιμων, μεταξύ των καλύτερων στους αγγλικούς ιπποδρόμους. Φαβορί για το ντέρμπι του 1844 ήταν το άλογό του, ο τριετής Ράταν, ο οποίος είχε παιχτεί πάρα πολλά λεφτά και, μετά τις προκαταρκτικές κούρσες, φάνηκε ότι δεν υπήρχε άλογο στον ορίζοντα για να τον κερδίσει. Οι μπουκ θα παθαίνανε καταστροφή αν κέρδιζε και φρόντισαν να μην κερδίσει, δηλητηριάζοντάς το.
    Όταν ο Κρόκφορντ πληροφορήθηκε το θάνατο του Ράταν, λίγες μέρες πριν το ντέρμπι, έπαθε αποπληξία και πέθανε επί τόπου. Είχε, όμως, και μια «κρακ» φοράδα, που ήταν δηλωμένη για την κούρσα των «Όουκς» (Βαλανιδιές). Να το εξηγήσουμε λίγο: παραδοσιακά, το ντέρμπι διεξαγόταν την πρώτη Τετάρτη του Ιουνίου. Η απόσταση ήταν 1600 μέτρα και συμμετείχαν τριετή, ίπποι και φορβάδες οι οποίες σπάνια κέρδιζαν τα αρσενικά. Η κούρσα των «Όουκς» ήταν αποκλειστικά για τριετείς φορβάδες και διεξαγόταν το Σάββατο μετά το ντέρμπι, στον ίδιο στίβο και στην ίδια απόσταση. Ας πούμε ότι ήταν «το ντέρμπι των φορβάδων».

    Οι τζογαδόροι φίλοι του Κρόκφορντ είχαν παίξει τη φοράδα, που ήταν ένας έντονος «ψίθυρος» μεταξύ των «ημετέρων». Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα: αν ανακοινωνόταν ο θάνατος του ιδιοκτήτη, η φοράδα θα έπρεπε να αποσυρθεί από την κούρσα. Αυτό έλεγε ο κανονισμός του Τζόκεϊ Κλαμπ. Επίσης, ο κανονισμός των μπουκ έλεγε (και λέει), ότι τα ante post (πρωθύστερα) στοιχήματα, δηλαδή στοιχήματα πριν την ημέρα της ιπποδρομίας, χάνονται αν τελικά το άλογο δεν τρέξει για οποιοδήποτε λόγο. Μόνο σε στοιχήματα της ίδιας ημέρας επιστρέφονται τα λεφτά. Οπότε οι τζογαδόροι κολλητοί του μακαρίτη Κρόκφορντ, όχι μόνο θα έχαναν τα πιθανά κέρδη, αλλά και τη μίζα τους, αν αποσυρόταν η φοράδα.

    Αποφάσισαν, λοιπόν, να κρατήσουν το θάνατο του ιχθυοπώλη τζογαδόρου μυστικό και όχι μόνον. Έστησαν το πτώμα πίσω από ένα μπροστινό παράθυρο του σπιτιού του, που έβλεπε την είσοδο του ιπποδρόμου. Όλοι που περνούσαν τον έβλεπαν στο παράθυρο και βέβαια πίστευαν ότι ήταν ζωντανός. Ίσως και κάποιος να κουνούσε το χέρι του νεκρού σε χαιρετισμό, αλλά αυτό δεν είναι ξεκάθαρο. Όταν πέρασε η διορία απόσυρσης και άρχισαν οι ιπποδρομίες, οι φίλοι του σήκωσαν το πτώμα από το παράθυρο, διότι φυσικά ο Κρόκφορντ έπρεπε να ήταν στον ιππόδρομο. Δεν τον είδε κανένας εκεί, αλλά δεν είχε σημασία. Η φοράδα του κέρδισε και οι κολλητοί πληρώθηκαν πριν υποψιαστούν οι μπουκ το στρατήγημα...

    Ένας ανώτατος ιατροδικαστής της Νέας Υόρκης, ο Μάικλ Μπάντεν (τον αναφέραμε τις προάλλες στο κομμάτι για τους Δίδυμους Πύργους) είχε διεξάγει πάνω από 20,000 νεκροψίες στην καριέρα του και, βέβαια, είχε δει πολύ περίεργα πράγματα πάνω σε πτώματα. Ο Κόναν Ο’Μπράιεν, βραβευμένος παρουσαστής του τηλεοπτικού σόου Late Night With Conan O’Brien του NBC, τον ρώτησε κάποτε ποιο ήταν το πιο περίεργο τατουάζ που είχε δει πάνω σε πέος! Ο Μπάντεν είπε «Το όνομά σου». Ο Ο’Μπράιεν ρώτησε πάλι: «Είδες το όνομα Κόναν πάνω σε πέος»; Ο Μπάντεν εξήγησε: «Όχι-όχι, το τατουάζ απλά έλεγε “Το Όνομα Σου”. Αυτός που το είχε ήταν ένας μεθύστακας, που πήγαινε από μπαρ σε μπαρ και στοιχημάτιζε μπίρες και ουίσκια με άγνωστους, ανθρώπους που δεν τον είχαν δει ποτέ στη ζωή τους, λέγοντας “Βάζω στοίχημα δυο μπίρες ότι πάνω στο πουλί μου έχω γραμμένο το όνομά σου”. Και πάντα κέρδιζε, διότι πάνω στο πουλί του όντως ήταν γραμμένο “ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ”»!!!!

    Αυτά, συνεχίζεται ο χαβάς απόψε, υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια...

    2/6/2005 00:33
    Επιστροφή
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  14. #34
    Αυτά. Καλή ανάγνωση!

    και περιμένουμε τον ggeorge1 για τη συνέχεια
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  15. #35
    Αναντικατάστατος plestis13's Avatar
    Join Date
    Jan 2011
    Location
    Νέα Σμύρνη
    Posts
    9,895
    Καλά μου έχετε ανάψει φωτιές και θέλω τα να ρουφήξω όλα τώρα αλλά δεν μπορώ αλλά μετά της 8 θα τα πιω στο ποτήρι καλησπέρες!!!Συνεχίστε!!!
    Το μυστικό είναι στο τέλος να είσαι + και να περνάς καλά !!

  16. #36
    Καλησπερες!Πωπω με μπριζοσατε και εμενα τωρα!Θα εχω δουλεια μετα το μεσημεριανο μου καφεδακι!
    Περιμενουμε και αλλα με αγωνια
    I will gamble with any man from any land , in any game that he can play , for any amount that he can count.

  17. #37
    Αναντικατάστατος plestis13's Avatar
    Join Date
    Jan 2011
    Location
    Νέα Σμύρνη
    Posts
    9,895
    Απλά κορυφαία τα κειμενά του, όλα ένα και να!!!
    Το μυστικό είναι στο τέλος να είσαι + και να περνάς καλά !!

  18. #38
    Και ένα από τα πλέον κλάσικ θέματα του μάστορα. Μαντάμ Ικονοπέσκου σε πέντε συνέχειες και ακατάλληλο δι΄ ανηλίκους

    Μαντάμ Ικονοπέσκου (1 από 5)
    Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
    ημερομηνία 3/8/2000
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Τρίτη 1/9/1998

    Κούκλες με ζαρτιέρες Νίνα Ρίτσι
    μοσχοβολούσανε Σανέλ Νο 5…

    Άλλη τέτοια τσατσά
    δεν υπήρξε ποτέ…

    Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα: Με ποιο θέμα ν΄ αρχίσω φέτος; Πολύ λίγα θέματα αξίζουνε την πρωτιά, όπως ο Χριστός, οι Εσσαίοι, η Σφίγγα, η Ατλαντίς, η μετενσάρκωση, ο δωδέκατος πλανήτης, το επικείμενο κοσμικό μπάχαλο, οι διεθνείς συνομωσίες σιωπής, τα πούρα Αβάνας, οι ξύπνιοι μπουκ, οι άσχετοι μπουκ, οι λαμπάδες που ανάβει το σινάφι μου στους άσχετους μπουκ, ο Σαλαλές που ίσως γίνει πρωθυπουργός πριν τον αξιώσει ο Θεός να γίνει μπουκ! Τα θέματα είναι μετρημένα στα δάχτυλα ενός χεριού. Μην αρχίσετε το μέτρημα! Αν είχατε νταλαβέρια με κάποιους μπουκ που ξέρω, θα μαθαίνατε πως ένα χέρι μπορεί να έχει διακόσια πέντε δάχτυλα!

    Μετά από πολλή σκέψη κατέληξα σε ένα προσφιλές θέμα: Μπουρδέλα! Μιλάμε για μπουρδέλα του πάλαι ποτέ, γιατί τώρα τα μπουρδέλα έχουνε ξεφτιλιστεί σε μια κοινωνία όπου οι γκόμενες ανοίγουνε τα σκέλια για ένα πεϊνιρλί! Δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια. Σου συστήνουνε μια δήθεν κυρία, και με το «χαίρω πολύ», αντί να σου δώσει το χέρι για να το φιλήσεις, ή έστω για χειραψία, σου ανοίγει το φερμουάρ και γονατίζει! Το ουίσκυ μου…Τα πούρα μου… Ακόμα και τον άσχετο μπουκ μου, ρε, για μια ναζιάρα γκόμενα που κρατά τα προσχήματα…

    Μπουρδέλα, λοιπόν! Ένα από τα κορυφαία, ήτανε η πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου, στο Λονδίνο τη δεκαετία του ΄50. Ίσως να μην ήτανε Ρουμάνα η μαντάμ, ίσως ήτανε Εγγλέζα. Μόνο που ονόματα όπως «πανσιόν της Μάργκαρετ Σμιθ» ή «μαιζόν της Κάθρην Τζόουνς» δεν πουλάνε. Βαρβάτο όνομα το «μαντάμ Ικονοπέσκου» και, λόγω του ψυχρού πολέμου που τότε ήτανε στα χάι του, σκορπούσε ρίγη συγκινήσεως ισάξια εκείνων που σκορπούσανε οι γκόμενες, οι γκόμενοι, τα λυκόσκυλα για κυνοβασία, οι αλυσίδες και τα μαστίγια για σαδομαζοχισμό και… ΤΟ ΠΤΩΜΑ!

    Δεν αστειεύομαι! Εδώ μιλάμε για μυθικές τσατσάδες που ικανοποιούσανε κάθε βίτσιο και όχι για νταβατζήδες της πλάκας όπως ο κάπελας ενός μπαρ σε μια στοά στην Πανεπιστημίου, όπου καταλήγανε λεφτάδες Κύπριοι, μεσήλικες και άνω, που γουστάρανε μικρές. Οι ξεμωραμένοι πληρώνανε χοντρά φράγκα για «φρέσκο πράγμα». Ο νταβατζής μάζευε πεντέξι κουφάλες με 12 γέννες και σαράντα εκτρώσεις στο ενεργητικό τους και τις πλάσαρε στα ραμολιμέντα, αφού πρώτα τις έντυνε με στολές γυμνασίου! Οι κουμπάροι επιστρέφανε στο νησί περήφανοι που είχανε πλακώσει «παρθένες μαθήτριες του Αρσακείου», γαμώ την εθνική ματαιοδοξία μας!

    Δεν μιλάμε για τέτοια κωλοχανεία, μιλάμε για μαντάμ Ικονοπέσκου, για ένα μπουρδέλο όπου ο κάθε όροφος προσέφερε διαφορετικές συγκινήσεις. Όσο πιο ψηλά ανέβαινες, τόσο πιο άτακτος γινόσουνα! Το αποκορύφωμα, το inner sanctum της ανωμαλίας, ήτανε το ρετιρέ: Στο κέντρο ενός δωματίου καλυμμένου με μαύρο βελούδο, όπου αντιλαλούσε πένθιμη μουσική αρμονίου, βρισκότανε ένα ανοιχτό φέρετρο και μέσα ένα ταριχευμένο πτώμα για νεκρόφιλους!!!

    Για τέτοια κόλπα μιλάμε, για τέτοιες διαστροφές! Να υπάρχουνε πόρνες από Βερολίνο και Βιέννη για μνημειώδες σεξ, πουτάνες από Μιλάνο και Μασσαλία για το ξύλο της αρκούδας ή για λίγη κοπρολαγνεία στη χειρότερη, κούκλες με ζαρτιέρες Νίνα Ρίτσι που μοσχοβολούσανε Σανέλ Νο 5, και ο ταξίαρχος εν αποστρατεία να κάθεται σταυροπόδι τσίτσιδος μέσα στη μπόχα του λιβανιού και της φαινόλης, δίπλα από ένα πτώμα κλεμμένο από το νεκροτομείο του Τσέλση και ντυμένο με μεταξωτά σάβανα!

    Να διαβάζει στο λείψανο τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους, κάτω από ένα μπρούντζινο μανουάλι στολισμένο με μαύρες κορδέλες και αγγελούδια, και μετά να αυνανίζεται ψηλαφώντας μια τούφα από τα μαλλιά της αυστηρής γκουβερνάντας του που είχε αποδημήσει προς Κύριον προ πεντηκονταετίας, ψέλνοντας «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, ανάπαυσον ο Θεός την δούλην σου»! Έλεος, σερ…

    Μαντάμ Ικονοπέσκου…Λένε πως άλλη τέτοια τσατσά, ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ! Και όμως υπάρχει! Μια τσατσά Κολωνού μεριά, που για πάρτη της κόλλησε σύφιλη η μισή Ελλάδα. Τουμόρροου, ντάρλιγκς…


    Μαντάμ Ικονοπέσκου (2 από 5)
    Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
    ημερομηνία 3/8/2000
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Τετάρτη 2/9/1998



    Μόνο οι πληβείοι στα ρουθούνια
    βάζουν κόκα αγορασμένη σε σκόνη…

    Ιεροφάντισσα είναι
    μια γνήσια πόρνη…


    Δεν εξετάζω ούτε μ΄ ενδιαφέρει αν τα μπουρδέλα είναι κέντρα αμαρτίας ή κοινωνικής προσφοράς. Και οι τράπεζες είναι αντίθετες προς την Χριστιανική διδασκαλία, η οποία πόρρω απέχει από το θρησκευτικό δόγμα. Άλλο τι δίδαξε ο Αρχηγός, άλλο τι πλασάρει το παπαδαριό…

    Τα μπουρδέλα αντικατοπτρίζουν τις χώρες στις οποίες λειτουργούν. Στην Ανατολή, στην οποία από άποψη νοοτροπίας συμπεριλαμβάνω και την Κύπρο (αγνοώ τις συνομιλίες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί σε λίγα χρόνια και το Βελουχιστάν θα είναι μέλος!), τα μπουρδέλα είχανε καθιστικά όπου καθόντουσαν οι πελάτες περιμένοντας τη σειρά τους. Εκατοντάδες χρόνια εθνικής υποδούλωσης άφησαν τη μάρκα τους στα μπουρδέλα, όπως την άφησαν στους αντίστοιχους λαούς.

    Στην Αγγλία, όμως, λειτουργούσαν μπουρδέλα τύπου «πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου», μπουρδέλα τα οποία προσέφεραν τα πάντα. Σιγά που θα καθότανε σε ψάθινη καρέκλα ο κουρσάρος, ο αποικιοκράτης Εγγλέζος, ν΄ ακούει ένα κρεβάτι να τρίζει περιμένοντας τη σειρά του, και να ρωτήσει αυτόν που μόλις τέλειωσε «είναι στενή, φιλαράκο;»! Δεν μιλάμε για καρχανέδες, αλλά για οίκους με μαρκ ντεποζέ.

    Δεν είχα την τύχη να επισκεφθώ το άνευ ορίων μπουρδέλο της μυστηριώδους μαντάμ, είχα αργήσει κατά μια εικοσαετία περίπου! Όταν το τμήμα ηθών της μητροπολιτικής αστυνομίας του Λονδίνου έκανε έφοδο στην θρυλική πανσιόν της Ικονοπέσκου, κι οι μπάτσοι ξεράσανε τις σπλήνες τους πάνω στα μεταξωτά σάβανα, έχοντας ανακαλύψει το ταριχευμένο πτώμα για νεκρόφιλους στο ρετιρέ, εγώ ήμουνα παιδάκι. Απ΄ ότι άκουσα και διάβασα, όμως, έχω σχηματίσει μια καλή ιδέα.

    Ω, ρε μανούλα μου… Έμπαινες στο σαλόνι, σε πλεύριζε εκ δεξιών ο αράπης με τα πασουμάκια και τον αργιλέ, κι εξ ευωνύμων ο κινέζος με την κοτσίδα και το όπιο, κι όταν αρνιόσουνα σε πλησίαζε μια ψηλόλιγνη Περουβιανή, με πόδια που λες κι αρχίζανε από τον λαιμό της! Καθότανε διακριτικά δίπλα σου και με μια μεγαλοπρεπή κίνηση έριχνε έναν άσπρο κρύσταλλο εκατό δράμια και βάλε πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι. Σε κοίταζε επίμονα στα μάτια, κι όταν τα έκλεινες σ΄ ένα σιωπηλό «γιες πληζ» τραβούσε από τη ζαρτιέρα ή το στηθόδεσμό της ένα χρυσό σουγιά, λες και ήτανε ο Κλιντ Ήστγουντ και τραβούσε σαρανταπεντάρι κολτ!
    Προς στιγμή χεζόσουνα κι έπιανες αυθόρμητα τα γεννητικά σου όργανα, αλλά δεν υπήρχε λόγος! Η κυρία δεν ήθελε να σου κάνει ζημιά με το σουγιά, ετοιμαζότανε να κόψει κοκαίνη. Μόνο οι πληβείοι βάζουνε στα ρουθούνια τους κόκα αγορασμένη σε σκόνη. Για νοθευμένο πράγμα μιλάμε, που περιέχει κάθε είδους σκατά, από τριμμένη κιμωλία και ασπιρίνη, μέχρι αμφεταμίνες. Οι εκλεκτικοί πρεζάρουνε μόνο ανόθευτο κρύσταλλο, που κόβεται κατά παραγγελίαν.

    Η Περουβιανή βρισκότανε στο στοιχείο της. Έκοβε την κόκα με το ίδιο σκέρτσο και αφοσίωση που θα έδειχνε στο κρεββάτι Πρώτα την έκοβε χοντρά-χοντρά, κι όσο πέρναγε η ώρα, τόσο το αλαβάστρινο χέρι της και ο σουγιάς γίνοντουσαν ένα: Τακ-τακ-τακ, σαν ένα αγγελικό κομπρεσέρ!

    Η κόκα κοβόταν όλο και πιο λεπτή, και η αντάξια απόγονος των Ίνκας έσερνε τον σουγιά δεξιά κι αριστερά, απλώνοντας την άχνη, κάνοντας σχέδια πάνω στο γυαλί για να ελέγξει αν η κόκα ήτανε κομμένη ομοιόμορφα. Δεν μιλάμε για ακρίβεια και επιμέλεια, μιλάμε για τελετουργία. Ιεροφάντισσα είναι μια γνήσια πόρνη (άλλο πράγμα η πουτάνα), κι όταν λάχει να είναι ψηλόλιγνη Περουβιανή και κόβει ανόθευτη κόκα, γάμησε τις θεότητες του Ίντι και του Βιρακόχα, μαζί και το πνεύμα της μεγάλης άρκτου!

    Αυτά γινόντουσαν πριν πενήντα χρόνια. Μέχρι να γράψω για τη ντόπια τσατσά, που από την πάρτη της κόλλησε σύφιλη η μισή Ελλάδα, κινδυνεύω να φάω τριάντα χρόνια φυλακή αλλά χαλάλι! Έχω μπουχτίσει από μετριότητα, από μέτριες πουτάνες, μέτριους μπουκ, μέτριους πολιτικούς, σαχλούς κωμικούς, ξετσίπωτους πούστηδες, τσιγάρα χωρίς πίσσα, νερωμένο ουίσκυ, άπαχο τυρί, μέτρια χοληστερόλη και μέτρια στηθάγχη. Χέστα… Τουμόρροου.
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  19. #39
    Μαντάμ Ικονοπέσκου (3 από 5)
    Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
    ημερομηνία 3/8/2000
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Πέμπτη 3/9/1998

    Με καλάμι στο ρουθούνι επιμνημόσυνη
    δέηση για τις ψυχές των Ίνκας..

    Κόκα στις Άνδεις
    αντί για παντζάρια!


    Την δεκαετία του ’50 στο Λονδίνο, στην πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου όπου όλα ήσαν επιτρεπτά, μια Περουβιανή έφτιαχνε για ορεκτικό βουναλάκια από κόκα που καθόντουσαν πάνω στο γυαλί σαν κοραλλιογενή νησάκια στο πέλαγος. Άνοιγε τα χέρια, λες και ήτανε η μαντόνα στον καθεδρικό ναό της Λίμας. «Χαρά στα ρουθούνια σου, σενιόρ» έλεγε η στάση της! Δεν την πλήρωνες, αφού η κόκα θα χρεωνότανε στο λογαριασμό σου. Ούτε της έδινες φιλοδώρημα, γιατί μόνο οι νεόπλουτοι δίνουνε πουρμπουάρ δημόσια σε μια κυρία.

    Έκανες κάτι που έδειχνε την καταγωγή σου: Έλεγες «απρέ βου σιλ βου πλε, μαντάμ»! Όχι «άφτερ γιου», όχι «πρώτα εσείς», αλλά «απρέ βου». Βαρβάτη γλώσσα η γαλλική! Ορισμένες γαλλικές φράσεις δεν μπορούν να αντικατασταθούν, κυρίως στο φαί, στα μπουρδέλα και στον τζόγο!

    Στο σεμέν ντε φερ, όταν η μπάνκα έχει πετύχει ένα καλό σερί, κι οι άλλοι σπάσανε τα μούτρα τους ενώ εσύ περίμενες υπομονετικά, όταν η τράπουλα «μιλήσει» και διαισθανθείς ότι θα γυρίσει φυσικό εννιάρι κόντρα στη μπάνκα, λες «σουιβί». Όλα ή τίποτα, αντιμετωπίζεις το πεπρωμένο μόνος σου!

    Αν έπαιζες ζάρια στο Αιγάλεω, θα μπορούσες να πεις «σε τραβάω μόνος μου, σαββατογεννημένε», αλλά όχι στο σεμέν. Λες «σουιβί» και δεν σκοτίζεσαι αν θα σου γυρίσει φυσικό εννιάρι για να πηδήξεις την μπάνκα, ή δυο ντάμες για μηδέν κι ένας ρήγας για να πας αδιάβαστος μετ΄ εμποδίων! Δεν είναι το κέρδος που μετράει, αλλά η μαγκιά του «σουιβί»!

    Στη ρουλέτα, όταν ελαττωθεί η ταχύτητα περιστροφής της μπίλιας κι αρχίσει η καθοδική πορεία της προς τον τροχό, με την μεγαλοπρέπεια και τα καρδιοχτύπια του «Κολούμπια» όταν επιστρέφει στη γη, σ΄ ένα αξιοπρεπές καζίνο ο κρουπιέρης λέει «ριέν νε βα πλου» σαν εντολή για να σταματήσουν τα στοιχήματα. Στα μπανάλ αμερικάνικα καζίνα, πολύχρωμοι κρουπιέρηδες ουρλιάζουν «νο μορ μπετς» σε πελάτες που φοράνε βερμούδες και εμπριμέ πουκάμισα. Σιγά τους πλανητάρχες…

    Στις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις που παίζω ρουλέτα για να εκτονωθώ, απαιτώ κρουπιέρη που να φοράει σμόκιν και παπιγιόν. Το μόνο που θέλω ν΄ ακούω είναι η μπίλια κι ένα διακριτικό «ριέν νε βα πλου», γιατί βρίσκομαι σε άλλη διάσταση, σε μια διάσταση όπου οι S-300 και οι απειλές του Καρανταγή, ο λεκές στο βρακί της Μόνικα Λεβίνσκι, το ρούβλι κι η αποκατάσταση των Ρομανώφ είναι θέματα άνευ σημασίας!
    Όταν λάχει να φορτώσω το 32 με περισσότερες μάρκες απ΄ όσες θα τσάκιζαν την καμπούρα μιας γκαμήλας, και η μπίλια πέσει στο διπλανό ζερό, πάλι αδιαφορώ! Μόνο ο ήχος της μπίλιας και το «ριέν νε βα πλου» έχουν σημασία, ποτέ το πρόσκαιρο κέρδος. Λένε πως είμαι ρoμαντικός... Καλά κάνω, ρε! Χαλάλι σας ο μοντερνισμός, ο εκσυγχρονισμός, η τεχνοκρατία, η καθημερινότητα, η χυδαιότητα και η ανία!

    Με το «απρέ βου, μαντάμ», η Περουβιανή τραβούσε από τον κόρφο της ένα ολόχρυσο καλαμάκι. (Οι νεόπλουτοι αμερικάνοι τυλίγουνε επιδεικτικά ένα χαρτονόμισμα, συνήθως των 50 ή 100 δολαρίων, και το χώνουν στη μύτη για να ρουφήξουν κόκα, αλλά ποιος τους ρωτάει, τους άξεστους!). Η απόγονος των Ίνκας έβαζε το καλαμάκι στο ένα ρουθούνι, έκλεινε το άλλο μ΄ ένα νύχι που ήταν σκέτη γλυπτική και ζωγραφιά, και… «σνιφ» εξαφανιζότανε ένα βουναλάκι, όπως θα εξαφανιζότανε ο Λυκαβηττός σ΄ ένα κοσμογονικό μπάχαλο!

    Η Περουβιανή έκλεινε τα μάτια της, ίσως σε μια νοητική ευχαριστία κι επιμνημόσυνη δέηση για τις ψυχές των προγόνων της, που είχανε σκαρφιστεί να φυτέψουνε κόκα στις Άνδεις αντί για κάπαρη ή παντζάρια, κι επέστρεφε το καλαμάκι στον κόρφο της. Ποτέ δεν το δάνειζε, όπως μια αξιοπρεπής γυναίκα ποτέ δεν δανείζει τον δονητή της. Υποκλινότανε ελαφρά κι αποχωρούσε, αφήνοντάς σε με τα υπόλοιπα άσπρα βουναλάκια. «Και γαμώ τις ορειβασίες, σενιόρ!» υπονοούσε το απλανές βλέμμα της! Μανιάνα…

    Μαντάμ Ικονοπέσκου (4 από 5)
    Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
    ημερομηνία 3/8/2000
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Παρασκευή 4/9/1998


    «Χάιλ, Χίτλερ» ούρλιαζε ο Εβραίος
    τραπεζίτης βλέποντας το λυκόσκυλο…

    …και τη ξανθιά
    Βερολινέζα…

    Όταν οι φιλοξενούμενοι (ποτέ «πελάτες»! ) στο μυθικό μπουρδέλο της μαντάμ Ικονοπέσκου στο Λονδίνο ήταν φτιαγμένοι κι έτοιμοι, έκανε την μεγαλοπρεπή είσοδό της η μαντάμ. Μ΄ ένα ποτήρι σαμπάνια «Ντομ Περινιόν» στο δεξί χέρι, κι ένα μαύρο τσιγάρο «Σομπρανί» στο αριστερό, ήτανε η σημαιοφόρος, η εμπροσθοφυλακή της λαγνείας!

    Το σαλόνι στο ισόγειο γέμιζε από κορίτσια (τα αγόρια ήσαν στον πρώτο όροφο!). Κορίτσια άσπρα, κίτρινα, καφέ. Μιγάδες ναι, αλλά μαύρες όχι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά τότε η μαύρη σάρκα δεν ήτανε αποδεκτή στους Εγγλέζους, παρ΄ όλη την αλαβάστρινη ομορφιά των γυναικών της Σομαλίας και των πέριξ. Οι αποικιοκράτες Εγγλέζοι ξεκωλιάσανε την Αφρική, αλλά δεν πλακώνανε Αφρικάνες!

    Ανάμεσα στους αγγέλους του παραδείσου της μαντάμ Ικονοπέσκου έλαμπε ένας αρχάγγελος: Μια μυστήρια, πανέμορφη μικρή, που έκανε μια βόλτα στο σαλόνι κι αποχωρούσε αμέσως. Προφανώς η μικρή ήτανε «αγκαζέ», και οι επιπόλαιοι κατέληγαν αμέσως σε συμπεράσματα: «Η μυστήρια είναι η γκόμενα της μαντάμ, που είναι λεσβία ολκής». Τόσα ξέρανε οι άσχετοι…

    Δηλώνω υπεύθυνα ότι η μαντάμ Ικονοπέσκου ΔΕΝ ήτανε λεσβία. Στην καριέρα της έτυχε να βρεθεί σε αρκετά κρεβάτια με άλλες γυναίκες, αλλά μόνο για όργια. Η μαντάμ είχε παίξει τον ρόλο της λοκομοτίβ σε αμέτρητα «τραινάκια», ήτανε γερός κρίκος σε πολλές αλυσίδες, αλλά δεν ήτανε λεσβία! Από την Αλάσκα στην Ανταρκτική και από την Καλκούτα στο Λος Άντζελες, ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη φαλλαποθήκη από την μαντάμ Ικονοπέσκου. Αν ένωνες όσες είχε φάει, έδενες διπλό κόμπο γύρω από τον Ισημερινό, έριχνες λάσο στο φεγγάρι, και όχι μόνο: Τις απήλαυσε ΟΛΕΣ!!!

    Η μαντάμ είχε περάσει τα πενήντα. Διατηρούσε μεν την γοητεία και την κλάση της, αλλά δεν ήτανε η φαλκονέρα του πάλαι ποτέ. Είχανε πέσει τα βυζιά της, κατέβασε προγούλι. Δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τα νιάτα που την περικυκλώνανε. Εξακολουθούσε όμως να γουστάρει σεξ με Εγγλέζο τζέντλεμαν. Δώσε της Ικονοπέσκου στιλάτο Εγγλέζο με επιμελημένο μουστάκι, μπλε σακάκι και γκρίζο παντελόνι ραμμένα στο Σάβιλ Ρόου, πουκάμισο ριγέ ποπλίνα και γραβάτα της Οξφόρδης, παπούτσι Λομπ και κολώνια Άτκινσον, κι αρχίζανε οι πολλαπλοί οργασμοί της με το «ανσαντέ, μαντάμ»!
    Η μικρή ήτανε το αντάλλαγμα της Ικονοπέσκου για σεξ με άντρα που γούσταρε. Όχι, η νεανίς δεν ήτανε «κράχτης»! Δεν υπήρχε χώρος για τέτοιες βάρβαρες ιδέες και εκφράσεις στην πανσιόν της μαντάμ. Άλλο τι γινότανε κεκλεισμένων των θυρών. Άλλο τι έκανε ο ταξίαρχος εν αποστρατεία με το πτώμα στο ρετιρέ, ή αν στον τρίτο όροφο ο Εβραίος τραπεζίτης ήθελε να βλέπει το λυκόσκυλο να πηδάει την ξανθιά Βερολινέζα και να ουρλιάζει «χάιλ, Χίτλερ».

    Άλλο αν άρεσε στον δικαστή του ανωτάτου δικαστηρίου να τον κρεμάνε με αλυσίδες από τους αστραγάλους τσίτσιδο και να του πετάει ζεστούς λουκουμάδες στο πουλί του η Τουρκάλα με τον φερετζέ. Αυτά γινόντουσαν πριβέ. Στους δημόσιους χώρους επικρατούσε τακτ, το απαιτούσε η μαντάμ. Ο αράπης κι ο κινέζος, που παρεμπιπτόντως ήτανε αδελφές, επέβαλλαν διακριτικά την τάξη αν κάποιος πληβείος παρεκτρέπετο.

    Η μυστήρια μικρή ήτανε η προσφορά της μαντάμ Ικονοπέσκου στον άντρα που θα την ικανοποιούσε. Κλεινόντουσαν και οι τρεις στο μπουντουάρ της και μετά από τρεις ώρες έβγαινε εξουθενωμένος ο επιβήτορας, παραπατώντας σαν ένας μαστούρης, μεθυσμένος Ντόναλντ Ντακ, ενώ η μαντάμ και η μικρή πηγαίνανε για αφρόλουτρο Μπαλμάν!

    Αυτά περί μαντάμ Ικονοπέσκου, που όταν κάποτε της ζήτησαν να σχολιάσει το κίνημα του φεμινισμού, ψιθύρισε λακωνικά και σε άπταιστη αγγλική: «A load of bollocks» (εϊ λόουντ οφ μπόλοκς, δηλαδή μια μάντρα αρχίδια!). Όπως έχω πει, υπάρχει μια ντόπια τσατσά που μπροστά της ωχριούν όλες οι τσατσάδες της οικουμένης, που στην πλειοψηφία τους είναι υπεύθυνες. Η τσατσά Κολωνού μεριά, όμως, είναι ανεύθυνη, γιατί από την πάρτη της έχει κολλήσει σύφιλη η μισή Ελλάδα. Διαβάστε και θα δείτε…
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

  20. #40
    Μαντάμ Ικονοπέσκου (5 από 5)
    Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
    ημερομηνία 3/8/2000
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Σάββατο 5/9/1998



    Στις αδελφές του Ναυαρχείου παίδαρους
    έριχναν οι γορίλλες της κα-γκε-μπε…

    Ομοφυλοφιλία και
    κατασκοπεία…


    Επιβάλλεται να κάνω μια παρένθεση πριν αρχίσω με την τσατσά Κολωνού μεριά. Αιτία είναι ένα τηλεφώνημα διαμαρτυρίας, σχετικά με την προχθεσινή αναφορά μου σε «ξετσίπωτους πούστηδες». Προφανώς ο ευγενέστατος κύριος είναι ομοφυλόφιλος κιι αισθάνθηκε προσβεβλημένος.

    Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Οι λίγοι που έχω γνωρίσει από κοντά, αν και ποτέ σεξουαλικά, ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι, πνευματώδεις, ευγενείς και καλοπροαίρετοι. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σε δυο γείτονές μου στο Λονδίνο, που ποτέ δεν θα ξεχάσω, που μου λείπουνε πολύ. Λατρεύανε τις κόρες μου, τις διδάξανε κέντημα και πλέξιμο, τους χτίσανε το καλύτερο κουκλόσπιτο που έχουνε δει τα μάτια μου, όταν λείπαμε αναλάμβαναν το πότισμα του κήπου και το τάισμα των κατοικίδιών μας, ανταλλάζαμε λιχουδιές (τους άρεσε πολύ ο μπαστουρμάς και το τζατζίκι), κάθε σούρουπο κουβεντιάζαμε και γελούσαμε πάνω από τον φράχτη και τους σκέφτομαι συχνά, πάντα με αγάπη. Καλή τους ώρα!

    Η ομοφυλοφιλία, όμως, είναι ένα από τα τρία πράγματα που ούτε δοκίμασα ούτε σκοπεύω να δοκιμάσω. Τ΄ άλλα δυο είναι ο φόνος και η ηρωίνη. Όλα τ΄ άλλα «παίζονται». Τώρα, βέβαια, ΛΕΩ πως δεν σκοπεύω να δοκιμάσω την ομοφυλοφιλία, αλλά δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον. Με τόσες ανιαρές και σκάρτες γυναίκες μπορεί ν΄ αλλάξω χαβά, να καταλήξω μια ξεκουτιάρισσα αδελφή και να κατεβαίνω στην πλατεία Κολωνακίου για καπουτσίνο, φορώντας σφικτό δερμάτινο παντελόνι και δαντελένια μπλούζα, πιπιλώντας προκλητικά το πούρο μου και στριγκλίζοντας «αχ, καλέ, τι κούκλος γκολτζής είναι αυτός ο Μπέκαμ! Σκοτώστε τον με ροδοπέταλα…»! Ποιος ξέρει…

    Εν πάση περιπτώσει, άλλο ο ομοφυλόφιλος κι άλλο ο πούστης! Πάω φιρί-φιρί για μπελάδες, αλλά πουθενά στην Ευρώπη, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ στην Αγγλία, δεν έχω δει πιο ξετσίπωτους πούστηδες από τους Έλληνες πούστηδες. Πουθενά αλλού δεν έχω δει το αίσχος της ανδρικής πορνείας που είδα στους δρόμους της Αθήνας. Πουθενά αλλού δεν έχω δει τόσο λαϊκό ενδιαφέρον για το πουστριλίκι, όσο στην Ελλάδα! Αυτή η υπόθεση με τον δικαστικό και την Χειλουδάκη ποτέ δεν θα δημιουργούσε τόσο ενδιαφέρον στην Αγγλία. Το πουστριλίκι ελκύει τον Έλληνα όπως τα σκατά την μύγα, τον θέλγει!

    Σε μια τηλεοπτική εκπομπή που είδα πριν χρόνια, ο παρουσιαστής με τα μπαλάκια είχε φιλοξενούμενους τρεις ξεδιάντροπους και προκλητικούς τραβεστί που μιλούσανε για το που, πότε, πόσους και πόσα, κι ένας απ΄ αυτούς έλεγε συνέχεια «εγώ είμαι έκφυληηη…». Δεν υπάρχουν όρια στις αηδίες που σερβίρονται καθημερινά στα κανάλια, στο όνομα του ρεπορτάζ και της επικαιρότητας!

    Μια κι αγγίξαμε το θέμα, ας σχολιάσουμε ένα μύθο γύρο από το «πουστηλίκι των Εγγλέζων». Η Αγγλία δεν είναι το κέντρο του διεθνούς αδελφάτου, όπως την θέλουνε πολλοί. Απεναντίας, οι Εγγλέζοι είναι μεγαλύτεροι «γαμιάδες» από πολλούς θερμόαιμους μεσογειακούς, οι οποίοι κατά γενικό κανόνα είναι κομπλεξικοί εραστές, ναρκισσιστές του κερατά με «ντουφέκια» περιορισμένου βεληνεκούς. (Αυτό μου το έχουνε πει γκόμενες που πηδιόντουσαν μια ζωή για την πλάκα τους, συγκρίνοντας επιβήτορες από τον Βόσπορο μέχρι τον Ατλαντικό, και οι οποίες θεωρούν τους Ιρλανδούς ως τους κορυφαίους!).

    Ο μύθος των «πούστηδων Εγγλέζων» δημιουργήθηκε τον καιρό του ψυχρού πολέμου, όταν η ομοφυλοφιλία και ο εκβιασμός βρίσκονταν στο επίκεντρο σχεδόν όλων των μεγάλων σκανδάλων κατασκοπείας. Τότε η ομοφυλοφιλία αποτελούσε σοβαρό ποινικό αδίκημα στην Βρετανία, με βαρύτατες ποινές. Οι γορίλλες της κα-γκε-μπε εκμεταλλευόντουσαν την κατάσταση, ψάχνανε για ομοφυλόφιλους σε νευραλγικά πόστα, κυρίως στο Ναυαρχείο, τους ρίχνανε παίδαρους, τους φωτογραφίζανε πάνω στη δουλειά και τους εκβιάζανε.

    Το Βρετανικό κοινοβούλιο ψήφισε τότε ένα πρωτοποριακό και γενναίο νόμο: «Η ομοφυλοφιλία μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα»! Κάλλιο ακίνδυνες αδελφές παρά επικίνδυνους κατασκόπους, αποφάσισαν οι λογικοί, φλεγματικοί Εγγλέζοι, και οι μεσογειακοί «γαμιάδες» αμέσως απεφάνθησαν: «Οι Εγγλέζοι νομιμοποίησαν το πουστηλίκι γιατί όλοι τον παίρνουν από κούνια»! Κούνια που μας κούναγε, ρεεε…
    It's a pleasure to meet someone who understands that to the true gambler, money is never an end in itself, it's simply a tool, as a language is to thought.

Page 2 of 5 FirstFirst 1 2 3 4 ... LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •