PDA

Εμφάνιση Πλήρους Έκδοσης : Κείμενα Γιώργου Παρασκευά



Mr Bet
06/09/2011, 17:38
Δεν ξέρω κατα πόσο είναι εφικτό αυτό που ζητάω, αλλά θα ήθελα όποιος έχει κείμενα του Παρασκευά (και θέλει) να ανεβάσει αε αυτό το τόπικ. Άλλωστε πιστεύω πως η γνώση πρέπει να μεταδίδεται... :)

plestis13
06/09/2011, 17:42
Συμφωνώ το πρώτο έχει ήδη αναίβει αλλού το κάνω copy-paste.

Ενα κείμενο του Παρασκευά από τον Γάτο του Beto, Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2003, εν όψει ενός ντέρμπι Σέφιλντ Γιουν. - Σέφιλντ Γουέν. Κολλάει και με το όλο τόπικ.

Καλώστους! Ούτε παραγγελία να το είχα, για μια μικρή κουβέντα πριν μπούμε στην τελική ευθεία, όπου θα γίνει το σώσε.

Περί του ντέρμπι του Σέφιλντ ο λόγος, ιδιαίτερα αυτό το 1,90 στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ που προσφέρουν οι Εβίτες. Τεράστια η απόδοση. 1,61 ο Χιλ και 4/6 (1,67) οι Λάντμπροουκς. Βρε, και σ'αυτή τη Betfair, όπου ουσιαστικά κάνει τον μπουκ χωρίς γκανιότα ο κάθε καμικάζι, η μεγαλύτερη προσφερόμενη απόδοση τη στιγμή που το γράφω αυτό, είναι 1,73! Απ' όπου και να το πιάσεις, η τιμή των Εβίτων είναι θεόρατη. Ποιος ο λόγος; Δεν ξέρω. Απλά υποθέτω ότι οι αποδόσεις των Εβίτων είχαν ετοιμαστεί πριν το ματς Πόρτσμουθ - Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και, μετά από εκείνο το διπλό, δεν έτρεξαν να αλλάξουν τον αποψινό άσο. Κάποιος πρέπει να είναι στραβός για να μη δει μια "απεγνωσμένη" προσπάθεια καλυτέρευσης των όρων από τις Εβίτες. Με τη μείωση της γκανιότας από 116,6% σε 115%, με κάτι δυάδες και μονά, είναι ολοφάνερο ότι το Πάμε Στοίχημα κερδίζει πολλά λεφτά, ίσως περισότερα από τον προϋπολογισμό του. Πάντως, ένα είναι σίγουρο: οι Εβίτες ΔΕΝ γνωρίζουν κάτι γι αυτό το ματς, που να μη γνωρίζουν τα σαίνια οι ασπρόκωλοι. Όσο για κάτι "το κάνουν επίτηδες για να μας ρίξουν στον κουβά", αυτά είναι σχόλια που τα συναντάς σε κάθε ανώριμη τζογαδόρικη πιάτσα. Πάμε παρακάτω...

Τι κάνει, λοιπόν, ο σοβαρός παίκτης σε μια τέτοια περίπτωση; Μα, είναι αυτονόητο: αφού τσεκάρει τις ειδήσεις και δεν βλέπει κάτι συνταρακτικό, τότε αμολάει ένα πακέτο στον άσο, σύμφωνα βέβαια με τη δύναμη της τσέπης και τις εν γένει παικτικές συνήθειές του, και τελειώνει η υπόθεση. Δεν έχει καμία σημασία αν, υπό κανονικές περιστάσεις, δεν θα πόνταρε σ' αυτό το παιχνίδι. Δεν έχει καμία σημασία αν συνήθως δεν παίζει Αγγλία. Δεν έχει καμία σημασία αν συνήθως δεν παίζει Παρασκευή. Δεν έχει καμία σημασία, αν το παιχνίδι είναι τοπικό ντέρμπι. Δεν έχει καμία σημασία, αν πέρσι και πρόπερσι τα αντίστοιχα ματς είχαν μείνει στο "Χ". ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ! Ένα μόνο έχει σημασία: το ότι κάποιος μπουκ που πληρώνει, προσφέρει 1,90 σε έναν άσο τον οποίο δύο σοβαροί επαγγελματίες, οι μεγαλύτεροι Εγγλέζοι στην πιάτσα, εκτιμούν στο 1,67 στην καλύτερη. Αυτό μόνο βλέπει ο σοβαρός παίκτης.

Τώρα, όμως, αρχίζουν τα... "όμως" αδέρφια. Αυτή η τεράστα απόδοση ΔΕΝ είναι διαθέσιμη σε μονό αποδεκτό, όπου ο σοβαρός παίκτης θα έσπρωχνε το πακέτο του. Αν είναι να συνδυαστεί με αυριανά, χρειάζονται τριάδες. Αν είναι να παιχτεί σε δυάδες, τότε υπάρχει μια περιορισμένη επιλογή. Βρες άλλο ένα, ανάμεσα σε τρία, παίχτη μου. Ποιο ματς, όμως; Το Μουσκρόν - Σταντάρ; Ας μην αρχίζουμε τις μαλακίες πρωί ξημέρωμα! Το Γκιμαράες - Λεϊρία; Δεν κατάλαβα! Εννοούμε τη φαβόρα, ή τη φιλοξενούμενη που έχει κερδίσει τη γηπεδούχο τα τελευταία τρία χρόνια; "Κάτσε ρεεεεεεεεεε..." φωνάζει ο άλλος. "Εδώ υπάρχει μια άλλη ευκαιρία, η Σαμπντόρια! Ο Χιλ τη δίνει στο 1,50, ενώ η SNAI, το ιταλικό κρατικό, μόνο στο 1,45! Μα, από την άποψη της συγκριτικής αξιολόγησης και ποσοστιαίας διαφοράς, η Σαμπ είναι μεγαλύτερη αξία από τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ"!!! Και ομολογώ ότι είναι σωστός ο παίκτης...

Οπότε, φίλοι και φίλες, έχουμε δύο αξίες. Έχουμε όμως και... δυάδα. Και γνωρίζουμε ότι, όταν προσθέτεις μια ομάδα στην "αξία" σου, είτε η Σέφιλντ Γιουνάιτεντ είναι αυτή, είτε η Σαμπντόρια, τότε οι πιθανότητες να πάει στράφι το ποντάρισμα, αυξάνονται κατακόρυφα. "Παικτικές αξίες" μεν και οι δύο, αλλά να πιάσεις ένα είναι πολύ πιο εύκολο από το να πιάσεις δύο. Το πιάνετε το νόημά μου;

Οπότε, τι κάνει ο σοβαρός παίκτης; Ένα από δύο πράγματα: είτε παίζει και τα δύο με συντελεστή 3,13 (στον Γουίλιαμ Χιλ ο συντελεστής είναι 2,41), είτε δεν παίζει κανένα, διότι εμμένει στην αρχή του να μην παίζει "φαβορί αξίες" σε δυάδες, παρά μόνο σε μονά. Απλά τα πράγματα, θέμα προσωπικής επιλογής...

Ας πούμε, λοιπόν, ότι παίζει τη δυάδα (και μιλάμε για τον σοβαρό παίκτη τώρα), η οποία δυάδα σπάει, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, ο κυριότερος των οποίων είναι το ότι δεν υπάρχουν άχαστα! Μήπως ο κουβάς θα αλλάξει τα δεδομένα, ότι δηλαδή έπαιξε στο 1,90 μια ομάδα την οποία οι Εγγλέζοι πρόσφεραν στο 1,67 στην καλύτερη, μάλιστα με αισθητά μικρότερη γκανιότα; Όχι βέβαια! Μήπως αν σπάσει η Σαμπντόρια, θα αλλάξει το δεδομένο ότι το κρατικό ιταλικό την είχε αξιολογήσει στο 1,45, ο Εγγλέζος στο 1,50, ενώ οι Εβίτες την είχαν σε κοτζάμ 1,65, μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά; Όχι, βέβαια. Μα, είναι όπως το χρηματιστήριο, ρε αδέρφια. Βάσει του τελευταίου ισολογισμού μια εταιρείας, και επίσης του βιβλίου παραγγελιών, η τιμή της μετοχής της εκτιμάται αντικειμενικά στα 10 ευρώ. Βρίσκεις, λοιπόν, ένα πακέτο στα 7,50 Ευρώ. Το αγοράζεις; Και βέβαια το αγοράζεις. Την επαύριον, σκάει μια είδηση ότι χάθηκαν δύο μεγάλες παραγγελίες και ότι ο πρόεδρος κλήθηκε από τον εισαγγελέα για προκαταρκτική εξέταση σχετικά με κάτι εκβιασμούς. Και η μετοχή πάει κατά διαόλου. Μήπως αλλάζει το γεγονός ότι, βάσει του ισολογισμού και του βιβλίου παραγγελιών, η αγορά σου στα 7,50 Ευρώ ήταν καλή ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕΣ; Όχι, βέβαια...

Λεει, λοιπόν, κάποιος, είτε γάτος είναι αυτός, είτε σκύλος, είτε ποντίκι, είτε ψύλλος, κάποια πράγματα σχετικά με την αξία μιας ομάδας, είτε βασιζόμενος σε φόρμα, είτε σε ειδήσεις, είτε σε αποδόσεις. Ούτε "παίξετε" λέει, ούτε "απάνω τους" βρυχάται! Για δεδομένα μιλάει. Για ατράνταχτα και πασιφανή δεδομένα, σε ένα προσωπικό εκφραστικό στυλ. Και η αξία σπάει, διότι ΔΕΝ υπάρχουν άχαστα! Και αφενός στεναχωριέται διότι κάποιος, κάπου, κάποτε, έχασε ένα μεροκάματο με βάση τα λεγόμενα και τα γραφόμενά του και αφετέρου έχει τον κάθε ανώριμο κουμαρτζή, ή μαλάκα εκ γενετής, να τον βρίζει, να τον διασύρει, διότι πιστεύει ότι το στοίχημα είναι μαντεψιά για το ποια θα κερδίσει και ότι ο οποιοσδήποτε γάτος, σκύλος, ποντίκι και ψύλλος πρέπει να έχει κάνει διατριβή στην αστρολογία και παραψυχολογία για να μπορεί να μαντέψει τι μπορεί να γίνει στο γήπεδο, μεταξύ 22 ανθρώπων που κυνηγάνε ένα τόπι, υπό την εποπτεία τριών κοράκων, σε ένα γήπεδο όπου όλα είναι δυνατά, είτε λόγω συγκυριών (καιρού, δοκαριών, καρτών, χαμένων πέναλτι), είτε σκοπιμοτήτων, είτε φυσικής κατάστασης, είτε ψυχολογικής κατάστασης, είτε διότι δυο-τρεις από τους πρωταγωνιστές τα είχαν πάρει, είτε είχαν παίξει κουμάρι οι ίδιοι (ποντάροντας τον αντίπαλο!) και έπαιξαν την ανάλογη μπάλα. Συχνά, μόνο μια στραβοκλωτσιά χρειάζεται, ή ένα... στιγμιαίο ανθρώπινο μπλακ άουτ για να κριθεί ένα ματς!

Το πιάσατε το νόημα μου, αδέρφια; Αν δεν το πιάσατε, λάθος σελίδα διαβάζετε, σε λάθος ιστοσελίδα...

Και τώρα η ερώτηση των 10,000 Ευρώ, όπως λένε και στον "Εκατομμυριούχο": θα έπαιζα εγώ Σέφιλντ Γιουνάιτεντ στο 1,90; Θα απαντήσω υποκειμενικά τώρα και όχι αντικειμενικά, δηλαδή όχι με βάση την αξία σε σύγκριση με το μάξιμουμ 1,67 των Εγγλέζων, που είναι δεδομένη! Απαντώ: Όχι δεν θα την έπαιζα, για τους πιο κάτω λόγους:

Είναι ένα τεράστιο ντέρμπι, με την πρόσφατη παράδοση να είναι ένα σκέτο "Χ". Επίσης, και οι δύο ομάδες το θέλουν το παιχνίδι και ίσως να παίξουν νευρικά, τουλάχιστο η μία και δεν μπορώ να μαντέψω ποια. Η πίεση είναι πάνω στη γηπεδούχο Γιουνάιτεντ και όχι στη Γουένσντεϊ.

Τα αγωνιστικά νέα δεν είναι τόσο υπέρ της Γιουνάιτεντ. Μάλλον ελαφρά το αντίθετο θα έλεγα. Αν αφήσουμε τις μεταγραφές στην άκρη, το θέμα του τερματοφύλακα δεν είναι ξεκάθαρο σ' αυτό το στάδιο.

Η Γιουνάιτεντ παίζει με τη Λίβερπουλ την Τρίτη και δεν είναι ομάδα με τεράστιο βάθος. Είναι αδύνατο ο αγώνας της Τρίτης να μην είναι στο μυαλό του προποντή και των παικτών, όσο σημαντικό κι αν είναι το αποψινό ματς.

Η Γουένσντεϊ κατεβαίνει με ένα-δυο καλά αποτελέσματα στην τσέπη, που πρέπει να ήταν θετικά για τη ψυχολογία της. Είτε με Άπσον, είτε χωρίς Άπσον, η Ρέντινγκ είναι η Ρέντινγκ και όταν η Γουένσντεϊ γύρισε το σκορ από 0-2 σε 3-2, αυτό σημαίνει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ότι δεν είναι για τα μπάζα, τουλάχιστον όχι πλέον. Τώρα θα μου πείτε πως μετράει και το γεγονός ότι, πριν το γυρίσει, η Γουένσντεϊ έφτασε να χάνει 0-2 μέσα στην έδρα της από τη Ρέντινγκ, χωρίς Άπσον και ξέρω 'γώ τι, αλλά το να βάλεις τρία γκολ όταν είσαι μείον δύο, δεν είναι εύκολο, όποιαν και να έχεις απέναντί σου.

Το κυριότερο: μιλάμε για 1,90. Προσωπικά δεν τρελαίνομαι για κέρδος λιγότερο από τη μίζα. Και ναι μεν το 1,90 αποτελεί αδιαμφισβήτητη αντικειμενική αξία σε σχέση την απόδοση άλλων μπουκ, αλλά εγώ δεν παίζω ανάλογα με το τι δίνουν οι άλλοι μπουκ, αλλά ανάλογα με το πώς αξιολογώ ο ίδιος το ρίσκο μου. Με λίγα λόγια, εγώ δεν ρισκάρω τα λεφτά μου πάνω στη γνώμη του oddsmaker του Χιλ, ή της Λάντμπροουκς, αλλά πάνω στη δική μου αξιολόγηση και παικτικές συνήθειες. Και οι δικές μου παικτικές συνήθεις ΔΕΝ είναι να παίζω στο 1,90, αλλά στο 3,00 και 3,25, όταν πιστεύω ότι η ομάδα έπρεπε να ήταν στο 2,50 και στα παπάρια μου η γνώμη των Εγγλέζων, των Κινέζων και των Εσκιμώων! Ένας αλάνθαστος γνώμονας: ΘΑ ΕΠΑΙΖΑ ΣΕΦΙΛΝΤ ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ ΑΝ ΟΙ ΕΓΓΛΕΖΟΙ ΤΗΝ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ 1,90;;;; Εδώ σας θέλω μάγκες μου...

Εν κατακλείδι: καλή τύχη στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και σε όσους την παίξουν. Το εννοώ αυτό, εξάλλου η ομάδα όντως έχει τύχη. Προσωπικά, όμως, παραμένω πιστός στις παικτικές συνήθειες μου και στο αξίωμα "ΕΝΑ ΑΟΥΤΣΑΪΝΤΕΡ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΝΟΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΑΒΟΡΙ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙ ΚΑΠΟΥ-ΚΑΠΟΥ". Τζάμπα το νιαουρίζω εδώ και τριάμισι χρόνια;

Αύριο η ανάλυση. Απόψε θα μελετάω, ταυτόχρονα βλέποντας τα σκορ του ντέρμπι του Σέφιλντ και του Σαμπντόρια - Βενέτσια. Μέχρι τον Ιούνιο θα τους πάρουμε τα σώβρακα. Με 3,50 και 4,25, όμως, και όχι με 1,90 και 1,65... :-))))))

Angelis
06/09/2011, 17:42
Καλή ιδέα. Εχω εγώ κάποια, αλλά πολύ αποσπασματικά και πολύ θα χαιρόμουν να εμφανίζονταν άλλα παιδιά πιο προνοητικά από μένα.

Για αρχή, θα μαζέψω σε αυτό το τόπικ τα δυο τρία κείμενά του που έχουν ήδη μπει στο φόρουμ και κάποια στιγμή θα ξεψαχνίσω το αρχείο μου να δω τι αξίζει.

plestis13
06/09/2011, 17:44
Καλή ιδέα. Εχω εγώ κάποια, αλλά πολύ αποσπασματικά και πολύ θα χαιρόμουν να εμφανίζονταν άλλα παιδιά πιο προνοητικά από μένα.

Για αρχή, θα μαζέψω σε αυτό το τόπικ τα δυο τρία κείμενά του που έχουν ήδη μπει στο φόρουμ και κάποια στιγμή θα ξεψαχνίσω το αρχείο μου να δω τι αξίζει.

Νομίζω κατάλαβες τι ωραία φράση μου είπες ότι άλλο άσχετο με κάποιο τοπικ (που αξίζει) το πμ μου είναι ανοιχτό δάσκαλε (ο Παρασκευάς μάστορας εσύ δάσκαλος!! for me τουλάχιστον)!!

Angelis
06/09/2011, 17:46
Το καλύτερό του κείμενο για μένα. Του Παρασκευά τού σηκωνόταν η τρίχα με τη θύμηση του Ενεχυροδανειστή, εμένα κάθε φορά που ξαναπέφτω πάνω σε αυτό το κείμενο. Στο Φίλαθλο είχε πρωτοδημοσιευτεί και το είχαμε βάλει στο τόπικ για τον επαγγελματία παίκτη. Το ξαναβάζω κι εδώ.

Από το βορρά ήτανε, έτσι έδειχνε η προφορά του, ίσως από Δράμα. Τηλεφώνησε και ρώτησε ''πώς μπορώ να γίνω επαγγελματίας παίκτης στοιχημάτων;''! Ηταν σοβαρός και ευγενέστατος, μάλλον νεαρός, και θα απευθυνθώ προσωπικά σε αυτόν.

Αγόρι μου, ποτέ δεν θα συμβούλευα κανέναν να γίνει παίκτης. Πάρα πολλοί καταστράφηκαν, ενώ ελάχιστοι πέτυχαν. Ο τζόγος είναι το παιδί της απληστίας και ο πατέρας της δυστυχίας. Θα σου πω τι είναι ο επαγγελματίας παίκτης.

Μου έρχεται στο μυαλό ο Pod Steiger, στην υπέροχη ταινία ''Ο Ενεχυροδανειστής''. Ο Πορτορικανός βοηθός του Εβραίου ενεχυροδανειστή τον ρώτησε ''Τι είναι Εβραίος;'' κι αυτός απάντησε ''Εβραίος είναι να αγοράζεις ένα κομμάτι ύφασμα για μια δεκάρα, να το μοιράζεις στα δύο και να πουλάς το κάθε κομμάτι για μια δεκάρα. Με τις δύο δεκάρες να αγοράζεις δύο κομμάτια ρούχα, να τα μοιράζεις στα δύο και να πουλάς τέσσερα κομμάτια για μια δεκάρα το καθένα. Να αγοράζεις τέσσερα, να πουλάς οκτώ και συνέχεια να διπλασιάζεις, και στην πορεία να μη σκέφτεσαι πως τα παιδιά σου θέλουνε παιχνίδια και η γυναίκα σου φουστάνι, τίποτε άλλο να μη σε απασχολεί, ούτε οι πιο βασικές ανάγκες, και να πληρώνεις το τίμημα του φθόνου των άλλων που σε φωνάζουν βδέλυγμα και σε κυνηγάνε''. Πριν από τριάντα χρόνια είχε σηκωθεί η τρίχα μου και ακόμα είναι σηκωμένη!

Επαγγελματίας στοιχηματζής είναι να παρατήσεις οτιδήποτε άλλο και να αφοσιωθείς στο στοίχημα. Από αυτό να ζεις. Να μη μάθεις από βιβλία ή από συμβούλους ερασιτεχνών και άσχετων, αλλά από τις δικές σου εμπειρίες. Να περπατάς χιλιόμετρα όταν έχεις χάσει τα ναύλα, να αναλύεις τους λόγους και ποτέ να μη φταίει τίποτε άλλο εκτός από τη λανθασμένη σου κρίση. Ούτε διαιτησίες να σου φταίνε ούτε δοκάρια ούτε στησίματα. Μόνο η κρίση σου να είναι η διαφορά μεταξύ φτώχειας και πλούτου.

Να μην παίζεις για διασκέδαση, αλλά για κέρδος. Να είσαι συντηρητικός, μόνο να τριπλασιάζεις αυτά που μπορείς να χάσεις σε ένα χρόνο, γιατί καμία τράπεζα δεν σου δίνει 300% τόκο. Να είσαι πάντα ο ίδιος και ποτέ σου να μην καυχιέσαι για κέρδη, κυρίως μπροστά σε χαμένους, ούτε να ζηλεύεις κερδισμένους αν εσύ τα έχεις χάσει.

Όταν σε ρωτάνε ποιο είναι το επάγγελμά σου να μη λες ''εισοδηματίας'' ή ''επενδυτής'' από ντροπή, αλλά να ομολογείς ''ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΖΗΣ'', κι όταν σε κοιτάνε παράξενα να ΜΗΝ ανάβεις ένα ακριβό πούρο Αβάνας με βαρύ χρυσό αναπτήρα ή να ξύνεις το πιγούνι σου με το δάκτυλο που φοράει δακτυλίδι με μισό κιλό διαμάντι, γιατί ''επαγγελματίας στοιχηματζής'' πάνω από όλα σημαίνει ''χαρακτήρας'', δηλαδή ψυχάρα κι αρχίδια. Αυτά!

plestis13
06/09/2011, 17:50
Από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει από κάποιον στοιχηματογραφιά!!

Angelis
06/09/2011, 17:52
Και το «ευαγγέλιο». Και αυτό υπάρχει στο φόρουμ...

Αυτοί οι κανόνες ισχύουν τόσο για άλογα όσο και για ποδόσφαιρο και αυτοί που δεν τους ακολουθούν ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ. Δεν έχω γνωρίσει ΚΑΝΕΝΑΝ επιτυχημένο τζογαδόρο που έχει σπάσει επανειλημμένα έναν ή περισσότερους από αυτούς τους κανόνες, τους άσπαστους ΝΟΜΟΥΣ του τζόγου.

1. ΠΟΤΕ μην προσπαθείτε να κερδίσετε πίσω αυτά που έχετε χάσει. Θεωρήστε τη χασούρα σας ένα τελειωμένο κεφάλαιο, ξεχάστε την, πείτε "χαλάλι" και αρχίστε από την αρχή. Η ιδέα ότι "δεν μπορούν να χάσουν όλα" είναι ο συντομότερος δρόμος για τον οικονομικό γεντικουλέ.

2. ΠΟΤΕ μην ποντάρετε ένα άλογο ή μια ποδοσφαιρική ομάδα μόνο και μόνο επειδή είχε χάσει την τελευταία φορά που την ποντάρατε και σας "χρωστάει". Το πιο πιθανό είναι να ξαναχάσει και να σας "χρωστάει" περισσότερα - ή, μάλλον, να χρωστάτε εσείς αρκετά.

3. ΜΗΝ παίζετε σε κάθε κούρσα ή σε κάθε αγωνιστική ποδοσφαίρου. Θα σας φάει η γκανιότα, ενώ εσείς δεν θα φάτε τίποτα. Απεναντίας, θα πεινάσετε.

4. ΠΟΤΕ μην παίζετε περισσότερα από όσα μπορείτε να χάσετε χωρίς να υποφέρει η οικογένειά σας, γιατί στο τέλος ΘΑ χάσετε. Είναι ο απαράβατος νόμος της γκανιότας. Οταν ο ΟΠΑΠ κρατάει 60% του τζίρου, όταν ο ΟΔΙΕ κρατάει 20% σε κάθε στοίχημα, όταν οι μπουκ παίζουν με 13% και βάλε σε κάθε αγώνα, όταν η ρουλέτα έχει σχεδόν 3% υπέρ της σε κάθε βόλτα που κάνει το μπαλάκι, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσετε μακροχρόνια. Εάν πιστεύετε ότι οι άλλοι που χάνουν είναι μαλάκες, ενώ εσείς είστε οι εκλεκτοί της θεάς τύχης, οι μακροχρόνια κερδισμένοι μάγκες, τότε όχι μόνο θα πεινάσετε, αλλά επίσης θα πεθάνετε στην ψάθα! Το να κοροϊδεύετε τους άλλους είναι τεράστιο πρόβλημα. Το να κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας είναι θανάσιμο!

5. ΠΑΝΤΟΤΕ να ψάχνετε για την ευκαιρία. Πολύ συχνά, ένα αουτσάιντερ προσφέρει καλύτερη "παικτική" ευκαιρία από ένα καυτό φαβορί. Μάθετε να στέκεστε καραούλι και να περιμένετε την ευκαιρία. Μάθετε να υπολογίζετε πιθανότητες και να σκέφτεστε "λεφτά" αντί άλογα και ομάδες. Και βέβαια ένα κερδισμένο φαβορί είναι καλύτερο από ένα χαμένο αουτσάιντερ, αλλά, μακροχρόνια, είναι με τα αουτσάιντερ που "ουρλιάζουν", είναι με τις παικτικές ευκαιρίες που κερδίζονται τα σοβαρά φράγκα, και όχι με τα καυτά φαβορί.

6. ΠΑΝΤΟΤΕ να θυμάστε ότι η πρόσφατη φόρμα ενός αλόγου ή μιας ομάδας είναι απείρως καλύτερος οδηγός από την προϊστορία, την ανάγκη μιας ομάδας για βαθμούς ή την υποτιθέμενη πονηριά και υστεροβουλία ενός αλογομούρη ιδιοκτήτη.

Θέλετε να ακούσετε; Καλώς! Δεν θέλετε να ακούσετε; Πάλι καλώς! Σάμπως εγώ είμαι που θα πεινάσω; Ο τζόγος είναι σκληρό παιχνίδι, παιδιά. Ο καθένας για το τομάρι του!

ATLETICO
08/09/2011, 22:24
ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ


Παίζουμε όσα αντέχει η τσέπη μας. Δεν παίζουμε με δανεικά ή με λεφτά που χρειαζόμαστε για να καλύψουμε κάποιες ανάγκες. Το καλύτερο είναι να έχουμε προκαθορισμένη κάβα από την αρχή της χρονιάς ως το τέλος.

Δεν παίζουμε ομάδες και πρωταθλήματα που δεν γνωρίζουμε.Προσπαθούμε να εξειδικευτούμε περισσότερο σε κάποια πρωταθλήματα, γιατί δεν είναι δυνατό να παρακολουθούμε τα πάντα.

Παίζουμε με βάση την φόρμα των ομάδων και λαμβάνουμε περισσότερο υπόψη μας τους τελευταίους 6 αγώνες. Οι απουσίες των ομάδων μετράνε κι αυτές, αλλά από μόνες τους δεν μπορούν να στηρίξουν ένα δυνατό προγνωστικό. Η προϊστορία έχει κάποια σημασία υπό προϋποθέσεις(ανάλογα με το πρωτάθλημα και τις ιδιαιτερότητες των ομάδων).

Τα παιχνίδια των πρωταθλημάτων είναι προτιμότερο για στοιχηματισμό από αυτά των κυπέλλων και των διεθνών διοργανώσεων. Άλλο τα πρωταθλήματα και άλλο τα κύπελλα. Σημασία έχει το κίνητρο για την κάθε ομάδα και μπορεί στην κάθε περίπτωση να είναι διαφορετικό.

Περιμένουμε κάποιες αγωνιστικές από την έναρξη των πρωταθλημάτων για να διαπιστώσουμε την κατάσταση που βρίσκονται οι ομάδες. Τουλάχιστον 5-7 αγωνιστικές. Ενδιάμεσα μπορούμε να παίξουμε κάποια παιχνίδια ποντάροντας μικρότερα ποσά αν κρίνουμε ότι μας δίνεται κάποια ευκαιρία.

Παίζουμε μια ομάδα στην απόδοση που θέλουμε και κρίνουμε ότι της αξίζει. Δεν την παίζουμε όταν η απόδοση της πετσοκόβεται από τον μπουκ, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι θα επαληθευτούμε.

Δεν υπάρχουν «άχαστα». Η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορούν να σπάσουν. Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των φτωχών και λατρεύεται όσο κανένα άλλο στον κόσμο για ένα και μοναδικό λόγο : ο φτωχός μπορεί να κερδίσει τον πλούσιο αν του το επιτρέψουν οι συγκυρίες και αυτό γίνεται με μεγαλύτερη συχνότητα από οποιοδήποτε άλλο άθλημα στον κόσμο.

Αποφεύγουμε το ποντάρισμα σε αμφίρροπα παιχνίδια και κυρίως στα τοπικά ντέρμπι των ομάδων. Είναι προτιμότερο να ψάχνουμε στο κάθε κουπόνι τους άσσους και τα διπλά. Η ισοπαλία είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή και από τις δυο πλευρές.

Παίζουμε το μικρότερο αποδεκτό στοίχημα σε αριθμό αγώνων που μας προσφέρει ο μπουκ. Αποφεύγουμε τα μεγάλα στοιχήματα όπως και το άπλωμα του παιχνιδιού μας σε πάρα πολλούς αγώνες, ακόμη και αν αυτοί παίζονται σε μικρούς συνδυασμούς.

Ο σωστός παίκτης ξέρει να κρατάει «πισινή» μετά από μια μεγάλη νίκη, αλλά και να απέχει για ένα διάστημα μετά από μια μεγάλη ήττα. Βάζουμε στόχους με την έναρξη της κάθε σαιζόν και κάνουμε ταμείο στο τέλος της χρονιάς. Βλέπουμε το στοίχημα ως επένδυση και όχι ως «αρπαχτή». Παίζουμε για να κερδίσουμε και γιατί γουστάρουμε το άθλημα. Δεν παίζουμε αρρωστημένα και δεν είμαστε ηττοπαθείς.

Είμαστε νοικοκύρηδες όσον αφορά την διαχείριση των χρημάτων μας καιγνωρίζουμε από πριν πως θα διαθέσουμε την κάβα των χρημάτων μας. Κρατάμε λεπτομερή στοιχεία για το που βρισκόμαστε οικονομικά.

Δεν κατηγορούμε τρίτους όταν χάνουμε. Πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για να βρούμε τι έφταιξε και να το διορθώσουμε.

Παίζουμε επιλεκτικά και όχι κάθε μέρα. Το καθημερινό παιχνίδι είναι ασύμφορο λόγω της γκανιότας και εκτός αυτού μας παρασύρει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Θυμηθείτε: όσο σημαντική είναι η επιλογή ενός αγώνα άλλο τόσο σημαντική είναι η απόρριψη κάποιου άλλου.

Το στοίχημα είναι δύσκολο «σπορ». Πολύ δύσκολο «σπορ», με προεκτάσεις στα μαθηματικά, την λογιστική και ειδικά στην θεωρία των πιθανοτήτων.
Μην κάνετε τους ξερόλες και τους μάγκες. Δεν τα ξέρετε όλα. Κανένας δεν τα ξέρει όλα.
Και θυμηθείτε: αυτοί που ξέρουν τα περισσότερα δεν τα μοιράζονται εύκολα. Μην πιάνεστε κορόϊδα από τους ειδικούς.

Στημένα παιχνίδια υπάρχουν. Εδώ υπάρχουν στημένες εκλογές, δεν θα υπάρχουν στημένοι ποδοσφαιρικοί αγώνες; Όμως μην νομίζετε ότι κάθε στανταράκι που σας στέλνει αδιάβαστους το στησε ο book για να σας τα πάρει. Αν δεν υπήρχαν εκπλήξεις, δεν θα υπήρχε ούτε στοίχημα, ούτε τίποτα.
Όλοι γίνονται μετά Χριστόν προφήτες με μια εξυπνάδα για να πουλήσουν μούρη και να δικαιολογηθούν.

Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα. Αν δεν τους αρέσει να παίζετε φροντίστε να κερδίζετε γιατί έτσι δεν μπορούν να σας πουν τίποτα χώρια που θα τους αρέσει να βγάζετε λεφτάκια. Το πολύ πολύ παίξτε και λίγο στη ζούλα αλλά είπαμε όχι πολλά και με σύνεση.

Και αύριο μέρα είναι. Το στοίχημα δεν τελειώνει ποτέ. Μην παίζετε τα ρέστα σας σε ένα δελτίο για να πατσίσετε.

Ένα αουτσάιντερ που κερδίζει κάπου-κάπου είναι προτιμότερο από ένα καυτό φαβορί που χάνει κάπου κάπου.


Η μεγαλύτερη ίσως ατάκα του ήταν το « στάνταρ είναι μόνο ο θάνατος και οι φόροι» , έκανε μεγάλο αγώνα για τη νομιμοποίηση του στοιχήματος στην Ελλάδα. Έλεγε ότι «θα κονομήσω αν γίνει νόμιμο το στοίχημα».

giodour
08/09/2011, 22:51
Νομίζω το ζουμί στην αντίληψή και στην ψυχοσύνθεσή μας, πρέπει να'ναι αυτή του η ατάκα!




Δεν κατηγορούμε τρίτους όταν χάνουμε. Πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για να βρούμε τι έφταιξε και να το διορθώσουμε.

Angelis
09/09/2011, 09:35
Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα. Αν δεν τους αρέσει να παίζετε φροντίστε να κερδίζετε γιατί έτσι δεν μπορούν να σας πουν τίποτα χώρια που θα τους αρέσει να βγάζετε λεφτάκια. Το πολύ πολύ παίξτε και λίγο στη ζούλα αλλά είπαμε όχι πολλά και με σύνεση.


Αυτή είναι η άψογη ατάκα :)

Σε κάποια φάση, επί προσωπικού, μου την είχε συμπληρώσει: Οταν κερδίζεις πάντα να της κάνεις ένα δώρο, πάντα, μικρό ή μεγάλο, οτιδήποτε, αλλά πάντα να της κάνεις ένα δώρο. Το τηρώ απαρέγκλιτα έκτοτε, σωτήριο... :)

Εν τω μεταξύ, άσχετο αλλά τι σου είναι οι γυναίκες. Οταν ήμουν με τον Παρασκευά ήμουν παντρεμένος και η γυναίκα μου τον γούσταρε πολύ (κι εκείνος τη γούσταρε, είχαν την ίδια τρέλα με τους Ασσύριους και τη 2η σελίδα και τα βρίσκανε). Οταν λοιπόν γίνεται η φάση και εξαφανίζεται, αμέσως, αμέσως όμως, μου το λέει: Ξέχνα τον, δεν ξανάρχεται, την έκανε. Και κάτσε και πάρε από το betonet και κράτα copy paste όλα τα κείμενά του να τα έχεις, θα γίνει χαμός στο σάιτ και θα χαθούνε. Ναι, ναι, οκ, θα το κάνω. Παπαριές έκανα.... Εκείνη όμως, καπάκι, κάθεται δυο τρεις νύχτες και κράτησε ΟΛΑ τα κείμενα της 2ης σελίδας, πήγε και τα έδεσε κιόλας και ίσως να είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει το απόλυτο αρχείο του. Αλλά μόνο τη 2η σελίδα....

(Μάλλον πρέπει να τα μεταφέρουμε αυτά τα μηνύματα στο τόπικ του Παρασκευά, ε; )

ΕΠΙΟΡΚΟΣ
09/09/2011, 11:15
Γνωρισα τον μαστορα σχετικα αργα. Ηταν Ιανουαριος του 2005, οταν χρειαστηκε καποιον συνεργατη για την γραφη ειδησεων Ιταλιας Α και Β στο betonet, επειδη ο τοτε συνεργατης επρεπε να σταματησει για καποιο χρονικο διαστημα.

Μεχρι τοτε ημουν ενας απλος αναγνωστης των κειμενων του, τοσο απο τον Φιλαθλο απο το 1995 (νομιζω), οσο και αργοτερα στο beto και betonet. Αρχικα, με ξενιζαν τα κειμενα που αφορουσαν το στοιχημα στον Φιλαθλο, διοτι ασχολουνταν ολο με κατι περιεργες Καρλαιλ, Μπερι και Στοκπορτ, και η συνολικη μου αντιμετωπιση ηταν κατι σαν "Χεσε μας, ρε θειο, τι ειναι τουτα ναουμε; Και τελος παντων ποιον ενδιαφερουν και μπαινουν εδω;". Διαβαζα, ομως, με πολυ μεγαλη ευχαριστηση τοσο τα κειμενα του για περι στοιχηματικης θεωριας, φιλοσοφιας και αλλων...εδωδιμων αποικιακων, οσο και ο,τι ειχε να κανει με την περιφημη 2η σελιδα: κειμενα για τη ζωη, διηγησεις προσωπικων εμπειριων, θεωριες περι συμπαντος, Ασσυριων, μυρμηγκιων, πλανητων, τελους κοσμου, μη υπαρχοντος χρονου, αστρικης ενορασης, κλπ. Καποια δεν μπορεσα να τα καταλαβω, καποια τα εφτασα ως το τελος και γελαγα μεχρι δακρυων, καποια με βρηκαν συμφωνο, καποια αλλα τα εβαλα στο ντουλαπι ενοψει μελλοντος (και δυστυχως ανοιγω τωρα το ντουλαπι και τα βλεπω μπροστα μου, ειναι αυτα περι διεθνους κεφαλαιου, καπιταλισμου του αερατου τζογου και παγκοσμιοποιησης).

Αν πρεπει να απομονωσω ΕΝΑ πραγμα που πηρα απο αυτον και με ωφελησε στοιχηματικως, ειναι τουτο: η πληρης συνειδητοποιηση πως το στοιχημα ειναι ενα πραγμα ΔΥ-ΣΚΟ-ΛΟ. Αυτο ηταν οδηγος μου:

- Στο ξεκινημα του στοιχηματος στην Ελλαδα τον Ιανουαριο του 2000. Οταν, δηλαδη, επικρατουσε η αντιληψη πως ηρθαν καποιοι να μοιρασουν λεφτα στον κοσμο, διοτι "ελα ρε μαλακα, δεν μπορουμε να βρουμε τεσσερις ομαδες που κερδιζουν σε 250 παιχνιδια;" ή οταν ο Γιωργος Γεωργιου ελεγε την περιφημη φραση "Τοσα χρονια τα διναμε στη μπαλα, τωρα ηρθε η ωρα να μας τα δωσει αυτη". Η προγενεστερη "διδασκαλια" του Παρασκευα μου εδωσε τη δυνατοτητα να μην πεσω σε τετοιες λουμπες και να ξεκινησω οχι απο το 0 (ή απο το... -3, που ξεκινησαν καποιοι παιζοντας οπως επαιζαν...), αλλα εστω απο το 2.

- Στις στιγμες των μεγαλων νικων. Κρατησε τα μυαλα μου στη θεση τους και δεν επετρεψε ποτε στη χαρα να γινει επαρση, στην ικανοποιηση να γινει αλαζονεια και στην προσηλωση στη μελετη να αντικατασταθει απο την ελαφροτητα του "ελα, μωρε, για πλακα τους εχω τους καριοληδες".

- Σε μια στιγμη μεγαλης κατηφορας. Σε συνδυασμο με την εμφυτη ταση μου να παταω γρηγορα το φρενο οταν αντιλαμβανομαι πως με παιρνει ο κατηφορος, με βοηθησε στον επαναπροσδιορισμο πραγματων και την δυσκολη διαδικασια της ανασυγκροτησης.

- Και, βεβαια, στη σταδιακη μου βελτιωση ως παικτη με επικεντρο την θεσπιση οριων στο παιχνιδι μου και την αυστηροτητα στις παικτικες μου επιλογες. Δεν θα υπηρχε κανενας λογος να λειτουργω ετσι, αν δεν ειχα εμπεδωσει πως το παιχνιδι ειναι ΔΥ-ΣΚΟ-ΛΟ (και εκτοτε εχει γινει απειρως δυσκολοτερο).


Οταν τον γνωρισα προσωπικα, μου εδωσε την εντυπωση οτι δεν ενδιαφεροταν πια και πολυ για το στοιχημα και τουτο ενδεχομενως να επιβεβαιωθηκε με την εξαφανιση του εξι μηνες αργοτερα. Συναντηθηκα συνολικα τεσσερις φορες μαζι του και, με εξαιρεση την πρωτη, που μοιραια καταναλωθηκε σε μεγαλο ποσοστο στα στοιχηματικα και στο τι ηθελε απο μενα ή τι εγω μπορουσα να δωσω κλπ., ολες τις αλλες η συζητηση ειχε να κανει με θεματα 2ης σελιδας και διαφορες διηγησεις, που ομολογω πως μου φαινονταν πολυ περιεργες. Το εβλεπε αυτο ο μαστορας στην εκφραση μου και καποια στιγμη μου ειπε: "Εσυ που με κοιταζεις ετσι, ξερεις ποσες δυνατοτητες εχεις, αντι να ασχολεισαι με τη Μοντενα, τη Μπαρι και τις μαλακιες;". Ηταν εμφανες πως δεν τον απασχολουσαν πια τα τετριμμενα, τα επιγεια, τα "αγοραια", οτι η σκεψη του ειχε φυγει σε αλλο επιπεδο.

Δεν ανηκα ποτε στους στενοτερους συνεργατες του, και βεβαια ουτε στους παλαιοτερους. Οπως προειπα, μονο στα τελειωματα συνεργαστηκαμε και μαλλον συμπτωματικα. Και αν εγω εχω να θυμαμαι π.χ. 5 πραγματα απο αυτον, σιγουρα ο Αγγελης ή ο Αρμαδωρος ή αλλα παιδια που ηταν τοτε στο τημ που ξεκινησε το beto-betonews και δεν αποτελουν μελη του παροντος φορουμ, εχουν να θυμουνται 50 και 100.

Ωστοσο, καιτοι ξερω πως δεν ειναι πια εφικτο, θα ηθελα να τον ειχα μπροστα μου με το απαραιτητο ουισκακι και τσιγαρακι, να αραζει πισω στην πολυθροναρα και να ξεκινα να σολαρει με τις απιστευτες διηγησεις του. Ηταν ασταματητος, ασυγκριτος, μια πραγματικη πηγη εμπνευσης για οποιον τον ακουγε. Ναι, τελικα αυτα μου ελειψαν απειρως περισσοτερο απο καθε στοιχηματικη θεωρια περι Ροτσντειλ, Ομπερχαουζεν και Κροτονε....


(Ηρθα, ειδα, εγραψα και επιστρεφω στη σπηλια μου)

Angelis
09/09/2011, 11:40
Αλλο ένα μαγικό του μάστορα.... :) :)

Ασε τις σπηλιές στην ησυχία τους κι έλα εδώ!!!

plestis13
09/09/2011, 11:42
Για να καταλάβω κάτι είχε ένα στοιχηματικό άρθρο και ένα γενικό (αυτό της 2ης σελίδας που λέτε)??

Tsoutis
09/09/2011, 12:03
Caveman βγες όξω μωρέ:):)

Angelis
09/09/2011, 12:12
Οταν τον γνωρισα προσωπικα, μου εδωσε την εντυπωση οτι δεν ενδιαφεροταν πια και πολυ για το στοιχημα και τουτο ενδεχομενως να επιβεβαιωθηκε με την εξαφανιση του εξι μηνες αργοτερα. Συναντηθηκα συνολικα τεσσερις φορες μαζι του και, με εξαιρεση την πρωτη, που μοιραια καταναλωθηκε σε μεγαλο ποσοστο στα στοιχηματικα και στο τι ηθελε απο μενα ή τι εγω μπορουσα να δωσω κλπ., ολες τις αλλες η συζητηση ειχε να κανει με θεματα 2ης σελιδας και διαφορες διηγησεις, που ομολογω πως μου φαινονταν πολυ περιεργες. Το εβλεπε αυτο ο μαστορας στην εκφραση μου και καποια στιγμη μου ειπε: "Εσυ που με κοιταζεις ετσι, ξερεις ποσες δυνατοτητες εχεις, αντι να ασχολεισαι με τη Μοντενα, τη Μπαρι και τις μαλακιες;". Ηταν εμφανες πως δεν τον απασχολουσαν πια τα τετριμμενα, τα επιγεια, τα "αγοραια", οτι η σκεψη του ειχε φυγει σε αλλο επιπεδο.


Απλά να προσυπογράψω κι εγώ σε αυτό. Ξεκάθαρο. Τουλάχιστον 2 χρόνια προτού την εξαφάνισή του, το στοίχημα είγε γίνει από τις τελευταίες προτεραιότητες της ζωής του.

antonis7apoel
09/09/2011, 15:07
Στα τημ των beto&betonet ποιοι ηταν μαζι του?Οσους εν πασει περιπτωσει θυμαστε!

Για ποιο λογο "εξαφανιστηκε"?

atlas
09/09/2011, 17:31
Αυτή είναι η άψογη ατάκα :)

Σε κάποια φάση, επί προσωπικού, μου την είχε συμπληρώσει: Οταν κερδίζεις πάντα να της κάνεις ένα δώρο, πάντα, μικρό ή μεγάλο, οτιδήποτε, αλλά πάντα να της κάνεις ένα δώρο. Το τηρώ απαρέγκλιτα έκτοτε, σωτήριο... :)

Εν τω μεταξύ, άσχετο αλλά τι σου είναι οι γυναίκες. Οταν ήμουν με τον Παρασκευά ήμουν παντρεμένος και η γυναίκα μου τον γούσταρε πολύ (κι εκείνος τη γούσταρε, είχαν την ίδια τρέλα με τους Ασσύριους και τη 2η σελίδα και τα βρίσκανε). Οταν λοιπόν γίνεται η φάση και εξαφανίζεται, αμέσως, αμέσως όμως, μου το λέει: Ξέχνα τον, δεν ξανάρχεται, την έκανε. Και κάτσε και πάρε από το betonet και κράτα copy paste όλα τα κείμενά του να τα έχεις, θα γίνει χαμός στο σάιτ και θα χαθούνε. Ναι, ναι, οκ, θα το κάνω. Παπαριές έκανα.... Εκείνη όμως, καπάκι, κάθεται δυο τρεις νύχτες και κράτησε ΟΛΑ τα κείμενα της 2ης σελίδας, πήγε και τα έδεσε κιόλας και ίσως να είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει το απόλυτο αρχείο του. Αλλά μόνο τη 2η σελίδα....

(Μάλλον πρέπει να τα μεταφέρουμε αυτά τα μηνύματα στο τόπικ του Παρασκευά, ε; )

φανατικος της 2ης σελιδας!Βεβαια , εμοιαζε σαν ενα τρομερο παραμυθι ,αλλα μου ειχε κανει εντυπωση ποσο πολυ το ειχε ψαξει.Βεβαια ,εχει δικιο ο Επιορκος.Οσο περνα ο καιρος ,τοσο λιγοτερο παραμυθι μοιαζει...


(Μάλλον πρέπει να τα μεταφέρουμε αυτά τα μηνύματα στο τόπικ του Παρασκευά, ε; )...ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!!!

ATLETICO
10/09/2011, 01:04
ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΨΙΛΟΜΠΑΧΑΛΟ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΙΚΑ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ


Της πουτάνας γίνεται με τα Σκόπια, ε; Εξαιρετικότατα! Οι Εγγλέζοι έχουν ένα απόφθεγμα: Shutting the stable door, after the horse had bolted, δηλαδή κλείσιμο της πόρτας του σταύλου, όταν το άλογο έχει σαλτάρει...

Δε μου λέτε, ρε, γιατί τους αφήνετε να σας κοροϊδεύουν; Μα, τόσο αφελής είναι ο κόσμος; Τόσο αποχαυνωμένος πια; Διότι περί αποχαύνωσης πρόκειται. Και δώστου σόου τα κανάλια, και δώστου ο κάθε αρχιδάμπουρας και η κάθε καριόλα σε παράθυρα, για να πουν το μακρύ και το κοντό τους σε κομματικές αντιπαραθέσεις. Διότι περί μικροκομματικών αντιπαραθέσεων πρόκειται, ποτέ περί ουσίας...

Εγώ είμαι απλός άνθρωπος. Όχι απλοϊκός, αλλά απλός. Κύριε, το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ ή FYROM), περιέχει, ή δεν περιέχει το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; Δεν μιλάει, ρε, για ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ;;; Δηλαδή, το «Πρώην Γιουγκοσλαβική» κάνει τη διαφορά; Μα, είμαστε σοβαροί; Είναι σα να λες «η τέως παρθένα τώρα τον παίρνει αβέρτα». Ποιο έχει σημασία; Ότι το κορίτσι διετέλεσε παρθένα, ή ότι τώρα τον παίρνει αβέρτα και πιθανότατα κάνει και θεϊκή πίπα;

Και... δε μου λέτε, ρε σύντεκνοι, ποιος είχε πει «έλα, μωρέ, ένα όνομα είναι, θα ξεχαστεί σε δέκα χρόνια;». Ο Μπους, ή ο Πάουελ; Ουδείς εξ αυτών! Ξέρετε πολύ καλά ποιος το είπε. Και ξέρετε πολύ καλά ποια ήταν η θέση του, ποια είναι η επιρροή του και ποια η θέση και οι δυνατότητες της κόρης του... Και ξέρετε ποια ήταν η θέση όλων στο θέμα του σχεδίου Ανάν... Ρε, ασιχτίρ από 'δώ!

Ο ένας υποστέλλει την ελληνική σημαία επί ελληνικού εδάφους, μικρολεπτομέρειες, πάμε γι άλλα. Ανοίγει τα σύνορα και γίνεται της πουτάνας, ε, τι να κάνουμε, να ζήσουν κι άλλοι, είμαστε Ευρωπαίοι κι ανθρωπιστές. Ο άλλος, όντας υπουργός Αθλητισμού της Ελλάδος, χορεύει σαν μαλάκας σε διαδρόμους και μετά ξυρίζει το μουστάκι του, διότι... το είχε τάμα να πει ένας Σπανιόλος αθάνατος σκατάς «Greece» (λες και ο μουστάκιας δεν ήξερε τι θα έλεγε το ραμόλι!) και κατεβάζει κοτζάμ Ολυμπιάδα στο επίπεδο του μουστακιού του. Και δεν βρίσκεται ΕΝΑΣ εκδότης ή δημοσιογράφος να θίξει το θέμα. Διότι τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το ποιο επιχειρηματικό συγκρότημα θα έπαιρνε τι πακέτο και ποια η επίπτωση στη μετοχή του. Ο άλλος χορεύει ζεϊμπεκιές για τον Τούρκο...

Ο άλλος πουλάει την Κύπρο με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και μετά, πάλι επί των ημερών του (ΟΧΙ επί της χούντας), γίνεται ο Αττίλας ΙΙ και χάνεται η μισή Κύπρος. Και τον λένε Εθνάρχη! Ο άλλος ε-ε-έρχεται ως σοσιαλιστής σωτήρας και καταλήγει σε δικαστήρια για οικονομικές ατασθαλίες, τη γλυτώνει στο τσακ για ν' απολαύσει αργότερα τη ροζ βίλλα του και ο προηγούμενος λέει ότι τον πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις φυλακή, τον στέλνεις σπίτι του! Ρε, δε γαμιόμαστε, λέω 'γώ...

ΕΝΑ είναι το παράπονό μου, μόνο ένα. Εγώ δεν είμαι μαλάκας, γνωρίζω ότι δεν μπορείς ν' αντισταθείς στη Φάρα, εκτός αν είσαι διατεθειμένος να τα τινάξεις όλα στον αέρα και να χάσεις με δόξα και τιμή. Δεν είναι εύκολη επιλογή. Το παράπονό μου είναι ότι, από τον καιρό που γεννοπλάστηκα, δεν είδα έναν πρωθυπουργό να πει σε διάγγελμα: «Μας ζητάνε να κάνουμε, να υποστούμε το και το. Η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές μας δεν είναι πολλές. Από την άλλη, όμως, είμαι Έλλην και αρνούμαι να βάλω την υπογραφή μου σε τέτοιο έγγραφο, να συμφωνήσω σε τέτοιο εθνικό ξεπούλημα. Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε με την ψήφο σας, αλλά με είχατε ψηφίσει ως πρωθυπουργό της Ελλάδος και όχι ως εντολοδόχο οποιονδήποτε ξένων δυνάμεων». ΕΝΑΣ, ρε γαμώτο, να κάνει το Γένος να αισθανθεί περήφανο!

Γι αυτό λέω ότι ο πλέον αξιόλογος Έλλην του 20ού αιώνα, ήταν ο ?ρης Βελουχιώτης. Και κομμουνιστής δεν είμαι. Γι αυτό και όσο αυτοί οι παλιομαλάκες έχουν τρύπες στους κώλους τους, δεν θα είναι ικανοί ή άξιοι να φιλήσουν τα μπαλωμένα παπούτσια του Γεωργίου Παπαδοπούλου, που προτίμησε να πεθάνει στη φυλακή, παρά ν' αρνηθεί τα πιστεύω του, όποια και να ήταν. Και δεξιός δεν είμαι!

Κρυπτόρχεις, μιζαδόροι, απάτριδες, πουλημένοι ΟΛΟΙ! Και ο λαός βολεμένος! Ελλάδα μου, τα πάθη σου...

ATLETICO
10/09/2011, 01:32
ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ
10 ΜΑΙΟΥ 2005


Εκείνο που θέλω να πω, όμως, με τον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο, είναι πως, ό,τι έχει κάνει η Φάρα σε Παναμά και Εκουαδόρ και σε κάθε υποανάπτυκτη χώρα, και σε μια-δυο... ανεπτυγμένες, στον μακρόκοσμο δηλαδή, ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ Σ' ΕΣΕΝΑ, ΒΡΕ, στον μικρόκοσμο, πιθανότατα κατ' εντολήν της Φάρας την οποία προσκυνά και στην οποία υπάγεται. Και θα το εξηγήσω λιγάκι:

Διαβάζουμε, ακούμε, βλέπουμε, ότι το ελληνικό νοικοκυριό είναι βουτηγμένο στα χρέη. Σωστά; Πώς και γιατί; Διότι το κατεστημένο εισήγαγε την πλαστή καλοπέραση, τον τζόγο, την απληστία, ή απλά την ανάγκη, αν προτιμάτε. Καλλιέργησε την αστυφιλία για να τραβήξει τον κόσμο μακριά από τη γη, για να μην είναι αυτάρκης πλέον. Ανέβασε κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο, αλλά αυτό ήταν ένα δίκοπο μαχαίρι. Διότι είναι στη φύση του ανθρώπου να τα θέλει όλα, χρήσιμα και άχρηστα. Οπότε έριξε στο κόλπο το βερεσέ. Σωστά; Στεγαστικά για διαμερίσματα και εξοχικά που δεν αξίζουν ούτε το εν δέκατον του όσο πουλιούνται, προσωπικά δάνεια, κάρτες, διακοποδάνεια, δάνεια Πάσχα, δάνεια Χριστουγέννων, δάνεια γέννας, δάνεια κηδείας. Όλος ο κόσμος είναι χρεωμένος, άλλος λίγο, άλλος πολύ. Όπως ο Παναμάς και το Εκουαδόρ, αλλά σε μικρότερη, σε ατομική κλίμακα. Τηρουμένων των αναλογιών, όμως, ίσως πολύ χειρότερα...

Ξαφνικά μια μέρα, μετά από ένα τεχνητό «κραχ», διότι όλα τα κραχ είναι τεχνητά, πάρτε τα επιτόκια στο 18, στο 20, στο 25 τοις εκατό. Το είχα ζήσει αυτό, στην Αγγλία. Οπότε τι γίνεται, δικοί μου; Αφενός τα χρέη δεν μπορούν να αποπληρωθούν και αφετέρου πατιέται το φρένο της οικονομίας και κλείνουν εργοστάσια, εταιρίες, πάσης φύσεως εργοδότες. Ακόμα και το Δημόσιο κάνει περικοπές, διότι χρωστάει κι αυτό! Έγινε και παλιά, βρεεε... αλλά δεν σας το λένε στα σχολεία της Φάρας. Από τη μια απίστευτα αυξημένες δόσεις, από την άλλη μείωση στο εισόδημα, ή ακόμα και εξαφάνισή του. Τότε τι γίνεται; Να σας πω εγώ τι γίνεται: το κατεστημένο ζητάει ανταλλάγματα για να σε αφήσει να ζήσεις στη γαϊδουροκυλίστρα που έχεις για διαμέρισμα, για να ταίσεις τα παιδιά σου: Ψήφισε αυτό στο δημοψήφισμα, βγάλε αυτούς κυβέρνηση, μην αντισταθείς στην αφαίρεση των ατομικών ελευθεριών σου (σ.σ.: αέρα κοπανιστό έχεις, παρά ατομικές ελευθερίες, αλλά κουβέντα να γίνεται!). ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΟΥΑΔΟΡ (μακρόκοσμος) ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΣΕΝΑ, ΜΕΓΑΛΕ (μικρόκοσμος). Τύπωσέ το και κάδρωσέ το...

Οπότε τώρα θα μου πει ο φίλος: Και τι κάνουμε; Παίρνουμε τα καριοφίλια στα χέρια και κάνουμε επανάσταση; Όχι, αγόρι μου, μην είσαι αστείος. Πρώτα απ' όλα δεν έχεις κάποιον για να σε οδηγήσει, διότι όλοι εξαγοράστηκαν. Δεύτερον, δεν έχεις τα κότσια, τα έχεις χάσει στα μπαράκια, στις καφετέριες, στα μπουκάδικα, στα σκυλάδικα, τρώγοντας πίτσα κολλημένος στο γυαλί, στις ατέλειωτες ουρές στις οποίες στέκεσαι χωρίς παράπονο. Και σε κάθε σταυροδρόμι θα υπάρχουν χαφιέδες και εκτελεστές, μη ξεχνάς το πρόσφατο παρελθόν διότι θα το πληρώσεις πα-νά-κρι-βα. Νόμος! Ούτε Βελουχιώτες υπάρχουν πια, ούτε Αυξεντίου, ούτε Μάτσηδες. Και ούτε θα υπάρξουν νέοι. Το κατεστημένο το φρόντισε αυτό, αντικαθιστώντας τις παραδοσιακές αρχές και ιδανικά της οικογένειας και της νεολαίας του πάλαι ποτέ με Nike και Adidas, με Fame Story και με Big Brother, με το να επιτρέπει, αν όχι να προτρέπει, ανήλικα να εθίζονται στο τζόγο. Αυτό έκαναν οι εθνικοί μειοδότες, οι μισθοφόροι της Φάρας. Αυτοί οι δωσίλογοι που ψήφισαν την ουσιαστική κατάργηση της ιερής γλώσσας σου, που τιμούν ακόμα και οι Φράγκοι, οι δωσίλογοι που είπαν «ε, είπαμε ένα δωράκι αλλά όχι και μισό δις (μίζα)» για πρόεδρο ΔΕΚΟ, οι δωσίλογοι που είπαν για δωσίλογο πρωθυπουργό «ο πρωθυπουργός πάει σπίτι του, δεν πάει φυλακή», ενώ οι τουρκαλάδες απαγχόνισαν τον Αντνάν Μεντερές στο πι και φι, χωρίς χότζα. Οι ίδιοι δωσίλογοι που υπέστειλαν ελληνική σημαία επί ελληνικού εδάφους, οι ίδιοι δωσίλογοι που κατάκλεψαν τον ελληνικό λαό, οι ίδιοι δωσίλογοι που δεν έκαναν μια έρευνα στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και στο ξεπούλημα της Κύπρου. Αυτοί οι δωσίλογοι, είτε ΠΑΣΟΚ λέγονται, είτε Νέα Δημοκρατία. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα. ΔΩ-ΣΙ-ΛΟ-ΓΟΙ! (Ήθελες ν' ακούσεις κι άκουσες, φίλε μου!).

Α, να, ξέχασα! Τι μπορεί να κάνει κάποιος; Να σου πω τι μπορεί να κάνει, όχι όλος ο πληθυσμός, αλλά το εν τρίτον, αυτοί που πιθανόν δεν μασάνε με την πλαστή ευμάρεια, ή που βλέπουν τ' αχνάρια του φιδιού. Πρώτα, ας πάνε στις τράπεζες και ας ζητήσουν τα λεφτά τους, τις καταθέσεις τους. Σε μετρητά. Σε χαρτοσακούλα. Βρε, σε οποιαδήποτε τράπεζα. Θα τα πάρουν; Ρεπάνια θα πάρουν. Θα κατέβουν τα ρολά πριν πεις «Εθνική», ή «Πίστεως». Μα, νομίζετε ότι τα λεφτά που δανείζουν οι τράπεζες τα έχουν σε αποθεματικό, ή στην κάσα; Μπα! Νούμερα σε κομπιούτερ δανείζουν, ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ λεφτά, κι εσείς πληρώνετε το αίμα σας σε τόκους για υπαρκτά, πραγματικά λεφτά. Ας πάει το εν τρίτον των καταθετών να σηκώσει τα λεφτά του! Κρρρραααχχχχχ...

Είναι και το άλλο: θέλεις να ρίξεις μια κυβέρνηση, ας πούμε τη νυν, ή οποιαδήποτε; Να διαλύσεις ένα κατεστημένο; Ποια καριοφίλια και πράσινα άλογα; Παθητική αντίσταση: Είμαι αντιφρονών, δεν μου αρέσει το πώς ξοδεύονται τα λεφτά που πληρώνω σε φόρους, δεν μου αρέσουν οι πανάκριβες και ανεπαρκείς υπηρεσίες, δεν μου αρέσει να με πλακώνουν δέκα λαθρομετανάστες πλανόδιοι σε κάθε φως της τροχαίας και ο μπάτσος να μην εμφανίζεται, δεν μου αρέσει το αίσχος που είδα στο νοσοκομείο, με ανθρώπους να βογγούν σαν κτήνη στους διαδρόμους, δεν μου αρέσει να πηγαίνουν τα παιδιά μου στο σχολείο και μετά να πηγαίνουν σε φροντιστήριο διότι δεν μαθαίνουν εκεί που πρέπει να μάθουν και το πληρώνω με το αίμα μου, έχω απογοητευτεί αφάνταστα για την έστω μερική διάβρωση της Δικαιοσύνης που είναι το έσχατο αποκούμπι μου, διαφωνώ με το ότι δεν φορολογείται ο μεγαλύτερος οικονομικός κολοσσός της χώρας, η Εκκλησία, δεν μου αρέσει η γραφειοκρατία και οι ουρές, δεν μου αρέσει να μου συμπεριφέρονται στη Γη των ενδόξων προγόνων και δική μου λες και είμαι κάφρος ή υπάνθρωπος, δεν μου αρέσει αυτό, δεν μου αρέσει εκείνο. Δεν πληρώνω, κερατόπλουμα! Και το εν τρίτον του πληθυσμού, όχι οι βολεμένοι και οι κρυπτόρχεις βέβαια, διότι αυτοί ποτέ δεν θα το κάνουν, σταματάει τις πληρωμές. ΤΕΒΕ, ΙΚΑ, ΦΠΑ, Φόρο Εισοδήματος, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, σταματάει να παίζει Στοίχημα, κάνει τεράστια οικονομία στη βενζίνη του, δεν πληρώνει στεγαστικά, δεν πληρώνει άλλα δάνεια, δεν αγοράζει με 60 άτοκες (άτοκος ο ποπός μου) δόσεις, δεν πληρώνει κάρτες και αγοράζει μόνο τα απολύτως, μα απολύτως αναγκαία. Τίποτε άλλο! Μηδέν! Πόσο λέτε ν' αντέξει το σύστημα, το κατεστημένο, το κράτος, εάν μόνο το εν τρίτον του πληθυσμού το κάνει αυτό; Να σας πω εγώ: ΟΥΤΕ ΜΗΝΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΟΥΤΕ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ!

Αλλά, και τι έγινε τότε; Βγαίνει ο Κωστάκης και μπαίνει ο Γιωργάκης, ή η Ντόρα, ή ακόμα και η Παπαρρήγα. Σωθήκαμε, ζήτω το Έθνος, ζήτω το Γένος! Σκέτη απόγνωση, φίλοι και φίλες και, αν διαφωνείτε ριζικά, τότε πείτε με κι εμένα φαιδρό. Δεν θα είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά. Αλλά μια μέρα θα με θυμηθείτε και ίσως ανάψετε ένα κεράκι για τη δόλια τη ψυχή μου, διότι όντως είναι δόλια. Και να σας πω το λόγο: διότι, ενώ πιστεύω ότι καταλαβαίνω κάποια πράγματα, δεν έχει σχέση αν εσφαλμένα, διότι η αντίληψη είναι πραγματικότητα, δεν παίρνω την απόφαση να κάνω κάτι εποικοδομητικό, αλλά ασχολούμαι με το στοίχημα. Και με το να ασχολούμαι με τον τρόπο που ασχολούμαι, ουσιαστικά υποθάλπω εκείνους που σε πέντε και βάλε χρόνια δεν πήραν την απόφαση τουλάχιστο να προστατέψουν τη νεολαία από τον εθισμό του τζόγου, απεναντίας τη σπρώχνουν στο τζόγο! Και παίζουν με τρόπο που ουσιαστικά βάζουν ασύστολα το χέρι στην τσέπη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων μωρών που παίζουν με στερημένες τυρόπιττες και καραμέλες. Και δεν ηγέρθη το θέμα από ένα σύνδεσμο γονέων, ή διδασκάλων, διότι αυτός ο σκληρός, άκρως εθιστικός τζόγος, καμουφλαρίστηκε ως μια μορφή ανώδυνης ψυχαγωγίας! Κάνανε τον τζόγο αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής κουλτούρας, με μπροστάρηδες τα ΜΜΕ, τα μισθοφορικά φερέφωνα του ανίερου κατεστημένου, τους βιαστές και εκβιαστές του Έθνους! Μια φορά αχρείοι εκείνοι, ΕΚΑΤΟ φορές εγώ. Με χέζω πατόκορφα και αστροπελέκι να με κάψει, αν δεν το εννοώ!

ggeorge1
19/09/2011, 20:22
Αυτή είναι η άψογη ατάκα :)

Σε κάποια φάση, επί προσωπικού, μου την είχε συμπληρώσει: Οταν κερδίζεις πάντα να της κάνεις ένα δώρο, πάντα, μικρό ή μεγάλο, οτιδήποτε, αλλά πάντα να της κάνεις ένα δώρο. Το τηρώ απαρέγκλιτα έκτοτε, σωτήριο... :)

Εν τω μεταξύ, άσχετο αλλά τι σου είναι οι γυναίκες. Οταν ήμουν με τον Παρασκευά ήμουν παντρεμένος και η γυναίκα μου τον γούσταρε πολύ (κι εκείνος τη γούσταρε, είχαν την ίδια τρέλα με τους Ασσύριους και τη 2η σελίδα και τα βρίσκανε). Οταν λοιπόν γίνεται η φάση και εξαφανίζεται, αμέσως, αμέσως όμως, μου το λέει: Ξέχνα τον, δεν ξανάρχεται, την έκανε. Και κάτσε και πάρε από το betonet και κράτα copy paste όλα τα κείμενά του να τα έχεις, θα γίνει χαμός στο σάιτ και θα χαθούνε. Ναι, ναι, οκ, θα το κάνω. Παπαριές έκανα.... Εκείνη όμως, καπάκι, κάθεται δυο τρεις νύχτες και κράτησε ΟΛΑ τα κείμενα της 2ης σελίδας, πήγε και τα έδεσε κιόλας και ίσως να είναι ο μόνος άνθρωπος που έχει το απόλυτο αρχείο του. Αλλά μόνο τη 2η σελίδα....

(Μάλλον πρέπει να τα μεταφέρουμε αυτά τα μηνύματα στο τόπικ του Παρασκευά, ε; )

κι εγω την ιδια δοyλεια εκανα!
τα εχω μαλιστα με τη σειρα...
μπορω να επισυναψω αρχειο του Word ; ή πρεπει να κανω copy-paste??

ggeorge1
20/09/2011, 03:09
κανω copy-paste το πρωτο...
*************************************


Η σοβαρότητα είναι υποκειμενική...

************************************************** **********

Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/5/1999

Αυτή η κουβέντα με τους Σουμέριους είναι πολύ πιο σοβαρή απ΄ ότι δείχνει. Θα γράψουμε αρκετά, ίσως το τραβήξουμε κορδόνι για δυο-τρεις εβδομάδες (πεντέξι χρόνια αν υπολογίσουμε και τις παρενθέσεις!).

Τώρα, μπορείτε να μου πείτε: «Δεν μας ενδιαφέρει το θέμα»! Εν τοιαύτη περιπτώσει, έχουμε πρόβλημα. Ή μάλλον ΕΧΕΤΕ πρόβλημα, διότι εγώ θα γράψω ό,τι γουστάρω έτσι κι αλλιώς.

Κοιτάξτε να δείτε, δεν ζήτησα να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ. Η ιστορία, ή μάλλον ο εφιάλτης, είχε αρχίσει όταν, μια αποφράδα μέρα, είχαμε συναντηθεί τυχαία με τον Νίκο τον Καραγιαννίδη στη Λευκωσία. Η μέρα ήταν αποφράδα, διότι ένα γκολ που δεν είχε βάλει η Ληντς, στην τελευταία αγωνιστική του αγγλικού πρωταθλήματος πριν 3-4 χρόνια, μου στοίχισε πάρα πολλά. Θα έσπαζα κοντέρ, σας λέω. Όχι με έναν μπουκ, αλλά με δύο!

Τι να κάνουμε, η Ληντς έχανε 0-3 στο ημίχρονο, το σκορ έγινε 3-3 και στα τελευταία στάδια του αγώνα ο τερματοφύλακας της Κόβεντρυ έπιασε τα κέρατά του κι εγώ έπιασα μόνο κάτι ψιλά, από τα τρία το μεγαλύτερο δηλαδή. Δόξα τω Θεώ, όμως, τα δέχομαι όλα στη ζωή μου, ΟΛΑ εκτός από φόνο, ηρωίνη και πουστηλίκι. Όχι πως δεν τα πάω καλά με τους γκέι, απεναντίας. Απλά δεν γουστάρω σεξ με αρσενικό.

Τώρα, κάποιος γκέι θα μου πει: «Μην το κατακρίνεις, αν δεν το δοκιμάσεις». Τι να σου πω, κούκλο, ένα από τα πιο σπάνια και σπέσιαλ φαγιά στον κόσμο είναι η κινέζικη σούπα από βρασμένη χελιδονοφωλιά. Δεν χρειάζεται να πιω ζουμί από κλαδιά, σάπια φύλλα, πούπουλα, ψείρες, τσόφλια, κλούβια αυγά και χελιδονόσκατα για να πω πως δεν γουστάρω το συγκεκριμένο πιάτο!

Ρε, στ΄ αρχίδια μου αν αυτό είναι αυτοκρατορικό φαί. Να πα να γαμηθούν οι κιτρινιάρηδες αυτοκράτορες. Εγώ προτιμώ το μπριάμ και μπριάμ θέλω να τρώω. Δεν γουστάρω βρασμένη φωλιά, όπως δεν γουστάρω σεξ με αρσενικό. Τελεία και παύλα! (Όχι, ρε μαλάκα, τι γράφεις πάλι; Μαστούρης δεν είσαι - γιά να σκεφτώ… ΟΧΙ! - μεθυσμένος δεν είσαι, ΤΙ γράφεις πάλι;).

Τι λέγαμε; Α, ναι. Ο Καραγιαννίδης. Βρεθήκαμε, λοιπόν, κι αρχίσαμε να μιλάμε. Μέσα σε λίγα λεπτά άρχισε να με κοιτάζει περίεργα και απομάκρυνε λίγο την καρέκλα του από τη δικιά μου. Με ρώτησε: «Έχεις γράψει ποτέ σου;». Του απάντησα: «Ναι, γράφω από πολύ μικρός για να εκτονώνομαι».

«Θέλεις να γράψεις για τον ΦΙΛΑΘΛΟ;» με ρώτησε. Ήταν η σειρά μου να τον κοιτάξω περίεργα και ν΄ απομακρύνω λίγο την καρέκλα μου από την δικιά του. Μέχρι να τελειώσουμε την κουβέντα, η δικιά του καρέκλα ήταν μέσα στην κουζίνα της καφετέριας και η δικιά μου στο απέναντι πεζοδρόμιο!

«Κοίταξε να δεις», ούρλιαξα από το απέναντι πεζοδρόμιο, «εγώ γράφω άγρια και περίεργα πράγματα, όπως η σχεδόν ανύπαρκτη πιθανότητα να είχε κάνει η προγιαγιά μου τσιμπούκι στον προπάππο μου. Επίσης, ότι από μωρό ήθελα να πλακώσω τις δυο πρώτες ξαδέλφες μου μαζί, κι ακόμα γουστάρω»!

Εν τω μεταξύ, ο μάγειρας απείλησε να δείρει τον Καραγιαννίδη, που αναγκάστηκε να βγει στο πεζοδρόμιο της καφετέριας! Έκανε χωνί με τα χέρια του και μου φώναξε, ενώ είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος: «Έχεις σταθεί καμιά φορά δίπλα σε περίπτερο για να δεις ποιοι αγοράζουν ΦΙΛΑΘΛΟ, ρε; Όταν κάποιος ζητήσει ΦΙΛΑΘΛΟ, ο περιπτεριούχος κάνει βουτιά, καλεί το 100 και καπάκι το 166»!

Επειδή ο Καραγιαννίδης είχε πλησιάσει απειλητικά, μόνο ένας πλατύς δρόμος γεμάτος αμάξια και παπάκια μας χώριζε, μπήκα σ΄ ένα κτίριο, ανέβηκα με το ασανσέρ στην ταράτσα, αγκάλιασα σφικτά το περβάζι μπας κι έπεφτα και γινόμουνα χαλκομανία στο καλντερίμι και φώναξα: «Μα, στον ΦΙΛΑΘΛΟ γράφουν σοβαροί άνθρωποι. Ο Ηλίας ο Μπαζίνας, ο Μανουσέλης, ο Μαζαράκης, εσύ, μιλάμε για πολύ σοβαρή σοβαρότητα». (Τότε δεν είχε αρχίσει το «Καφενείο» ο Γεωργίου!).

Ο Καραγιαννίδης ανέβηκε στην ταράτσα της καφετέριας, κι επειδή ο θόρυβος από τη τροχαία κάλυπτε τα ουρλιαχτά του, άρχισε να βαράει το ντεπόζιτο του νερού με το κεφάλι του. «Τρελός είναι ο άνθρωπος» σκέφτηκα, «τελικά ίσως θα έπρεπε να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ»! Πρόσεξα, όμως, ότι βάραγε το ντεπόζιτο ρυθμικά. Κοίταξα καλά, ακροάστηκα, και κατάλαβα πως χρησιμοποιούσε κώδικα μορς. «Τακ-τακ, τααακ, τακ, τακ-τακ-τακ…».

Ήταν η πρώτη φορά που είχα δικαιολογήσει τα τόσα Σαββατιάτικα απογεύματα που είχα χαραμίσει στο προσκοπείο σαν λυκόπουλο. Όταν πολλοί φίλοι μου βαράγανε μαλακία μέχρι εξάντλησης, εγώ λόγω επιμονής της μάνας μου ήμουνα ντυμένος σαν οικολογική καταστροφή, έβαζα δυο δάκτυλα στον κρόταφο και ούρλιαζα «έσο έτοιμος», χωρίς να ξέρω τη διαφορά μεταξύ του «έσο» και του «έσω». Και όλα αυτά γιατί κάποιος ασπρουλιάρης ονόματι Μπάντεν Πάουελ είχε κέφια, γαμώ την ηθική διαπαιδαγώγησή μου, γαμώ!

Εν πάση περιπτώσει, Το μήνυμα του Καραγιαννίδη έλεγε: «Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ»! Έτσι, συμφωνήσαμε να γράψω για τον ΦΙΛΑΘΛΟ.

Τώρα δικαιούστε να μου πείτε: «Μαλάκα, αυτή η στήλη είναι γύρω στις 800 λέξεις. Μέχρι την επόμενη τελεία θα έχεις απαταλήσει 770. (Μετρήστε τις, χωρίς τον τίτλο!). Τι θα μπορέσεις να γράψεις για Σουμέριους με 30 λέξεις;

Η αλήθεια είναι ότι η σημερινή στήλη ήταν ένα τρικ! Αύριο Σάββατο γράφω για τους αλογομούρηδες, Κυριακή και Δευτέρα είναι ημέρες λούφας, δεν γουστάρω μια τόσο μεγάλη διακοπή σε τέτοιο θέμα. Θα τα πούμε ΟΛΑ, λοιπόν, την ερχόμενη εβδομάδα.

Είναι και το άλλο: Αυτό το γράφω στην Αθήνα, όπου δεν έχω τα σχετικά βιβλία μου, κυρίως την Εγκυκλοπαίδεια «Britannica» που μου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας ότι δεν θα τα κάνω θάλασσα!. Μέχρι την Τρίτη θα είμαι στη Κύπρο και τότε έχει ο Θεός! (Ουφφφ… Πάει κι αυτό!).
************************************************** **********

Απίστευτα πράγματα είχαν γραφτεί σε καθημερινή αθλητική εφημερίδα...

Angelis
20/09/2011, 08:07
κι εγω την ιδια δοyλεια εκανα!
τα εχω μαλιστα με τη σειρα...
μπορω να επισυναψω αρχειο του Word ; ή πρεπει να κανω copy-paste??

Μπράβο ρε θηρίο....

Καλημέρες!

ggeorge1
20/09/2011, 12:23
καλημερα σε ολους, ενταξει, μη βαρατε, ξυπναω αργουτσικα...
τι να κανω τωρα με τα κειμενα?? να βαλω Νουμπιρου και Σουμεριους, Φαρα ή μονο αυτα που εχουν σχεση με κουμαρι??

Angelis
20/09/2011, 12:41
καλημερα σε ολους, ενταξει, μη βαρατε, ξυπναω αργουτσικα...
τι να κανω τωρα με τα κειμενα?? να βαλω Νουμπιρου και Σουμεριους, Φαρα ή μονο αυτα που εχουν σχεση με κουμαρι??

Ο,τι γουστάρεις καταρχήν εσύ και κατά δεύτερον ο λαός του φόρουμ :)

Εγώ ψηφίζω κουμάρι πάντως, αυτά με τους Σουμέριους δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.

ggeorge1
20/09/2011, 12:44
ok, θα κανω επιλογη...
ετσι κι αλλιως θελω να τα ξαναδιαβασω ολα και λογω επικαιροτητας...
να θυμησω οτι ο Μαστορας ηταν απο τους πρωτους που υποστηριζε οτι η Νομισματικη Ενοποιηση εχει κοντινη ημερομηνια ληξης!

ALL YOU NEED IS AZ
20/09/2011, 13:13
Ο λαός απαιτεί να τα διαβάσει όλα :p

Πέρα από την πλάκα, όσα περισσότερα, τόσο το καλύτερο :)

Angelis
20/09/2011, 15:15
Μπήκα κι εγώ στην πρίζα... Από τη 2η σελίδα εγώ έχω κρατήσει αποσπασματικά κάποια κείμενα που μιλάνε γενικά για μπουκ και κουμάρι. Είναι τέσσερα πέντε συνολικά, θα τα βάλω όλα.

Μια κυβέρνηση, ένας στρατός, ένας... μπουκ!

Πριν συνεχίσουμε με τον Ντέιβιντ Άικ αύριο, να σας δώσω ένα παράδειγμα μιας πυραμίδας. Θα πάρω την εταιρία Λάντμπροουκς.

Ιδρυτής της ήταν ο μπουκ του ιπποδρόμου Μαξ Πάρκερ, του οποίου ο Σίριλ Στάιν, η μελλοντική δύναμη πίσω από την εταιρία, ήταν ανεψιός. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήξεραν τον Σίριλ Στάιν όταν ήταν ένας «τίποτας» και κλαιγόταν όταν τα έχανε σε μικρή πόκα!

Τέλος πάντων, ο Μαξ Πάρκερ αγόρασε ένα πολύ παραδοσιακό, μικρό γραφείο στοιχημάτων που ονομαζόταν Λάντμπροουκς. Τόσο παραδοσιακό, που είχε καλλιγράφο για να γράφει τους λογαριασμούς των πελατών με το χέρι. Δεν μιλάμε για στοίχημα τοις μετρητοίς στον ιππόδρομο, αλλά για γραφείο όπου το ιπποδρομιακό στοίχημα παιζόταν με τηλέφωνο κ.τ.λ. και όπου η προσωπική παρουσία του παίχτη απαγορευόταν. Ακόμα δεν επιτρεπόταν το προσωπικό στοίχημα σε μπουκάδικα, με μετρητά.

Όταν άλλαξε ο νόμος και επιτράπηκαν τα πρακτορεία στοιχημάτων, όπου ο καθένας μπορούσε να μπει και να παίξει τοις μετρητοίς, η Λάντμπροουκς άρχισε να στήνει μαγαζιά και λίγο αργότερα ν’ αγοράζει μεμονωμένα πρακτορεία, όπως και μικρομεσαίες αλυσίδες. Ταυτόχρονα άνοιξε και καζίνα, διότι με εκείνο το νόμο, το Gaming Law, επιτράπηκαν κι αυτά. Κάποια μέρα θα πούμε την ιστορία του κλεισίματος των καζίνων της Λάντμπροουκς (αφαίρεση αδείας) μετά από ένα στήσιμο του μεγάλου ανταγωνιστή στο Μέιφεαρ, του Playboy Club, και την εκδίκηση του Σίριλ Στάιν, που με τη σειρά του έστησε το Playboy κι έκλεισε κι αυτό! Ακόμα έχω τα αποκόμματα των εφημερίδων και τα σχετικά τεύχη του σκανδαλοθηρικού περιοδικού Private Eye! Ιστορίες για αγρίους...
Τέλος πάντων η Λάντμπροουκς, κάτω από την ηγεσία του τετραπέρατου Σίριλ Στάιν, διαόλου κάλτσα ο άνθρωπος, δεν υπάρχει αμφιβολία, εκτός αν είχε «βοήθεια», μπήκε και στη ξενοδοχειακή βιομηχανία. Τόσο χοντρά, που πήρε και την αλυσίδα Χίλτον! Και κανένας δεν ξέρει πού αλλού έχει μπει η Λάντμπροουκς, που ήταν και πιστεύω ακόμα είναι μια Financial Times Top 100 εταιρία, δηλαδή μια από τις 100 μεγαλύτερες στο αγγλικό χρηματιστήριο. Ας δούμε τώρα την πυραμίδα, μόνο στις τρεις πτυχές της δραστηριότητάς της:

Betting (Στοίχημα). Υποδιαίρεση σε τρία τμήματα: 1. Cash Betting, δηλαδή τα πρακτορεία στοιχημάτων, 2. Trade & Credit Betting, δηλαδή το στοίχημα των άλλων μπουκ που ήταν πελάτες της Λάντμπροουκς για καλύψεις κ.τ.λ. και των πελατών που έπαιζαν βερεσέ, ή με κατάθεση, με τηλέφωνο και 3. Racecourse Betting, δηλαδή η εκπροσώπηση της εταιρίας στους ιπποδρόμους, όπου δεχόταν στοίχημα και - κυρίως - χειραγωγούσε τις αποδόσεις για προστασία των πρακτορείων. Μάλιστα, η εκπροσώπηση στον ιππόδρομο δεν αναμενόταν να ήταν φοβερά επικερδής, υπήρχε προϋπολογισμός για χασούρα λόγω της ανάγκης χειραγώγησης των αποδόσεων για τα πρακτορεία (θα εξηγήσουμε τη λογική και το μηχανισμό άλλη φορά). Στα πρακτορεία παιζόταν το πολύ χρήμα, η Λάντμπροουκς είχε πάνω από δύο χιλιάδες τέτοια. Παρεμπιπτόντως, τώρα πρέπει να προστεθεί και ένα τέταρτο τμήμα, που είναι το ίντερνετ. Από εκεί και πέρα, βέβαια, υπάρχουν υποκατηγορίες. Για παράδειγμα τα πρακτορεία μοιρασμένα σε περιφέρειες κ.ο.κ. Τώρα, ένας διευθυντής πρακτορείου δεν είχε να κάνει τίποτε με έναν υπάλληλο του Trade & Credit. Διαφορετικά καπέλα. Επίσης, ούτε με έναν εκπρόσωπο στον ιππόδρομο. Το κάθε τμήμα είχε το δικό του προϋπολογισμό, τη δική του κερδοφορία, τη δική του διεύθυνση στα κεντρικά της εταιρίας. Μόνο οι πολύ ψηλά ιστάμενοι, στην κορυφή της πυραμίδας, είχαν να κάνουν με όλα.

Hotels (Ξενοδοχεία): Υποθέτω ότι ο μεγαλύτερος διαχωρισμός είναι στα εντός και εκτός Βρετανίας. Από εκεί και πέρα περιφέρειες κλπ. Επίσης, διαχωρισμός όσον αφορά στη διαμονή και στο φαί. Το κάθε ξενοδοχείο έχει τη γενική διέυθυνση, τη διεύθυνση διαμονής (δωματίων), τη δεύθυνση φαγητού και ποτού και αυτή με τη σειρά της τη διεύθυνση φαγητού, τη διεύθυνση ποτού και από εκεί και πέρα τη διεύθυνση εστιατορίων, διεύθυνση υπηρεσίας δωματίου και διεύθυνση μπαρ. Μια πυραμίδα κι αυτά.

Casinos (καζίνα): Αυτά ήταν σχετικά λίγα, οι υποδιαρέσεις μάλλον μικρές, για παράδειγμα στα εντός και εκτός Αγγλίας και από εκεί και πέρα σε περιφέρειες (Ευρώπη, Αφρική κ.τ.λ.). Και στα καζίνα, όμως υπάρχει η πυραμίδα. Η διεύθυνση ρουλέτας, η διεύθυνση μπλακ-τζακ, η διεύθυνση κουλοχέρηδων κ.τ.λ. Επίσης, στα καζίνα υπάρχουν εστιατόρια και μπαρ.

Έχουμε, λοιπόν, αυτή την τεράστια πυραμίδα που αποτελείται από πολλές αυτοτελείς πυραμίδες. Η κορυφαία διεύθυνση της εταιρίας ασχολείται με όλη την ατζέντα. Ξέρει πού πάει το συγκρότημα και πώς θα φτάσει εκεί. Μια καμαριέρα, όμως, ας πούμε στο Χίλτον του Καίρου, δεν ξέρει τι κάνει ένας υπάλληλος ενός πρακτορείου στοιχημάτων στο Χάκνεϊ του Λονδίνου, ή ένας κρουπιέρης σε ένα καζίνο στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α.. Ο καθένας στο κουτάκι του και, όπως ανεβαίνουμε τα σκαλιά της πυραμίδας, τόσο λιγοστεύουν οι άνθρωποι και τόσο περισσότερα ξέρουν. Καταλάβατε; Στην κορυφή δίνουν εντολές για όλα, τους ενδιαφέρουν όλα, τα ελέγχουν όλα...
Να πάμε, όμως, ένα βήμα παραπέρα! Πυραμίδα είναι και ο Γουίλιαμ Χιλ, που κάποτε ανήκε σε συγκρότημα που ήταν ο μεγαλύτερος υποδηματοποιός της Αγγλίας, αν όχι της Ευρώπης και των Η.Π.Α. (Sears Holdings). Επίσης η Κόραλ (που αγόρασε τη Γιούρομπετ) και άλλες εταιρίες. Τώρα, το ερώτημα είναι αν όλες αυτές οι αυτοτελείς πυραμίδες ανήκουν σε μια άλλη, μεγαλύτερη πυραμίδα, αυτή που ελέγχει το στοίχημα! Αυτό δεν το γνωρίζω, είμαι βέβαιος, όμως, για ένα πράγμα: ότι σύντομα θα έχουμε εξαγορές και συμμαχίες. Όπως είχε γίνει στην Αγγλία τη δεκαετία του ’60 με την εξαγορά πρακτορείων και αλυσίδων, έτσι θα γίνει και τώρα. Και είμαι διατεθειμένος να ποντάρω χοντρά ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε ένωση δύο μεγάλων μπουκ του διαδικτύου (ενός Άγγλου και ενός Ευρωπαίου) με πιθανή ταυτόχρονη εξαγορά ενός-δυο μικρομεσαίων. Ίδωμεν.

Να, όμως, και ένα άλλο πολύ πιο απτό παράδειγμα πυραμίδας. Η Ελλάς! Πόσα βασίλεια και πόλεις υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα; Αρκετά. Αθήνα, Σπάρτη, Θήβα, Μακεδονία κ.ο.κ. Τι συνέβη με την πάροδο των αιώνων και χιλιετιών; Τώρα υπάρχει μια μεγάλη πυραμίδα, με νομούς, οι οποίοι είναι κι αυτοί πυραμίδες, με τον Έλληνα να έχει να διαλέξει μεταξύ Κωστάκη και Γιωργάκη! Αυτό κι αν είναι εξέλιξη και πρόοδος! Η πυραμίδα, όμως, αν και φαινομενικά αυτοτελής, δεν σταματάει εδώ. Η Ελλάς είναι μέρος μιας άλλης, μεγαλύτερης πυραμίδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και επίσης έχουμε την πυραμίδα των Ηνωμένων Εθνών και σιγά τον προκαθήμενο τον Κόφι Ανάν! Καταλάβατε τι έχει γίνει; Τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν αμέτρητα αυτοτελή κρατίδια, φυλές, κ.τ.λ., όπου ο καθένας έκανε του κεφαλιού του. Τώρα τους συγκέντρωσαν όλους σε πεντέξι μεγάλες πυραμίδες, όπως οι Η.Π.Α., η Ε.Ε., ο Αραβικός Σύνδεσμος, οι οποίες σχηματίζουν μια μεγάλη πυραμίδα που θα φανεί σε όλο της το μεγαλείο με την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης. Μια κυβέρνηση, ένας στρατός, μια οικονομία και... ένας μπουκ! Σκεφτείτε με τι γκανιότα θα παίζει το λαμόγιο...
29/5/2005 01:44

Angelis
20/09/2011, 15:19
Του έφυγε ο δίσκος απ' τα χέρια...

Φαγωθήκατε να μάθετε τι είχε γίνει στην Αγγλία με τα βγαλσίματα ματιών στα καζίνα! Εντάξει, να το γράψουμε, αλλά όχι μόνο για να δείτε πώς... κόρακας κοράκου μάτι βγάζει, αλλά και πώς σιγά σιγά δημιουργήθηκαν οι πυραμίδες, αρχικά στον αγγλικό τζόγο και μετά παντού. Είναι δυνατόν να ήταν όλα προσχεδιασμένα; Δεν αποκλείεται. Διότι μόνο με νόμιμη πυραμίδα μπορεί να ελεγθεί και να επεκταθεί ο τζόγος, κανένας δεν μπορεί να ελέγξει ένα συρφετό παράνομων. Και να μη ξεχνάτε το απόφθεγμα «Ο νόμιμος τζόγος είναι η φορολόγηση του φτωχού και του βλάκα»! Να το εξηγήσω λίγο αυτό. Πάρτε την Ελλάδα. Πόσοι άνθρωποι που δεν φορολογούνται άμεσα, παίζουν Στοίχημα, Λόττο, Τζόκερ και Κίνο; Πόσοι ιππόδρομο; Πόσοι αγοράζουν λαχεία; Πόσοι που δεν κερδίζουν αρκετά για να πληρώσουν φόρο εισοδήματος, πόσοι ανάπηροι, πόσοι άνεργοι, πόσοι φοροφυγάδες; Αμέτρητοι! Έχει το κράτος το μερτικό του; Βεβαίως! Να λοιπόν η έμμεση φορολόγηση αυτού που πληρώνει λίγο, ή καθόλου φόρο εισοδήματος! Μα, ο ΦΠΑ τι είναι ακριβώς; Πληρώνει έμμεσους φόρους αυτός που δεν πληρώνει άμεσο φόρο εισοδήματος, απλά πράγματα! Δεν είναι μόνο γι αυτό που εισήχθη ο ΦΠΑ βέβαια, αλλά παίζει πολύ κι αυτό. Καταλάβατε;

Πάμε τώρα στην Αγγλία. Μέχρι το 1963 δεν υπήρχαν πρακτορεία στοιχημάτων. Και μιλάμε για άλογα και σκυλιά, διότι όλα τ’ άλλα ήταν αμελητέα, εκτός από τις γενικές (βουλευτικές) εκλογές κάθε λίγα χρόνια. Ο μόνος τρόπος για να παίξεις με ζεστά λεφτά, ήταν να πας στον ιππόδρομο, ή σκυλόδρομο. Υπήρχαν γραφεία στοιχημάτων, αλλά απαγορευόταν η προσωπική παρουσία του παίκτη. Το παιχνίδι γινόταν μέσω τηλεφώνου, τηλεγραφήματος ή επιστολής, βερεσέ ή με κατάθεση εκ των προτέρων. Αυτό για την προστασία του παίκτη, διότι κατά τον αγγλικό νόμο το χρέος από τζόγο δεν αναγνωριζόταν νομικά, εκτός αν ακολουθούσε επίσημη αποδοχή του χρέους και υπογραφή σχετικού εγγράφου. Όποιος, όμως, χρωστούσε στον μπουκ, μπορούσε να βαρέσει κανόνι χωρίς καμιά νομική επίπτωση. Η μόνη επίπτωση ήταν ότι το όνομά του έμπαινε σε μια μαύρη λίστα του κυκλώματος και δεν ξανάπαιζε βερεσέ πουθενά.

Βέβαια υπήρχε το παράνομο, του οποίου η έκταση ήταν τεράστια. Οι μπουκ είχαν ο καθένας την περιοχή του, την οποία οι άλλοι σεβόντουσαν, και μια συγκεκριμένη ώρα εμφανιζόταν ο runner (βαποράκι) στη γωνία κι έπαιρνε στοιχήματα γραμμένα σε χαρτάκια, μαζί και τα λεφτά. Μάλιστα, όταν οι μπάτσοι θα έκαναν έφοδο, οι μπουκ προειδοποιούνταν έγκαιρα κι έστελναν επ’ αμοιβή κάποιον για να σταθεί και να συλληφθεί, αντί να συλληφθεί ο ίδιος ο μπουκ, ή οι στενοί συνεργάτες του. Κάτι σαν «τσαγκάρη Μπιλ, πάρε πέντε λίρες μεροκάματο και πήγαινε στάσου στη γωνία Βικτορίας και Αλφρέδου στις 13.30’ με αυτά τα χαρτάκια και αυτά τα ψιλά. Θα σε μπουζουριάσουν, αλλά θα πληρώσω εγώ το πρόστιμο». Έτσι ήταν για δεκαετίες και διαφήμιση για το στοίχημα μηδέν! Απαγορευόταν ρητά.

Το 1963 τα πράγματα άλλαξαν. Νομιμοποιήθηκε το στοίχημα τοις μετρητοίς και, όποιος παράνομος μπουκ (ή και οποιοσδήποτε άλλος) ήθελε, μπορούσε να πάρει άδεια, με μόνο όρο να είχε λευκό ποινικό μητρώο. Υπήρχαν, όμως, περιορισμοί. Για παράδειγμα, η κατανάλωση ποτού (είτε αλκοολικού, είτε αναψυκτικού ή ζεστού ροφήματος) απαγορευόταν επί δεκαετίες. Το ίδιο ίσχυε και για φαί, έστω ένα σάντουιτς. Και συνέχισε η απαγόρευση της διαφήμισης. Η ιδέα ήταν τα πρακτορεία να μην είναι άνετα, για να μη κατασταλάζει εκεί ο κόσμος. Νομιμοποιήθηκαν και τα καζίνα. Όποιος είχε παράνομη λέσχη, από τις οποίες ήταν γεμάτος ο τόπος, πρώτοι και καλύτεροι οι «Κοινωνικοί Σύλλογοι» (τα καφενεία) των Κυπρίων στο βόρειο Λονδίνο, μπορούσε να πάρει άδεια καζίνου, με τον όρο να είχε λευκό ποινικό μητρώο και την απαραίτητη κάβα και εγγυήσεις. Κάποτε θα πούμε την ιστορία του Φρίξου Δημητρίου, που από μια παράνομη υπόγα στο Μπέιζγουοτερ κατάληξε να έχει το θρυλικό Ολίμπικ Καζίνο στην ίδια περιοχή και πώς βρήκε το θάνατό του σε αυτοκινητικό «δυστύχημα» επί Χούντας, κατεβαίνοντας από την Πάρνηθα όπου είχε την εκμετάλλευση του ομώνυμου καζίνου. Λένε ότι ξαφνικά βγήκε μπροστά από τη λιμουζίνα του ένα... στρατιωτικό καμιόνι. Και ελέγχονταν αυστηρά οι ξένοι, διότι οι Άγγλοι ήθελαν να κρατήσουν έξω ανεπιθύμητα στοιχεία, δηλαδή τη μαφία. Ένας που του είχε απαγορευτεί η είσοδος ήταν ο ηθοποιός Τζορτζ Ραφτ, που είχε στενές διασυνδέσεις με το αμερικανικό συνδικάτο και το Λας Βέγκας.

Τώρα, πριν προχωρήσουμε στα καζίνα, σκεφτείτε το εξής: Πώς ήταν τα πράγματα πριν το 1963, πώς ήταν για δυο-τρεις δεκαετίες μετά το 1963 και πώς είναι σήμερα, τόσο στην Αγγλία, όσο και παγκοσμίως!!! Τυχαίο ήταν; Μπορεί, αλλά δεν νομίζω... Υπήρξε καιρός που οι Άγγλοι μπουκ παίζανε το δικό τους ποδόσφαιρο μόνο. Ποια Μπούντεσλίγκα και ποιο καμπιονάτο; Εγγλέζικο και σκωτσέζικο μόνο και... λίγα πράγματα. Πεντάδες αν υπήρχε άσος στο παρολί, τριάδες για διπλά και ισοπαλίες. Και αργότερα τα πολύ προχωρημένα στάδια Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων. Μονά αποδεκτά; Βεβαίως! Ο τελικός Κυπέλλου Αγγλίας και αργότερα Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Κυπελλούχων. Αυτό ήταν και πάπαλα! Σιγά να μην έπαιζαν Ελβετία και Αυστρία και, χα-χα-χα να γελάσω, Πολωνία, Τσεχία και Ρωσία. Όσο για σκανδιναβικά, ουουου... αμέσως! Και σιγά μην εμπιστευόταν ο κόσμος, μπουκ που δεν ήταν Εγγλέζος! Σκεφτείτε την κατάσταση που επικρατούσε πριν τέσσερις και τρεις δεκαετίες και την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Τυχαίο, ή βάσει κάποιου μακροχρόνιου σχεδίου; Όπως τα βλέπει τα πράγματα ο καθένας...

Πάμε τώρα στο... κόρακας κοράκου μάτι βγάζει! Με τη νομιμοποίηση των καζίνων στην Αγγλία, έγινε το έλα να δεις. Γεμάτος ο τόπος «καζίνα» της πλάκας, «τρύπες» με ένα τραπέζι ρουλέτας κι ένα μπλακ-τζακ, άντε και μια πόκα. Υπήρχαν, όμως, και τα μεγάλα, τα πολύ κυριλέ. Στο Μέιφεαρ ήταν κυρίως, με αρχηγούς το Playboy Club και το Ladbroke Club. Επίσης το Cockfords, το Aspinall’s, το Clermont, κ.τ.λ. Πολύ κυριλέ ιδρύματα στα οποία άρχισαν να συρρέουν, εκτός των πλούσιων Άγγλων, και ξένοι, κυρίως Άραβες αλλά και Αμερικανοί χοντροπαίκτες. Ναύλωναν αεροπλάνα και πήγαιναν στο Λονδίνο για να παίξουν σε σωστή ατμόσφαιρα, όχι όπως τη ξεφτίλα του Λας Βέγκας και το χασμουρητό του Μόντε Κάρλο. Το τι λεφτά παίζονταν, δεν λέγεται. Και βέβαια υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός, κυρίως μεταξύ Λάντμπροουκς και Playboy.

Angelis
20/09/2011, 15:21
(Ιδιο άρθρο με το προηγούμενο ποστ, απλά είναι μεγάλο και δεν μου το πήρε σε ένα μήνυμα και βάζω τη συνέχεια σε δεύτερο)

Η Λάντμπροουκς, λοιπόν, είχε κατασκόπους μέσα στο Playboy, που παρουσιάζονταν σαν παίχτες. Η δουλειά τους, όμως, ήταν να παρακολουθούν τους άλλους παίχτες, κυρίως τα «φρέσκα φρούτα». Όταν επισήμαιναν κάποιο νεοφερμένο χοντρό τζογαδόρο, τον ακολουθούσαν όταν έφευγε από το καζίνο και έπαιρναν τον αριθμό της λιμουζίνας που τον περίμενε. Οι προϊστάμενοι της ασφάλειας (όλοι πρώην μπάτσοι) έστελναν τον αριθμό της λιμουζίνας στο τμήμα αδειών και τελών κυκλοφορίας στο Σουόνσι της Ουαλίας, όπου κάποιοι υπάλληλοι τους έδιναν τα στοιχεία του ιδιοκτήτη, επί πληρωμή. Μάλιστα πολύ μικρή πληρωμή ανά πινακίδα. Τότε η ασφάλεια της Λάντμπροουκς έψαχνε και εντόπιζε τον επιβάτη, που δεν ήταν πάντα ο ιδιοκτήτης της λιμουζίνας, η οποία συχνά ήταν νοικιασμένη σε ξένο, κομπλέ με σωφέρ. Όταν εντοπιζόταν ο παίχτης, τότε του έστελναν ένα γουστόζικο δώρο, κυρίως αν είχε γυναίκα μαζί του, και μια πρόσκληση για τα καζίνα της Λάντμπροουκς! Η διεύθυνση του Playboy έμαθε τη λαμογιά, κατήγγειλε τον ανταγωνιστή και υπέβαλε ένσταση εναντίον της άδειας παιγνίου της Λάντμπροουκς με δικαιολογία την «εξασφάλιση απορρήτων στοιχείων από όργανα της εκτελεστικής εξουσίας με αθέμιτα μέσα». Μάλιστα η κατηγορία ήταν ότι η Λάντμπροουκς ήταν «unfit and improper persons to hold a gaming licence» (ανάξια και ακατάλληλα άτομα για να κατέχουν άδεια παιγνίου). Και η ένσταση πέτυχε με την ομολογία των υπαλλήλων του τμήματος αδειών στο Σουόνσι, το αρμόδιο σώμα αφαίρεσε την άδεια της Λάντμπροουκς και έβαλε αμέσως λουκέτο σε όλα τα καζίνα της το 1979!!! Μάλιστα, ένας ανώτατος δικαστής αποκάλεσε τη Λάντμπροουκς ως «επαίσχυντη» εταιρία! Το χτύπημα ήταν πολύ βαρύ, διότι τα καζίνα ήταν τα νομισματοκοπεία της εταιρίας, αλλά ο Σίριλ Στάιν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στην έκτακτη συνέλευση των μετόχων. Και η Λάντμπροουκς ξεπέρασε την κρίση...

Ο «Σίριλ» δεν θα καθόταν με χέρια σταυρωμένα, δεν θ’ άφηνε τον μεγάλο εχθρό του, τον Βίκτορ Λάουνς του Playboy (ξακουστό για τα πάρτι στο αρχοντικό του στην εξοχή, όπου η κόκα πήγαινε σύνεφο!) να γελάει στην πλάτη του. Οπότε κυκλοφόρησε ένας έντονος ψίθυρος στην πιάτσα: «Ο Σίριλ Στάιν πληρώνει καλά λεφτά για πληροφορία που θα κετέληγε σε απόσυρση της άδειας του Playboy». Τώρα, κάποια πράγματα που γράφω τα γνωρίζω πρώτο χέρι από ένα χαμηλόβαθμο μέλος του σεκιούριτι της Λάντμπροουκς που, παρόλο που δεν είχε λάβει μέρος ο ίδιος στη δουλειά, ήταν έμπιστος αυτού που την οργάνωσε. Πάνε πάνω από δύο δεκαετίες από τότε, δεν είναι και τόσο εμπιστευτικά αυτά τα πράγματα πια. Πολλοί τα ξέρουν.

Το ποσό που ήταν διαθέσιμο για τη «σκοτώστρα» πληροφορία ήταν εκατό χιλιάδες λίρες, αλλά αυτό δεν είχε διευκρινιστεί. Απλά κυκλοφόρησε το «καλά λεφτά». Μια μέρα η ασφάλεια της εταιρίας πήρε ένα μήνυμα ότι δύο υπάλληλοι του Playboy ήταν έτοιμοι να μιλήσουν. Έγινε η συνάντηση και πρώτα συζητήθηκαν τα λεφτά. «Πόσα αξίζει η πληροφορία σας;» ρωτήθηκαν. «Πέντε χιλιάδες λίρες» απάντησαν!!! Ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς έπαθε την πλάκα του, γνωρίζοντας ότι υπήρχαν εκατό χιλιάδες διαθέσιμες! Για να δείξει την... ευγνωμοσύνη του, τους πέταξε ένα «πέντε χιλιάδες ο καθένας εννοείτε, σωστά;». «Ναι-ναι σωστά, ο καθένας» είπαν οι βλάκες, τρίβοντας τα χέρια τους, διότι περίμεναν πέντε χιλιάδες σύνολο! Και αμόλησαν το... κουνελάκι του Playboy. Για να καταλάβετε καλύτερα τη δουλειά, όμως, πρώτα πρέπει να εξηγήσω κάτι:

Τότε (ίσως και τώρα) το βερεσέ απαγορευόταν στα βρετανικά καζίνα. Αυτό για την προστασία του παίχτη. Εάν δινόταν επιταγή, αυτή έπρεπε να κατατεθεί εντός δύο εργασίμων ημερών. Και δεκαπλάσια να κέρδιζες, ΔΕΝ μπορούσες να την πάρεις πίσω ως μέρος της πληρωμής των κερδών σου. Ο νόμος έλεγε ότι, εφόσον μια επιταγή δινόταν σε καζίνο, έπρεπε να κατατεθεί σχεδόν αμέσως, δεν μπορούσε να επιστραφεί στον παίχτη. Ο λόγος; Μα, για να ξέρει η τράπεζά σου και η οικογένειά σου, αν έβλεπε τις ενημερώσεις κίνησης λογαριασμού, ότι έπαιζες σε καζίνο και να πράξουν όλοι ανάλογα. Εάν, λοιπόν, μια επιταγή δινόταν Δευτέρα, μέχρι την Τετάρτη έπρεπε να κατατεθεί, ειδάλλως εθεωρείτο ως παράνομο βερεσέ. Τέτοια μέτρα υπήρχαν τότε για την προστασία του παίχτη...

Οι υπάλληλοι του Playboy, λοιπόν, είπαν ότι το συγκεκριμένο καζίνο έδινε μεγάλο βερεσέ σε επιλεγμένους παίχτες με το εξής κόλπο: Οι παίχτες έδιναν επιταγές που ΔΕΝ ήταν χρονολογημένες. Το ποσό, η υπογραφή, τα πάντα ήταν στη θέση τους, εκτός από την ημερομηνία. Οι ταμίες τις είχαν σε συγκεκριμένο μέρος. Αν ξαφνικά ερχόταν έλεγχος, τότε θα έβαζαν την τρέχουσα ημερομηνία (είχαν και το στιλό με το οποίο γράφονταν οι επιταγές!) και ούτε γάτα ούτε ζημιά. «Σήμερα τις πήραμε, κύριε αρμόδιε, έχουμε ακόμα δυο μέρες για να τις καταθέσουμε». Καθ’ όλα νόμιμοι...

Μιαν καλήν πρωίαν, γύρω στις 5-6 που έκλεινε το Playboy Club, ΕΦΟΔΟΣ! Μπούκαρε μια ομάδα λαγωνικών της Επιτροπής Ελέγχου Παιγνίου, μαζί με μπάτσους, και... ακίνητοι, όλα τα χέρια στους πάγκους να τα βλέπουμε! Βρήκαν τις επιταγές χωρίς ημερομηνία, ομολόγησε ο ταμίας και... λουκέτο το Playboy, το 1981 και μετά από 15 χρόνια απίστευτα κερδοφόρου λειτουργίας. Και αυτό ήταν ένα τεράστιο χτύπημα για την κλονιζόμενη αυτοκρατορία των «κουνελιών» του Χιου Χέφνερ, της οποίας ο κύριος χρηματοδότης ήταν το νομισματοκοπείο του Λονδίνου, το πρώτο καζίνο του συγκροτήματος.

Τώρα, δέστε τις ζώνες ασφαλείας!

Το επίσημο όνομα της Λάντμπροουκς ήταν The Ladbroke Group PLC (Όμιλος Λάντμπροουκς Δημόσια Ε.Π.Ε.). Έτσι ήταν για χρόνια και είχε δύο κύριους βραχίονες: Τη Λάντμπροουκς και τη Χίλτον Ιντερνάσιοναλ, δηλαδή τα ξενοδοχεία Χίλτον εκτός Η.Π.Α. Στις 14 Μαίου του 1999, μετά από συναίνεση των μετόχων στην ετήσια γενική συνέλευση, το όνομα άλλαξε σε Hilton Group PLC (Όμιλος Χίλτον Δημόσια Ε.Π.Ε.). Μάλλον τίποτε άλλο δεν άλλαξε. Εξακολουθούν να υφίστανται οι δύο βραχίονες, η Λάντμπροουκς και η Χίλτον Ιντερνάσιοναλ, δηλαδή τα ξενοδοχεία Χίλτον εκτός Η.Π.Α. Γιατί ν’ αλλάξει το όνομα από Λάντμπροουκς σε Χίλτον, λοιπόν; Μια χαρά όνομα ήταν, ένας θρύλος. Έτσι τους κάπνισε φαίνεται, γούσταραν μια αλλαγή...

Υ.Γ. 25 χρόνια μετά την αφαίρεση της άδειας παιγνίου της Λάντμπροουκς, ο Όμιλος Χίλτον, που είναι το νέο όνομα της εταιρίας, θεωρήθηκε «άξια και κατάλληλα πρόσωπα για να κατέχουν άδεια παιγνίου» και πήρε άδεια παιγνίου από τις αρμόδιες βρετανικές αρχές. Μεταξύ άλλων καζίνων σχεδιάζει το πρώτο υπερ-καζίνο (κόστος 200 εκατομμύρια λίρες) στο Μπλάκπουλ.

Και το Playboy; Μα, κι αυτό επιστρέφει στη βρετανική σκηνή, μετά από απουσία μιας εικοσαετίας: Ο ΟΜΙΛΟΣ ΧΙΛΤΟΝ, ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΤΩΡΑ Η... ΜΗΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ... ΘΥΓΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΝΤΜΠΡΟΟΥΚΣ, ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ ΚΑΖΙΝΟ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ PLAYBOY!!! Οι δύο όμιλοι, που έβγαλαν τα μάτια ο ένας του άλλου, επιστρέφουν στη σκηνή ως μία δύναμη, ΜΙΑ ΠΥΡΑΜΙΔΑ και τώρα ψάχνουν για κατάλληλο οίκημα στο Μέιφεαρ! Καταλαβαίνετε τι έχει γίνει, ή μήπως έχω γίνει υπέρμετρα φαιδρός και περίεργος;

Εν τω μεταξύ, Η Γουίλιαμ Χιλ μόλις συμφώνησε ν’ αγοράσει τα 624 πρακτορεία στοιχημάτων της Στάνλεϊ (της εταιρίας στην υπόθεση Γκαμπέλι και όχι μόνον!) για 504 εκ. λίρες, εφόσον δεν απορρίψει την πρόταση η Επιτροπή Μονοπωλίων, για να γίνει μεγαλύτερη της Λάντμπροουκς στον τομέα των πρακτορείων. Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη συγχώνευση της εταιρίας Γουίλιαμ Χιλ, η οποία το Δεκέμβριο του 1988 είχε «απορροφηθεί» από τη Grand Metropolitan PLC, του Μαξ Τζόζεφ, η οποία είχε τα πρακτορεία στοιχημάτων «Mecca», αλλά έμεινε το όνομα Γουίλιαμ Χιλ, που ήταν πιο «βαρβάτο» στο χώρο. Οι πυραμίδες καλά κρατούν και μεγαλώνουν. Όταν η Λάντμπροουκς εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου το 1967, η αξία της ήταν κάτω του ενός εκατομμυρίου λιρών. Σήμερα η αξία του Ομίλου είναι ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΛΙΡΕΣ, δηλαδή πέντε χιλιάδες φορές πάνω!

Ο Σίριλ Στάιν δεν είναι πια επικεφαλής του Ομίλου. Δούλεψε σκληρά και πάντα ήθελε να ζήσει στο Ισραήλ μετά την αφυπηρέτησή του. Θερμός υποστηρικτής του Ισραήλ, το 1985 έστησε και προικοδότησε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Stein (Cyril & Betty) Charitable Trust στο Λονδίνο, με σκοπό την υποστήριξη εβραϊκών οργανισμών σε όλο τον κόσμο. Από το 1976 διατηρεί σπίτι στον εβραϊκό τομέα της Ιερουσαλήμ, σχεδιασμένο από τον περίφημο Εβραιοκαναδό αρχιτέκτονα Μοσέ Σάφντι. Είναι, μαζί με τη Στεγαστική Τράπεζα Τεχαφότ, την Τράπεζα Ισραήλ Βορείου Αμερικής, την Ενωμένη Τράπεζα Μιζράχι και άλλους, ένας από τους φημολογούμενους χρηματοδότες του σχεδίου για την εξαγορά για λογαριασμό του Ισραήλ όλης της γης της Ιερουσαλήμ (καμιά σχέση ο Ειρηναίος, σας παρακαλώ πολύ). Υπάρχει ένα ανέκδοτο σχετικά με τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Στις Συναγωγές του Λονδίνου έκαναν εράνους για το Ισραήλ. Στη Συναγωγή του Σίριλ Στάιν ξαφνικά έπεσε στο δίσκο μια επιταγή τέτοιου αστρονομικού ποσού, που έφυγε ο δίσκος από τα χέρια αυτού που τον κρατούσε!

Και κάτσε δικέ μου να τραβάς τα μαλλιά σου που η Ουντινέζε δεν κέρδισε τη Μίλαν, ούτε η Ίντερ τη Ρετζίνα για να τους ξεσκίσεις...
30/5/2005 00:19

Angelis
20/09/2011, 15:22
Στο κάγκελο...

Δεν απόρησα που είχα αρκετά μέιλ σχετικά με το Σίριλ Στάιν και γενικά το κουμάρι τον παλιό καλό καιρό στην Αγγλία. Μάλιστα, δυο τρεις μου ζήτησαν καμιά ζουμερή ιστοριούλα. Οπότε θ’ αφήσουμε γι απόψε και αύριο τη Φάρα για να ικανοποιήσουμε τους κουμαρτζήδες! Όλ’ αυτά είναι ενδιαφέροντα και ευχάριστα πράγματα για όλους όμως, τουλάχιστον αυτό πιστεύω.

Σήμερα θα τιμήσουμε έναν θρύλο που πέθανε σχετικά πρόσφατα, τον Σκωτσέζο μπουκμέικερ Τζον Μπανκς, που όμοιό του δεν είδε η οικουμένη. Από αυτούς που έφτιαξε ο Θεός, ή ο Διάβολος, κι έσπασε και πέταξε το καλούπι. Ήταν ο προαιώνιος «εχθρός» του Σίριλ Στάιν της Λάντμπροουκς, αλλά δεν θα με εξέπληττε αν μάθαινα ότι ο «Σίριλ» έστειλε μεγάλο στεφάνι στην κηδεία, ανώνυμα.

Ο Μπανκς ήταν ένας «χαρακτήρας». Βέβαια δεν είχε τη σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό του Γουίλιαμ Χιλ, ενός χαμηλών τόνων ανθρώπου που διάβαζε φόρμα και γενεαλογία οκτώ ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει τα πάντα στη γνώμη του. Ούτε είχε, πιστεύω, το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Στάιν, ο οποίος είχε καλούς και ακριβοπληρωμένους συνεργάτες, ήξερε να τους διαλέγει. Δεν διέπρεψε ως μπουκ του «κάγκελου» (δείτε πιο κάτω) ο Στάιν, άλλη ήταν η δουλειά του - να χτίζει αυτοκρατορίες. Εντάξει, κάποτε πήγαινε στον ιππόδρομο, μια-δυο φορές το χρόνο, για να δείξει το πρόσωπό του και να κοντράρει ένα άλογο που δεν έβλεπε, κυρίως στο Βασιλικό Άσκοτ, ή στη Συνάντηση Ιουλίου στο Νιουμάρκετ. Βασικά, όμως, ήταν ένας δαιμόνιος επιχερηματίας, όχι μπουκ με τη στενή έννοια του όρου. Απλά πήγαινε αραιά στον ιππόδρομο για δείξει ότι ήταν ακόμα «ο γενικός κουμανταδόρος» και να πάρει στοίχημα προσωπικά από τους χονροπαίκτες πελάτες του, Άγγλους και μη. Δημόσιες σχέσεις ήταν κάτι τέτοια, καρφί δεν του καιγόταν αν έχανε, ή αν κέρδιζε...

Αυτός που ήταν μπουκ ήταν, βέβαια, ο Γουίλιαμ Χιλ, αλλά και ο «επιδειξίας» Τζον Μπανκς που, ανάλογα με την απόσταση, πήγαινε στον ιππόδρομο με μια κίτρινη Ρολς Ρόις, ένα σπορ Τζάγκουαρ E-Type, ή ένα μικρό αεροπλάνο. Ήταν ένας άφοβος μπουκ, ο οποίος φαίνεται ότι εύρισκε περισσότερη ευχαρίστηση στο να στήνει τους άλλους μπουκ, να τους τσαντίζει, κυρίως το Σίριλ Στάιν και την εταιρία του τη Λάντμπροουκς, από το απλά να κερδίζει λεφτά. Ήταν, όμως, πολύ «αντιστασιακός» και για ένα διάστημα τάραξε πολύ τα νερά, σε σημείο που οι άλλοι μεγάλοι συμμάχησαν εναντίον του.

Ήταν περίφημος για τις SP Jobs (δουλειές) του, αλλά για να καταλάβετε το τι έκανε, πρέπει να εξηγήσουμε κάποια πράγματα. Μιλάμε για τον καιρό που τα έβλεπα, δεν ξέρω αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, αν και δεν νομίζω ότι άλλαξαν ριζικά.

Στους ιπποδρόμους υπήρχαν δύο κατηγορίες μπουκμέικερ: αυτοί του «κάγκελου», δηλαδή οι μεγάλοι, τα ονόματα, και οι κοινοί. Το «κάγκελο» χωρίζει σε όλους τους αγγλικούς ιπποδρόμους τους χώρους των κοινών αλογομούρηδων, του «λαού», και των μελών της συγκεκριμένης ιπποδρομιακής λέσχης και αυτών που πλήρωναν ακριβό εισιτήριο, ή είχαν πρόσκληση. Λαός και Κολωνάκι. Σκορπισμένοι στην «λαϊκή περίφραξη» ήταν οι κοινοί μπουκμέικερ, με τους πίνακές τους (μαυροπίνακες τον παλιό καιρό, μέχρι που άρχισαν να τυπώνονται λίστες για κάθε κούρσα, οπότε η κιμωλία αντικαταστάθηκε από μαρκαδόρο).

Στο κάγκελο στέκονταν οι «μπουκμέικερ του κάγκελου» (Rails Bookmakers), που έπαιρναν στοίχημα και από τις δύο πλευρές... του φράχτη – και από λαό και από Κολωνάκι. Αυτοί, όμως, δεν είχαν πίνακες, ή λίστες. Κάνανε δουλειά μόνο με το στόμα. Φώναζαν την απόδοση που πρόσφεραν για ένα συγκεκριμένο άλογο, κυρίως το φαβορί, και απαντούσαν σε ερωτήσεις παικτών για την απόδοση οπουδήποτε αλόγου. Στέκονταν στη σειρά, σαν στρατιωτάκια και μάλιστα ιεραρχικά, κυρίως ανάλογα με το πότε είχαν εξασφαλίσει τη θέση στο κάγκελο. Όταν κάποιος πέθαινε, οι υπόλοιποι μετακινούνταν μια θέση πιο κοντά στο στίβο και ένας νέος έπαιρνε την τελευταία θέση.

Αυτοί οι μεγάλοι μπουκμέικερ ήταν που καθόριζαν τις αποδόσεις, οι οποίες μεταδίδονταν ζωντανά στα πρακτορεία. Εκπρόσωποι του Press Association/Sporting Life παρακολουθούσαν τις διακυμάνσεις και τις μετέδιδαν στα πρακτορεία. Εκεί, στα πρακτορεία, ο παίχτης μπορούσε να παίξει με δύο τρόπους: είτε με την τρέχουσα απόδοση, που υπόκειτο σε διακυμάνσεις, είτε με το SP (Starting Price) δηλαδή την τελική απόδοση. Η τελική απόδοση, στην οποία παιζόταν η πλειοψηφία των στοιχημάτων στα πρακτορεία, κυρίως τα παρολί και τα «πρωινά στοιχήματα», αποφασιζόταν ως εξής: ο εκπρόσωπος της Sporting Life πήγαινε σε κάθε μπουκ του κάγκελου και ρωτούσε σε ποια απόδοση είχε δεχτεί το τελευταίο στοίχημα 25 λιρών και άνω. Και βρισκόταν ο μέσος όρος.

Εκείνο που έκανε ο Μπανκς για ένα μεγάλο διάστημα, ήταν να κρατάει την απόδοση ενός αλόγου ψηλά στον ιππόδρομο, έχοντας γεμίσει το πρωί τα πρακτορεία των αντιπάλων του με στοιχήματα στην τελική απόδοση. Για παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι έβλεπε το άλογο Α (ήταν και ιδιοκτήτης). Έστελνε ανθρώπους του στα πρακτορεία, που του τοποθετούσαν, ας πούμε 50.000 λίρες (100 εδώ, 200 εκεί) στην τελική απόδοση. Στον ιππόδρομο, όταν οι άλλοι μπουκ του «κάγκελου» φώναζαν «δύο στο ένα», δηλαδή 3,00, αυτός φώναζε «δυόμισι στο ένα», δηλαδή 3,50. Όλοι οι τζογαδόροι, βέβαια, έπαιζαν με αυτόν το φαβορί. Οι άλλοι μπουκ είχαν αναδουλειές, διότι πάντα στο φαβορί γίνεται το μεγάλο παιχνίδι, οπότε αναγκάζονταν ν’ ακολουθήσουν την απόδοση του Μπανκς. Τότε αυτός την ανέβαζε κι άλλο, φώναζε «τρία στο ένα», δηλαδή 4,00. Και οι μπουκ, τουλάχιστο όσοι ήθελαν κίνηση στο φαβορί, ακολουθούσαν. Η τελική απόδοση ήταν αυτή που είχε επιβάλει ο Μπανκς. Και ας πούμε ότι στο κάγκελο έχανε 40.000 λίρες πάνω στο φαβορί, αν αυτό κέρδιζε. Μα, κέρδιζε πολύ περισσότερα έξω, με τα δικά του στοιχήματα στα πρακτορεία, στην απόδοση που είχε χειραγωγήσει. Έπαιζε πολύ περισσότερα έξω, απ’ ότι θα έπαιρνε ο ίδιος στον ιππόδρομο.

Το έκανε για πολύ καιρό αυτό και οι μπουκ που είχαν πρακτορεία (είχε κι αυτός 32, τα οποία πούλησε στη «Μέκκα» για ένα εκατομμύριο λίρες) άφριζαν κυριολεκτικά, κυρίως ο Σίριλ Στάιν που είχε 2,000! Στο τέλος οι μεγάλοι συμμάχησαν εναντίον του για να τον βγάλουν από τη μέση. Όχι μόνο δεν ακολουθούσαν τις αποδόσεις του, αλλά τον έπαιζαν χοντρά οι ίδιοι. Ο Μπανκς, όμως, ήταν απτόητος. Τουλάχιστο στον ιππόδρομο ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από το Σίριλ Στάιν. Μέχρι που τον στήσανε διαφορετικά, κάτι που θα δούμε αύριο, και ο «Μπάνκσι» έμεινε εκτός ιπποδρόμου για τρία ολόκληρα χρόνια.

Αυτό εννοούσα προχθές, όταν έγραψα ότι το Τμήμα Ιπποδρόμου της Λάντμπρουκς δεν αναμενόταν να έχει μεγάλη κερδοφορία, μάλιστα υπήρχε προϋπολογισμός για χασούρα. Λόγω της ανάγκης για χειραγώγηση των αποδόσεων. Να το εξηγήσω λίγο: η Λάντμπρουκς είχε 2,000 πρακτορεία. Ας πούμε ότι, κατά μέσον όρο, αυτά παίρνανε 500 λίρες την κούρσα. Αυτό σημαίνει 1,000,000 λίρες την κούρσα. Μα, σε έναν μικρομεσαίο ιππόδρομο, παίζονταν λιγότερα, ΠΑΡΑ πολύ λιγότερα λεφτά στο «κάγκελο». Και όμως, αυτά τα σχετικά λίγα λεφτά καθόριζαν την τύχη των πολλών λεφτών στα πρακτορεία, διότι με τις αποδόσεις του ιπποδρόμου εργάζονταν τα πρακτορεία. Στη Λάντμπροουκς ήξεραν τι παιζόταν στα πρακτορεία. Ορισμένα από αυτά, σε διάφορα σημεία της χώρας, σημείωναν το κάθε στοίχημα με σύστημα «πόντους κατ’ άλογο» και έδιναν αναφορά το μεσημέρι τι ακριβώς παιζόταν το πρωί, από τον κοσμάκη. Ήταν ο καλύτερος οδηγός και στην εταιρία ήξεραν ποιο άλογο θα στοίχιζε πολλά στα πρακτορεία αν κέρδιζε, κυρίως αν 2-3 από τα άλλα «δημοφιλή» κέρδιζαν σε προηγούμενες κούρσες. Οπότε δινόταν η εντολή από τα κεντρικά, στους εκπροσώπους στον ιππόδρομο: «ρίξτε την απόδοση αυτού του φαβορί από 3 στο 1 (4,00) στα 9 στα 4 (3,25)». Και πώς έπεφτε η απόδοση; Με τους εκπροσώπους της εταιρίας στον ιππόδρομο να ποντάρουν με τους άλλους μπουκμέικερ και να τους αναγκάζουν να ρίχνουν τις αποδόσεις τους και, φυσικά, να πέφτει το Starting Price! Μια τέτοια πτώση γλύτωνε πολλά λεφτά στην εταιρία, απίστευτα λεφτά σε μέρα που είχαν ρέντα τα φαβορί. Τώρα, αν δεν κέρδιζε το συγκεκριμένο άλογο, χαλάλι!

Αυτό ήταν που συχνά χαλούσε ο Μπανκς κι έμπαινε στα ρουθούνια του Στάιν! Υπήρχαν κι άλλα, όμως, συνεχίζουμε απόψε με τα ευτράπελα μιας αξέχαστης εποχής. Παρεμπιπτόντως, στον Τζον Μπανκς άρεσε τόσο να τσαντίζει το Σίριλ Στάιν, που στα σύνθετα ονόματα αρκετών από τα άλογά του υπήρχε το «Σίριλ»!!! Πιο γνωστό το Adorable Cyril (Αντόραμπλ Σίριλ, δηλαδή... Αξιαγάπητος Σίριλ). Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που σκεπάζει τον Σκωτσέζο, ήταν μοναδικός, τόσο ως μπουκ, όσο και ως επιδειξίας και... αντιστασιακός. Συνεχίζουμε απόψε...

31/5/2005 00:25

Angelis
20/09/2011, 15:24
Πάντα γινόταν το δικό του...

Ο Τζον Μπανκς, λοιπόν, που πέθανε από την επάρατο τον Αύγουστο του 2003 σε ηλικία 68 ετών. Ένας γίγας...

Είχε αρχίσει την καριέρα του στο κυνοδρόμιο του Μάουντ Βέρνον στη Γλασκόβη της Σκωτίας, της οποίας ήταν γέννημα και θρέμμα. Η άνοδος του ήταν ραγδαία διότι είχε μυαλό, αλλά και άντερα και, σύντομα, τη δεκαετία του ’60 και σε πολύ νεαρή ηλικία, καθιερώθηκε ως ένας από τους «μεγάλους» της γενιάς του. Ανέκαθεν ήταν ένας «φανταχτερός» άνθρωπος, ενώ γι αυτούς που δεν τον γούσταραν (για παράδειγμα ο Σίριλ Στάιν και η Λάντμπροουκς) ήταν απλά ένας επιδειξίας. Το σέβας όμως που έτρεφαν γι αυτόν, τόσο η πλειοψηφία των μπουκ, όσο και οι παίχτες, ήταν πολύ μεγάλο, τεράστιο. Πάντα ήταν διατεθειμένος να δεχτεί θεόρατα στοιχήματα, κυρίως αν ο ίδιος δεν «έβλεπε» το άλογο.

Το 1970 είχε χάσει 60,000 λίρες όταν το θρυλικό άλογο Πέρσιαν Γουόρ (Περσικός Πόλεμος) κέρδισε το Τσάμπιον Χερντλ, τη δεύτερη μεγαλύτερη κούρσα στο φεστιβάλ μετ’ εμποδίων του Τσέλτεναμ («χερντλ» hurdle = χαμηλά εμπόδια, σε αντίθεση με το «τσέις» chase που είναι τα ψηλά). Ο λόγος ήταν ότι σε μια προκαταρκτική για το Τσάμπιον Χερντλ κούρσα στο Νότιγχαμ, ο Πέρσιαν Γουόρ είχε τρέξει μαζί με το δικό του άλογο, τον Όριεντ Γουόρ. Ο Τζόκεϊ του αλόγου του Μπανκς τού είπε ότι στην ευθεία, και ενώ τα δύο άλογα πήγαιναν μαζί, είχε ακούσει τον Πέρσιαν Γουόρ να «γουργουρίζει» ύποπτα. Με αυτή την αναφορά ο Μπανκς πείστηκε ότι άξιζε το ρίσκο να κοντράρει τον Πέρσιαν Γουόρ στη μεγάλη συνάντηση και τα έχασε χοντρά, διότι το άλογο κέρδισε με το έτσι θέλω. Ο Μπανκς, όμως, ήταν μεγαλόψυχος, πολύ κύριος στην ήττα. Το ίδιο βράδυ, όταν έκατσε να φάει στο ξενοδοχείο Κουίνς στο Τσέλτεναμ, είδε τον ιδιοκτήτη του Πέρσιαν Γουόρ να τρώει με φίλους σ’ ένα άλλο τραπέζι. Τους έστειλε την ακριβότερη σαμπάνια του κελαριού...

Τον ίδιο μήνα κόντεψε να χάσει σχεδόν τα τριπλάσια, όταν δέχτηκε στοιχήματα που θα του στοίχιζαν 156,000 λίρες πάνω στο άλογο του θρυλικού τζόκεϊ Λέστερ Πίγκοτ. Ήταν στον ισοζυγισμό Λίνκολν στο Ντόνκαστερ, μια κούρσα ενός μιλίου (1600+ μέτρων), η πρώτη μεγάλη τζογαδόρικη κούρσα της σεζόν του «flat» (χωρίς εμπόδια). To άλογο ήταν ο «Πρίγκηπας των Γάλλων» (Prince de Galles), με αναβάτη όπως είπαμε τον επί σειράν ετών τσάμπιον τζόκεϊ Λέστερ Πίγκοτ (ίσως ο μεγαλύτερος αναβάτης που έζησε ποτέ) και ήταν ο μεγάλος «ψίθυρος». Παίχτηκε πολλά λεφτά, κυρίως τις μέρες πριν την κούρσα και βέβαια την ημέρα της κούρσας. Η απόδοση του έπεφτε σταθερά παντού, αλλά ο Μπανκς «δεν τον πίστευε» και κράτησε τη δική του απόδοση του σχετικά ψηλά. Ένας από τους «ένθερμους υποστηρικτές» του αλόγου στο στοίχημα ήταν ο Σίριλ Στάιν και η εταιρία του, η Λάντμπρουκς. Ο «Πρίγκηπας» κι ο Πίγκοτ απέτυχαν για ένα λαιμό (αν θυμάμαι καλά ο Πίγκοτ ουδέποτε κέρδισε το Λίνκολν) και ο «Μπάνκσι» έστειλε φιλάκια στον προαιώνιο εχθρό του, το Στάιν και τη Λάντμπροουκς του.

Είχε και πρακτορεία ο Μπανκς, 34 τον αριθμό (λάθος το χθεσινό 32) τα οποία πούλησε στη «Μέκκα» το 1972 για ένα εκατομμύριο λίρες. Τρομακτικά λεφτά για εκείνη την εποχή. Το γραφείο του ήταν στη Γλασκόβη φυσικά, στην οδό Σοκιεχόλ, και ήταν ένας σκαπανέας του στοιχήματος. Αυτός είχε εφεύρει το χάντικαπ στο ποδοσφαιρικό στοίχημα, αυτό που παίζουν σήμερα οι Κινέζοι και το κάθε καρυδιάς καρύδι. Έπαιζε ο,τιδήποτε του γυάλιζε στο μάτι. Οι Βρετανοί λατρεύουν το χορό τους και στο ΜπιΜπιΣι υπήρχε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα διαγωνισμού χορού, το περίφημο Come Dancing (Ελάτε να Χορέψουμε), όπου ομάδες ερασιτεχνών χορευτών διαγωνίζονταν σε διάφορες αίθουσες χορού σε όλη τη χώρα. Ο Μπανκς το έπαιζε! Στοίχημα για ταγκό, στοίχημα για βαλς, στοίχημα για σάμπα, για πόλκα και για ρούμπα και στοίχημα για το κορυφαίο ζευγάρι και ομάδα της βραδυάς! Επίσης, ήταν ο πρώτος που έπαιξε «λάιβ» στοίχημα στη Βρετανία. Το γραφείο του είχε μείνει ανοιχτό όλο το βράδυ για τον αγώνα μποξ μεταξύ Μουχαμάντ (ή Μοχάμεντ) Αλί και Σόνι Λίστον. Το 1965, ένας αετός, ο Γκόλντι, είχε δραπετεύσει από το ζωολογικό κήπο του Λονδίνου. Ο Μπανκς έπαιρνε στοιχήματα για το πόσες ώρες ή μέρες θα περνούσαν πριν πιάσουνε το πουλί!!!

Τις δεκαετίες του ’60 και ’70 ο Μπανκς ήταν ο «αρχηγός» στα ιπποδρομιακά κάγκελα και αυτό δεν άρεσε πολύ στο Στάιν και τη Λάντμπροουκς. Η αυτοδιαφήμιση του Μπανκς ήταν μοναδική. Στους ιπποδρόμους έδινε ροζέτες στους αλογομούρηδες που στοιχημάτιζαν μαζί του, κίτρινες ροζέτες που έλεγαν «Ο Τζον Μπανκς είναι ο μπούκης μου»!!! Το κίτρινο ήταν το αγαπημένο του χρώμα, γι αυτό και η Ρολς Ρόις του ήταν κίτρινη! Και όπως είπαμε χθες, ανάλογα με την απόσταση ταξίδευε στους ιπποδρόμους είτε με την κίτρινη Ρολς Ρόις, είτε με μια σπορ Τζάγκουαρ E-Type, είτε με ιδιωτικό αεροπλάνο. Γι αυτό και του κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Ιπτάμενος Σκωτσέζος» (Παρωδία του μύθου και της όπερας του Ριχάρδου Βάγκνερ «Ο Ιπτάμενος Ολλανδός»). Ο Σίριλ Στάιν και η Λάντμπρουκς, μαζί και άλλοι μεγάλοι μπουκ, προσπαθούσαν για χρόνια να τον «βάλουν στη θέση του», αλλά απέτυχαν παταγωδώς. Μέχρι που στήθηκε ο άνθρωπος και αποκλείστηκε από τους ιπποδρόμους για τρία χρόνια (1978-1981) με την κατηγορία ότι πλήρωνε το τσάμπιον τζόκεϊ (στα μετ’ εμποδίων) Τζον Φράνκομ για πληροφορίες. Λες και οι άλλοι μπουκ δεν το έκαναν...

Η ιστορία που ακολουθεί δείχνει το πώς ο Μπανκς τους έπαιζε όλους στα δάχτυλά του, κυρίως τον Σίριλ Στάιν και τη Λάντμπροουκς: ο Μπανκς πήρε χαμπάρι ότι, εκτός από τους δικούς τους ανθρώπους, που τους ξέρανε όλοι, η Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν χρησιμοποιούσε έναν άλλο, ανεξάρτητο μπουκ, για να ποντάρει ούτως ώστε να χειραγωγηθεί μια απόδοση στον ιππόδρομο, προς όφελος των πρακτορείων (διαβάστε το χθεσινό, όσοι δεν το κάνατε ήδη). Τίποτα δεν ξέφευγε του Μπάνκς, ο οποίος αποφάσισε να «τεστάρει» τη συμμαχία. Σε μια συνάντηση στον ιππόδρομο του Νιουκάστλ, έτρεχε ένα άλογο του Μπανκς, ο «Θίκα». Το προηγούμενο βράδυ ο Μπανκς είπε σ’ ένα από τα πρωτοπαλλήκαρά του, ονόματι ΜακΆλιστερ, που όλοι ξέρανε ότι εργαζόταν γι αυτόν, να ποντάρει 100 λίρες πάνω στο «Θίκα» πολύ νωρίς το πρωί, στον μπουκ που υποψιαζόταν ότι έκανε δουλειές στα μουλωχτά για το Στάιν. Και ο ΜακΆλιστερ όντως έπαιξε το άλογο πρωί-πρωί, τηλεφωνόντας στον ύποπτο μπουκ. Ήταν σωστός ο γίγας, το τρικ πέτυχε.

Μόλις άνοιξε η αγορά στον ιππόδρομο, οι εκπρόσωποι της Λάντμπροουκς έτρεχαν δεξιά αριστερά και φόρτωναν τον «Θίκα» με στοιχήματα. Ένας από αυτούς πήγε στο Μπανκς που φώναζε απόδοση 7/2 (4,50). «Θέλω εφτά χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες» *** είπε στο «Μπάνκσι» ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς. «Πολλά είναι» είπε ο κατά τα άλλα άφοβος Μπανκς, που δέχτηκε μόνο... 50 λίρες και αμέσως φώναξε μειωμένη απόδοση 3/1 (4,00). Ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς, πεπεισμένος ότι ο Μπανκς ήξερε ότι θα κέρδιζε το άλογό του, του είπε: «Εντάξει, τώρα θέλω έξι χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες», δηλαδή 2,000 στη μειωμένη απόδοση του 3/1. «Μπα», είπε ο Μπανκς, «πολλά είναι, παίρνω μόνο πενήντα λίρες». Τις πήρε κι αυτές και φώναξε νέα απόδοση 5/2 (3,50). Ο άνθρωπος του Στάιν επέμεινε: «Πέντε χιλιάδες στις δύο χιλιάδες λίρες» είπε. «ΕΧΕΙΣ ΣΤΟΙΧΗΜΑ, ΔΙΚΕ ΜΟΥ» είπε ο Μπανκς και το πήρε όλο. Και ο άνθρωπος της Λάντμπροουκς πήγε πίσω στη θέση του στο κάγκελο, περιμένοντας νέες οδηγίες από τα κεντρικά.

Εν τω μεταξύ, η αναμπουμπούλα στα γραφεία της Λάντμπροουκς στο Χάροου ήταν πολύ μεγάλη, διότι όλοι είχαν πεισθεί ότι ο Μπανκς ετοίμαζε μπόσικη δουλειά με το άλογό του. Οπότε στείλανε μήνυμα στον εκπρόσωπό τους να παίξει το άλογο κι άλλα λεφτά, να ξεφτιλίσει την απόδοση. Πήγε, λοιπόν, ο άνθρωπος στον Μπάνκς και τον ρώτησε: «Πόσο τον έχεις τον Θίκα τώρα;», περιμένοντας ν’ ακούσει 2/1 (3,00). «Για σένα 3/1 (4,00)» είπε ο Μπανκς, γυρίζοντας την πλάτη του στον εκπρόσωπο της Λάντμπροουκς!!! Και σε λίγο άρχισε να φωνάζει αυξημένες αποδόσεις! Από 3/1 (4,00) στο 7/2 (4,50), στο 4/1 (5,00) και τέλος 5/1 (6,00), όταν αρχικά είχε απορρίψει μεγάλα στοιχήματα στο 7/2 και 3/1!!! Τρελάθηκε ο άνθρωπος και τηλεφώνησε στ’ αφεντικά του: «Το άλογο “πάει περίπατο” στην αγορά, τι κάνουμε τώρα;» (Πάει περίπατο στην αγορά σημαίνει ότι η απόδοση του αλόγου αυξάνεται). Οπότε στη Λάντμπροουκς πίστεψαν ότι ο Μπανκς το είχε παίξει στα πρακτορεία στην τελική τιμή και ανέβαζε την απόδοση σκόπιμα για να πληρωθεί περισσότερα. Μια από τις συνηθισμένες SP δουλειές του! Και δόθηκε η εντολή: «Φορτώστε το άλογο, σκοτώστε το βρωμοσκωτσέζο, το έχει παίξει έξω στα πρακτορεία μας και πάει για δολοφονία». Και το τι λεφτά πέσανε πάνω στον Θίκα δεν λέγεται. Επίλογος: ο Θίκα τερμάτισε τρίτος ή τέταρτος από το τέλος και ο Μπανκς δεν τον είχε παίξει ούτε μια λίρα! Απλά έστησε τη Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν, έχοντας σκαρφιστεί τη συμμαχία τους με τον άλλο μπουκ για χειραγώγηση αποδόσεων!

Angelis
20/09/2011, 15:24
(και αυτό ήταν μεγάλο και μπαίνει σε συνέχεια)


Δεν ήταν μόνο το Σίριλ Στάιν και τη Λάντμπροουκς που «πείραζε» ο Μπανκς. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι είχαν φτύσει αίμα μαζί του. Ο πιλότος του ιδιωτικού αεροπλάνου του, ήταν ένας πρώην πιλότος της αυστραλιακής αεροπορικής εταιρίας Qantas. Τζον Γκρίντον ήταν τ’ όνομά του και πάντα φορούσε στολή πιλότου. Σιγά σιγά τον έμαθαν όλοι, διότι όταν κατέβαζε τον Μπανκς σε ιππόδρομο, περνούσε εκεί την ώρα του και τον βλέπανε μαζί με τον Σκωτσέζο. Δεν ήταν παίκτης, όμως. Μια μέρα, λοιπόν, στο ιπποδρόμιο του Θερσκ, ο Μπανκς είπε στον Γκρίντον: «Ξέρεις τον μπουκμέικερ τον κύριο Τζόις; Ήτανε στο αεροπλάνο μας πριν λίγες μέρες. Πάρε αυτό το πεντόλιρο και πήγαινε βρες τον και παίξε μαζί του το άλογό μου το Στάρντεϊλ». (Ο κύριος Τζόις ήταν ο Τζον Τζόις, από τα μεγάλα ονόματα μπουκ της κεντρικής και βόρειας Αγγλίας). Πήγε λοιπόν ο πιλότος και έπαιξε το άλογο του Μπανκς με τον Τζόις, ο οποίος μυρίστηκε «σίγουρο», διότι αφενός ο Γκρίντον ήταν ο πιλότος του Μπανκς και αφετέρου δεν ήταν αλογομούρης. Γιατί έπαιξε τον Στάρντεϊλ, λοιπόν; Οπότε έστειλε τους ανθρώπους του κι έπαιξαν τον Στάρντεϊλ χοντρά λεφτά σε όλους τους άλλους μπουκ. Ο Στάρντεϊλ έτρεξε σαν μουλάρι κι έχασε. Οπότε ο Γκρίντον παραπονέθηκε στον Μπανκς, λέγοντας: «Πίστευα ότι ήξερες κάτι παραπάνω γι αυτό το άθλημα, μόλις έχασα πέντε λίρες στο τετράποδό σου». «Μα, το δικό μου πεντόλιρο έχασες, πιλότε», είπε γελώντας ο Μπανκς, ο οποίος είχε παίξει χοντρά λεφτά το νικητή της κούρσας!!! Γιατί το έκανε; Μα, με τον Τζον Τζόις να φορτώνει τον Στάρντεϊλ και να ρίχνει την απόδοσή του, η απόδοση του αλόγου που έπαιξε ο Μπανκς, ανέβηκε ανάλογα! Και ο Τζόις, όχι μόνο δεν έκλαιγε για τα λεφτά που έχασε στον Στάρντεϊλ, αλλά και για εκείνα που πλήρωσε πάνω στον υπερτιμημένο νικητή της κούρσας...

Για τα μπουκάδικα, τα πρακτορεία στοιχημάτων, ο Μπανκς ήταν που πρωτοείπε «σκέτες άδειες για εκτύπωση λεφτών», μάλιστα όταν ακόμα είχε τα δικά του. Δεν ντρεπόταν να πει την αλήθεια. Λέγεται ότι αυτό ήταν που προκάλεσε το αρχικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τη φορολόγηση του στοιχήματος στη Βρετανία...
Όταν του επετράπη πάλι η είσοδος στους ιπποδρόμους, ο Τζον Μπανκς δεν ήταν το ίδιο άτομο. Ναι μεν συνέχισε να είναι ένας εξαιρετικός, άφοβος μπουκ, αλλά έχασε πολύ από το «λούστρο» του, δεν ήταν πια ο παλιός «επιδειξίας». Στα τρία χρόνια της αποπομπής του, «ανακάλυψε τη ζωή». Απέκτησε ένα νέο χόμπι, το γκολφ, και έζησε την οικογενειακή ζωή που πριν τον αποκλεισμό του δεν ήξερε πολύ καλά. Με λίγα λόγια ανακάλυψε ότι υπάρχουν κι άλλα, απείρως πιο ενδιαφέροντα και αξιόλογα πράγματα από το τζόγο.

Όταν έμαθε ότι είχε προχωρημένο καρκίνο στο λάρυγγα, έδιωξε τις νοσοκόμες. Άφοβος και στο θάνατο, επέμεινε να τον φροντίζουν μόνο η γυναίκα του και οι κόρες του και καμιά νοσοκόμα δεν τον πλησίασε μέχρι που έσβησε. Στην κηδεία του, η κόρη του Τζοάνα είπε γι αυτό: «Μάλλον ήταν συνηθισμένος να γίνεται πάντα το δικό του». Ο γιος του, Τζέφ Μπανκς, είναι ο ίδιος μπουκ του κάγκελου, κάτω από «δικό του ατμό» ως Τζέφρι Μπανκς και όχι ως «γιος του Τζον». Ο Σίριλ Στάιν αφυπηρέτησε και ζει κυρίως στο Ισραήλ, ενώ ο γιος του, Τζόναθαν Στάιν, δεν ασχολήθηκε με το μπουκιλίκι, διότι δεν είχε την κλίση ή τη διάθεση. Άντεξαν περισσότερο οι Μπανκς...

*** Το στοίχημα στον αγγλικό ιππόδρομο παραδοσιακά παίζεται money to money, δηλαδή λεφτά για λεφτά. Όταν η απόδοση είνα 11/8, είναι σύνηθες κάποιος να παίξει «έντεκα λίρες στις οκτώ», «εκατόν δέκα στις ογδόντα», «πενήντα πέντε στις σαράντα», ή «χίλιες εκατό στις οκτακόσιες». Ο σωστός ο παίκτης δεν λέει «πενήντα λίρες στο 11/8», αλλά μιλάει για λεφτά που ταιριάζουν σε λεφτά, για το ποσό που θα κερδίσει σύμφωνα με το ποσό που παίζει. Στο 9/4 λες «ενενήντα λίρες στις σαράντα», στο 7/4 λες «εφτακόσιες λίρες στις τετρακόσιες», ή «τριακόσιες πενήντα στις διακόσιες» κ.ο.κ. Και όποιος πεθάνει, και όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, αν συναντήσει τον Τζον Μπανκς στο υπερπέραν να μη τολμήσει να του πει ότι έπαιξε ποτέ τετράδες με 50% γκανιότα σε συνεργάτη της Λάντμπροουκς του Σίριλ Στάιν στην Ελλάδα, διότι θα γίνει της πουτάνας στην κόλαση..

1/6/2005 00:03

Angelis
20/09/2011, 15:25
Τ' όνομά του στο πουλί του...

Πάρτε τέσσερα ανέκδοτα για στοίχημα και τζογαδόρους για ν' ανοίξει η όρεξή σας...
Ένα ζευγάρι γραφικότατων Άγγλων αλογομούρηδων ήταν οι μεγάλοι ηθοποιοί και φιλαράκια, Ρόμπερτ Μόρλεϊ (1908-1992) και Γουίλφριντ Χάιντ-Γουάιτ (1903-1991). Ο πρώτος ήταν ο εύσωμος με τα προγούλια και την αριστοκρατική προφορά που βλέπαμε συχνά σε ταινίες μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι. Ήταν, όμως, και περίφημος πρωταγωνιστής θεάτρου τον καιρό του. Οι παρουσιαστές «τσατ σόου» τον λάτρευαν, όπως και ο κόσμος, διότι το χιούμορ ήταν απίστευτο. Ο δεύτερος, ο Χάιντ-Γουάιτ, ήταν ο φαλακρός ασπρομάλλης που έπαιξε και σε μια-δυο ταινίες του Τζέιμς Μποντ. Ο πιο σημαντικός κινηματογραφικός ρόλος του ήταν ως Συνταγματάρχης Πίκερινγκ στο My Fair Lady. Συνήθως έπαιζε το «βρετανικό κατεστημένο», όπως και ο Μόρλεϊ, αλλά κι αυτός είχε αφήσει εποχή ως ηθοποιός θεάτρου, μάλιστα έχοντας παίξει με το Λόρενς Ολιβιέ επί ίσοις όροις. Τέλος πάντων, και οι δύο ήταν «μπον βιβέρ» (καλοπερασάκηδες), με χρυσές αλυσίδες και ρολόγια στα γιλέκα, με το καλύτερο γαλλικό κρασί και φαί, μέλη αριστοκρατικών λεσχών και όλα τα συναφή. Εγγλέζοι σε όλα τους...

Ο Ρόμπερτ Μόρλεϊ ήταν αλογομούρης από αρκετά νωρίς στη ζωή του. Στο τέλος παρέσυρε και τον Χάιντ-Γουάιτ. Τον έπαιρνε από τις πρόβες και τα καμαρίνια και τον πήγαινε στον ιππόδρομο, όπου για μια ζωή τα έχαναν στωικά, α λα μπρατσέτα. Και οι δύο είχαν άλογα, ο Χάιντ-Γουάιτ περισσότερα και καλύτερα. Στο τέλος, όμως, κήρυξε προσωπική πτώχευση. Αυτά έχει η πολύ καλή ζωή σε συνδυασμό με αλογοϊδιοκτησία και κυρίως κουμάρι. Όπως είπε ο ίδιος σχετικά με τη πτώχευσή του «Στη ζωή μου είχα δώδεκα άλογα, εφτά Ρολς Ρόις και ερωμένες σε Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη. Δεν με έκαναν ευτυχισμένο, όμως...»

Κατά τη διάρκεια της ακρόασης για τη πτώχευσή του, μέρα όπου η αφρόκρεμα της Αγγλίας είχε μαζευτεί στο Άσκοτ για την τριήμερη βασιλική συνάντηση (Royal Ascot), ο επίτροπος πτωχεύσεων έχασε την υπομονή του, διότι ο Χάιντ-Γουάιτ ήταν κάπως αόριστος, το μυαλό του ήταν αλλού. «Κύριε Χάιντ-Γουάιτ» είπε σε μια στιγμή ο επίτροπος (ισότιμος με δικαστή), «αφού δεν μπορείτε να μας πείτε πώς ξοδέψατε ένα τόσο μεγάλο ποσό σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μήπως θα μπορούσατε να πας πείτε ποιο άλογο θα κερδίσει το Χρυσό Κύπελλο του Άσκοτ (Ascot Gold Cup) το απόγευμα, μιας και μου φαίνεται ότι θα προτιμούσατε να είστε καθ’ οδόν προς το ιπποδρόμιο αντί εδώ;». Ο Χάιντ Γουάιτ απάντησε: «Βεβαιότατα, αγαπητέ» και του είπε με χαμηλή φωνή το όνομα ενός αλόγου. Και συνέχισε πιο δυνατά: «Μικρό στοίχημα, όμως, έτσι; Δεν θα θέλαμε ν’ αλλάξουμε θέσεις εμείς οι δύο...»!!! Το άλογο που του είπε ήταν το δικό του και κέρδισε...

Ο Τζον Κάλβιν Κούλιτζ (1872-1933) ήταν ένας Ρεπουμπλικάνος πολιτικός και για μια εξαετία (1923-1929) Πρόεδρος των Η.Π.Α., ο 30ός στη σειρά. Ήταν τόσο λιγομίλητος, που του κόλλησαν το παρατσούκλι «Σιωπηλός Καλ». Μάλιστα, τα μέλη της οικογένειάς του συχνά συνεννοούνταν μεταξύ τους με γλώσσα νευμάτων, όταν δεν ήθελαν να τους ακούσουν άλλοι. Ο Κούλιτζ, όμως, απλά δεν μιλούσε, ίσως δεν του άρεσε η φωνή του! Και δεν ήταν ούτε και πρόσχαρος χαρακτήρας. Ο Σέργουιν Λ. Κουκ είπε κάποτε γι αυτόν: «Η μόνιμη έκφρασή του, είναι λες και μυρίζεται κάτι που κάηκε στην κουζίνα».
Ο Κούλιτζ είναι γνωστός για την υποστήριξή του για το μπίζνες και την ενθάρρυνση της κερδοσκοπίας στο χρηματιστήριο. Αυτός είχε βάλει φωτιά στα μπατζάκια των κερδοσκόπων, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν τα αμερικανικά χρηματιστήρια τη δεκαετία του ’20 και, βέβαια, ν’ ακολουθήσει το μεγάλο κραχ του 1929.

Σ’ ένα δείπνο, λοιπόν, μια από τους συνδαιτήμονες προσπάθησε να τον πιάσει στην κουβέντα και του είπε: «Κύριε Κούλιτζ, έβαλα ένα μεγάλο στοίχημα ότι μπορώ να βγάλω περισσότερες από δύο λέξεις από το στόμα σας απόψε». Εκείνος την κεραυνοβόλησε με το βλέμα του και απάντησε: «Τα χάσατε»!!! Και όντως τα έχασε η κυρία, αφού μόνο δυο λέξεις κατάφερε να βγάλει από το στόμα του σιωπηλού. Ούτε μία παραπάνω όλο το βράδυ...

Ο Γουίλιαμ Κρόκφορντ (1775-1844) ήταν ένας έμπορος ψαριών και μέγας τζογαδόρος. Αυτός ήταν που ίδρυσε την περίφημη ομώνυμη χαρτοπαικτική λέσχη (Crockford’s), η οποία μετά από 150 χρόνια ήταν ένα από τα πιο λαμπρά ονόματα μεταξύ των αριστοκρατικών καζίνων του Μέιφεαρ στο Λοδίνο.

Ο Κρόκφορντ ήταν και ιδιοκτήτης καθαρόαιμων, μεταξύ των καλύτερων στους αγγλικούς ιπποδρόμους. Φαβορί για το ντέρμπι του 1844 ήταν το άλογό του, ο τριετής Ράταν, ο οποίος είχε παιχτεί πάρα πολλά λεφτά και, μετά τις προκαταρκτικές κούρσες, φάνηκε ότι δεν υπήρχε άλογο στον ορίζοντα για να τον κερδίσει. Οι μπουκ θα παθαίνανε καταστροφή αν κέρδιζε και φρόντισαν να μην κερδίσει, δηλητηριάζοντάς το.
Όταν ο Κρόκφορντ πληροφορήθηκε το θάνατο του Ράταν, λίγες μέρες πριν το ντέρμπι, έπαθε αποπληξία και πέθανε επί τόπου. Είχε, όμως, και μια «κρακ» φοράδα, που ήταν δηλωμένη για την κούρσα των «Όουκς» (Βαλανιδιές). Να το εξηγήσουμε λίγο: παραδοσιακά, το ντέρμπι διεξαγόταν την πρώτη Τετάρτη του Ιουνίου. Η απόσταση ήταν 1600 μέτρα και συμμετείχαν τριετή, ίπποι και φορβάδες οι οποίες σπάνια κέρδιζαν τα αρσενικά. Η κούρσα των «Όουκς» ήταν αποκλειστικά για τριετείς φορβάδες και διεξαγόταν το Σάββατο μετά το ντέρμπι, στον ίδιο στίβο και στην ίδια απόσταση. Ας πούμε ότι ήταν «το ντέρμπι των φορβάδων».

Οι τζογαδόροι φίλοι του Κρόκφορντ είχαν παίξει τη φοράδα, που ήταν ένας έντονος «ψίθυρος» μεταξύ των «ημετέρων». Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα: αν ανακοινωνόταν ο θάνατος του ιδιοκτήτη, η φοράδα θα έπρεπε να αποσυρθεί από την κούρσα. Αυτό έλεγε ο κανονισμός του Τζόκεϊ Κλαμπ. Επίσης, ο κανονισμός των μπουκ έλεγε (και λέει), ότι τα ante post (πρωθύστερα) στοιχήματα, δηλαδή στοιχήματα πριν την ημέρα της ιπποδρομίας, χάνονται αν τελικά το άλογο δεν τρέξει για οποιοδήποτε λόγο. Μόνο σε στοιχήματα της ίδιας ημέρας επιστρέφονται τα λεφτά. Οπότε οι τζογαδόροι κολλητοί του μακαρίτη Κρόκφορντ, όχι μόνο θα έχαναν τα πιθανά κέρδη, αλλά και τη μίζα τους, αν αποσυρόταν η φοράδα.

Αποφάσισαν, λοιπόν, να κρατήσουν το θάνατο του ιχθυοπώλη τζογαδόρου μυστικό και όχι μόνον. Έστησαν το πτώμα πίσω από ένα μπροστινό παράθυρο του σπιτιού του, που έβλεπε την είσοδο του ιπποδρόμου. Όλοι που περνούσαν τον έβλεπαν στο παράθυρο και βέβαια πίστευαν ότι ήταν ζωντανός. Ίσως και κάποιος να κουνούσε το χέρι του νεκρού σε χαιρετισμό, αλλά αυτό δεν είναι ξεκάθαρο. Όταν πέρασε η διορία απόσυρσης και άρχισαν οι ιπποδρομίες, οι φίλοι του σήκωσαν το πτώμα από το παράθυρο, διότι φυσικά ο Κρόκφορντ έπρεπε να ήταν στον ιππόδρομο. Δεν τον είδε κανένας εκεί, αλλά δεν είχε σημασία. Η φοράδα του κέρδισε και οι κολλητοί πληρώθηκαν πριν υποψιαστούν οι μπουκ το στρατήγημα...

Ένας ανώτατος ιατροδικαστής της Νέας Υόρκης, ο Μάικλ Μπάντεν (τον αναφέραμε τις προάλλες στο κομμάτι για τους Δίδυμους Πύργους) είχε διεξάγει πάνω από 20,000 νεκροψίες στην καριέρα του και, βέβαια, είχε δει πολύ περίεργα πράγματα πάνω σε πτώματα. Ο Κόναν Ο’Μπράιεν, βραβευμένος παρουσαστής του τηλεοπτικού σόου Late Night With Conan O’Brien του NBC, τον ρώτησε κάποτε ποιο ήταν το πιο περίεργο τατουάζ που είχε δει πάνω σε πέος! Ο Μπάντεν είπε «Το όνομά σου». Ο Ο’Μπράιεν ρώτησε πάλι: «Είδες το όνομα Κόναν πάνω σε πέος»; Ο Μπάντεν εξήγησε: «Όχι-όχι, το τατουάζ απλά έλεγε “Το Όνομα Σου”. Αυτός που το είχε ήταν ένας μεθύστακας, που πήγαινε από μπαρ σε μπαρ και στοιχημάτιζε μπίρες και ουίσκια με άγνωστους, ανθρώπους που δεν τον είχαν δει ποτέ στη ζωή τους, λέγοντας “Βάζω στοίχημα δυο μπίρες ότι πάνω στο πουλί μου έχω γραμμένο το όνομά σου”. Και πάντα κέρδιζε, διότι πάνω στο πουλί του όντως ήταν γραμμένο “ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ”»!!!!

Αυτά, συνεχίζεται ο χαβάς απόψε, υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια...

2/6/2005 00:33
Επιστροφή

Angelis
20/09/2011, 15:27
Αυτά. Καλή ανάγνωση!

και περιμένουμε τον ggeorge1 για τη συνέχεια :)

plestis13
20/09/2011, 15:28
Καλά μου έχετε ανάψει φωτιές και θέλω τα να ρουφήξω όλα τώρα αλλά δεν μπορώ αλλά μετά της 8 θα τα πιω στο ποτήρι καλησπέρες!!!Συνεχίστε!!!

TheJournalist
20/09/2011, 15:31
Καλησπερες!Πωπω με μπριζοσατε και εμενα τωρα!Θα εχω δουλεια μετα το μεσημεριανο μου καφεδακι!
Περιμενουμε και αλλα με αγωνια :)

plestis13
20/09/2011, 20:26
Απλά κορυφαία τα κειμενά του, όλα ένα και να!!!

Angelis
21/09/2011, 10:38
Και ένα από τα πλέον κλάσικ θέματα του μάστορα. Μαντάμ Ικονοπέσκου σε πέντε συνέχειες και ακατάλληλο δι΄ ανηλίκους :)

Μαντάμ Ικονοπέσκου (1 από 5)
Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ημερομηνία 3/8/2000
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Τρίτη 1/9/1998

Κούκλες με ζαρτιέρες Νίνα Ρίτσι
μοσχοβολούσανε Σανέλ Νο 5…

Άλλη τέτοια τσατσά
δεν υπήρξε ποτέ…

Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα: Με ποιο θέμα ν΄ αρχίσω φέτος; Πολύ λίγα θέματα αξίζουνε την πρωτιά, όπως ο Χριστός, οι Εσσαίοι, η Σφίγγα, η Ατλαντίς, η μετενσάρκωση, ο δωδέκατος πλανήτης, το επικείμενο κοσμικό μπάχαλο, οι διεθνείς συνομωσίες σιωπής, τα πούρα Αβάνας, οι ξύπνιοι μπουκ, οι άσχετοι μπουκ, οι λαμπάδες που ανάβει το σινάφι μου στους άσχετους μπουκ, ο Σαλαλές που ίσως γίνει πρωθυπουργός πριν τον αξιώσει ο Θεός να γίνει μπουκ! Τα θέματα είναι μετρημένα στα δάχτυλα ενός χεριού. Μην αρχίσετε το μέτρημα! Αν είχατε νταλαβέρια με κάποιους μπουκ που ξέρω, θα μαθαίνατε πως ένα χέρι μπορεί να έχει διακόσια πέντε δάχτυλα!

Μετά από πολλή σκέψη κατέληξα σε ένα προσφιλές θέμα: Μπουρδέλα! Μιλάμε για μπουρδέλα του πάλαι ποτέ, γιατί τώρα τα μπουρδέλα έχουνε ξεφτιλιστεί σε μια κοινωνία όπου οι γκόμενες ανοίγουνε τα σκέλια για ένα πεϊνιρλί! Δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια. Σου συστήνουνε μια δήθεν κυρία, και με το «χαίρω πολύ», αντί να σου δώσει το χέρι για να το φιλήσεις, ή έστω για χειραψία, σου ανοίγει το φερμουάρ και γονατίζει! Το ουίσκυ μου…Τα πούρα μου… Ακόμα και τον άσχετο μπουκ μου, ρε, για μια ναζιάρα γκόμενα που κρατά τα προσχήματα…

Μπουρδέλα, λοιπόν! Ένα από τα κορυφαία, ήτανε η πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου, στο Λονδίνο τη δεκαετία του ΄50. Ίσως να μην ήτανε Ρουμάνα η μαντάμ, ίσως ήτανε Εγγλέζα. Μόνο που ονόματα όπως «πανσιόν της Μάργκαρετ Σμιθ» ή «μαιζόν της Κάθρην Τζόουνς» δεν πουλάνε. Βαρβάτο όνομα το «μαντάμ Ικονοπέσκου» και, λόγω του ψυχρού πολέμου που τότε ήτανε στα χάι του, σκορπούσε ρίγη συγκινήσεως ισάξια εκείνων που σκορπούσανε οι γκόμενες, οι γκόμενοι, τα λυκόσκυλα για κυνοβασία, οι αλυσίδες και τα μαστίγια για σαδομαζοχισμό και… ΤΟ ΠΤΩΜΑ!

Δεν αστειεύομαι! Εδώ μιλάμε για μυθικές τσατσάδες που ικανοποιούσανε κάθε βίτσιο και όχι για νταβατζήδες της πλάκας όπως ο κάπελας ενός μπαρ σε μια στοά στην Πανεπιστημίου, όπου καταλήγανε λεφτάδες Κύπριοι, μεσήλικες και άνω, που γουστάρανε μικρές. Οι ξεμωραμένοι πληρώνανε χοντρά φράγκα για «φρέσκο πράγμα». Ο νταβατζής μάζευε πεντέξι κουφάλες με 12 γέννες και σαράντα εκτρώσεις στο ενεργητικό τους και τις πλάσαρε στα ραμολιμέντα, αφού πρώτα τις έντυνε με στολές γυμνασίου! Οι κουμπάροι επιστρέφανε στο νησί περήφανοι που είχανε πλακώσει «παρθένες μαθήτριες του Αρσακείου», γαμώ την εθνική ματαιοδοξία μας!

Δεν μιλάμε για τέτοια κωλοχανεία, μιλάμε για μαντάμ Ικονοπέσκου, για ένα μπουρδέλο όπου ο κάθε όροφος προσέφερε διαφορετικές συγκινήσεις. Όσο πιο ψηλά ανέβαινες, τόσο πιο άτακτος γινόσουνα! Το αποκορύφωμα, το inner sanctum της ανωμαλίας, ήτανε το ρετιρέ: Στο κέντρο ενός δωματίου καλυμμένου με μαύρο βελούδο, όπου αντιλαλούσε πένθιμη μουσική αρμονίου, βρισκότανε ένα ανοιχτό φέρετρο και μέσα ένα ταριχευμένο πτώμα για νεκρόφιλους!!!

Για τέτοια κόλπα μιλάμε, για τέτοιες διαστροφές! Να υπάρχουνε πόρνες από Βερολίνο και Βιέννη για μνημειώδες σεξ, πουτάνες από Μιλάνο και Μασσαλία για το ξύλο της αρκούδας ή για λίγη κοπρολαγνεία στη χειρότερη, κούκλες με ζαρτιέρες Νίνα Ρίτσι που μοσχοβολούσανε Σανέλ Νο 5, και ο ταξίαρχος εν αποστρατεία να κάθεται σταυροπόδι τσίτσιδος μέσα στη μπόχα του λιβανιού και της φαινόλης, δίπλα από ένα πτώμα κλεμμένο από το νεκροτομείο του Τσέλση και ντυμένο με μεταξωτά σάβανα!

Να διαβάζει στο λείψανο τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους, κάτω από ένα μπρούντζινο μανουάλι στολισμένο με μαύρες κορδέλες και αγγελούδια, και μετά να αυνανίζεται ψηλαφώντας μια τούφα από τα μαλλιά της αυστηρής γκουβερνάντας του που είχε αποδημήσει προς Κύριον προ πεντηκονταετίας, ψέλνοντας «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, ανάπαυσον ο Θεός την δούλην σου»! Έλεος, σερ…

Μαντάμ Ικονοπέσκου…Λένε πως άλλη τέτοια τσατσά, ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ! Και όμως υπάρχει! Μια τσατσά Κολωνού μεριά, που για πάρτη της κόλλησε σύφιλη η μισή Ελλάδα. Τουμόρροου, ντάρλιγκς…


Μαντάμ Ικονοπέσκου (2 από 5)
Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ημερομηνία 3/8/2000
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Τετάρτη 2/9/1998



Μόνο οι πληβείοι στα ρουθούνια
βάζουν κόκα αγορασμένη σε σκόνη…

Ιεροφάντισσα είναι
μια γνήσια πόρνη…


Δεν εξετάζω ούτε μ΄ ενδιαφέρει αν τα μπουρδέλα είναι κέντρα αμαρτίας ή κοινωνικής προσφοράς. Και οι τράπεζες είναι αντίθετες προς την Χριστιανική διδασκαλία, η οποία πόρρω απέχει από το θρησκευτικό δόγμα. Άλλο τι δίδαξε ο Αρχηγός, άλλο τι πλασάρει το παπαδαριό…

Τα μπουρδέλα αντικατοπτρίζουν τις χώρες στις οποίες λειτουργούν. Στην Ανατολή, στην οποία από άποψη νοοτροπίας συμπεριλαμβάνω και την Κύπρο (αγνοώ τις συνομιλίες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί σε λίγα χρόνια και το Βελουχιστάν θα είναι μέλος!), τα μπουρδέλα είχανε καθιστικά όπου καθόντουσαν οι πελάτες περιμένοντας τη σειρά τους. Εκατοντάδες χρόνια εθνικής υποδούλωσης άφησαν τη μάρκα τους στα μπουρδέλα, όπως την άφησαν στους αντίστοιχους λαούς.

Στην Αγγλία, όμως, λειτουργούσαν μπουρδέλα τύπου «πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου», μπουρδέλα τα οποία προσέφεραν τα πάντα. Σιγά που θα καθότανε σε ψάθινη καρέκλα ο κουρσάρος, ο αποικιοκράτης Εγγλέζος, ν΄ ακούει ένα κρεβάτι να τρίζει περιμένοντας τη σειρά του, και να ρωτήσει αυτόν που μόλις τέλειωσε «είναι στενή, φιλαράκο;»! Δεν μιλάμε για καρχανέδες, αλλά για οίκους με μαρκ ντεποζέ.

Δεν είχα την τύχη να επισκεφθώ το άνευ ορίων μπουρδέλο της μυστηριώδους μαντάμ, είχα αργήσει κατά μια εικοσαετία περίπου! Όταν το τμήμα ηθών της μητροπολιτικής αστυνομίας του Λονδίνου έκανε έφοδο στην θρυλική πανσιόν της Ικονοπέσκου, κι οι μπάτσοι ξεράσανε τις σπλήνες τους πάνω στα μεταξωτά σάβανα, έχοντας ανακαλύψει το ταριχευμένο πτώμα για νεκρόφιλους στο ρετιρέ, εγώ ήμουνα παιδάκι. Απ΄ ότι άκουσα και διάβασα, όμως, έχω σχηματίσει μια καλή ιδέα.

Ω, ρε μανούλα μου… Έμπαινες στο σαλόνι, σε πλεύριζε εκ δεξιών ο αράπης με τα πασουμάκια και τον αργιλέ, κι εξ ευωνύμων ο κινέζος με την κοτσίδα και το όπιο, κι όταν αρνιόσουνα σε πλησίαζε μια ψηλόλιγνη Περουβιανή, με πόδια που λες κι αρχίζανε από τον λαιμό της! Καθότανε διακριτικά δίπλα σου και με μια μεγαλοπρεπή κίνηση έριχνε έναν άσπρο κρύσταλλο εκατό δράμια και βάλε πάνω στο γυάλινο τραπεζάκι. Σε κοίταζε επίμονα στα μάτια, κι όταν τα έκλεινες σ΄ ένα σιωπηλό «γιες πληζ» τραβούσε από τη ζαρτιέρα ή το στηθόδεσμό της ένα χρυσό σουγιά, λες και ήτανε ο Κλιντ Ήστγουντ και τραβούσε σαρανταπεντάρι κολτ!
Προς στιγμή χεζόσουνα κι έπιανες αυθόρμητα τα γεννητικά σου όργανα, αλλά δεν υπήρχε λόγος! Η κυρία δεν ήθελε να σου κάνει ζημιά με το σουγιά, ετοιμαζότανε να κόψει κοκαίνη. Μόνο οι πληβείοι βάζουνε στα ρουθούνια τους κόκα αγορασμένη σε σκόνη. Για νοθευμένο πράγμα μιλάμε, που περιέχει κάθε είδους σκατά, από τριμμένη κιμωλία και ασπιρίνη, μέχρι αμφεταμίνες. Οι εκλεκτικοί πρεζάρουνε μόνο ανόθευτο κρύσταλλο, που κόβεται κατά παραγγελίαν.

Η Περουβιανή βρισκότανε στο στοιχείο της. Έκοβε την κόκα με το ίδιο σκέρτσο και αφοσίωση που θα έδειχνε στο κρεββάτι Πρώτα την έκοβε χοντρά-χοντρά, κι όσο πέρναγε η ώρα, τόσο το αλαβάστρινο χέρι της και ο σουγιάς γίνοντουσαν ένα: Τακ-τακ-τακ, σαν ένα αγγελικό κομπρεσέρ!

Η κόκα κοβόταν όλο και πιο λεπτή, και η αντάξια απόγονος των Ίνκας έσερνε τον σουγιά δεξιά κι αριστερά, απλώνοντας την άχνη, κάνοντας σχέδια πάνω στο γυαλί για να ελέγξει αν η κόκα ήτανε κομμένη ομοιόμορφα. Δεν μιλάμε για ακρίβεια και επιμέλεια, μιλάμε για τελετουργία. Ιεροφάντισσα είναι μια γνήσια πόρνη (άλλο πράγμα η πουτάνα), κι όταν λάχει να είναι ψηλόλιγνη Περουβιανή και κόβει ανόθευτη κόκα, γάμησε τις θεότητες του Ίντι και του Βιρακόχα, μαζί και το πνεύμα της μεγάλης άρκτου!

Αυτά γινόντουσαν πριν πενήντα χρόνια. Μέχρι να γράψω για τη ντόπια τσατσά, που από την πάρτη της κόλλησε σύφιλη η μισή Ελλάδα, κινδυνεύω να φάω τριάντα χρόνια φυλακή αλλά χαλάλι! Έχω μπουχτίσει από μετριότητα, από μέτριες πουτάνες, μέτριους μπουκ, μέτριους πολιτικούς, σαχλούς κωμικούς, ξετσίπωτους πούστηδες, τσιγάρα χωρίς πίσσα, νερωμένο ουίσκυ, άπαχο τυρί, μέτρια χοληστερόλη και μέτρια στηθάγχη. Χέστα… Τουμόρροου.

Angelis
21/09/2011, 10:39
Μαντάμ Ικονοπέσκου (3 από 5)
Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ημερομηνία 3/8/2000
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Πέμπτη 3/9/1998

Με καλάμι στο ρουθούνι επιμνημόσυνη
δέηση για τις ψυχές των Ίνκας..

Κόκα στις Άνδεις
αντί για παντζάρια!


Την δεκαετία του ’50 στο Λονδίνο, στην πανσιόν της μαντάμ Ικονοπέσκου όπου όλα ήσαν επιτρεπτά, μια Περουβιανή έφτιαχνε για ορεκτικό βουναλάκια από κόκα που καθόντουσαν πάνω στο γυαλί σαν κοραλλιογενή νησάκια στο πέλαγος. Άνοιγε τα χέρια, λες και ήτανε η μαντόνα στον καθεδρικό ναό της Λίμας. «Χαρά στα ρουθούνια σου, σενιόρ» έλεγε η στάση της! Δεν την πλήρωνες, αφού η κόκα θα χρεωνότανε στο λογαριασμό σου. Ούτε της έδινες φιλοδώρημα, γιατί μόνο οι νεόπλουτοι δίνουνε πουρμπουάρ δημόσια σε μια κυρία.

Έκανες κάτι που έδειχνε την καταγωγή σου: Έλεγες «απρέ βου σιλ βου πλε, μαντάμ»! Όχι «άφτερ γιου», όχι «πρώτα εσείς», αλλά «απρέ βου». Βαρβάτη γλώσσα η γαλλική! Ορισμένες γαλλικές φράσεις δεν μπορούν να αντικατασταθούν, κυρίως στο φαί, στα μπουρδέλα και στον τζόγο!

Στο σεμέν ντε φερ, όταν η μπάνκα έχει πετύχει ένα καλό σερί, κι οι άλλοι σπάσανε τα μούτρα τους ενώ εσύ περίμενες υπομονετικά, όταν η τράπουλα «μιλήσει» και διαισθανθείς ότι θα γυρίσει φυσικό εννιάρι κόντρα στη μπάνκα, λες «σουιβί». Όλα ή τίποτα, αντιμετωπίζεις το πεπρωμένο μόνος σου!

Αν έπαιζες ζάρια στο Αιγάλεω, θα μπορούσες να πεις «σε τραβάω μόνος μου, σαββατογεννημένε», αλλά όχι στο σεμέν. Λες «σουιβί» και δεν σκοτίζεσαι αν θα σου γυρίσει φυσικό εννιάρι για να πηδήξεις την μπάνκα, ή δυο ντάμες για μηδέν κι ένας ρήγας για να πας αδιάβαστος μετ΄ εμποδίων! Δεν είναι το κέρδος που μετράει, αλλά η μαγκιά του «σουιβί»!

Στη ρουλέτα, όταν ελαττωθεί η ταχύτητα περιστροφής της μπίλιας κι αρχίσει η καθοδική πορεία της προς τον τροχό, με την μεγαλοπρέπεια και τα καρδιοχτύπια του «Κολούμπια» όταν επιστρέφει στη γη, σ΄ ένα αξιοπρεπές καζίνο ο κρουπιέρης λέει «ριέν νε βα πλου» σαν εντολή για να σταματήσουν τα στοιχήματα. Στα μπανάλ αμερικάνικα καζίνα, πολύχρωμοι κρουπιέρηδες ουρλιάζουν «νο μορ μπετς» σε πελάτες που φοράνε βερμούδες και εμπριμέ πουκάμισα. Σιγά τους πλανητάρχες…

Στις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις που παίζω ρουλέτα για να εκτονωθώ, απαιτώ κρουπιέρη που να φοράει σμόκιν και παπιγιόν. Το μόνο που θέλω ν΄ ακούω είναι η μπίλια κι ένα διακριτικό «ριέν νε βα πλου», γιατί βρίσκομαι σε άλλη διάσταση, σε μια διάσταση όπου οι S-300 και οι απειλές του Καρανταγή, ο λεκές στο βρακί της Μόνικα Λεβίνσκι, το ρούβλι κι η αποκατάσταση των Ρομανώφ είναι θέματα άνευ σημασίας!
Όταν λάχει να φορτώσω το 32 με περισσότερες μάρκες απ΄ όσες θα τσάκιζαν την καμπούρα μιας γκαμήλας, και η μπίλια πέσει στο διπλανό ζερό, πάλι αδιαφορώ! Μόνο ο ήχος της μπίλιας και το «ριέν νε βα πλου» έχουν σημασία, ποτέ το πρόσκαιρο κέρδος. Λένε πως είμαι ρoμαντικός... Καλά κάνω, ρε! Χαλάλι σας ο μοντερνισμός, ο εκσυγχρονισμός, η τεχνοκρατία, η καθημερινότητα, η χυδαιότητα και η ανία!

Με το «απρέ βου, μαντάμ», η Περουβιανή τραβούσε από τον κόρφο της ένα ολόχρυσο καλαμάκι. (Οι νεόπλουτοι αμερικάνοι τυλίγουνε επιδεικτικά ένα χαρτονόμισμα, συνήθως των 50 ή 100 δολαρίων, και το χώνουν στη μύτη για να ρουφήξουν κόκα, αλλά ποιος τους ρωτάει, τους άξεστους!). Η απόγονος των Ίνκας έβαζε το καλαμάκι στο ένα ρουθούνι, έκλεινε το άλλο μ΄ ένα νύχι που ήταν σκέτη γλυπτική και ζωγραφιά, και… «σνιφ» εξαφανιζότανε ένα βουναλάκι, όπως θα εξαφανιζότανε ο Λυκαβηττός σ΄ ένα κοσμογονικό μπάχαλο!

Η Περουβιανή έκλεινε τα μάτια της, ίσως σε μια νοητική ευχαριστία κι επιμνημόσυνη δέηση για τις ψυχές των προγόνων της, που είχανε σκαρφιστεί να φυτέψουνε κόκα στις Άνδεις αντί για κάπαρη ή παντζάρια, κι επέστρεφε το καλαμάκι στον κόρφο της. Ποτέ δεν το δάνειζε, όπως μια αξιοπρεπής γυναίκα ποτέ δεν δανείζει τον δονητή της. Υποκλινότανε ελαφρά κι αποχωρούσε, αφήνοντάς σε με τα υπόλοιπα άσπρα βουναλάκια. «Και γαμώ τις ορειβασίες, σενιόρ!» υπονοούσε το απλανές βλέμμα της! Μανιάνα…

Μαντάμ Ικονοπέσκου (4 από 5)
Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ημερομηνία 3/8/2000
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Παρασκευή 4/9/1998


«Χάιλ, Χίτλερ» ούρλιαζε ο Εβραίος
τραπεζίτης βλέποντας το λυκόσκυλο…

…και τη ξανθιά
Βερολινέζα…

Όταν οι φιλοξενούμενοι (ποτέ «πελάτες»! ) στο μυθικό μπουρδέλο της μαντάμ Ικονοπέσκου στο Λονδίνο ήταν φτιαγμένοι κι έτοιμοι, έκανε την μεγαλοπρεπή είσοδό της η μαντάμ. Μ΄ ένα ποτήρι σαμπάνια «Ντομ Περινιόν» στο δεξί χέρι, κι ένα μαύρο τσιγάρο «Σομπρανί» στο αριστερό, ήτανε η σημαιοφόρος, η εμπροσθοφυλακή της λαγνείας!

Το σαλόνι στο ισόγειο γέμιζε από κορίτσια (τα αγόρια ήσαν στον πρώτο όροφο!). Κορίτσια άσπρα, κίτρινα, καφέ. Μιγάδες ναι, αλλά μαύρες όχι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά τότε η μαύρη σάρκα δεν ήτανε αποδεκτή στους Εγγλέζους, παρ΄ όλη την αλαβάστρινη ομορφιά των γυναικών της Σομαλίας και των πέριξ. Οι αποικιοκράτες Εγγλέζοι ξεκωλιάσανε την Αφρική, αλλά δεν πλακώνανε Αφρικάνες!

Ανάμεσα στους αγγέλους του παραδείσου της μαντάμ Ικονοπέσκου έλαμπε ένας αρχάγγελος: Μια μυστήρια, πανέμορφη μικρή, που έκανε μια βόλτα στο σαλόνι κι αποχωρούσε αμέσως. Προφανώς η μικρή ήτανε «αγκαζέ», και οι επιπόλαιοι κατέληγαν αμέσως σε συμπεράσματα: «Η μυστήρια είναι η γκόμενα της μαντάμ, που είναι λεσβία ολκής». Τόσα ξέρανε οι άσχετοι…

Δηλώνω υπεύθυνα ότι η μαντάμ Ικονοπέσκου ΔΕΝ ήτανε λεσβία. Στην καριέρα της έτυχε να βρεθεί σε αρκετά κρεβάτια με άλλες γυναίκες, αλλά μόνο για όργια. Η μαντάμ είχε παίξει τον ρόλο της λοκομοτίβ σε αμέτρητα «τραινάκια», ήτανε γερός κρίκος σε πολλές αλυσίδες, αλλά δεν ήτανε λεσβία! Από την Αλάσκα στην Ανταρκτική και από την Καλκούτα στο Λος Άντζελες, ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη φαλλαποθήκη από την μαντάμ Ικονοπέσκου. Αν ένωνες όσες είχε φάει, έδενες διπλό κόμπο γύρω από τον Ισημερινό, έριχνες λάσο στο φεγγάρι, και όχι μόνο: Τις απήλαυσε ΟΛΕΣ!!!

Η μαντάμ είχε περάσει τα πενήντα. Διατηρούσε μεν την γοητεία και την κλάση της, αλλά δεν ήτανε η φαλκονέρα του πάλαι ποτέ. Είχανε πέσει τα βυζιά της, κατέβασε προγούλι. Δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τα νιάτα που την περικυκλώνανε. Εξακολουθούσε όμως να γουστάρει σεξ με Εγγλέζο τζέντλεμαν. Δώσε της Ικονοπέσκου στιλάτο Εγγλέζο με επιμελημένο μουστάκι, μπλε σακάκι και γκρίζο παντελόνι ραμμένα στο Σάβιλ Ρόου, πουκάμισο ριγέ ποπλίνα και γραβάτα της Οξφόρδης, παπούτσι Λομπ και κολώνια Άτκινσον, κι αρχίζανε οι πολλαπλοί οργασμοί της με το «ανσαντέ, μαντάμ»!
Η μικρή ήτανε το αντάλλαγμα της Ικονοπέσκου για σεξ με άντρα που γούσταρε. Όχι, η νεανίς δεν ήτανε «κράχτης»! Δεν υπήρχε χώρος για τέτοιες βάρβαρες ιδέες και εκφράσεις στην πανσιόν της μαντάμ. Άλλο τι γινότανε κεκλεισμένων των θυρών. Άλλο τι έκανε ο ταξίαρχος εν αποστρατεία με το πτώμα στο ρετιρέ, ή αν στον τρίτο όροφο ο Εβραίος τραπεζίτης ήθελε να βλέπει το λυκόσκυλο να πηδάει την ξανθιά Βερολινέζα και να ουρλιάζει «χάιλ, Χίτλερ».

Άλλο αν άρεσε στον δικαστή του ανωτάτου δικαστηρίου να τον κρεμάνε με αλυσίδες από τους αστραγάλους τσίτσιδο και να του πετάει ζεστούς λουκουμάδες στο πουλί του η Τουρκάλα με τον φερετζέ. Αυτά γινόντουσαν πριβέ. Στους δημόσιους χώρους επικρατούσε τακτ, το απαιτούσε η μαντάμ. Ο αράπης κι ο κινέζος, που παρεμπιπτόντως ήτανε αδελφές, επέβαλλαν διακριτικά την τάξη αν κάποιος πληβείος παρεκτρέπετο.

Η μυστήρια μικρή ήτανε η προσφορά της μαντάμ Ικονοπέσκου στον άντρα που θα την ικανοποιούσε. Κλεινόντουσαν και οι τρεις στο μπουντουάρ της και μετά από τρεις ώρες έβγαινε εξουθενωμένος ο επιβήτορας, παραπατώντας σαν ένας μαστούρης, μεθυσμένος Ντόναλντ Ντακ, ενώ η μαντάμ και η μικρή πηγαίνανε για αφρόλουτρο Μπαλμάν!

Αυτά περί μαντάμ Ικονοπέσκου, που όταν κάποτε της ζήτησαν να σχολιάσει το κίνημα του φεμινισμού, ψιθύρισε λακωνικά και σε άπταιστη αγγλική: «A load of bollocks» (εϊ λόουντ οφ μπόλοκς, δηλαδή μια μάντρα αρχίδια!). Όπως έχω πει, υπάρχει μια ντόπια τσατσά που μπροστά της ωχριούν όλες οι τσατσάδες της οικουμένης, που στην πλειοψηφία τους είναι υπεύθυνες. Η τσατσά Κολωνού μεριά, όμως, είναι ανεύθυνη, γιατί από την πάρτη της έχει κολλήσει σύφιλη η μισή Ελλάδα. Διαβάστε και θα δείτε…

Angelis
21/09/2011, 10:39
Μαντάμ Ικονοπέσκου (5 από 5)
Αποστολέας ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
ημερομηνία 3/8/2000
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ. Σελίδα 2 Σάββατο 5/9/1998



Στις αδελφές του Ναυαρχείου παίδαρους
έριχναν οι γορίλλες της κα-γκε-μπε…

Ομοφυλοφιλία και
κατασκοπεία…


Επιβάλλεται να κάνω μια παρένθεση πριν αρχίσω με την τσατσά Κολωνού μεριά. Αιτία είναι ένα τηλεφώνημα διαμαρτυρίας, σχετικά με την προχθεσινή αναφορά μου σε «ξετσίπωτους πούστηδες». Προφανώς ο ευγενέστατος κύριος είναι ομοφυλόφιλος κιι αισθάνθηκε προσβεβλημένος.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Οι λίγοι που έχω γνωρίσει από κοντά, αν και ποτέ σεξουαλικά, ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι, πνευματώδεις, ευγενείς και καλοπροαίρετοι. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σε δυο γείτονές μου στο Λονδίνο, που ποτέ δεν θα ξεχάσω, που μου λείπουνε πολύ. Λατρεύανε τις κόρες μου, τις διδάξανε κέντημα και πλέξιμο, τους χτίσανε το καλύτερο κουκλόσπιτο που έχουνε δει τα μάτια μου, όταν λείπαμε αναλάμβαναν το πότισμα του κήπου και το τάισμα των κατοικίδιών μας, ανταλλάζαμε λιχουδιές (τους άρεσε πολύ ο μπαστουρμάς και το τζατζίκι), κάθε σούρουπο κουβεντιάζαμε και γελούσαμε πάνω από τον φράχτη και τους σκέφτομαι συχνά, πάντα με αγάπη. Καλή τους ώρα!

Η ομοφυλοφιλία, όμως, είναι ένα από τα τρία πράγματα που ούτε δοκίμασα ούτε σκοπεύω να δοκιμάσω. Τ΄ άλλα δυο είναι ο φόνος και η ηρωίνη. Όλα τ΄ άλλα «παίζονται». Τώρα, βέβαια, ΛΕΩ πως δεν σκοπεύω να δοκιμάσω την ομοφυλοφιλία, αλλά δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον. Με τόσες ανιαρές και σκάρτες γυναίκες μπορεί ν΄ αλλάξω χαβά, να καταλήξω μια ξεκουτιάρισσα αδελφή και να κατεβαίνω στην πλατεία Κολωνακίου για καπουτσίνο, φορώντας σφικτό δερμάτινο παντελόνι και δαντελένια μπλούζα, πιπιλώντας προκλητικά το πούρο μου και στριγκλίζοντας «αχ, καλέ, τι κούκλος γκολτζής είναι αυτός ο Μπέκαμ! Σκοτώστε τον με ροδοπέταλα…»! Ποιος ξέρει…

Εν πάση περιπτώσει, άλλο ο ομοφυλόφιλος κι άλλο ο πούστης! Πάω φιρί-φιρί για μπελάδες, αλλά πουθενά στην Ευρώπη, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ στην Αγγλία, δεν έχω δει πιο ξετσίπωτους πούστηδες από τους Έλληνες πούστηδες. Πουθενά αλλού δεν έχω δει το αίσχος της ανδρικής πορνείας που είδα στους δρόμους της Αθήνας. Πουθενά αλλού δεν έχω δει τόσο λαϊκό ενδιαφέρον για το πουστριλίκι, όσο στην Ελλάδα! Αυτή η υπόθεση με τον δικαστικό και την Χειλουδάκη ποτέ δεν θα δημιουργούσε τόσο ενδιαφέρον στην Αγγλία. Το πουστριλίκι ελκύει τον Έλληνα όπως τα σκατά την μύγα, τον θέλγει!

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή που είδα πριν χρόνια, ο παρουσιαστής με τα μπαλάκια είχε φιλοξενούμενους τρεις ξεδιάντροπους και προκλητικούς τραβεστί που μιλούσανε για το που, πότε, πόσους και πόσα, κι ένας απ΄ αυτούς έλεγε συνέχεια «εγώ είμαι έκφυληηη…». Δεν υπάρχουν όρια στις αηδίες που σερβίρονται καθημερινά στα κανάλια, στο όνομα του ρεπορτάζ και της επικαιρότητας!

Μια κι αγγίξαμε το θέμα, ας σχολιάσουμε ένα μύθο γύρο από το «πουστηλίκι των Εγγλέζων». Η Αγγλία δεν είναι το κέντρο του διεθνούς αδελφάτου, όπως την θέλουνε πολλοί. Απεναντίας, οι Εγγλέζοι είναι μεγαλύτεροι «γαμιάδες» από πολλούς θερμόαιμους μεσογειακούς, οι οποίοι κατά γενικό κανόνα είναι κομπλεξικοί εραστές, ναρκισσιστές του κερατά με «ντουφέκια» περιορισμένου βεληνεκούς. (Αυτό μου το έχουνε πει γκόμενες που πηδιόντουσαν μια ζωή για την πλάκα τους, συγκρίνοντας επιβήτορες από τον Βόσπορο μέχρι τον Ατλαντικό, και οι οποίες θεωρούν τους Ιρλανδούς ως τους κορυφαίους!).

Ο μύθος των «πούστηδων Εγγλέζων» δημιουργήθηκε τον καιρό του ψυχρού πολέμου, όταν η ομοφυλοφιλία και ο εκβιασμός βρίσκονταν στο επίκεντρο σχεδόν όλων των μεγάλων σκανδάλων κατασκοπείας. Τότε η ομοφυλοφιλία αποτελούσε σοβαρό ποινικό αδίκημα στην Βρετανία, με βαρύτατες ποινές. Οι γορίλλες της κα-γκε-μπε εκμεταλλευόντουσαν την κατάσταση, ψάχνανε για ομοφυλόφιλους σε νευραλγικά πόστα, κυρίως στο Ναυαρχείο, τους ρίχνανε παίδαρους, τους φωτογραφίζανε πάνω στη δουλειά και τους εκβιάζανε.

Το Βρετανικό κοινοβούλιο ψήφισε τότε ένα πρωτοποριακό και γενναίο νόμο: «Η ομοφυλοφιλία μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα»! Κάλλιο ακίνδυνες αδελφές παρά επικίνδυνους κατασκόπους, αποφάσισαν οι λογικοί, φλεγματικοί Εγγλέζοι, και οι μεσογειακοί «γαμιάδες» αμέσως απεφάνθησαν: «Οι Εγγλέζοι νομιμοποίησαν το πουστηλίκι γιατί όλοι τον παίρνουν από κούνια»! Κούνια που μας κούναγε, ρεεε…

plestis13
21/09/2011, 14:50
Πω τι έγραφε ο άνθρωπος τι??οι γνώσεις του μόνο και μόνο σε ωραία πικάντικα θέματα ήταν τεράστιες!!!Ο κόσμος απαιτεί περισσότερο Παρασκευά και για τέτοια ωραία θέματα αλλά και για τους μπουκ και για το στοίχημα και για ότι έχει γράψει!!

norwichfan
22/09/2011, 11:50
...

ggeorge1
06/10/2011, 04:08
αυτα που εβαλε ο Αγγελης ειναι τα πικαντικα, σιγουρα πολυ ενδιαφεροντα...
βαζω κι εγω Σουμμεριους, αλλα αν δεν υπαρχει ενδιαφερον, να το πειτε να σταματησω...

Φτύσαμε αίμα για να... προλάβουμε τους αρχαίους;

Αρχίζουμε, λοιπόν, με εκείνα που είχα γράψει για τους Σουμέριους το 1999 στον Φίλαθλο. Ο λόγος; Απλά διότι, τότε, ήταν η πρώτη φορά που τα διάβαζα και μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Έκτοτε έχω διαβάσει αρκετά και, όπως λέμε στην Κύπρο, έχει σπάσει το "φολικάδι" μου, δεν θα μπορέσω να αποδώσω τον ενθουσιασμό του 1999. Όταν τελειώσει η σειρά του Φιλάθλου, 8-9 κομμάτια, τότε θα μπούμε σε άλλες παραμέτρους, μία από τις οποίες είναι η πιθανότητα η ίδια "φάρα" να ζει κα να βασιλεύει μέχρι σήμερα. Και επίσης σε νέα πράγματα που γράφτηκαν.
************************************************** **********

Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/4/1999

Αν η λατινική γλώσσα είναι νεκρή, τότε η σουμεριακή βρίσκεται στο στάδιο της μετενσάρκωσης! Μιλάμε για μια πολύ παλιά γλώσα, ενός παμπάλαιου πολιτισμού. Κατα τα φαινόμενα, ενός πολύ μαγκιόρου πολιτισμού, που άνθισε στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται νότιος Μεσοποταμία, το Ιράκ.

Η γραφή των Σουμερίων, είναι η πιο παλιά που γνωρίζουμε και είχε σφηνοειδή μορφή. Οι σοβαρότατοι Σουμέριοι μιλούσαν και γράφανε στη γλώσσα τους την τρίτη χιλιετία π.Χ. και οι γλωσσολόγοι δεν κατάφεραν να αποδείξουν κάποια σχέση της σουμεριακής με οποιαδήποτε άλλη γλώσσα (σημ 2003: Τώρα συγκρίνουν τη γραφή με την πολύ αρχαία κινέζικη).

Βέβαια, οι γλωσσολόγοι που έχουν ακούσει τη γυναίκα μου να μιλάει άπταιστα στην κυπροαγγλική και αγγλοκυπριακή έχουνε πάθει κι αυτοί την πλάκα τους, αλλά αυτό είναι άλλο καπέλο!

Η γλώσσα των Σουμερίων έχει κι αυτή τις αποχρώσεις της και χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους / μορφές: Στην αρχαϊκή, στην παλαιά ή κλασσική, στη νέα και στην μετά – σουμεριακή. Η περίοδος της αρχαϊκής αρχίζει γύρω στο 3,100 και τελειώνει γύρω στο 2,500 π.Χ. και αντιπροσωπεύεται από εμπορικά, διοικητικά, καθώς και από… σχολικά κείμενα. Μάλιστα, κύριε, αν εμείς είχαμε ιδρώσει μέχρι να μάθουμε το «φεγγαράκι μου λαμπρό», σκεφτείτε τι είχανε τραβήξει οι έρμοι οι Σουμέριοι μπόμπιρες με τη σφηνοειδή λίνγκο!

Η συγκεκριμένη μορφή της σουμεριακής είναι φοβερά δύσκολη και πολλοί γλωσσολόγοι είχαν πάει πάσο και ασχολήθηκαν με «παιχνιδάκια» όπως τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Μια παρένθεση: Υπάρχει μια κυπριακή λέξη για την οποία οι Κύπριοι πρέπει να είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι: «Συνοπαρτζιά», που σημαίνει «με παρέα». Το «Συν απαρτία» του Ομήρου! Κλείνει η παρένθεση.

Λίγοι είναι αυτοί που μελέτησαν επίπονα κι επισταμένα και τελικά κατάλαβαν την σουμεριακή γραφή. Ένας απ΄ αυτούς είναι ο Ζαχαρίας Σίτσιν, ένας Εβραίος λόγιος και μέγας μελετητής της Παλαιάς Διαθήκης παιδιόθεν.

Ο Σίτσιν δεν είχε κάνει το λάθος που έκαναν και κάνουν πολλοί, δηλαδή να μελετούν κείμενα από μεταφράσεις. Ούτε η σύγχρονη εβραϊκή μετάφραση ήταν αρκετή για τον Σίτσιν. Έμαθε την αρχαία εβραϊκή και διάβασε τα πρωτότυπα. Είχε τρελαθεί με την Γένεση, η οποία του «άνοιξε δρόμους».

Μια άλλη μικρή παρένθεση: ΚΑΜΙΑ μετάφραση δεν μπορεί να αποδώσει πλήρως το νόημα του πρωτότυπου. Λόγω έλλειψης μιας συγκεκριμένης λέξης που αποδίδει ακριβώς ένα συγκεκριμένο νόημα στην γλώσσα στην οποία μεταφράζεται ένα κείμενο, συχνά χρησιμοποιείται μια «παραπλήσια» λέξη, ή μια λέξη που, κατά τον μεταφραστή, αποδίδει το επιθυμητό νόημα.
Και τότε γίνεται μπάχαλο, για να μην πούμε βιασμός και σφαγή του νοήματος.

Αυτό το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στην μετάφραση και την ερμηνεία των διαφόρων αραμαϊκών χριστιανικών κειμένων και της Παλαιάς Διαθήκης.
Όταν δε «λάχει» να εξαφανιστεί το αραμαϊκό πρωτότυπο, τότε τρέχα γύρευε! Έχουμε, όμως, ασχοληθεί αρκετά με το συγκεκριμένο θέμα προς το παρόν!

Ο Ζαχαρίας Σίτσιν, λοιπόν, σαν σωστός άνθρωπος που είναι, έκατσε κι έμαθε τις γλώσσες στις οποίες είχαν γραφτεί τα κείμενα που τον ενδιέφεραν. Είχε πει πολλά πράγματα για διάφορα κείμενα και ευρήματα, αλλά, παρόλο που δεν χαρακτηρίστηκε ως γραφικός, πολλοί δεν έδωσαν σημασία στα λεγόμενά του, κυρίως όσον αφορούσε το μυστήριο των Σουμερίων.

Αξίζει να μεταφράσουμε μια ερώτηση που υπέβαλε στο βιβλίο του «Genesis Revisited»: «Είναι πιθανό ότι η ανθρωπότητα ξεπέρασε τα Σκοτεινά Χρόνια και τον Μεσαίωνα, έφτασε στην Αναγέννηση, βίωσε την Βιομηχανική Επανάσταση, μπήκε στην εποχή της Υψηλής Τεχνολογίας, της Γενετικής Μηχανικής και του Διαστημικού Ταξιδιού, απλά και μόνο για να προλάβει την αρχαία Γνώση;».

Η δικαίωση του Σίτσιν ήρθε με την διαστημική πτήση του «Voyager 2». Ας το δούμε κι αυτό εν συντομία. Ο «Voyager 2» εκτοξεύθηκε από την NASA στις 20 Αυγούστου 1977, 16 μέρες πριν την εκτόξευση του «Voyager 1». Αρχικός προορισμός του ήταν ο Κρόνος, αλλά λόγω μιας σπάνιας διάταξης των πλανητών, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να τον στείλουν και «πάρα πέρα».

Η έλξη των σωστά τοποθετημένων Δία και Κρόνου θα μπορούσε, μετά από τις αναγκαίες περιστροφές, να «πετάξει» τον «Voyager 2» στον πολύ μακρινό Ουρανό κι από κει στον μυστήριο Ποσειδώνα. Γι αυτό και ο «Voyager 2» εκτοξεύθηκε δυο εβδομάδες πριν τον «Voyager 1»: Για να προλάβει την σωστή διάταξη των πλανητών!

Οι πλανήτες Ουρανός και Ποσειδώνας είναι ΠΑΡΑ πολύ μακρυά, οι επιστήμονες μπορούσαν μόνο να ΥΠΟΘΕΣΟΥΝ ορισμένα πράγματα, όπως η σύστασή τους, το χρώμα, οι δακτύλιοι, οι δορυφόροι, κλπ.

Ο Σίτσιν, όμως, δεν δίστασε να γράψει περί των δύο πλανητών με πολλές λεπτομέρειες και, λίγο πριν την εκτόξευση, να βγει στην τηλεόραση και να πει: «Θα δείτε αυτό κι εκείνο, σ΄ αυτό είστε λανθασμένοι διότι θα βρείτε από κείνο αντί από τούτο» κλπ.

Ο «Voyager 2» πέρασε από το Δία τον Ιούλιο του ’79, δυο χρόνια μετά την εκτόξευσή του, και μέσα σε άλλα δυο χρόνια είπε «χαλόου» στον Κρόνο. Ο Κρόνος του είπε «καλοτάξιδος, αγορίνα μου» και τον «πέταξε» στον Ουρανό, όπου έφτασε τον Γενάρη του 1986, κι από κει έβαλε πλώρη για τον Ποσειδώνα όπου θα βάραγε καμπανάκι για «τέρμα τα δίφραγκα» το 1989, δώδεκα χρόνια μετά την εκτόξευσή του!

Όταν ο «Voyager 2» άρχισε να στέλνει φωτογραφίες του Ουρανού στη Γη, απαξάπαντες έπεσαν ξεροί: Ό,τι τους είχε πει ο Σίτσιν βγήκε αληθινό! Όταν τον ρώτησαν ΠΟΥ τα ήξερε, εκείνος απάντησε με μετριοφροσύνη (και στο περίπου): «Καλά, πλάκα μου κάνετε; Οι Σουμέριοι τα είχανε γραψει ΟΛΑ»!

Έχουμε και λέμε: Αύριο δεν κυκλοφορούν οι εφημερίδες, την Κυριακή απαντώ στον φίλο μου τον κύριο Ράπτη (ωχχχ!), οπότε τα λέμε την Τρίτη. Τρελά πράγματα, ψώνιο σας λέω!

norwichfan
06/10/2011, 10:34
[/color]
αυτα που εβαλε ο αγγελης ειναι τα πικαντικα, σιγουρα πολυ ενδιαφεροντα...
βαζω κι εγω σουμμεριους, αλλα αν δεν υπαρχει ενδιαφερον, να το πειτε να σταματησω...



παντα υπαρχει ενδιαφερον για κειμενα του παρασκευα... ;)

matchnik
06/10/2011, 12:28
Mόλις ανακάλυψα τα κείμενα και έχω πάθει πλάκα. Συγχαρητήρια για την ιδέα και για όσους έκαναν κόπο να τα ανεβάσουν. Προσωπικά έχω αρκετά κέιμενα του απο το ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ και θα προσπαθήσω να ανεβάσω σύντομα κάποια απο αυτά. Πιο πολύ βέβαια έπαθα πλάκα με αυτό που έπαθε ο Νικόλας. Γιαυτό ο σοφός λαός λέει ...κάτι που μπορείς να το κάνεις σήμερα μην το αφήσεις για αύριο...:o

plestis13
06/10/2011, 14:19
[/color]

παντα υπαρχει ενδιαφερον για κειμενα του παρασκευα... ;)

++++

ggeorge1
07/10/2011, 00:13
Παρτε λιγο ακομα...


Σαν λαμπρό άστρο φαίνεται ο Ήλιος από τον Πλούτωνα...

Καλημέρα, καλή βδομάδα και είθε να έχουμε όλοι την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και όχι αναγκαστικά για κουμάρι! Πάμε με τη δεύτερη δόση περί Σουμερίων, που δημοσιεύθηκε στη 2η σελίδα του Φιλάθλου το 1999, όταν το θέμα χτύπησε τον γράφοντα... ανάμεσα στα φρύδια. Επαναλαμβάνουμε ότι ΤΡΙΑ βιβλία του Σίτσιν έχουν μεταφραστεί από τότε στα ελληνικά: ο "12ος Πλανήτης", η "Σκάλα στον Ουρανό" και το "Χαμένο Βιβλίο του Ενκί". Τα πρώτα δύο από την εκδοτική εταιρεία "Αρχέτυπο" " και το τρίτο από την "Έσοπτρον"
************************************************** **********

Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΤΡΙΤΗ 4/5/1999

«Θεέ μου, ακριβώς όπως τον είχαν περιγράψει οι Σουμέριοι!».

Αυτό φώναξε ο Ζαχαρίας Σίτσιν, βλέποντας τις φωτογραφίες του πλανήτη Ουρανού που ο «Voyager 2» άρχισε να στέλνει στη Γη το 1986, εννιά χρόνια μετά την εκτόξευσή του από την «NASA». Το γαλαζοπράσινο χρώμα του συμφωνούσε με την περιγραφή στα κείμενα των Σουμερίων, ο πολιτισμός των οποίων άνθισε την τρίτη χιλιετία προ Χριστού, στη Μεσοποταμία, στη «γειτονιά» του Βιβλικού κήπου της Εδέμ.

Και δεν ήταν μόνο το χρώμα του πλανήτη, αλλά και πολλά άλλα πράγματα, κυρίως η σύστασή του. Οι επιστήμονες ανέμεναν να βρουν αέριο, αλλά οι Σουμέριοι είχαν γράψει ΝΕΡΟ και ήταν απόλυτα σωστοί! Γαλαζοπράσινο νερό με κάτι βαθύχρωμες κηλίδες, όπως οι κηλίδες που δημιουργούν τα σκούρα φύκια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μια εμφάνιση ολότελα διαφορετική από όλους τους άλλους πλανήτες!

Κάτσετε ένα λεπτό, ρε! Ο πλανήτης Ουρανός απέχει γύρω στα δύο δισεκατομμύρια μίλια από τη Γη. ΔΕΝ είναι ορατός με γυμνό μάτι. Οι αστρονόμοι δεν γνώριζαν περί της ύπαρξής του πριν το 1781, όταν ο μουσικός και ερασιτέχνης αστρονόμος Φρειδερίκος Χέρσελ τον ανακάλυψε με το πιο τέλειο τηλεσκόπιο της εποχής του.

ΠΩΣ οι Σουμέριοι ήξεραν τόσες λεπτομέρειες για τον συγκεκριμένο πλανήτη, σε μια εποχή που «δεν εδικαιούντο» να ξέρουν; Οι αρχαίοι ήξεραν για Ήλιο, Σελήνη, Ερμή, Αφροδίτη, ¶ρη, Δία, Κρόνο και πάπαλα! Από πού κι ως πού οι Σουμέριοι να γνωρίζουν για ένα πλανήτη που είναι τόσο μακριά, που το φως του χρειάζεται τέσσερις ώρες για να ταξιδέψει μέχρι τα στραβά μας;

Και τι είναι αυτές οι βλακώδεις εισηγήσεις ότι οι Σουμέριοι όχι μόνον ήξεραν για τον Ουρανό, αλλά και για τους πιο μακρυνούς Ποσειδώνα και Πλούτωνα; Για τον μικρό και ασήμαντο Πλούτωνα που είναι τόσο μακρυά, που από την κρύα σαν τεζαρισμένη γάτα επιφάνειά του, ο Ήλιος φαίνεται σαν ένα λαμπρό άστρο;

Και όμως ήξεραν! Και ο Ζαχαρίας Σίτσιν δεν περίμενε τις διάφορες διαστημικές εξερευνήσεις και ανακαλύψεις για να το πει, αλλά έβαλε το κεφάλι του στην καρμανιόλα, γράφοντας το βιβλίο «12ος Πλανήτης» το 1976, τρία χρόνια πριν την εκτόξευση του «Voyager 2» και ΔΕΚΑ ολόκληρα χρόνια πριν το διαστημόπλοιο φωτογραφίσει τον πλανήτη Ουρανό.

Παρεμπιπτόντως, δεν κάνω αχρείαστη διαφήμιση στον Σίτσιν, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο του είναι φοβερά ενδιαφέρον, όπως και τα άλλα βιβλία της σειράς «The Earth Chronicles» (Τα Χρονικά της Γης). Δεν γνωρίζω αν είναι μεταφρασμένα στα Ελληνικά. Αν δεν είναι, τότε ελπίζω ότι ο Ζαχαρίας Σίτσιν δεν θα έχει πρόβλημα με το υλικό που χρησιμοποιώ από τα βιβλία του, τα οποία βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα, για να μην πω συνταρακτικά!

Βέβαια, οι πλανήτες Ουρανός και Ποσειδώνας είναι περιστασιακοί, διότι αλλού καταλήγει ο Σίτσιν. Εκείνο που μας ενδιαφέρει πρωτίστως, όμως, είναι το εξής ερώτημα: ΠΩΣ ένας αρχαίος πολιτισμός γνώριζε, πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια και βάλε, πράγματα για το διάστημα που η μοντέρνα επιστήμη μόλις τώρα ανακαλύπτει;

Αυτό το ερώτημα πάει πακέτο με το ερώτημα που αφορά μια πρωτόγονη φυλή στο Μάλι, τους Ντόγκονς, η παράδοση των οποίων αναφέρει τον Σείριο και τον άγνωστο μέχρι το 1862 (και αόρατο με γυμνό μάτι, ή με ένα απλό τηλεσκόπιο) σύντροφό του, τον «λευκό νάνο» Σείριο Β. Μιλάμε για ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Και στις δυο περιπτώσεις, η «φαβορί» εκδοχή, τουλάχιστο για τους ακραίους, είναι ότι εξωγήινοι είχαν επισκεφθεί κάποτε την Γη και δίδαξαν αυτά τα πράγματα στον πολιτισμό που, τη συγκεκριμένη εποχή, έκανε κουμάντο. Με την πάροδο των χρόνων, λένε, όλα κατέληξαν σε μύθους και παραδόσεις.

Ο ερχομός των εξωγήινων δεν είναι πια ταμπού. Έχουν γραφτεί αμέτρητα βιβλία που υποστηρίζουν ότι, όχι μόνο είχαν έρθει κάποτε, όχι μόνο έρχονται και φεύγουν συνεχώς, αλλά και ότι έκαναν «επίσημη» επαφή του ενός είδους ή του άλλου, πράγμα που οι πλανητάρχες κρατούν μυστικό για λόγους που ξέρουν εκείνοι καλά κι εμείς καλύτερα!

Στην περίπτωση των εξωγήινων των Σουμερίων, όμως, δεν μιλάμε απλά για «καλώστους» και «καλοτάξιδοι», αλλά για ανθρωπογονία, για επικείμενη συντέλεια του κόσμου και «φτου κι απ΄ την αρχή». Μιλάμε για την ύπαρξη ενός άγνωστου πλανήτη στο ηλιακό σύστημα, ενός πλανήτη που δεν περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο όπως όλοι οι άλλοι, αλλά πολύ «λοξά», με μια ελλειπτική τροχιά που τον φέρνει στα λημέρια μας κάθε 3,600 χρόνια, όπου γίνεται της κοσμικής πουτάνας. Για έναν πλανήτη που συμπεριφέρεται, που κινείται, σαν ΚΟΜΗΤΗΣ.

Μα, γι αυτό έγινε το μεγάλο μπάχαλο πρόσφατα, όταν ανεκαλύφθη ο κομήτης Χέιλ Μπομπ. Είχε γίνει μεγάλο σούσουρο, διότι πολλοί από αυτούς που είναι πεπεισμένοι για την ύπαρξη ενός άλλου πλανήτη, νόμισαν ότι αυτός ήταν ο Χέηλ Μπομπ. Ο Σίτσιν, όμως, τους είπε (στο περίπου!): «Μπα! Αυτός είναι ένας προάγγελος. Ο αληθινός μάγκας της παρέας, ο και γαμώ τα ουράνια σώματα, ακολουθεί σύντομα»!

Η ύπαρξη ενός άλλου πλανήτη ΔΕΝ είναι εικασία. Η ανακάλυψή του αναμένεται, όπως αναμενόταν και η ανακάλυψη του πλανήτη που ονομάστηκε Πλούτων, όταν αυτός τελικά «βρέθηκε» το 1930. Μόνο που ο Πλούτωνας δεν πληρεί τις προδιαγραφές. Είναι πολύ μικρός για να προκαλέσει τις ανωμαλίες που παρατητούνται στις τροχιές του Ουρανού και κυρίως του Ποσειδώνα.

Κάτι άλλο υπάρχει «εκεί έξω», κάτι που δεν γνωρίζουμε, ίσως λόγω μιας περίεργης, ελλειπτικής τροχιάς. Αργά ή γρήγορα, όμως, λέει ο Σίτσιν, θα το γνωρίσουμε! Ίσως τότε να μην υπάρχει αρκετό χαρτί τουαλέτας για να ανταποκριθεί στην ζήτηση! Τότε είναι που ορισμένα «σοβαρά και σεβαστά» βιβλία θα σκιστούν και θα χρησιμοποιηθούν για κωλόχαρτο: Όταν θα χεστούν οι πάντες! Αύριο.

ggeorge1
07/10/2011, 00:23
Όχι ένας δυο κουβάδες party ice... Ιδού και η τρίτη δόση περί Σουμερίων στον Φίλαθλο. Ξέχασα να σας πω ότι μου παίρνει περίπου χίλιες λέξεις για να γράψω ό,τι χωράει σε μια λακωνική παράγραφο. Παρασύρομαι εύκολα, το χάσιμο του ειρμού έχει χάσει το νόημά του. Α, ναι: σε κάποια κείμενα υπάρχουν τίτλοι, σε άλλα όχι. Αυτό διότι ο Καραγιαννίδης επέμενε ότι δεν ήξερα να βγάζω τίτλους και τους έβγαζε ο ίδιος, ή η Κατερίνα, η επιμελήτρια της 2ης σελίδας. Η μικρή είχε αποκτήσει νευρικά τικ και πήγαινε δυο φορές το χρόνο σε ψυχαναλυτή, μέχρι που μετακόμισε μόνιμα στην ευρύτερη περιοχή του Δαφνίου. Καλό κορίτσι, όμως...
************************************************** **********

Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΤΕΤΑΡΤΗ 5/5/1999

Αντιλαμβάνομαι ότι για πολλούς είμαι κάπως περίεργος. Το ξέρω, έχω τα χούγια, τις προτιμήσεις και τα πιστεύω μου, καθώς και τον δικό μου κώδικα συμπεριφοράς. Δεν λέω ότι είμαι πάντα σωστός, ή πάντα λάθος, απλά ότι είμαι αντικειμενικά συχνά περίεργος και υποκειμενικά σχεδόν πάντα σωστός!

Κοιτάξτε να δείτε, πολύ λίγα πράγματα στον κόσμο είναι αντικειμενικά σωστά. Οι υποκειμενικές αξιολογήσεις «παίζονται». Για παράδειγμα, το λιβάνι είναι σωστό για τον Γιαχβέ, αλλά είναι ανάθεμα για τον Βελζεβούλη, που στο τέλος πάντα πληρώνει τη νύφη για τις αδυναμίες και τα τερτίπια του κάθε κερατά.

Τα σκόρδα είναι άρωμα για μένα, δεν χάνω ευκαιρία να μασουλήσω κάνα κεφάλι ωμό, αλλά είναι μπόχα για τη γυναίκα μου. Σας μιλάω ειλικρινά, είναι άξιον απορίας πώς καταφέραμε ν΄αποκτήσουμε δυο παιδιά. Α, ναι… Θυμάμαι πώς έτυχε με την μεγάλη, παρόλο που είμασταν κι οι δυο φέσι! Για την μικρή δεν θυμάμαι τίποτα, θα είχανε βάλει κάποια περίεργη ουσία στα ουίσκια μας ! Τι λέγαμε; Α, ναι: Πολύ λίγα πράγματα είναι σωστά για όλους.

Προσωπικά, έχω ορισμένες πολύ περίεργες συνήθειες. Μια είναι να διαβάζω ένα βιβλίο ανάποδα! Μάλιστα κύριε, αρχίζω πάντα από τον επίλογο, από το ζουμί. Αν μου αρέσει, αν είναι χαβαλετζίδικο, τότε αποφασίζω να διαβάσω το βιβλίο και, όταν το κάνω, δεν το κάνω με λογική σειρά. Ακριβώς όπως το σεξ: Αρχίζω με την εκσπερμάτωση και τελειώνω με τα προκαταρκτικά!

Όσον αφορά τα βιβλία, συνήθως αρχίζω από το τρίτο κεφάλαιο! Πριν το τελειώσω πετάγομαι στο ένατο, μετά πάω πίσω στο δεύτερο κ.ο.κ. Με λίγα λόγια, είμαι ανεμογάμης στο διάβασμά μου, γι αυτό εξ άλλου είμαι και ανεμογάμης στο γράψιμό μου!

Πολύ σπάνια θα διαβάσω ένα βιβλίο από εξώφυλλο σε εξώφυλλο. Το ενδιαφέρον μου σπάνια διατηρείται στο απαιτούμενο επίπεδο. Διαβάζω από μηδέν μέχρι το έν τρίτον του κάθε βιβλίου που πέφτει στα χέρια μου, άντε το μισό αν είναι αρκετά ενδιαφέρον!

Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή, ρωτάτε; Θα σας πω: Σήμερα ξύπνησα στις 6.30΄ διότι είχα κάτι δουλειές. Δική μου δουλειά τί δουλειές είχα! Όταν δεν κοιμηθώ καλά, το μυαλό μου δεν δουλεύει κανονικά (παρακαλώ να σκάσουν οι είρωνες, ας πουν κάτι πρωτότυπο!), οπότε χρειάζομαι μια προθέρμανση.

Σύμφωνα με τα χούγια μου, όμως, και όσον αφορά τους Σουμέριους, θ΄ αρχίσουμε από το ζουμί. Από το τέλος! Τώρα θα μου πείτε ότι, αν κάποιου δεν αρέσει το ζουμί, δεν θα διαβάσει το αυριανό και μεθαυριανό κομμάτι. Ξέρετε, έχω μεγάλο μαράζι και καημό αν κάποιος διαβάσει ή όχι τις μαλακίες που γράφω. Έχω περάσει άγρυπνες νύχτες γύρω από το θέμα, ουουουου….

Το ζουμί, λοιπόν! Κατά τους Σουμέριους, ή τουλάχιστον κατά την ερμηνεία των κειμένων τους από τον Ζαχαρία Σίτσιν και άλλους, η (σχετική) συντέλεια του κόσμου δεν θα είναι αποτέλεσμα της οργής κάποιου Γιαχβέ, που δεν έχει καλύτερη δουλειά να κάνει από το να φτιάχνει και να καταστρέφει κόσμους και να ανοιγοκλείνει μήτρες (κατά τον επιστολογράφο της Κυριακής από Γερμανία), αλλά θα είναι αποτέλεσμα της προσέγγισης ενός άγνωστου πλανήτη που κινείται πολύ περίεργα και που περνάει από τούτα τα ταράφια κάθε 3,600 χρόνια.

Το ότι οι Σουμέριοι το λένε καθαρότατα, αν η μετάφραση της εξαιρετικά δύσκολης γραφής τους είναι σωστή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουν γράψει ολόκληρο έπος γύρω από τον «κατακλυσμό του Νώε». Βέβαια αυτοί δεν τον λέγανε Νώε, τον είχανε βαφτίσει διαφορετικά, αλλά τόσο ο ήρωας όσο και το συμβάν δεν διαφέρουν κατά πολύ από τον Βιβλικό κατακλυσμό.

Εκείνο που διαφέρει είναι οι περιστάσεις. Η επιστημονική αξιολόγηση των κειμένων των Σουμερίων εισηγείται ότι, όταν ο «12ος Πλανήτης» πλησίασε την Γη, περνώντας ανάμεσα στις τροχιές του ¶ρη και του Δία, δημιούργησε τέτοιο μπάχαλο, τέτοιο τρέμουλο, που οι πάγοι της Ανταρκτικής «γλύστρισαν» και έπεσαν στον ωκεανό.

Αφ΄ ενός το τεράστιο παλιρροιακό κύμα που δημιουργήθηκε και αφ΄ ετέρου η θεόρατη άνοδος της στάθμης των θαλασσών που ακολούθησε το λιώσιμο των πάγων, προκάλεσε αυτό που στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ως «Κατακλυσμός του Νώε».

Η Ανταρκτική, βέβαια, ξαναπάγωσε και ο όγκος και το βάρος του πάγου της αυξάνονται σημαντικά, με κάθε χρόνο που περνάει. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο προστίθεται στην Ανταρκτική πάγος ισοδύναμος σε όγκο με την λίμνη Οντάριο. Μιλάμε για θεόρατες ποσότητες και όχι για έναν-δυο κουβάδες «Party Ice»!

Το τεράστιο βάρος του πάγου πρέπει να έχει «διαλύσει» την επιφάνεια του φλοιού της Γης, πάνω στον οποίο «κάθεται». Πρέπει να υπάρχει μεγάλη αστάθεια. Με ένα μεγάλο τράνταγμα, πάρτον κάτω τον πάγο, ή μάλλον πάρτον μέσα στον ωκεανό, και τότε ούτε μαγιό, ούτε ναυαγοσωστικές, ούτε σωσίβια θα βοηθήσουν!

Πότε αναμένεται να ξαναπεράσει ο «Κλίντον μεταξύ των πλανητών»; Γύρω στο 2012, λένε (χέσιμο προαιρετικό και ελεύθερο!). Αυτό, όμως, δεν είναι το κύριο θέμα των κειμένων των Σουμερίων. Το «και γαμώ τα θέματα» είναι η καταγωγή του ανθρώπου, ή μάλλον η δημιουργία του από τους Νεφιλίμ, τα εξωγήινα λαμόγια που ζούνε πάνω στον αλήτη πλανήτη.

Λαμόγια διότι, σύμφωνα με τους Σουμέριους, οι Νεφιλίμ ΗΞΕΡΑΝ για τον κατακλυσμό που ερχόταν, είχαν υπολογίσει τις επιπτώσεις της έλξης του πλανήτη τους «Νιμπίρου» (του «Μαρντούκ» των Βαβυλονίων) και, όταν τα ζάρια έπεσαν στην κουβέρτα, ή μάλλον τα παγάκια στο νερό, άφησαν τα δημιουργήματα και «σκλαβάκια» τους να πνιγούνε σαν ποντίκια. Ολους, εκτός από ΕΝΑΝ και την φάρα του: Τον ΟΥΤΝΑΠΙΣΤΙΜ που είναι ο ίδιος με τον ΝΩΕ των Εβραίων. Λα μεμ σοζ, που λένε οι Γαλλόφωνοι εξωγήινοι! Αύριο.

Σημ. 2003: Ο ¶ινσταϊν είχε πει ότι η επιφάνεια της Γης, εκεί που κάθονται οι πάγοι, πρέπει να έχει τη σύσταση περίπου της οδοντόπαστας. Όταν ήταν εν ζωή, μια δυο έρευνες τον έβγαλαν λάθος. Μεταγενέστερες έρευνες, όμως, δεκαετίαες μετά το θάνατό του, απέδειξαν ότι ήταν σωστός. Οι πάγοι της Ανταρκτικής κυριολεκτικά κάθονται πάνω σε "οδοντόπαστα".

ggeorge1
07/10/2011, 00:49
κι ενα πιο ελαφρυ... η προσωπικη αποψη του Μαστορα για τους Πρωτοπλαστους!


Κι εγώ πιστεύω στον Αδάμ και την Εύα...

Είπαμε: είναι να μην παρεκκλίνεις από το θέμα! Αυτό είχε και τίτλους, μάλλον διότι η κοπελιά που είχε την επιμέλεια της 2ης σελίδας στον Φίλαθλο είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά... Α, ναι! Προσέξτε την αναφορά στον Σαλαλέ! Όλα τα κομμάτια είχαν γραφτεί πριν τη νομιμοποίηση του στοιχήματος στην Ελλάδα! Το κράξιμο που είχε πέσει, ουουουου...

************************************************** **********
Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΕΜΠΤΗ 6/5/1999

Για κατιφέδες όλος ο καυγάς στο φυτώριο γωνία «Η Εδέμ»

Της Πόπης με την ψώρα…

Οι μάγκες Σουμέριοι πίστευαν ότι οι εξωγήινοι Νεφιλίμ από τον πλανήτη Νιμπίρου έφτιαξαν τον άνθρωπο, για να δουλεύει στα ορυχεία χρυσού της Γης, που ο Νιμπίρου «επισκέπτεται» κάθε 3.600 χρόνια. Οι Νεφιλίμ σκόρπιζαν μόρια χρυσού στην στρατόσφαιρα του Νιμπίρου, για να αντανακλάται ένα ποσοστό από τις ακτίνες του Ηλίου, που κάνανε ζημιά στο οικολογικό σύστημά τους. Εκείνοι κι αν είχανε πρόβλημα «θερμοκηπίου»!

Παρεμπιπτόντως, ο Σταυρός ήταν ένα σημαντικότατο σύμβολο των Σουμερίων, τρεις χιλιάδες χρόνια προ Χριστού! Συμβόλιζε «το σημείο της διασταύρωσης», δηλαδή το σημείο που o Νιμπίρου διασταυρώνει τo το ηλιακό σύστημα κάπου μεταξύ ¶ρη και Δία! Ακόμα πιο παλιά, οι πανάρχαιοι Ινδοί επίσης είχαν τον Σταυρό ως ένα από τα σύμβολά τους. Αυτά είναι πλήρως τεκμηριωμένα! Αμ οι Έλληνες; Είδατε καμιά φορά τον σταυρό σε συνάφεια με το Διόνυσο; Εμμμ...

Τώρα κάποιος θα μου πει, και με το δίκιο του: «Καλά, ρε, είμαι υποχρεωμένος να πιστέψω στην κοσμογονία του κάθε περίεργου πολιτισμού ή, ακόμα χειρότερα, στην ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ και στην ΕΡΜΗΝΕΙΑ που έχει δώσει ο κάθε περίεργος λόγιος στα κείμενα του κάθε περίεργου πολιτισμού;».

Όχι βέβαια, και απαντώ με την μεγαλύτερη ειλικρίνεια που μπορώ να μαζέψω από τα τρίσβαθα της ταλαιπωρημένης από το τσιγάρο και τη μαλακία καρδιάς μου: Κοίταξε να δεις, αγόρι μου, κατά βάθος κι εγώ πιστεύω στον Αδάμ και στην Εύα. Σοβαρά μιλάω, διάβασε να δεις:

Πρώτα απ΄ όλα, ο Γιαχβέ ήτανε πτυχιούχος γεωπόνος. Δεν ξέρω αν πήγε και για μεταπτυχιακά, αλλά ήταν αριστούχος. Είχε καλλιεργήσει την Εδέμ για να εξυπηρετεί άλλους Γιαχβέδες, από γειτονικά σύμπαντα. Φυτώριο γωνία ήταν η Εδέμ. Για μεγάλη κονόμα, κυρίως σε μαύρα, μιλάμε. Το ακόλουθο περιστατικό καταγράφτηκε σε ένα χρονικό της εποχής που έχω διαβάσει:

«Έχουμε τίποτα κατιφέδες;» ρώτησε ένας περαστικός Γιαχβέ τον βιβλικό γεωπόνο, «η ψώρα έχει κάνει τον μπαξέ μου μπουρδέλο». Ο Γιαχβέ απάντησε: «Και βέβαια έχω κατιφέδες, αλλά και ωραία γεράνια, πετούνιες και πανσέδες. Όσο για τη ψώρα, με το παρντόν Γιαχβέ μου, αλλά εσύ φταις που την έπλασες. Τον μπελά σου γύρευες. Βάλε της καμιά κατάρα για να την αφανίσεις. Αυτή εξ άλλου είναι και η οικολογική λύση. Με περίεργη προφορά μιλάς, σύντεκνε. Από πιο σύμπαν η αφεντιά σου; Για την παράδοση κατ΄ οίκον ρωτάω»!

Ο περαστικός Γιαχβέ απάντησε: «Όταν φύγεις από το δικό σου σύμπαν, με δυτικοανατολική κατεύθυνση, μετά από ενάμισυ τρισεκατομμύρια έτη φωτός κάνε αριστεροδεξιά στο σύμπαν με τα κατεβασμένα ρολά, πήγαινε όλο ευθεία και θα με βρεις στα δεξιοαριστερά σου, πίσω από μια μαύρη τρύπα».

«Αααα…» έκανε ο γεωπόνος, «το σύμπαν με τα κατεβασμένα ρολά, εκεί που συχνάζει ο Γιαχβέ ο Σαλαλές! Δεν νοικιάστηκε ακόμα το ρημάδι;». Ο άλλος απάντησε: «Αμέ! Νοικιάστηκε, αλλά το φτιάχνουνε. Θα γίνει μπουκάδικο»!

«Νόμιμο πανσυμπαντικό μπουκάδικο;» έσκουξε ο δικός μας ο Γιαχβέ και συνέχισε «τότε πρέπει να ελπίζουμε πως ίσως παίξουμε νόμιμο στοίχημα σε κάνα τρισεκατομμύριο χρόνια, εκτός αν τύχει κάτι απρόοπτο πάλι. Δυο πλανήτες κι ένα φεγγάρι κάνουν οι κατιφέδες, αν τα θέλεις χωρίς απόδειξη»!

Μετά από αυτή τη συζήτηση, ο Γιαχβέ σκέφτηκε: «Και γιατί να πλάσω την κουφάλα την ψώρα; Για να μου διαλύσει το μαγαζί; Θα πλάσω τον άνθρωπο, που είναι ακίνδυνος». Ο Γιαχβέ ήτανε κουλτουριάρης. Όταν τον έπιανε ο οίστρος, φορούσε ένα μπερέ, άφηνε αλογοουρά και μούσι, φούμερνε φούντα και το έπαιζε καλλιτέχνης. Την πήγαινε την κεραμική, αλλά ήταν άσχετος στη ζωγραφική. Όχι, δεν είχε πάει σε σχολή Καλών Τεχνών, αυτοδίδακτος ήτανε!

Έπλασε, λοιπόν, πρώτα τον Αδάμ και μετά την Εύα. Αυτά είναι γνωστά, τα έχουμε ξαναγράψει. Δεν μου αρέσουν οι επαναλήψεις. Η μόνη επανάληψη που γουστάρω στη ζωή μου, είναι ο πολλαπλός οργασμός! Τέτοιο είχε και η Εύα, όποτε το έκανε με τον Αδάμ. Όχι, ψέματα λέω. Όταν έμεινε έγκυος με τον Κάιν, δεν είχε πολλαπλό οργασμό η Εύα. Μονό είχε, αλλά ΒΑΡΒΑΤΟ!

Ομολογώ ότι ποτέ δεν έχω γράψει όλη την ιστορία. Υπήρξαν σκοπιμότητες, αλλά τώρα έχω αποφασίσει να μιλήσω με ανοικτά χαρτιά κι ας με φάνε!

Ποιο δέντρο της γνώσης και ποιος όφις, μωρέ; Όλος ο καυγάς έγινε για ΚΑΤΙΦΕΔΕΣ! Προσέξτε: Η Εύα ήτανε πολυέξοδη και ο Αδάμ χρειαζόταν δεύτερο εισόδημα. Σκαρφίστηκε, λοιπόν, να φυτέψει μισό στρέμμα κατιφέδες, για να πουλάει σε περαστικούς Γιαχβέδες. Δεν είχε σπόρους, όμως.

Πήγε στον Γιαχβέ και του είπε: «Αφεντικό, μπορώ να κόψω δυο-τρεις κατιφέδες, να τους βάλω κάτω από το μαξιλάρι μου για να κοιμάμαι με το άρωμά τους;». Του Γιαχβέ του μπήκανε ψύλλοι στ΄ αφτιά: «Πλάκα μου κάνεις, ρε;» αναφώνησε. «Ποιο άρωμα; Οι κατιφέδες βρωμάνε χειρότερα κι από την ανάσα μια γκαμήλας με πεπτικά προβλήματα και τερηδόνα»!

«Γιαχβέ» επέμενε ο Αδάμ, «ακόμα και η αγκινάρα είναι αρωματική σε σύγκριση με τις τριχωτές μασχάλες της Εύας. Δώσε μου λίγους κατιφέδες να βρουν την υγειά τους τα ρουθούνια μου. Έλα, Γιαχβούλη μου…». Ο Γιαχβέ του έδωσε, ο Αδάμ φύλαξε τα σπόρια και φύτεψε κατιφέδες στη ζούλα.

Όταν ο Γιαχβέ πήρε χαμπάρι τη λαδιά, έγινε σαματάς. Φώναξε τον Αδάμ και του είπε: «Ρε αχάριστε, σε έπλασα, σου έπλασα και μια γκόμενα για να εκτονώνεσαι τζάμπα, σε τάισα, σε πότισα, κι εσύ καταδέχτηκες να πάρεις το ψωμάκι από το στόμα μου; Τώρα θα δεις τι πάει να πει Γιαχβέ, ρε κωλόπαιδο, γαμώ τη ζωτική πνοή μου»! Και είπε: «Γεννηθήτω ΨΩΡΑΑΑ!» και εγένετο ψώρα!

Έγινε της Πόπης με την ψώρα στην φυτεία του Αδάμ, που μπατίρησε και ξενητεύτηκε, με την Εύα στην καμπούρα χωρίς προίκα. ΑΥΤΟ είχε γίνει! Το είπα και ξαλάφρωσα!. Αύριο κι άλλες μαλακίες των Σουμερίων. (Τεκμηριωμένες!).

ggeorge1
07/10/2011, 00:51
Κάτι μεγάλο είχε περάσει...


Συνεχίζουμε με τα κομάτια του Φιλάθλου. Σύντομα θ' αλλάξει ο χαβάς, διότι κεντρικό θέμα δεν είναι πλέον η καταγωγή του ανθρώπου, ή η επικείμενη "συντέλεια", αλλά το κατά πόσον απομεινάρια της μπόσικης "φάρας", είναι ανάμεσά μας, άριστα οργανωμένοι και κομπλέ με "ατζέντα".
************************************************** **********

Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΤΡΙΤΗ 1/5/1999


Ανακεφαλαιώνω, για να μη χανόμαστε: Συζητάμε για την πιθανή «συντέλεια» του κόσμου που, κατά τους πανάρχαιους Σουμέριους έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν, (η τελευταία φορά ήταν ο βιβλικός «Κατακλυσμός του Νώε»), και που οφείλεται στην ύπαρξη ενός προς το παρόν άγνωστου σε μας πλανήτη, με φοβερά ελλειπτική τροχιά, που περνάει από τα κοσμικά λημέρια μας κάθε 3.600 χρόνια. Κατά τους Σουμεριολόγους, κυρίως κατά τον Ζαχαρία Σίτσιν, η επόμενη επίσκεψη αναμένεται γύρω στο 2012!

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Ούτε για να το συζητάμε, δηλαδή. Κάποτε, κάτι ΜΕΓΑΛΟ έχει περάσει μέσα από το Ηλιακό μας σύστημα και δημιούργησε μπάχαλο. Τώρα, αν αυτό το «κάτι» πέρασε μια φορά και μετά εξαφανίστηκε στα βάθη του διαστήματος, ή διαλύθηκε, ή περνάει κάθε τόσο, αυτό δεν το ξέρουμε. Οι Σουμέριοι επέμεναν πως ήξεραν, αλλά εμείς δεν ξέρουμε. Ίσως μάθουμε μια κι έξω σε καμιά δεκαπενταετία το πολύ!

Ας δούμε αποδείξεις, ή τουλάχιστο σοβαρές ενδείξεις, για την «εισβολή» αυτού του πολύ μυστήριου σώματος. Βέβαια, ενδείξεις υπάρχουν πολλές, αλλά εμείς θα δούμε δυο-τρία από τα φαβορί, που αφορούν τους γιγαντιαίους πλανήτες Ουρανό και Ποσειδώνα και τους φυσικούς δορυφόρους τους.

Αρχίζουμε με τον Ποσειδώνα. Μέχρι πρόσφατα, οι αστρονόμοι γνώριζαν μόνο δύο φυσικούς δορυφόρους του «υδάτινου» πλανήτη: τον Τρίτωνα και την Νηρηίδα. Η Νηρηίδα έχει ένα πολύ παράξενο σχήμα. Είναι σαν ένας λουκουμάς με δυσκοιλιότητα, καθισμένος σε χαμηλή λεκάνη!

Σύμφωνα με τους νόμους της δημιουργίας και εξέλιξης των πλανητών, τους νόμους της δυναμικής, η Νηρηίδα έπρεπε να είχε ΣΦΑΙΡΙΚΟ σχήμα, όπως το φεγγάρι μας και όλοι οι πλανήτες. Δεν έχει, όμως. Είναι παραμορφωμένη. Τώρα, ένας δύσπιστος μπορεί να πει: «Και τι έγινε; Ο φυσικός δορυφόρος του ¶ρη ο Φόβος έχει σχήμα πατάτας. Γιατί η Νηρηίδα να μην είναι λουκουμάς;».

Πονηρή ερώτηση, αλλά και πολύ λανθασμένη! Είναι θέμα ΜΕΓΕΘΟΥΣ. Ο Φόβος είναι «ανύπαρκτος» σε σύγκριση με την Νηρηίδα, «χωράει» χιλιάδες φορές στον όγκο της Νηρηίδας. Δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Βάσει των φυσικών νόμων η Νηρηίδα ΕΠΡΕΠΕ να ήταν σφαιρική και το θέμα δεν σηκώνει κουβέντα. Οπότε ο δύσπιστος μπορεί να πει: «Έτσι έτυχε». Καλά…

Είναι, όμως, και η γωνία περιστροφής της Νηρηίδας γύρω από τον «μπαμπά» της τον Ποσειδώνα. Δεν μιλάμε για «κάτι ψιλά», αλλά για μια απόκλιση μέχρι 28 μοίρες, αν πάρουμε σαν βάση τον ισημερινό του Ποσειδώνα. «Έτσι έτυχε» επιμένει ο δύσπιστος. Ουφφφ…

Να πάρουμε την τροχιά της Νηρηίδας; Γιατί να μην την πάρουμε; Αργόσχολοι είμαστε, τώρα που λήγει και το Αγγλικό πρωτάθλημα, ό,τι θέλουμε παίρνουμε! Πολύ περίεργη η τροχιά της, που φέρνει και παίρνει την «μπέμπα» από ΕΝΑ εκατομμύριο σε ΕΞΑΚΟΣΙΑ εκατομμύρια μίλια απόσταση από τον Ποσειδώνα!

Ξέρετε για τι πράγμα μιλάμε; Ας υποθέσουμε ότι ο Ποσειδώνας είναι η Ομόνοια. Ένας Σκοπιανός παπατζής κάνει νταραβέρι το πολύ μέχρι το Σύνταγμα και από κει πάει στα Σκόπια και επιστρέφει αμέσως στην Ομόνοια, πάει πάλι μέχρι το Σύνταγμα και πάλι φεύγει για τα Σκόπια. Δεν ξέρω τι πάει να κάνει ο παπατζής στα Σκόπια, μωρέ, ένα παράδειγμα χρησιμοποίησα. Σκοπιανός είναι, στα Σκόπια πάει. Πού να πήγαινε ο άνθρωπος, στην Βιέννη, γαμώ τους ψύλλους στ΄ άχυρά σας, γαμώ!; Εν πάση περιπτώσει, αυτή περίπου είναι η αναλογία.

Με λίγα λόγια, συμπεριφέρεται ΠΟΛΥ περίεργα ο φυσικός δορυφόρος ενός πλανήτη με ΘΕΟΡΑΤΟ μαγνητικό πεδίο, για το οποίο θα μιλήσουμε αργότερα. Κάποιος θα ανέμενε την Νηρηίδα να περιστρέφεται ΚΥΚΛΙΚΑ γύρω από τον Ποσειδώνα και όχι να έχει μια ΤΟΣΟ ελλειπτική τροχιά. Δεν νομίζετε πως είναι λογική η εξήγηση μιας «διαστημικής καραμπόλας»; Ότι κάτι κτύπησε την Νηρηίδα, στέλνοντάς την στου διαόλου τη μάνα, αλλά πριν «φύγει η μπίλια από το μπιλιάρδο» την συγκράτησε η έλξη του Ποσειδώνα που, σε συνδυασμό με την βίαια καραμπόλα, την καθήλωσαν σε μια ΤΟΣΟ ελλειπτική τροχιά; Μπα, λέει ο δύσπιστος, έτσι έτυχε!

Να πούμε και το αλλο, τότε, κύριε δύσπιστε: Στη μια πλευρά της η Νηρηίδα είναι άσπρη και λαμπρή, αλλά στην άλλη είναι κατάμαυρη και ΟΧΙ λόγω σκότους. Λες και είναι ντυμένη σαν αρλεκίνος τις απόκριες, η μικρή. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, κύριε δύσπιστε; Ότι όταν κτυπήθηκε από το άγνωστο «κάτι», είτε «ξυρίστηκε» η μισή επιφάνειά της, αποκαλύπτωντας υπέδαφος σκούρου χρώματος, ή, με την σύγκρουση, το άλλο σώμα άφησε πάνω στην Νηρηίδα αρκετή δικιά του ύλη, που είχε σκούρο χρώμα. Ακριβώς όπως γίνεται σε συγκρούσεις αυτοκινήτων. Μπα, έτσι έτυχε, επιμένει ο δύσπιστος!

¶κου να δεις, αγόρι μου, αν μείνει έγκυος η γυναίκα σου και γεννήσει ένα ΑΡΑΠΑΚΙ, ελπίζω να μη την σπάσεις στο ξύλο πριν βγει από το μαιευτήριο, να μη την χωρίσεις, να βαφτίσεις το αραπάκι Χαράλαμπο ή Παναγιώτη, αντί Νέλσον ή Γουίλσον, και όταν το παίρνεις για παγωτό να μην λες ότι είναι της υπηρέτριας, ή ότι το υιοθέτησες, αλλά ότι είναι δικό σου κι «ΕΤΣΙ ΕΤΥΧΕ»!

Ένας σκέτος μετεωρίτης δεν μπορούσε να προκαλέσει τέτοιο μπάχαλο. Μιλάμε για κάτι ΜΕΓΑΛΟ και τρανό, κάτι που δέν «έπεσε» πάνω στην Νηρηίδα και στη συνέχεια διαλύθηκε, αλλά για κάτι που, λόγω όγκου, ίσως παρέμεινε άθικτο και εξακολουθεί να υπάρχει ΚΑΠΟΥ. Δεν αποκλείεται να μιλάμε για τον «Νιμπίρου» των Σουμερίων, τον «12ο Πλανήτη»!

Με βάση τα κείμενα των Σουμερίων, και πάντα κατά την ερμηνεία τους από τον Σίτσιν, για χάρη του «Νιμπίρου» μέσα σε 15 χρόνια θ’ανέβουμε στις βουνοκορφές ουρλιάζοντας χεσμένοι «Ε-ε-έρχεται!» και δεν θα δίνουμε το δεξί αρχίδι ενός ευνουχισμένου ψύλλου στ΄ άχυρα για ΟΝΕ, για Κόσοβο και για ΝΑΤΟ! Αμήν, Θεέ μου

plestis13
07/10/2011, 16:09
Σήμερα στην κατεύθηνση είχα μάθημα Αρχές Φιλοσοφίες και πιάσαμε κουβέντα με τον καθηγητή για γλώσσες και τέτοια και κάποια στιγμή λέει κάτι για σφηνοειδή και ινδοευρωπαική και λέω εγώ η γλώσσα των Σουμέριων μία τέοια είναι??Και μου λέει Ναι που το ξέρεις??Και του λέω εε είδατε τι κάνει ο Παρασκευάς!!Δυστηχώς ο καθηγήτης δεν κατάλαβε τι του έλεγα και μου λέει όποιος και να ναι αυτός μπράβο του που σου μαθαίνει για τους Σουμέριους και την γλωσσα τους και αρχίζω εγώ να του λέω για τα Voyatzer και όλα αυτά και έμεινε και λέει μπράβο αγόρι μου.
Μεγάλε Παρασκευά!!

Kostas Ketseris
07/10/2011, 18:10
Φοιτητης εισαι Κωσταρα?Α ρε νιατο,αυτα ειναι,καλα εσυ στα σαραντα θα πιανεις διπλο των Σικαγο Φαιαρ μεσα στο φεγγαρι εναντιον των Μουν Ροβερς για το διαπλανητικο!!

plestis13
07/10/2011, 19:07
Φοιτητης εισαι Κωσταρα?Α ρε νιατο,αυτα ειναι,καλα εσυ στα σαραντα θα πιανεις διπλο των Σικαγο Φαιαρ μεσα στο φεγγαρι εναντιον των Μουν Ροβερς για το διαπλανητικο!!

Για χαμήλωσε!!!Χαχαχα και το διπλό της Μπαρνετ, Βεϊλ κτλ μου φτάνουν!!

Kostas Ketseris
07/10/2011, 19:13
χαχα,μπα,δεν ψωνισεις Λευτον στο 5,00?Ολοι θα το παρουμε απο οτι φαινεται,εγω μαζι με την Βειλ,την Μπαρνετ δεν ξερω....

plestis13
07/10/2011, 19:16
χαχα,μπα,δεν ψωνισεις Λευτον στο 5,00?Ολοι θα το παρουμε απο οτι φαινεται,εγω μαζι με την Βειλ,την Μπαρνετ δεν ξερω....

Την Μπαρνετ θεωρητικα την ειπα έτσι μου 'ρθε για αύριο έχω Μπρεντφορντ, Λειτον, ΒεΪλ, Πλιμουθ, ίσως Ρεξαμ.Β' Λυκείου παω Κώστα.

ggeorge1
09/10/2011, 02:00
λιγο Σουμμεριους ακομα...
θα ακολουθησει ευχαριστο διαλειμμα...


Υιοθετημένο παιδί ο Τρίτωνας;

Πλήρης ασυναρτησία! Παρεμπιπτόντως, αυτά είχαν γραφτεί και δημοσιευτεί πριν τη νομιμοποίηση του στοιχήματος στην Ελλάδα, εξ ου και κάτι ακαταλαβίστηκες "μπηχτές". Πάντως, με έπιασε το νευρικό γέλιο σήμερα. Ο λόγος είναι ότι τρία άτομα μου είπαν: "Έλα, ρε , τα διαβάσαμε αυτά, μπες στο ζουμι". Νομίζουν ότι το ζουμί είναι μια παράγραφος! Κούνια που τους κούναγε! Μπορούμε να γράφουμε για το ζουμί - που μπορεί να αποδειχθεί είτε "γιαμ-γιαμ" μαγειρίτσα, είτε βραστό νερό με γιοκ ουσία - για χρόνια. Και θα δείτε στο ζουμί τι πράγματα σας κρύβουν, για να σας δείχνουν το νυφικό της Βανδή, τη Χειλουδάκη και την ¶σπα...
************************************************** **********
Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΕΜΠΤΗ 13/9/1999

Ομολογώ ότι έχω γράψει μια... πατάτα για ένα λουκουμά! Για την Νηρηίδα, τον φυσικό δορυφόρο του πλανήτη Ποσειδώνα μιλάω, για την οποία είχα γράψει προχθές ότι, λόγω της ελλειπτικής τροχιάς της, η απόστασή της από τον «μπαμπά» της κυμαίνεται από ένα μέχρι εξακόσια εκατομμύρια μίλια! Πατάτα, όπως είπα. Έπρεπε να είχα γράψει από ένα μέχρι ΕΞΙ εκατομμύρια μίλια.

Ένας δικός μου το είχε προσέξει και μου τηλεφώνησε για να διαπιστώσει αν την ώρα που έγραφα ήμουνα μαστούρης, ή σκνίπα στο μεθύσι! Όχι, αγόρι μου, ούτε το ένα ήμουνα, ούτε το άλλο. Πού τέτοια τύχη!

Οι σποραδικές πατάτες είναι αναπόφευκτες, κυρίως με τις δικές μου συνθήκες διαβίωσης. Αν δεν με πιστεύετε, δοκιμάστε να γράψετε στις δυό μετά τα μεσάνυκτα, με την σύζυγο να ροχαλίζει στην μια άκρη του σπιτιού και τον σκύλο στην άλλη! Δοκιμάστε να γράψετε με στερεοφωνικό ροχαλητό!

Και δεν είναι μόνο αυτό. Εκεί που κοντρολάρεις τα νεύρα σου, εκεί που δέχεσαι στωικά ότι το ροχαλητό είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωοφιλίας, και με «ζωοφιλία» αναφέρομαι τόσο στον σκύλο, όσο και στην σύζυγο, «ζζζζζ…» ακούς κάτι να βγαίνει από το φαξ.

Υπερεπείγον μήνυμα, λέει το χαρτί. Στον αγώνα Βέρντερ Βρέμης – Σάλκε την Τρίτη βράδυ , η Σάλκε δεν έχει τύχη. Ο τερματοφύλακας της Σάλκε Όλιβερ Ρεκ, που έπαιζε για την Βέρντερ για 13 χρόνια, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη που είχε δώσει τη Δευτέρα το βράδυ είχε αφήσει να νοηθεί ότι η Σάλκε θα έδινε ρεπό σε πολλούς τραυματίες και κουρασμένους παίκτες.

Και γράφει ο δικός σου ο Βέλγος ότι, σύμφωνα με την προσωπική του αξιολόγηση, σίγουρα ΔΕΝ θα παίξουν για την Σάλκε οι ¶ιγκενράουχ, Αντερμπρούγκε, Φαν Κερκχόφεν, Κμετς, Λατάλ, ¶ικελκαμπ και Γκούσσενς και ότι είναι πολύ αμφίβολη η συμμετοχή των Ντε Κοκ, Τον, Μαξ και Μούλντερ, που είχε σκοράρει στα τελευταία τρία παιχνίδια. Ξευτύλα η Βέρντερ, ναι, αλλά παίζει κόντρα στα δεύτερα μιας ομάδας που παίζει για αέρα κοπανιστό!

Και τότε αρχίζεις να προβληματίζεσαι για το πόσα θα σπρώξεις στη Βέρντερ, μαζί με το «άλλο», συν την Γκράτσερ στην Αυστρία, για μια «τριπλέτα» που πληρώνει τέσσερις και μισή φορές τη μίζα. Και καταλήγεις στο «εξακόσια». Για λίρες μιλάμε βέβαια, διότι το «εξακόσια χιλιάρικα» αφ΄ενός είναι παράνομο και αφ΄ ετέρου προκλητικό! Προσωπικά ούτε παρανομώ, ούτε προκαλώ. Τη δουλειά και το κέφι μου θέλω να κάνω μόνο, εφ΄ όσον είναι με το αζημίωτο!

Ε, λοιπόν, αφού έχεις στο μυαλό σου εξακόσια χιλιάρικα (παρντόν, λίρες!), γράφεις ή δεν γράφεις ΕΞΑΚΟΣΙΑ αντί ΕΞΙ εκατομμύρια μίλια; Καταλάβατε τι έγινε; Παρεμπιπτόντως, είδατε το ματς Ληντς – ¶ρσεναλ; Τι να τους κάνω τους Ιταλούς και τους Σπανιόλους, ρε; Οι Ιταλοί παίζουν μπάλα με το μυαλό τους, οι Σπανιόλοι με την καρδιά τους, οι Γερμανοί με το στομάχι τους και οι Εγγλέζοι με τ΄ αρχίδια τους!

Πω-πω παρένθεσηηη! ¶ντε να γράψουμε και κάτι μικρό για την συντέλεια του κόσμου, γιατί όπως πάμε θα τελειώσουμε το θέμα σε κάποια μετενσάρκωση!

Δεν είναι μόνο η φοβερά ελλειπτική τροχιά της Νηρηίδας, μαζί με το ανοικτό από τη μια πλευρά και σκούρο από την άλλη χρώμα της, που εισηγούνται σύγκρουση με ένα ΠΟΛΥ μεγάλο και άγνωστο σε μας ουράνιο σώμα.

Ο άλλος φυσικός δορυφόρος του Ποσειδώνα, ο Τρίτων, έχει τα δικά του περίεργα. Μετά την προσέγγιση του Ποσειδώνα από τον Voyager 2, και με βάση τις πληροφορίες που έστειλε στη NASA, το καμάρι του Ποσειδώνα ο Τρίτων δεν είναι γνήσιο παιδί του γίγαντα πλανήτη, αλλά υιοθετημένο!

Τέσσερις κορυφαίοι επιστήμονες του Καλτέχ, και εδώ δεν μιλάμε για πανεπιστήμια και επιστήμονες της πλάκας, αλλά για και γαμώ το κύρος, έγραψαν στο περιοδικό Science ότι ο Τρίτων είχε αποσπαστεί από μια ηλιοκεντρική τροχιά, λόγω μιας διαστημικήςσύγκρουσης.

Για να δούμε τι λένε: Ο Τρίτων αρχικά στριφογύριζε γύρω από τον Ήλιο. Δεν ήταν δορυφόρος κάποιου πλανήτη. Ξαφνικά, «μπαμ» τον χτυπάει κάτι, του ελλατώνει την ταχύτητα περιστροφής που τον κρατάει σταθερά σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, με αποτέλεσμα να τον αρπάξει η έλξη του Ποσειδώνα και από πλανήτης, ο Τρίτων να γίνει δορυφόρος του Ποσειδώνα.

Οι θεωρίες ότι ο Τρίτων ήταν απαρχής δορυφόρος του Ποσειδώνα καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα. Η θερμοκρασία στο κέντρο του, που μετρήθηκε από τον Voyager 2, καθώς και η στραπατσαρισμένη επιφάνειά του, ενισχύουν την άποψη ότι ο Τρίτωνας είχε εμπλακεί σε μια βαρβάτη διαστημική σύγκρουση και όχι μόνο: Είχε συγκρουστεί με κάτι ΜΕΓΑΛΟ!

Τώρα, ΤΙ τον κτύπησε; Μπορούσε να ήταν και ένας μικρός δορυφόρος του Ποσειδώνα που διαλύθηκε με την σύγκρουση, που καταβροχθίστηκε από τον σχετικά πολύ μεγάλο Τρίτωνα. Μπορεί, όμως, και όχι. Μπορεί να τον είχε κτυπήσει αυτό το μυστήριο «κάτι άλλο», ο «12ος Πλανήτης», ή κάποιος από τους δορυφόρους του. Ο άγνωστος πλανήτης «Χ» που μας επισκέπτεται κάθε τόσο και για τον οποίο οι Σουμέριοι έγραψαν τα κέρατά τους πριν 60 αιώνες!

Στα επόμενα θα δούμε με λεπτομέρεια τι είχαν γράψει οι Σουμέριοι για τον «Νιμπίρου». Θα κλείσουμε με κάτι που έγραψαν για την εισβολή του στο Ηλιακό μας σύστημα και για την περιστροφή του γύρω από τον Ήλιο, πριν φύγει πάλι (για να επιστρέψει!).Ο «ΑΠ.ΣΟΥ» είναι ο Ήλιος στην Σουμεριακή:

«Διέσχισε τους ουρανούς και καταμέτρησε τις περιοχές
και υπολόγισε τα λημέρια του ΑΠ.ΣΟΥ,
ο ¶ρχοντας μέτρησε τις διαστάσεις του ΑΠ.ΣΟΥ»!

«¶ρχοντας» είναι ο άγνωστος σε μας πλανήτης κατά τους Σουμέριους. Αυτό δεν είναι τίποτα. Τρελλά πράγματα έχουνε γράψει οι πανάρχαιοι! Αύριο.

ggeorge1
09/10/2011, 02:01
Θα πάω εκεί στην Αραπιά...
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω με την ακαταστασία μου, με την πλήρη έλλειψη οργάνωσης στα αρχεία μου, είναι ότι μπερδεύω τα μπούτια μου όταν πάω να τα ψάξω. Για παράδειγμα, είχα αριθμήσει τα κομμάτια για Σουμέριους ως Σίτσιν 1, Σίτσιν 2, Σίτσιν 3 κ.ο.κ. Μετά άλλαξα τρόπο, με αποτέλεσμα να βρω το πιο κάτω αλλού, "χύμα" με τίτλο "Αραπιά". Ίσως αυτό να είναι μια καλή αιτία για να μπούμε στο ζουμί μια ώρα γρηγορότερα, διότι είναι εκατοντάδες τα αρχεία της 2ης σελίδας του Φιλάθλου και όχι εύκολο να βρεθούν τα των Σουμερίων από τους τίτλους. Ένας φίλος, καλή του ώρα, που είχε κρατήσει δικό του αρχείο από τον Φίλαθλο, μου έστειλε ένα χθες, το οποίο θα μπει αύριο. Από 'κεί και πέρα, ίδωμεν...

************************************************** **********
Παρασκευάς, Σελίδα 2, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/5/1999

Να με συγχωρέσουν οι αλογομούρηδες που θα συνεχίσω με τους Σουμέριους σήμερα. Δεν αντέχω άλλο, έχω χάσει τον μπούσουλά μου με τις διακοπές.

Εν πάση περιπτώσει, και στο Σούμερ θα είχανε ιππόδρομο και όχι μόνο. Θα είχανε και γκαμηλόδρομο! Πρέπει να ήσαν μεγάλοι τζογαδόροι οι Σουμέριοι. Θα πηγαίνανε στην έρημο, θα τσακώνανε σκορπιούς και θα βάζανε στοίχημα: Όποιος πέθαινε πρώτος από το μπόσικο κεντρί, τον κληρονομούσε ο άλλος!

Τώρα θα μου πείτε: «Κάτσε, ρε, κι ο άλλος θα πέθαινε λίγο αργότερα. Δεν θα απολάμβανε την κληρονομιά». Μην είστε μαλάκες! Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Οι πλείστοι που παίζουν στους μπουκ έχουν μία και μοναδική ποινή στο κεφάλι τους:Τον θάνατο! Όχι έναν απλό, ξηγημένο θάνατο, με μια σφαίρα ανάμεσα στα φρύδια και τέζα. Μπα! Εδώ μιλάμε για ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ θάνατο!

Μάλιστα, κύριε, κάποιος που παίζει στους μπουκ για δέκα χρόνια, έχει πεθάνει 3650 φορές συν 2 φορές για δίσεκτους, μείον τις μέρες που δεν κυκλοφορήσανε κουπόνια, λόγω διακοπών των μπουκ! Κερδίζει μια φορά και λέει «Τους ξέσκισα, τους μπινέδες». Γι αυτό ζει ο κουμαρτζής. Για ένα-δυο «Τους ξέσκισααα!» σε μια ζωή χασούρας. Όχι, αγόρι μου, προτιμώ το σουμεριακό κόλπο! Να πω του άλλου «Σ΄ έφαγα, ρε, γαμώ το σπίτι σου που κληρονόμησα» και να πεθάνω σχεδόν αμέσως κερδισμένος!

Ήσαν μέσα σε πολλά κόλπα οι Σουμέριοι. Εκτός από εξωγήινους, είχανε και βαρβάτες αδερφές. Λέει μια πήλινη πλάκα: «Οι αρσενικές πόρνες κτενίζουν τα μαλλιά τους… Στολίζουν τους λαιμούς τους με πολύχρωμες κορδέλες… Ντύνονται στην δεξιά πλευρά με γυναικεία ρούχα, όταν περπατούν μπροστά από την αγνή Ινάννα… Σκεπάζουν την αριστερή πλευρά τους με ανδρικά ρούχα, όταν περπατούν μπροστά από την αγνή Ινάννα…»!

Ω, ρε μανούλα μου, να βρισκόμουνα στην κεντρική πλατεία του Σούμερ ένα βράδυ πριν 6.000 χρόνια! Να έβλεπα δυο καφετιές αδερφάρες να δίνουν ρέστα, τραγουδώντας αλα μπρατσέτα: «Μαμαμά, τσίκι-τσίκι τραλαλά, μούσου τούσου σασασά, αααχ-βαχ, αααχ-βαχ, λούμου φούκου παπαπά» που σημαίνει: «Θα πάω εκεί, στην Αραπιά, που μ΄ έχουνε μιλήσει, για έναν εξωγήινο τον κώλο μου να κλείσει»! Να το έβλεπα κι ας έμενα χωρίς τσιγάρο για μισή ώρα!

Κουμάρι, αδελφές, χασίσια, όλα τα είχανε οι Σουμέριοι. Είχανε και τους εξωγήινους, όμως. Αυτοί ήσαν ΤΟ κεντρικό μέρος της παράδοσής τους. Και δεν μιλάμε για σκέτους εξωγήινους, απ΄ αυτά τα τσογλάνια που κατεβαίνουν τώρα στη Γη και τρέχουν οι Αμερικάνοι για ν’ αποκλείσουν την περιοχή διότι δήθεν εμφανίστηκε ένας μπαμπέσης ιός που θανατώνει κουνέλια και τσίχλες.

Οι Σουμέριοι μιλάνε για ΜΑΓΚΕΣ εξωγήινους, για αρχηγούς που είχανε κατέβει στη Γη. Για ατσίδες που είχανε φτιάξει τον άνθρωπο και άλλα κόλπα με γενετικό πολλαπλασιασμό. Μαλακίες, λέτε; Με συγχωρείτε, δηλαδή, αλλά μήπως η μαλακία των Σουμερίων ήτανε μεγαλύτερη από την μαλακία των Εβραίων, με τον Γιαχβέ που έφτιαξε τον κήπο της Εδέμ, τον Αδάμ και την Εύα; Να είμαστε δίκαιοι και αμερόληπτοι!

Διαβάστε τι λένε οι γραφές των Σουμερίων: «Εκείνες τις μέρες, στον ΘΑΛΑΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ των Θεών, στον οίκο της ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ, στον Αγνό Λόφο, τα Λαχάρ (τριχωτά βόδια) και τα Ανσάν (δημητριακά) πλάστηκαν με ομορφιά. Ο τόπος είχε γεμίσει με φαί για τους Θεούς. Με τον πολλαπλασιασμό των Λαχάρ και των Ανσάν, οι Ανουκάκι (αυτοί που ήρθαν από τον ουρανό στη Γη) έφαγαν στο Ιερό Ανάχωμά τους, αλλά δεν παραφάγανε. Το καλό γάλα από τα πρόβατα ήπιαν οι Ανουκάκι, αλλά δεν παραήπιανε»!

Υπάρχουν κι άλλα: «Μετά που ο Ανού, ο Ενλίλ, ο Ενκί και ο Σουντ έπλασαν τους ανθρώπους με την μαύρη κεφαλή (τους μαύρους;), πολλαπλασίασαν τη χλωρίδα στη γη. Με μεγάλη τέχνη έφτιαξαν τετράποδα ζώα και τα έβαλαν στο Ε.ΝΤΙΝ». (Στην Αγγλοσαξωνική γλώσσα, η Εδέμ λέγεται Eden, δηλαδή Εντεν!)

Υπάρχουν και κάτι άλλα, περίεργα μεν αλλά πολύ σημαντικά. «Για χάρη των πραγμάτων που σε χορταίνουν, για τ’ αγνά πρόβατα, πλάστηκε η πολιτισμένη ανθρωπότητα» και «Ας μάθει η πολιτισμένη ανθρωπότητα πώς καλλιεργούν τους αγρούς και πώς φυλάνε τα πρόβατα, για χάρη των Θεών»! Με το «πολιτισμένη ανθρωπότητα» (ΝΑΜ.ΛΟΥ.ΓΚΑΛ.ΛΟΥ), οι Σουμέριοι εννοούν μια ανθρωπότητα που έχει λογική!

Παρόλο που δεν τελειώνουμε ακόμα, διότι υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ, εδώ θα αναφέρουμε, στο περίπου, το κεντρικό θέμα της Σουμεριακής παράδοσης:
Εξωγήινοι είχανε κατέβει στην Γη για «κάτι δουλειές». Έπρεπε να φάνε, όμως. Δημιούργησαν χλωρίδα και πανίδα. Δεν είχαν τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθούν με ευτελή πράγματα, με την καθημερινότητα. Χρειαζόντουσαν υπηρέτες και δημιούργησαν τον άνθρωπο γονιμοποιώντας το ωάριο κάποιου ζώου με το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ σπέρμα. Η σύλληψη γινόταν εξωμήτρια, σε σωλήνες, ενώ τα πρώτα έμβρυα είχανε φιλοξενηθεί σε μήτρες εξωγήινων γυναικών.

Τα πειράματα δεν πέτυχαν αμέσως. Εικόνες δείχνουν ανθρώπινα σώματα με κεφαλές ζώων και αντίστροφα. Πιθανό στο τέλος το πείραμα να πέτυχε με το ωάριο του πιθήκου. Προσέξτε, όμως: Και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ μυθολογία αναφέρει όντα που είναι μισά άνθρωποι και μισά ζώα! Δεν είναι μόνο οι Σουμέριοι που λένε αυτά τα πράγματα. Μα, με σοβαρή μελέτη και ανάλυση, ΔΕΝ υπάρχει διαφορά μεταξύ της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης και των Σουμερίων.

Μόνο που οι Σουμέριοι τα τεκμηρίωσαν. Με γραφές και φοβερές εικόνες που δείχνουν ρουκέτες, πιλότους, θαλάμους γενετικής μηχανικής, μαιευτήρια. Τα γράφω και μου σηκώνεται η τρίχα! Αναφέρουν, επίσης, μια σύρραξη μεταξύ αντιπάλων φατριών εξωγήινων, ένα φοβερό πυρηνικό πόλεμο, που ο Σίτσιν επιμένει ότι έχει αφήσει ανεξίτηλες ουλές στην Αραβική χερσόνησο.

Φωτογραφίες από δορυφόρους όντως εισηγούνται μια παλιά, ίσως πυρηνική, έκρηξη τεραστίων διαστάσεων. Μήπως τα Σόδομα και Γόμορρα της Παλαιάς Διαθήκης; Η γυναίκα του Λωτ, λέει, κοίταξε πίσω και έγινε στήλη άλατος. ΤΙ λογής άλας και για ποιο λόγο; Μήπως λόγω κάποιας ακτινοβολίας; Ή λέτε να ήτανε όντως σκέτο αλάτι και να είχε και μια ετικέτα «ΑΒ Βασιλόπουλος» στο κούτελό της η μαντάμ του Λωτ; Μπας και το «Πάτερ ημών o εν τοις ουρανοίς» δεν σημαίνει αυτό που οι «θεόπνευστοι» μας θέλουν να πιστεύουμε ότι σημαίνει; Αύριο.

ggeorge1
09/10/2011, 02:27
Τι Μάμι, τι μαμμή...Ευχαριστώ τον φίλο που κατάλαβε ότι έχω μπερδέψει τα μπούτια μου με τα αρχεία και μου έστειλε το πιο κάτω, το οποίο είχε κρατήσει από το 1999. Επιβεβαίωση ότι δεν είμαι ο μόνος περίεργος! Και είναι καιρός να μπούμε στο ζουμί, διότι αν γράψουμε πολύ περισσότερα περί Σίτσιν, δεν θα είναι σωστό. Ήδη τρία βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά. Αύριο θα κάνουμε μια εισαγωγή στο ζουμί. Και μια εισαγωγή στην εισαγωγή, είναι η εξής: Πόσοι άνθρωποι που εναντιώνονται στην παγκοσμιοποίηση ξέρουν τι είναι η παγκοσμιοποίηση και ποια είναι τα βήματα που έχουν παρθεί μέχρι τώρα για την πραγματοποίηση της; Οι ταυτότητες είναι όλος ο καυγάς; Πόσοι ξέρουν για Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Η.Πbaby.Α. (Federal Reserve Bank), Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR ή Council for Foreign Relations), Τριμερή Επιτροπή (Trilateral Commission) και Λέσχη Μπίλντερμπεργκ; Ποιοι τα έστησαν και γιατί; Ποιος είναι ο λόγος που τις τελευταίες τρεις μέρες, αντί να μας πουν κάτι σημαντικό, μας τα έπρηξαν με Μπέκαμ, Βικτόρια και νούμερο 7 φανέλα, με τα μεθεόρτια του γάμου του Ντέμη και της Βανδή, με το ευρωπαϊκό τσιφτετέλι της χανούμ που έχει σπάσει ρεκόρ πωλήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, με το γάμο του Ρέμου και της Ζέτας και με το πώς καυλώνουν αργόσχολοι στις παραλίες, με τα 21α γενέθλια του πρίγκηπα Γουίλιαμ και αν μάθει ποτέ πώς φάγανε τη μάνα του, εγώ να γίνω μπάτλερ του Αλ Φαγιέντ και με το διαγωνισμό Playmate 2003 και όποια έχει τις μεγαλύτερες ρώγες παίρνει δώρο ένα δονητή με λέπια; Τέλος πάντων...
************************************************** **********

Είπε ο Σίτσιν και είπε ο Φίτσιν! Είπε και ο μαλάκας ο Παρασκευάς! Ο σκατάς, που όταν γεννήθηκε, τα πνεύματα των πιο διανοητικά καθυστερημένων Σουμερίων πρέπει να είπανε: «Στ' αρχίδια μας και δυο αβγά Τουρκίας"!

Το θέμα δεν είναι τι είπε ο ένας και ο άλλος, πώς ερμηνεύτηκαν οι γραφές των Σουμερίων, αλλά τι είπανε οι ΙΔΙΟΙ οι Σουμέριοι. Σκέφτηκα, λοιπόν, διότι κάποτε σκέφτομαι, άσχετο αν οι σκέψεις μου αξίζουν λιγότερο από μισό κιλό χοιρινά λουκάνικα σε μια Συναγωγή στην Ιερουσαλήμ, την εβδομάδα του Γιομ Κιππούρ, ότι πρέπει να αναφέρουμε ορισμένα αποσπάσματα απο τις Γραφές των Σουμερίων. Θα τα αντιγράψουμε ατόφια και τα ερμηνεύετε όπως θέλετε! Έχουν βρεθεί αμέτρητες πλάκες στη Σούμερ. Σε μια μόνο ανασκαφή έχουν βρεθεί πάνω απο 30.000! Οι περισσότερες παραμένουν αμετάφραστες. Η Σιππάρ ήταν μια πόλη που συνδεόταν πολύ με τη δικαιοσύνη. Ίσως εκεί να βρισκόταν ο ¶ρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας των Σουμερίων! Ο Ούτου, που αναφέρεται συχνά, ίσως να ήταν κάποιος αρχιδικαστής. Μια πλάκα αναφέρει τις αρχές του:

* Mη κάνεις κακό στον αντίδικο σου. Αντάμειψε με καλό εκείνον που σου κάνει κακό.
* Αντιμετώπισε τον εχθρό σου με δικαιοσύνη.
* Μην επιτρέψεις στην καρδιά σου να παρασυρθεί να κάνει κακό.
* Σ' εκείνον που παρακαλάει για βοήθεια, δώσε φαί να φάει και νερό να πιει. Βοήθα τους άλλους, κάνε το καλό.

Μα, αυτό είχε γραφτεί γύρω στις δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν ο Ματθαίος αναφέρει την επί του Όρους Ομιλία!!! (Sorry Mathew, μας τα παν κι άλλοι, no;).

Πάμε τώρα στην ανταρσία των Αννουνάκι και στην (εξ ανάγκης) δημιουργία του ανθρώπου. Οι Αννουνάκι ήταν εξωγήινοι που είχαν αναγκαστεί να δουλέψουν στα ορυχεία χρυσού στη Νότιο Αφρική: «Όταν οι Θεοί έκαναν τη δουλειά και υπέφεραν τον μόχθο λες και ήταν άνθρωποι... Ο μόχθος των Θεών ήταν μεγάλος, η δουλειά πολύ βαριά, η εξάντληση τους μεγάλη. Έκαναν παράπονα, κακολογούσαν και μιλούσαν πίσω από πλάτες, μουρμουρούσαν στις εξορύξεις»!

Είπανε μεταξύ τους, όταν ο αρχηγός Ενλίλ είχε επισκεφθεί τα ορυχεία. «Ας πάμε να αντιμετωπίσουμε τον πρώτο αξιωματικό, για να μας απαλλάξει από τη βαριά δουλειά. Ας προκαλέσουμε ανησυχία στον βασιλιά των Θεών, στον ήρωα Ενλίλ, στην κατασκήνωσή του».

Τελικά οργανώθηκε η ανταρσία, από έναν πρώην αξιωματούχο των ορυχείων, που δεν χώνευε τον αντικαταστάτη του: «Aς κηρύξουμε πόλεμο ΤΩΡΑ. Ας συνδυάσουμε εχθροπραξίες με μάχη».

Διαβάστε τώρα, αυτό το περίεργο κομμάτι, που είχε μεταφραστεί το 1912 και ερμηνευθεί ως ενα... «μαγικό κείμενο»:

«Είχε δημιουργηθεί ως όπλο. Εκτοξεύθηκε παντού, όπως ο θάνατος. Οι πενήντα Ανουνάκι χτυπήθηκαν. Το ιπτάμενο ΣΟΥ.ΣΑΡ, που έμοιαζε με πουλί, χτυπήθηκε στο θώρακα».

Ποια μαγεία μωρέ; Ποιο ιπτάμενο ΣΟΥ.ΣΑΡ που μοιάζει με πουλί, που έχει μέσα πενήντα εξωγήινους, που αλλού αναφέρεται ότι φορούσαν κράνη; Τι άλλο θέλαμε να γράψουν οι Σουμέριοι για να παραδεχθούμε πως μιλούσαν για αερομαχία; Μήπως U.S.Air Force, RAF, ή F-16;

Ας δούμε τώρα τη στάση των υπόλοιπων «Θεών», που είχαν παραδεχθεί την αδικία που ανάγκασε τους Ανουνάκι να «σηκώσουν μπαϊράκι»: «Γιατί τους κατηγορούμε; Η δουλειά τους ήτανε βαριά, η εξάντληση τους μεγάλη. Κάθε μέρα ο θρήνος ήτανε μεγάλος, ακούγαμε τα παράπονα τους».

Κι έτσι φτιάξανε τον άνθρωποοοοοοο... Ούτως ώστε, μετά απο τετρακόσιες χιλιάδες και βάλε χρόνια, να γράφει στα παπάρια του ορυχεία χρυσού και εξωγήινους και να τα χάνει χοντρά με την ισοπαλία της Βέρντερ Βρεμηηης... Αχ, μωρή πουτάνα ζωή!

Ο Ra, λοιπόν, είχε μια λύση στο πρόβλημα των Ανουνάκι. Τη δημιουργία του «Λούλου», του ανθρώπου δηλαδή, ως πρωτόγονου εργάτη. Τι Λούλου, τι Δούλου!
«Τώρα που η Θεά της γέννησης ειναι παρούσα, ας δημιουργήσει έναν πρωτόγονο εργάτη. Ας φορέσει εκείνος το ζυγό. Ας φορτωθεί εκείνος το βάρος των Θεών»!

«Κάλεσαν τη Θεά, τη μαία των Θεών, τη σοφή Μάμι (σημ: Τι Μάμι, τι μαμμή!) και της είπαν: Εσύ που είσαι η Θεά της γέννησης, δημιούργησε εργάτες. Δημιούργησε έναν πρωτόγονο εργάτη για να φέρει το ζυγό. Για να φέρει το ζυγό που θα ορίσει ο Ενλίλ. Ο εργάτης θα φορτωθεί το μόχθο των Θεών»!

Και τι εκανε η Μάμι; ¶ρχισε δουλειά στον «Οίκο του Σίμτι», που απο τις περιγραφές μοιάζει πολύ με σημερινό νοσοκομείο! Πήρε το απαραίτητο σπέρμα από τους «Θεούς», και μαζί με άλλες «Θεές της γέννησης» (μάλλον υποκατάστατες μήτρες, όπως τις γυναίκες που σήμερα κυοφορούν για λογαριασμό στείρων γυναικών) άρχισαν πειράματα και πρόβες που διήρκεσαν πολύ καιρό. Είχαν και αρκετές αποτυχίες (σημ: τέρατα). Στο τέλος, όμως, η Μάμι φώναξε θριαμβευτικά: «ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ! ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΦΤΙΑΞΑΝ»!

Εγώ ο μαλάκας, λοιπόν, σκέφτομαι ως εξής: Αν όντως υπάρχουν εξωγήινοι, τότε η Σουμεριακή παράδοση είναι αξιοπίστευτη. Εμείς, που έχουμε στείλει μόνο κάτι σαρδελοκούτια του κώλου στο φεγγάρι (ποτέ άνθρωπο, αυτό ήταν λαμογιά στην έρημο της Ναβάδας, λένε πολλοί) και λίγο πάρα πέρα, έχουμε γενετική μηχανική, τεχνητή γονιμοποιήση. Φτιάχνουμε και κλώνους! Μπορείτε να φανταστείτε τη γενετική μηχανική ενός πολιτισμού που θα έχει έρθει εδώ απο τον αστερισμό της Ανδρομέδας, τις Πλειάδες, τον Σίριο, η τον οποιοδήποτε «12ο Πλανήτη»;

Γιατι να μη δεχτώ πως μ’ έχουν σκαρώσει εξελιγμένοι εξωγήινοι και να δέχομαι χωρίς συζήτηση πως μ’ έχει δημιουργήσει κάποιος κανατάς Γιαχβέ, με χώμα και με σάλιο (στην περίπτωση της φάρας μου με κοπριά και ροχάλα); Όχι, πείτε μου!

ggeorge1
09/10/2011, 02:29
450,000,000 φορές "δώσε μου ένα άχαστο"!
Ο φίλος μού έστειλε κι άλλο κομμάτι που είχε κρατήσει από τις μέρες του Φιλάθλου, μάλλον το τελευταίο για Σουμέριους. Μετά θα είχα πιάσει τη γιαγιά μου και ξέρω 'γώ τι! Το βάζω κι αυτό, αφενός διότι ο άνθρωπος θα έφτυσε αίμα να το πληκτρολογήσει και αφετέρου διότι είναι μια καλή περίληψη και περιέχει ένα χρονοδιάγραμμα. Τον ευχαριστώ και δημόσια. Η εισαγωγή στο "ζουμί" αναβάλλεται για αύριο.
************************************************** **********

Κοιτάξτε, πρέπει να τελειώνουμε με Σουμέριους, Μάγια, συντέλεια του κόσμου και τα συναφή. Ξεκινάω δυνατά το στοίχημα και ο χρόνος δεν αρκεί. Μέχρι τώρα έχουμε γράψει αποσπάσματα από τις Γραφές των Σουμερίων και πώς τις ερμηνεύει ο Σουμεριολόγος Ζαχαρίας Σίτσιν. Βέβαια, ο καθένας ερμηνεύει μια πανάρχαια γραφή όπως θέλει, αλλά ο Σίτσιν έχει κάτι ΠΟΛΥ υπέρ του: Είχε προβλέψει με ΜΕΓΑΛΗ λεπτομέρεια τι θα εύρισκε η διαστημική αποστολή «Voyager 2» της ΝASA στους πλανήτες Ουρανό και Ποσειδώνα, τη δεκαετία του '80!

Τα είχε προβλέψει ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ την εκτόξευση του αμερικανικού τεχνητού δορυφόρου, έχοντας μελετήσει τις γραφές των Σουμερίων που αναφέρουν πράγματα που ήταν εντελώς άγνωστα στους επιστήμονες πριν το τεράστιο ταξίδι και την άφιξη του «Voyager 2» στους συγκεκριμένους πλανήτες. Από χρώμα και σύσταση, μέχρι αριθμό φυσικών δορυφόρων, οι προβλέψεις του Σίτσιν επαληθεύτηκαν ΠΛΗΡΩΣ! Πώς τα ήξεραν οι Σουμέριοι; Μήπως κάποιοι που τα ήξεραν απ' έξω και ανακατωτά, τους είχαν κάνει φροντιστήριο;

Ας δούμε περιληπτικά το χρονοδιάγραμμα στο οποίο είχε καταλήξει ο Σίτσιν, σχετικά με την άφιξη εξωγήινων στη Γη, τη δημιουργία του ανθρωπου και τον κατακλυσμό:

* Πριν 445.000 χρόνια: Τα Νεφιλίμ, με αρχηγό τον Ενκί, φτάνουν στη Γη από τον «12ο Πλανήτη» και ιδρύουν τον πρώτο σταθμό τους στη Νότιο Μεσοποταμία.

* Πριν 430.000 χρόνια: Οι πάγοι αρχίζουν να υποχωρούν και το κλίμα στην Εγγύς Ανατολή αρχίζει να «μαλακώνει».

* Πριν 415.000 χρόνια: Ο Ενκί προχωρεί στην ενδοχώρα και ιδρύει τη Λάρσα.

* Πριν 400.000 χρόνια: Το κλίμα είναι εύκρατο σε σχεδόν όλη τη Γη και έρχεται ο Ενλίλ (ετεροθαλής αδερφός του Ενλίλ) που ιδρύει τη Νιππούρ ως κέντρο ελέγχου της αποστολής. Ο Ενκί οργανώνει θαλάσσιες διαδρομές στη Νότιο Αφρική, όπου αρχίζει η εξόρυξη χρυσού. (Σημ: Τα Νεφιλίμ χρειάζονταν χρυσό, διότι ο πλανήτης τους αντιμετώπιζε πρόβλημα «θερμοκηπίου» όταν πλησίαζε τον Ήλιο, όπως ακριβώς η Γη σήμερα. Νιφάδες χρυσού σκορπισμένες στη στρατόσφαιρα του «12ου Πλανήτη» θα αντανακλούσαν – προς τα έξω – ένα ποσοστό των ακτίνων του Ηλίου).

* Πριν 360.000 χρόνια: Τα Νεφιλίμ ιδρύουν το Μπαντ-Τιμπίρα ως κέντρο μεταλλουργίας, το Σιππάρ ως κοσμοδρόμιο και άλλα κέντρα.

* Πριν 300.000 χρόνια: Οι Ανουνάκι, οι κοσμοναύτες που αναγκάστηκαν να εργάζονται στα χρυσορυχεία, οργανώνουν ανταρσία.Ο άνθρωπος δημιουργείται από τον Ενκί και τη Νινιουρσάγκ ως εργάτης, για να αντικαταστήσει τους Ανουνάκι στα ορυχεία, καθώς και για άλλες ευτελείς δουλειές.

* Πριν 250.000 χρόνια: Ο άνθρωπος (homo sapiens) πολλαπλασιάζεται και «ξεχύνεται» σε άλλες ηπείρους.

* Πριν 200.000 χρόνια: Η ζωή στη Γη οπισθοδρομεί, λόγω της νέας εποχής των παγετών.

* Πριν 100.000 χρόνια: Το κλίμα γίνεται εύκρατο πάλι. Οι «Γιοι των Θεών» παίρνουν για γυναίκες τις κόρες των ανθρώπων (σημ: και η Παλαιά Διαθήκη το λέει). Οι εξωγήινοι, δηλαδή, παίρνουν τις κόρες των «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» δημιουργημάτων τους.

* Πριν 77.000 χρόνια: Ο Ουμπαρτούτου/Λαμέχ, ένας άνθρωπος με ανθρώπινη μάνα και πατέρα έναν «Θεό», γίνεται βασιλέας της Σουρουπάκ, με το πατρονάρισμα της «ματρόνας» Νινιουρσάγκ.

* Πριν 75.000 χρόνια: Πάλι χτυπά η «κατάρα της Γης», μια νέα εποχή παγετών αρχίζει. Η ανθρωπότητα οπισθοδρομεί και κτηνώδεις άνθρωποι περιπλανώνται στη Γη (ίδε σημείωση στο τέλος).

* Πριν 49.000 χρόνια: Αρχίζει η βασιλεία του Ζιουσούντρα, ενός πιστού υπηρέτη του Ενκί.

* Πριν 38.000 χρόνια: Οι σκληρές κλιματολογικές συνθήκες αποδεκατίζουν τον άνθρωπο. Ο Ευρωπαίος «¶νθρωπος του Νεάντερταλ» εξαφανίζεται, επιζεί μόνο ο «¶νθρωπος του Κρο-Μανιόν» στην Εγγύς Ανατολή. Ο Ενλίλ, απογοητευμένος από τον άνθρωπο επιζητεί τον αφανισμό του.

* Πριν 13.000 χρόνια: Τα Νεφιλίμ, γνωρίζοντας ότι η προσέγγιση του πλανήτη τους θα προκαλέσει ένα τεράστιο παλιρροιακό κύμα στη Γη, αποφασίζουν να αφήσουν τους ανθρώπους να πνιγούν σαν ποντίκια. Γίνεται ο κατακλυσμός, ο οποίος τερματίζει απότομα την εποχή των παγετών (σημ: αλλά ο άνθρωπος σώζεται με μυστική παρέμβαση του Ενκί).

Απίθανα πράγματα ε; Τι να κάνουμε, ας πιστέψουμε άλλες, πολύ πιο πιθανές εκδοχές. Για παράδειγμα, την ιστορία ενός φιδιού που το παίζει μανάβης και πλασάρει ένα μήλο σε μια παλαβή γκόμενα που το τρώει μισό-μισό με το μαλάκα που έχει για άντρα και ξαφνικά καταλαβαίνουν πως ειναι τσίτσιδοι και κρύβονται πίσω από βάτους για να μη τους δει ο Θεός, που βγήκε τσάρκα για να παίξει κρυφτούλι, διότι ίσως βαρέθηκε να παίζει μπιρίμπα με τον εαυτό του!

Α,ναι: Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα του Σίτσιν, η Νινιουρσάγκ, ο Ενκί και ο Ενλίλ είχανε ζήσει πολλές χιλιάδες χρόνια. Παράξενο, ε; Μμμ... Όχι και τόσο. Εγώ έχω ζήσει 56 χρόνια μέχρι στιγμής. Αυτό πάει να πει ότι κατά τη διάρκεια της μίζερης ζωής μου, η Γη έχει περιστραφεί γύρω από τον Ήλιο 56 φορές. Σωστά; Τέτοιος είναι ο μεταβολισμός μου, που είναι συνδεδεμένος με τον αριθμό περιστροφών της Γης γύρω απο τον Ήλιο.

Μα, αν το ίδιο συμβαίνει και με τους κατοίκους του «12ου Πλανήτη», και εφ' όσον μια περιστροφή του πλανήτη τους γύρω απο τον Ήλιο παίρνει 3.600 γήινα χρόνια, λόγω της φοβερά ελλειπτικής τροχιάς του, τότε ο ένας τους χρόνος είναι 3.600 δικά μου χρόνια! Αααα... ίσως απο δω να προέρχονται οι «αιωνόβιοι», οι «Μαθουσάλες» και οι «αθάνατοι»! (Όσο για τους «ημίθεους», άστε...).

Όχι ρε γαμώτο, μόλις το σκέφτηκα: Αν ήμουνα κι εγω ένα Νεφιλίμ από τον "12ο Πλανήτη» και ζούσα το αντίστοιχο εβδομήντα δικών τους χρόνων, αλλά στη Γη... κάτσετε να κάνω έναν υπολογισμό: Εβδομήντα επι τρεις χιλιάδες εξακόσια, ίσον διακόσιες πενήντα δύο χιλιάδες γήινα χρόνια. Επί τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες και χέσε τους δίσεκτους, ίσον ενενήντα ένα εκατομμύρια εννιακόσιες ογδόντα χιλιάδες μερες! Επί ένα συντηρητικό πέντε φορές την ημέρα, σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια της ζωής μου θα άκουγα γύρω στα τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια «δώσε μου ένα άχαστο, ρε Παρασκευά»! Να τη χέσω για μακροζωία. ¶σε που ίσως να βάραγα και καμιά διακοσαριά εκατομμύρια μαλακίες…

(Σημ: Για αρκετούς «περίεργους», η θεωρία του Δαρβίνου, τουλάχιστο όσον αφορά την εξελιξη του ανθρώπου, είναι λάθος. Ο άνθρωπος, λένε, συνεχώς ανεβοκατεβαίνει τη σκάλα που οδηγεί από τη κτηνώδη κατάσταση σε απίστευτη πνευματικότητα.Υπήρξαν και θα υπάρξουν πολλοί τεράστιοι πολιτισμοί και πολλές τεράστιες φυσικές και πνευματικές καταστροφές. Στο ζενίθ όλο και κάποιοι (ή κάτι) τα χαλάνε, ρίχνουνε λοστό στα γρανάζια, και αρχίζει το «κατέβα». Στο ναδίρ, όλο και κάποιοι βρίσκονται για ν' αρχίσουν πάλι το «ανέβα» κ.ο.κ. Από μια «κάτω» περίοδο του ανθρώπου βρήκε κάποια απολιθώματα ο Δαρβίνος και σκαρφίστηκε τη θεωρία των χιμπαντζήδων, κλπ

ggeorge1
09/10/2011, 02:32
Στη μούρη μιας τσούλας...
Σχετικά με τους άπειρους πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας και το ότι ο άνθρωπος ανεβοκατεβαίνει συνεχώς τη σκάλα μεταξύ κτηνωδίας και πνευματικότητας, είχα ένα δυο μηνύματα από υποστηρικτές της θεωρίας του Δαρβίνου, ότι αυτή είναι η μόνη «λογική». Να με συγχωρέσουν αν πω κούνια που τον κούναγε τον Δαρβίνο, τη λογική και το κατεστημένο, είτε επιστημονικό είναι αυτό, είτε θρησκευτικό, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό. Όλα αυτά είναι δάχτυλα του ίδιου χεριού, δηλαδή του ανίερου κατεστημένου, ΤΗΣ ΦΑΡΑΣ!

Σέβομαι τον Δαρβίνο, όσο σέβομαι τον «¶γιο» Κωνσταντίνο και τη μάνα του, τον Ευσέβειο, που στο όνομα της θρησκείας κατάστρεψε την πολιτιστική παρακαταθήκη της αρχαιότητας, τον Καρλ Μαρξ, το Λένιν, τον Τρότσκι, τον Φιντέλ, αυτούς που σκαρφίστηκαν την Ευρωπαϊκή Ένωση (μετά την Αμερικανική Ένωση!) και πολλούς άλλους ήρωες και αντι-ήρωες. Αμέτρητοι είναι, είτε οι ίδιοι ανήκουν στη «φάρα», είτε απλά υπακούουν σ’ αυτή και μας δούλεψαν και μας δουλεύουν όλους ψιλό γαζί!

Ποιο επιστημονικό κατεστημένο; Αυτό που «έθαψε» εφευρέσεις που θα βοηθούσαν την ανθρωπότητα και, αντί να κάνει κάτι για το περιβάλλον, την υγεία κ.α, φτιάχνει μπόμπες που σκοτώνουν και ακρωτηριάζουν μωρά, όπως εκείνο το αγοράκι στο Ιράκ που έχασε μάνα, πατέρα και αδέρφια, δυο πόδια και δυο χέρια και δεν είχε πια τη δύναμη να κλάψει, παρά μόνο ένα δάκρυ έτρεχε στο μάγουλο του; (Παρεμπιπτόντως, αν καμιά φορά έρθει στην Αθήνα ο Μπους, το ντόπιο κατεστημένο, μέσα κι ο Χριστόδουλος, πάλι θα τρέξει να προσκυνήσει τον πλανητάρχη, όπως είχαν κάνει όλοι στην επίσκεψη του Κλίντον και όταν ακόμα τα «ζωτικά υγρά του» του το παίζανε κρέμα ενυδάτωσης πάνω στη μούρη μιας τσούλας και ορκιζόταν ότι δεν είχε ιδέα! Και η δική του τον συχώρεσε και τώρα έχει και βλέψεις να γίνει η ίδια Πρόεδρος. Φύγε από ‘δώ, μωρή αγάμητη! Έπρεπε να τον είχες χωρίσει, αν όχι για τα τσιμπούκια και το δημόσιο ρεζίλεμά σου, τουλάχιστο διότι κορόιδεψε κατά συρροήν και κατ’ επανάληψιν τον λαό που τώρα θέλεις να κυβερνήσεις του λόγου σου...).

Λέτε να εμπιστευτούμε τα λαμόγια τους διεθνείς πολιτικούς, που ρίχνουν τον ένα στο λαιμό του άλλου για να διατηρείται η οπλοβιομηχανία και κυρίως για να πραγματοποιείται βήμα-βήμα η «ατζέντα»; Μήπως τους τραπεζίτες που σκλάβωσαν ολόκληρα έθνη, πρώτο και καλύτερο την Αμερική (εκεί να δείτε λαμογιά, σύντομα!);

Τώρα θα μου πείτε: «Έλα, μωρέ, είσαι που είσαι μαλάκας, μη γίνεσαι και λαϊκιστής». Αμ, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ιδέα δεν έχει ο κόσμος για το πόσα πράγματα έκρυψαν και πόσα σκάρωσαν στην πορεία για την παγκοσμιοποίηση, για την οποία η άγνοια της μάζας είναι εκ των ων ουκ άνευ. Με ταυτότητες ασχολούνται και με μαλακίες. Είμαι, ρε, Χριστιανός επειδή το λέει ένα κωλόχαρτο, ή επειδή αγαπάω Κύριον τον Θεόν μου και τον πλησίον μου ως εαυτόν; Ξέρετε πόση στάχτη έχουν ρίξει στα μάτια μας; Μας παίρνουν εκεί που θέλουν και ο κόσμος αγρόν ηγόρασε, ασχολείται με βλακείες.

Ο Τσόρτσιλ, παρόλο που ο ίδιος λαμόγιο του κερατά και μέλος της «φάρας», είχε πει το εξής στους Εγγλέζους τον καιρό του πολέμου. Ισχύει και σήμερα κι ας μη το εννοούσε, ή το ήθελε:

«Αν δεν πολεμήσετε για το δίκαιο, όταν μπορείτε να κερδίσετε εύκολα και χωρίς αιματοχυσία, αν δεν πολεμήσετε όταν η νίκη είναι σίγουρη και όχι τόσο ακριβή, τότε ίσως να φτάσει η στιγμή που θα αναγκαστείτε να πολεμήσετε με τις πιθανότητες να είναι εναντίον σας και με την επιβίωση να είναι επισφαλής. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ: ΙΣΩΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΙΚΗ, ΔΙΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ».

Μας έχουν ρημάξει, μας έχουν πηδήξει, όντως μας οδηγούν στη παγκοσμιοποίηση και τη σκλαβιά. Βρε, αφήστε Σημίτη και Καραμανλή! Αυτοί είναι πταίσματα, ποιος ασχολείται μ’ αυτούς; Απλά σκύβουν το κεφάλι και εκτελούν εντολές. Αυτό μας έφαγε, δηλαδή; Η κόντρα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.; Έξι από το ένα και μισή ντουζίνα από το άλλο, σιγά τη διαφοροποίηση! Ή μήπως νομίζετε ότι το καυτό θέμα είναι οι ντόπιοι μιζαδόροι, απατεώνες και λαμόγια; Αυτά είναι υποθέσεις της πλάκας, στάχτη στα μάτια, όπως οι φωνητικές χορδές της Σερτάμπ χανούμ, η νηπιαγωγός που προσελήφθη για να προσέχει γατάκια, η τεχνητή γονιμοποίηση της Γουίτνεϊ Χιούστον, το ξύλο που ρίχνει ο Μάικ Τάισον σε γκόμενες που παρεκτρέπονται και ξέρω ‘γώ τι άλλες μαλακίες. Έπαιξε λέει ο άλλος 22 δις στο Χρηματιστήριο, γίνεται ντόρος για παραιτήσεις και ανασχηματισμούς κυβερνήσεων ανθρωπαρίων και ανδρεικέλων και ποτέ δεν βγήκε κάποιος να εξηγήσει στον κόσμο τι ακριβώς είναι η παγκοσμιοποίηση, παρόλο που από αυτή την ιδέα, από την «ατζέντα», προκύπτουν όλα τ’ άλλα.

Θέλετε να δείτε τι καπνό φουμάρει το επιστημονικό κατεστημένο (πριν πάμε στο οικονομικό, πολιτικό και θρησκευτικό); Διαβάστε αύριο, να δείτε τι σας έχουν κρύψει. Βρε, οι Ανουνάκι, τα Νεφιλίμ και τα 450,000 χρόνια τους είναι «χθεσινά πράγματα» σε σύγκριση μ΄ εκείνα που βρήκαν κι έκαναν μόκο! 2,000,000 χρονια αρκούν, ή να πάμε στα 2,800,000 μια κι ανεβαίνει ο πληθωρισμός; Σιγά το Δαρβίνο...

parolakias
09/10/2011, 11:48
Εξαιρετικά κείμενα, ο άνθρωπος είχε δει και πει πράγματα που τώρα τα αντιλαμβανόμαστε. Τεράστια η απώλειά του. Ευχαριστώ όσους αναδημοσιεύουν τα κείμενά του.

Joker
09/10/2011, 15:21
Για τα στοιχηματικά κείμενα θα συμφωνήσω καθώς και διάφορα ανάλαφρα τύπου Ικονοπέσκου.Τώρα αυτά περί Σουμερίων και 12ου πλανήτη είναι βλακείες και μπούρδες τύπου Λιακόπουλου, Κωνσταντινίδη και δε συμμαζεύεται...

matchnik
10/10/2011, 10:05
Xρημασπορ της Δευτέρας 3 ιουνίου 2002
Δευτερα με τον Γιώργο Παρασκευά
ο γκουρού του τζόγου σας συμβουλεύει

Εις Οιωνος Αριστος: «οχι σημερα»!

Είχαμε πει για δεκάλογο, αλλά ήμουν συντηρητικός! Εκατοντάλογος θα ήταν πιο σωστό! τέλος πάντων, άφησα έξω αρκετά και σημαντικά, για να αναφέρω δέκα βασικά πράγματα. ΄Επεται συνέχεια. του χρόνου!
1 η γκανιότα είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του μπούκ. Τρώει τον παίκτη, όπως το νερό τρώει την πέτρα! μπορεί μεν να ανατραπεί, κυρίως με πληροφορίες τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό ισχύει ως επί το πλείστον για ενα παιχνίδι. όταν σου ζητάνε να παίξεις τρία και τέσσερα, κλάφ΄τα χαράλαμπε! στην ελλάδα, η γκανιότα είναι 36% σε τριάδες και πάνω από 52% σε πεντάδες. Κανενας παίκτης δεν μπορεί να ανατρέψει τέτοια γκανιότα συστηματικά. άλλο το να «κάτσουν τα ματσάκια» και άλλο η ανατροπή της γκανιότας!
2 Δεν υπάρχουν άχαστα! ολο και κάτι σπάει που, σε συνδυασμό με την γκανιότα, εξασφαλίζει το βιός κάθε σοβαρού μπούκ. το «σοβαρού» είναι σκόπιμο, διότι υπάρχουν και οι ασόβαροι μπούκ που ρισκάρουν είτε για να εξασφαλίσουν πελατεία, είτε διότι είναι τζογαδόροι οι ίδιοι, είτε διότι θέλουν να τραβήξουν τζίρο και να κάνουν μια «δραπέτευση του μεσονυκτίου». επικίνδυνα πράγματα, κυρίως στο διαδίκτυο
3΄Οσο πιο επιλεκτικά παίζεις, τόσο η τύχη σου αυξάνεται! μίνιμουμ επιλογές, όχι κάθε μέρα, μόνο πρωταθλήματα που «πας και σε πάνε», μόνο ύστερα από σοβαρή μελέτη. Αν δεν βρέξεις πόδια (ή κάτι τέτοιο!) δεν τρως ψάρια! σημαντικό μην παίζετε, λόγω ειδήσεων, ομάδες που είχατε απορρίψει λόγω φόρμας. πολλές «απουσίες» που δημοσιεύονται, είναι συχνά άνευ ουσίας, ενώ η πρώτη διαλογή σας είναι συνήθως η πιο σωστή! εμπιστευθείτε τη διαίσθηση σας, παρά την γνώμη κάποιου «ειδήμονα» που κατά κανόνα δεν σκαμπάζει γρι από στοίχημα. η πιάτσα έχει γεμίσει από δαύτους…
4 Το στοίχημα είναι θέμα απόδοσης. τα στάνταρ είναι για το προ πο! το ζητούμενο δεν είναι να βρεις ομάδες που θα κερδίσουν, αλλά ομάδες των οποίων οι αποδόσεις είναι μεγαλύτερες από τις πραγματικές πιθανότητες τους. γενικά είναι προτιμότερο να παίζεις ομάδες με μέτριες πιθανότητες και δυσανάλογα ψηλές αποδόσεις, παρά ομάδες με πολύ καλές πιθανότητες και πετσοκομμένες αποδόσεις. το «ας κερδίσει και όσα όσα» είναι ο συντομότερος δρόμος προς τον παικτικό γεντικουλέ!
5 Οποιος ανακατώνεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κλώσσες! τα κουπόνια είναι γεμάτα από πρωταθλήματα της πλάκας. οι παίκτες θα τα σπρώξουν σε οτιδήποτε, με μόνο κριτήριο τη βαθμολογία. υπάρχουν ,βέβαια και οι πονηροί ή/και καλά πληροφορημένοι, αλλά αυτοί είναι αναγκαίο κακό! τους μπουκ ενδιαφέρει η μάζα, που θα παίξει…αβλεπί στο 1,50 την Καφέ όπερα κόντρα στην Ατβίνταμπεργκ, με βάση τη βαθμολογία! μην παίζετε πρωταθλήματα που δεν γνωρίζετε.
6 Τα ειδικά στοιχήματα είναι η μαρμελάδα πάνω στο ψωμί με βούτυρο του μπουκ. η γκανιότα είναι αισθητά μεγαλύτερη απ΄ότι, στο 1Χ2, αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την αποφυγή ειδικών στοιχημάτων. στο ημίχρονο-τελικό αποτέλεσμα, ο μπουκ ουσιαστικά ζητά από τον παίκτη να μαντέψει δυο αποτελέσματα, όταν φτύνει αίμα για να μαντέψει ένα!!! ΄ενας «σωστός» μπουκ ποτε δεν θα βάλει στο κουπόνι του κάτι που δεν τον συμφέρει!
7 Το μυαλό δεν είναι φεράρι! ο μέσος παίκτης παίζει σήμερα αγγλία και κύπελλο uefa με διπλούς αγώνες, αύριο Β’Ιταλίας και Αυστρία, μεθαύριο λιγκ καπ Γαλλίας και 3η Σκοτίας! χάος, σύγχυση!!! τα διάφορα πρωταθλήματα έχουν τις δικές τους «στροφές», το μυαλό δεν μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα. δεν μπορείς να παίξεις όλες τις διοργανώσεις, με το ίδιο σκεπτικό. η κάθε μια έχει τα «χούγια» της!
8 Η ειδίκευση πληρώνει. ο σωστός παίκτης ειδικεύεται σε 2-3 «παρόμοια» πρωταθλήματα. τίποτε δεν αφήνει να του ξεφύγει. μπαίνει στο πετσί του κάθε πρωταθλήματος, διαβάζει τα ρεπορτάζ του κάθε αγώνα (τα ρεπορτάζ μετα τον αγώνα είναι εξίσου σημαντικά) και μαθαίνει να χορεύει στη συγκεκριμένη πίστα. πάντα όμως χωρίς εγγυήσεις!
9 Το κυνήγι του ρεφαρίσματος είναι μάννα για τον μπουκ. κατά κανόνα, νοίκια, δόσεις, διακοπές και σούπερ μάρκετ δεν πληρώνονται με κέρδη από τον τζόγο. δύσκολα κερδίζει ο παίκτης που παίζει υπό οικονομική πίεση. το στοίχημα χρειάζεται καθαρό μυαλό, καλή διάθεση και θετική προσδοκία. αυτός που ψάχνει μόνο για λόγους που μια ομάδα μπορεί να κερδίσει, έχει καλύτερη τύχη από αυτόν που ψάχνει για λόγους που μπορεί να χάσει! η αυθυποβολή μετράει πολύ…
10 Οι πιο σημαντικές λέξεις στο στοίχημα είναι ΄’οχι σημερα’!

Προσωπικά δεν ασχολούμαι με κάτι Χαμ Καμ και Σίλβια, ούτε μπορώ να αξιολογήσω τις πιθανότητες της Κροατίας κόντρα στο Μεξικό. ξέρω που φτάνει το χέρι μου! πάω για διακοπές και ξαναρχίζω με Αγγλία και Γερμανία (και όχι από τις πρώτες αγωνιστικές!).
Καλό καλοκαίρι!

Angelis
10/10/2011, 10:29
Καλημέρα, συνονόματε!!!

Δεν τον είχα πετύχει ποτέ αυτόν το δεκάλογο στο Χρήμασπορ.

Θενκς!!!

matchnik
10/10/2011, 12:12
Καλημέρα Νίκο!
Όπως και συ δεν είχα την προνοητικότητα να κρατήσω πολλά απο τα κείμενα του που πέρασαν απο τα χέρια μου ή απο τα μάτια μου. Τα λίγα που έχω είναι απο το ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ και αναγκαστικά πρέπει να τα ξαναγράφω σε word, για να τα περάσω εδώ. Με αυτόν τον τρόπο όμως αναγκαστικά τα ξαναδιαβάζω οπότε κάτι θα μου μείνει...

Υ.Γ Σε ευχαριστώ για το mail σου. Αυτό περί στρατηγού και μάχης με ταρακούνησε, ώστέ να κατασταλάξω.

Angelis
10/10/2011, 12:58
Καλημέρα Νίκο!
Όπως και συ δεν είχα την προνοητικότητα να κρατήσω πολλά απο τα κείμενα του που πέρασαν απο τα χέρια μου ή απο τα μάτια μου. Τα λίγα που έχω είναι απο το ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ και αναγκαστικά πρέπει να τα ξαναγράφω σε word, για να τα περάσω εδώ. Με αυτόν τον τρόπο όμως αναγκαστικά τα ξαναδιαβάζω οπότε κάτι θα μου μείνει...

Υ.Γ Σε ευχαριστώ για το mail σου. Αυτό περί στρατηγού και μάχης με ταρακούνησε, ώστέ να κατασταλάξω.

Και μου έκανε εντύπωση, λέω από το Χρήμασπορ, πρέπει να κάθεται να τα γράφει... Δυο φορές θενκς λοιπόν!!!! :)

giannikos
10/10/2011, 20:10
Καλημέρα Νίκο!
Όπως και συ δεν είχα την προνοητικότητα να κρατήσω πολλά απο τα κείμενα του που πέρασαν απο τα χέρια μου ή απο τα μάτια μου. Τα λίγα που έχω είναι απο το ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ και αναγκαστικά πρέπει να τα ξαναγράφω σε word, για να τα περάσω εδώ. Με αυτόν τον τρόπο όμως αναγκαστικά τα ξαναδιαβάζω οπότε κάτι θα μου μείνει...

Υ.Γ Σε ευχαριστώ για το mail σου. Αυτό περί στρατηγού και μάχης με ταρακούνησε, ώστέ να κατασταλάξω.

Και εγώ σε ευχαριστώ πολύ ενδιαφέρον κομμάτι και έχει και πολύ ψωμί για σχολιασμό.

ggeorge1
12/10/2011, 01:01
Παρτε κι ενα αλαφρυ...


Βαριά μαστούρα η πίπα της ειρήνης!

Είμαι κάπως ανισόρροπος. Συχνά σκέφτομαι πράγματα που ένας ισορροπημένος άνθρωπος θα άφηνε απωθημένα στο υποσυνείδητο του. Έχω μάθει από μωρό ν΄ αδειάζω εντελώς το κεφάλι μου από σκέψεις και ξαφνικά «τσαφ…» κάτι μου κατεβαίνει στο μυαλό κι αρχίζω να ψάχνομαι!

Άδειασα λοιπόν το κεφάλι μου το απόγευμα, όταν ξάπλωσα λιγάκι, και μου ήρθε η σκέψη δυο ερυθροδέρμων να κάθονται σταυροπόδι με γλαρωμένα μάτια, να παραμιλάνε και να πασέρνει ο ένας στον άλλο μια πίπα από τα Εξάρχεια μέχρι την Κουανταλαχάρα. Πιστεύω πως ΔΕΝ είναι καπνό που φουμέρνανε οι ερυθρόδερμοι, αλλά μαριχουάνα!

Τί σενάριο θα είχαμε αν βάζανε σκέτο καπνό στις πίπες;
«Κοπιάστε έντιμε φιλοξενούμενε, τραβήξτε μια τζούρα απ΄ αυτό το εκλεκτό χαρμάνι Βιργινίας».
«Ευχαριστώ κύριε οικοδεσπότα μου αλλά το έχω κόψει, συμβουλή του μάγου μου».
«Καλέ, τι ξέρουνε οι μάγοι; Μόνο να κάνουνε περιτομές με σκουριασμένα κονσερβόκουτα! Τραβήξτε μια τζούρα, μην με προσβάλετε».
«Καλά… εντάξει… (άγριος βήχας) φτου σου ρε αράπη, σέρτικο καπνό φουμάρεις, γαμώ τις καπνοφυτείες σου, γαμώ. Με προσκαλείς να μιλήσουμε για γη και βούβαλους, να κάνουμε ειρήνη, και πας να με πνίξεις κερατόπλουμο»!
«Ποιον λες αράπη, ρε; Αράπαχο του λόγου σου, που έρχεσαι στολισμένος με φτερά της γαλοπούλας σαν τσατσά του Ρίο Γκράντε για να με προσβάλεις μέσα στο τσαντίρι μου»!

Πέφτουν φάπες και μπουνιές, γίνεται πόλεμος, σκοτώνονται μεταξύ τους και βρίσκουν ευκαιρία οι Αμερικάνοι να μπουκάρουν και να κτίσουν το Λας Βέγκας και το Λος Άντζελες!

Τώρα το δεύτερο σενάριο:
«Μμμμμμ…. Μμμμμ…».
«Τι προσπαθείτε να πείτε κύριε οικοδεσπότα;».
«Μμμ… μμμόνο μ΄ αυτή τη φούντα μπορείς να μαστουρώσεις τόσο γλυκά αγόρι μου».
«Αχ καλέ, γουστάρω! Κάντε πάσα την πίπα γιατί δεν αντέχω άλλο… Φφφ… φφφ… φφφούντα το λέτε αυτό, ή σκέτο σερμπέτι κύριε φύλαρχε; Να κρατήσω την πίπα για λίγο ακόμα;».
«Γιατί όχι; Υπογράψτε για τους τριάντα βούβαλους και κρατήστε την πίπα μέχρι τη γιορτή της νυμφομανούς πάπιας που πέφτει την μεθεπόμενη πανσέληνο».
«Πολύ ωραία, μετά θα τη στοκάρω με το δικό μου καϊνάρι για να υπογράψετε κι εσείς, για τις δύο θυγατέρες σας που γουστάρω σφόδρα».
«Και τις δυο; Είστε άπληστος μαστούρης, αλλά τέλος πάντων, πρέπει να πάμε... απάτσι. Γεμίστε την πίπα και βλέπουμε για τις παρθένες ψωλοτσακίστρες μου»!!!

Στο τέλος γράφουν στα παπάρια τους γη, φυτείες, βούβαλους, γυναίκες και παιδιά και αποσύρονται στο ιερό βουνό για να μαστουρώσουν μέχρι το φεστιβάλ της γκαστρωμένης σαύρας που είναι σε έξι μήνες, μπουκάρουν οι Αμερικάνοι και κτίζουν το Λας Βέγκας και το Λος Άντζελες.

Οι Αμερικάνοι θα κτίζανε έτσι κι αλλιώς, αλλά το δεύτερο σενάριο είναι λογικότερο και πιο ειρηνικό! Με φούντα κι όχι με καπνό στοκάρανε τις πίπες της ειρήνης...

ggeorge1
12/10/2011, 01:02
και ενα πιο σοβαρο...


Καλημέρα και καλή βδομάδα. Η συνωμοσία του κανναβουριού! Μια και θα γράψουμε πολλά τέτοια, όταν δεν θα έχει αγώνες, θέλω να δηλώσω ευθύς εξαρχής:
Αυτά δεν είναι δικά μου πράγματα. Τα διαβάζω, τα μεταφράζω και τα μεταφέρω. Μόνο το αλατοπίπερο, το μπλα-μπλα και οι μαλακίες είναι δικές μου.
Οι δύο κύριες πηγές γι αυτά που θα γράψω στο προσεχές μέλλον είναι τα βιβλία «The 70 Greatest Conspiracies of all Time» των Jonathan Vankin
και John Whalen και «Everything is Under Control» του Robert Anton Wilson.

Λοιπόν, εγώ είχα γεννηθεί το 1944 στην Κύπρο, μια μικρή κοινωνία εμποτισμένη με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη
(τότε, όχι τώρα που είναι εμποτισμένη με λαμογιά, υλισμό και φαταουλισμό). Βέβαια, ο ορισμός είναι αντιφατικός,
μια και τα ελληνικά ιδεώδη πόρρω απέχουν από τα χριστιανικά, για να μην πω ότι είναι εκ διαμέτρου αντίθετα, αλλά κουβέντα να γίνεται!

Όταν ήμουνα μωρό, πολλοί φράχτες, κυρίως κέντρων διασκέδασης, ήταν από κανναβουριές. Θυμάμαι, κοντά στο σπίτι μου ήταν ένα καμπαρέ,
το «Τσικίτο», που γύρω-γύρω είχε αρκετές κανναβουριές για να μαστουρώσει σύσσωμο το Ουζμπεκιστάν! Ο κόσμος, όμως, δεν φούμερνε φούντα.
Ο «χασικλής» ήταν ένας πολύ υποτιμητικός όρος, που σχετιζόταν με πρόσωπο της τελευταίας υποστάθμης. Δεν είχα γνωρίσει έναν,
μέχρι που είχα πλησιάσει τα 30 μου, στην Αγγλία. Θυμάμαι, όταν πήγα για μια χρονιά στο Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας,
στην κακόφημη περιοχή απ’ όπου περνούσαμε για να πάρουμε το λεωφορείο, υπήρχε ένας καφενές/ταβέρνα που ψιθυρίζονταν ότι τα βράδυα,
όταν έκλειναν τα μπουρδέλα, πήγαιναν νταβατζήδες με τις πουτάνες τους για να φουμάρουν κανναβούρι. Δέος μας έπιανε όταν περνούσαμε απ’ έξω, τρέχαμε!

Και πάντα με έτρωγε η σκέψη πώς άλλαξαν οι καιροί. Δηλαδή, πριν 50-60 χρόνια υπήρχαν περισσότερες κανναβουριές απ’ ότι τριανταφυλλιές
και γεράνια και δεν φούμερνε κανένας, μόνο οι χαμένοι της ζωής, τα ρεμάλια, οι νταβατζήδες και οι πουτάνες, ενώ τώρα απαγορεύτηκε
και καταντήσαμε ένα Έθνος μαστούρηδων, με μωρά να κάνουν τσιγαρλίκια λες και γλύφουν γλειφιτζούρια! Μάλιστα...

Η αλήθεια είναι ότι το κανναβούρι ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων μια αστείρευτη πηγή πρώτων υλών. Μόνο όποιος έχει δει τις ίνες της κανναβουριάς
μπορεί να καταλάβει. Μα, από πού νομίζετε προέρχεται η λέξη «κανναβάτσο»; Από το κανναβούρι, βέβαια. Τα πανιά των πλοίων που όργωναν τους ωκεανούς,
από τον 5ο αιώνα προ Χριστού, μέχρι τον Κολόμβο, τους Μιαούληδες και πάρα πέρα, ήταν από ρούχο που είχε φτιαχτεί από κανναβούρι!!!
Και τα καραβόσχοινα ήταν από ίνες κανναβουριού. Η πρώτη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών είχε φτιαχτεί με ρούχο από κανναβούρι!
The Declaration of Independence, δηλαδή η Ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε γραφτεί σε χαρτί από κανναβούρι!
Το κανναβέλαιο, αν το λέω σωστά, είναι μια εξαιρετική πρώτη ύλη για ενέργεια. Αμάξια και αεροπλάνα θα μπορούσαν κάλλιστα να ταξιδεύουν με βενζίνη
από κανναβέλαιο στα ρεζερβουάρ, χωρίς να καταστρέφεται το περιβάλλον, χωρίς να δίνουμε πέντε δράμια κανναβούρι για Σαντάμ Χουσέιν,
για Σαουδική Αραβία και Μπους! Όσο για τα φάρμακα που παράγονται από το κανναβούρι, είναι πάρα πολλά.

Ένα στρέμμα κανναβουριάς ισοδυναμεί με τέσσερα στρέμματα δάσους στην παραγωγή χάρτου. Η ποιότητα του κανναβουρόχαρτου είναι πολύ ανώτερη από του ξύλου
και η επεξεργασία δεν παράγει τα τοξικά απόβλητα που παράγονται από την επεξεργασία του ξύλου. Ουσιαστικά μηδέν απόβλητα!
Άσε που το κανναβούρι φυτεύεται και θεριεύει κάθε χρόνο, ενώ ένα δάσος χρειάζεται δεκάδες χρόνια για να μεγαλώσει.
Ο Γεώργιος Ουάσινγκτον και ο Τόμας Τζέφερσον, πρόεδροι των Η.Π.Α. το ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ!
Ήταν ΝΟΜΟΣ οι Αμερικανοί αγρότες να φυτεύουν ένα ποσοστό κανναβουριού στα χωράφια τους, για πρώτες ύλες! Παλιά οι λάμπες καίγανε λάδι κανναβουριάς.
Τι διάολο έγινε από τότε;

Όλα είχαν γίνει τη δεκαετία του ’30. Στην Αμερική κατασκεύασαν μηχανήματα που θα έκαναν «μπαμ» στην παραγωγή χάρτου από κανναβούρι.
Επίσης, σκαρφίστηκαν μηχανήματα για να παράγουν ρούχο που δεν θα είχε την σκληρότητα του κανναβάτσου, αλλά την απαλότητα του βαμβακερού.
Μιλούσανε για ένα μπίζνες ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων. Και τη δεκαετία του ’30, ένα δισεκατομμύριο δολάρια ήταν ΠΟΛΛΑ λεφτά.

Λογαριάζανε, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο, που ήταν η δυναστεία Τύπου των Hearst. Αυτοί είχανε τις περισσότερες μεγάλες εφημερίδες,
ανεβάζανε και κατεβάζανε κυβερνήσεις με το έτσι θέλω. Επίσης, και πιο σημαντικό, είχαν υπό την ιδιοκτησία/αποκλειστική εκμετάλλευσή τους,
τεράστιες δασικές εκτάσεις και, βέβαια, εργοστάσια παραγωγής χάρτου. Κανναβούρι; Τι λέτε, καλέ; Για μαλάκες μας πήρατε, ν’ αρπάξετε το ψωμί από το στόμα μας;
Α και γαμηθείτε! Παράλληλα, ο βιομηχανικός γίγαντας DuPont, μόλις είχε εφεύρει την πολυστερίνη. Επανάσταση θα ήταν αυτή,
ο κώλος της κάθε γκόμενας θα έμπαινε σε συνθετικό βρακί, τα πόδια της σε κάλτσες φτηνότερες από τις μεταξένιες και πολύ πιο καυλιάρες.
Ποιο κανναβούρι, ρε; Να μας χαλάσει τη δουλειά;

Και άρχισε ο διασυρμός. Μέσω των εφημερίδων των Hearst και, βέβαια, μέσω των λακέδων των βιομηχάνων και εκδοτών στο Κονγκρέσο και στη Γερουσία και,
γιατί όχι, στον Λευκό Οίκο. Πρωταγωνιστής ήταν ένας πληρωμένος τέως μπάτσος, ονόματι Harry J. Anslinger. Οργάνωσε σταυροφορία εναντίον της μαριχουάνας
και έγραψε πολεμικούς, πού αλλού, στις εφημερίδες των Hearst! Διαβάστε τίτλους: ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ.
Ένας καλύτερος: Η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΝΕΟΥΣ ΣΕ ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 30 ΜΕΡΕΣ: ΤΟ ΧΑΣΙΣ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΣΕ ΑΙΜΟΔΙΨΙΑ!!!
Άσε που αργότερα αποδείχθηκε, και ο ίδιος παραδέχθηκε, ότι προμήθευε μορφίνη στον πρεζάκια γερουσιαστή Joseph McCarthy,
αυτόν που είχε καταστρέψει τόσους ηθοποιούς και διανοούμενους, ψάχνοντας για κομμουνιστές κάτω από το στρώμα. Και ναι,
ο ίδιος Anslinger είχε βοηθήσει την OSS, την «μαμά» της CIA, σε πειράματα για χρήση ενός υποπροϊόντος του χασίς ως ορρού αληθείας!
Το ίδιο συνάφι που είχε τελειοποιήσει το LSD και έκανε πειράματα με ανύποπτους στρατιώτες και μαύρους κατάδικους ως πειραματόζωα!
Αστροπελέκι, Θεούλη μου...

Δεν άργησε να γίνει η δουλειά. Ο νόμος περί Φορολογίας της Μαριχουάνας του 1937 ουσιαστικά έκανε τη φούντα παράνομη, αλλά πιο σημαντικό,
σκότωσε την κανναβουριά. Το φυτό που θα μπορούσε να ντύσει και να ταίσει όλο τον κόσμο, να σταματήσει τη ρύπανση της ατμόσφαιρας,
να σώσει τα δάση και να γιατρέψει δεκάδες αρρώστιες. Αμέσως μετά τη ψήφιση του νόμου του 1937, η DuPont ανακοίνωσε
την εφεύρεση του polyester (πολυστερίνης) και την αμέσως επόμενη χρονιά άρχισε η παραγωγή του nylon. Έκτοτε ο κόσμος φτύνει διοξίνη,
ενώ αν ο Θεσσαλικός κάμπος ήταν φυτευμένος με κανναβουριές, θα λυόταν το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος και κανένα Ελληνόπουλο δεν θα φούμερνε φούντα,
όπως δεν φούμερνε κανένα Κυπραιόπουλο που τη δεκαετία του ’40 έπαιζε βώλους με τα φιλαράκια του και κυρίως γιατρούς και νοσοκόμες με τις γκομενίτσες,
ανάμεσα σε κανναβουριές...

Είδατε τι λαμόγια κυβερνάνε τον κόσμο;

GREG
12/10/2011, 19:56
Να βάλω και εγώ παιδιά ένα κειμενάκι του γκουρού. Τον πράκτορα που λέει τον ξέρω και μου έχει διηγηθεί πολλές ιστορίες που έμαθε από τον Παρασκευά τηλεφωνικά.

«Πλάκα-πλάκα, αλλά καμιά εγχείρηση δεν είναι αστεία υπόθεση. Πόσο μάλλον μια τεράωρη εγχείρηση που σου αφαιρούνε την καρδιά και την βάζουνε στον πάγο λες και ήτανε κόκα—κόλα, κάνουνε σταυροβελονιά με τις αρτηρίες σου και μετά σου βάζουνε πίσω την καρδιά ελπίζοντας πως θα ξαναχτυπήσει! Υπάρχουν πιθανότητες να κλατάρει το εργαλείο, να πας γενικό πάσο, να σπρώχνεις προς τα άνω γρασίδι και τουλίπες, να γίνεις ένας “πρώην”. Αν πεθάνω, θα ήθελα να γίνουν τα ακόλουθα:
Θέλω να γράψει τον επικήδειο μου ένας τζογαδόρος. Δεν χρειάζεται να έχει ευφράδεια, μόνο να έχει καταλάβει πως το προκαθορισμένο στοίχημα δεν είναι θέμα στάνταρ, αλλά θέμα αποδόσεων. Ίσως ο επικήδειος γίνει η αφορμή να βάλουν μυαλό δυο-τρεις ξεροκέφαλοι.
Για τις πρώτες έξι εβδομάδες θέλω να έρχεται στον τάφο μου ο ευγενέστατος πράκτορας του ΟΠΑΠ από το Αιγάλεω, ένας άνθρωπος που γνώρισα μόνο από τηλεφώνου, που επί τρία χρόνια μου τηλεφωνούσε ανελλιπώς κάθε Παρασκευή απόγευμα για νέα από Αγγλία και την γνώμη μου για το έκτακτο δελτίο. Θα είναι η σειρά του να με εξυπηρετήσει, ψιθυρίζοντας πάνω από το μνήμα μου τις ελλείψεις στην Αγγλία και Σκωτία, μπας κι εκεί που θα είμαι θα υπάρχουνε μπουκ για να κάνουμε κανένα τζογαδόρικο πραξικόπημα, να τα πάρουμε από τα χερουβείμ. Να έρθει κι ο Μελισσιώτης, αυτός ο απίστευτος που πέρσι μου τηλεφώνησε από το μαιευτήριο την ώρα που γεννιότανε ο γιός του, για να με ρωτήσει για δυο στάνταρ στο έκτακτο ΠΡΟ-ΠΟ. Ανεπανάληπτοι και οι δυο, χαίρουν της άκρας εκτίμησης μου...
Στην ταφόπετρα μου θέλω να γραφτεί το εξής: “Ούτε το τσιγάρο τον έφαγε, ούτε η χοληστερόλη και τα τριγλυκερίδια. Η τσουλα η Κουήν οφ Σάουθ και η Νταμπάρτον στη Γ΄ Σκωτίας τον φάγανε”.
Όταν νομιμοποιηθεί το στοίχημα στην Ελλάδα, θέλω να μαζευτούν τζογαδόροι στον τάφο μου. Ν΄ ακουμπήσουν τα δελτία στην ταφόπετρα μου και να γράψουν νόμιμα παρολί. Να ξέρουν όμως πως, αν στοιχηματίσουν σε περισσότερες από πέντε ομάδες, θα γίνει σεισμός, θ΄ ανοίξει ο τάφος μου και θα βγω για να τους κυνηγήσω φωνάζοντας: “Ρε καριόληδες, βρυκολάκιασα εξ αιτίας σας. Μια ζωή σας φώναζα να μην παίζετε πολλές ομάδες γιατί θα πάτε φυλακή, τώρα θα το φωνάζω και στον θάνατο”.
Τέλος, θέλω να έρθει στον τάφο μου ο Σαλαλές. Ούτε γαρδένιες να φέρει, ούτε γαρύφαλλα. Μόνο ένα μάτσο χαμένα δελτία του προκαθορισμένου στοιχήματος του ΟΠΑΠ, να τους βάλει μπουρλότο πάνω στο μνήμα μου και να πει “αιωνία η μνήμη σου Παρασκευά, είχες δίκιο. Στο τέλος όλοι μπαίνουν στον κουβά εκτός από τον μπουκ”.

gamcare
12/10/2011, 20:57
... Η τσουλα η Κουήν οφ Σάουθ...

"Ο Κουνιστός του Νότου" ! :)

ggeorge1
12/10/2011, 23:34
Καλά, πρέπει να είμαι πολύ άρρωστος! Σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας γραφόντουσαν όλ' αυτά! Να ακόμα ένα "κρυπτογραφημένο" του Φιλάθλου της "προ-νομιμοποίησης εποχής". Και μη ξεχνάτε, αυτά είναι της δεκαετίας του '90 και όχι... αυριανά!


ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ από Γιώργο Παρασκευά
(Για φύλλο ΣΑΒΒΑΤΟΥ).

Ο δικαστής ήτανε μεγάλη μαζόχα!

Ο χασάπης ή ο ζαχαροπλάστης ήτανε η αδερφή;

Η συχωρεμένη η γιαγιά μου έλεγε «να ζήσεις γιόκα μου, είσαι γνήσιο βλαστάρι της οικογένειας. Είσαι ένας κοιλιόδουλος». Τυφλώθηκε από διαβήτη λόγω πολυφαγίας και το είχε καημό ότι ποτέ δεν με είδε. Της έλεγα ότι ήταν τυχερή, διότι όποια γυναίκα μ΄έβλεπε αηδίαζε και γινότανε λεσβία, αλλά πέθανε με τον καημό. Ήξερε από γεύση η γιαγιά. Αντί «Αθηνά» έπρεπε να την είχανε βαφτίσει «Πανδαισία».

Μαγειρεύω καλά, όπως η γιαγιά μου. Η μαγειρική είναι το μεγαλύτερο χόμπι μου μετά την συλλογή των εφημερίδων που γράψανε τις κατά καιρούς δηλώσεις του Σαλαλέ για το στοίχημα! Σήμερα θα ετοιμάσω ένα ελαφρύ γεύμα για τους αναγνώστες της στήλης. Ξέρω πως δεν είναι πολλοί, αλλά ποτέ δεν μ΄ ενδιέφερε η ποσότητα, μόνο η ποιότητα (άντε μεγάλε, το άρπαξες το κομπλιμάν, τώρα διάβασε, φάε και σκάσε!).

Αρχίζουμε με πράσινη σαλάτα που ονόμασα «λύκος» προς τιμήν μιας γκόμενας που είχα στο Γουλβερχάμπτον και τα έκανε σαλάτα γιατί έτρεμε τον βάρβαρο πατριό της που καταγόταν από το Ίπσουιτς. Με το δίκιο της τον έτρεμε, συχνά την έσπαγε στο ξύλο ο αλητάμπουρας. Η βάση είναι μαρούλι ποικιλίας «Έξετερ» που πρέπει να φάμε όπως η συχωρεμένη η Τζέην Μάνσφιλντ έτρωγε τους γκόμενους σαν μαρούλι. Βάζουμε αρκετό ξύδι κι αλάτι, εις ανάμνησιν της υπόθεσης «Οξάλας». Το 1952 πιάσανε ένα κύκλωμα νυμφομανών σαδιστριών στο Λίνκολν που μαστιγώνανε μαζοχιστές και μετά βάζανε ξύδι κι αλάτι στις πληγές τους. Ένας γέρος μαζοχιστής από το Ντόνκαστερ πέθανε από ανακοπή καρδίας. Ήτανε φιλάσθενος και καρδιακός, αλλά ρίξανε το φταίξιμο στο κύκλωμα. Γλυτώσανε τη φυλακή γιατί κι ο δικαστής ήτανε μεγάλη μαζόχα.

Για κύριο πιάτο έχουμε coq au vin. Ποτέ μου δεν αγοράζω κοτόπουλο από σουπερμάρκετ. Το προτιμώ σφαγμένο φρέσκο, αν είναι δυνατόν από την περιοχή του Χάμιλτον στη Σκοτία. Ένας άσσος χασάπης κοτόπουλων ήτανε μια σκοτσέζα αδερφή από το Νταντί. Τα έπιανε ένα-ένα, στρίγκλιζε «αχ καλέ, δεν αντέχω, με κοιτάει λυπημένοοοο…» και τους έστριβε τον λαιμό κλείνοντας τα μάτια. Ούτε μαχαίρι, ούτε αίμα, ούτε τίποτα. «Τσακ» και αουφίντερζεν πουλάδα μου. Για επιδόρπιο έχουμε κρέπες «Έαρ». Ω γλυκύ μου έαρ που λένε. Ο χασάπης είχε γκόμενο ένα ζαχαροπλάστη από το Ρέιθ. Υπέροχος τεχνίτης. Έβαζε το μίγμα στο τηγάνι κι όταν οι κρέπες αρχίζανε να τσιρίζουνε τις τίναζε στον αέρα με τέτοιο μπρίο, με τόσο σκέρτσο, που διερωτόσουνα ποια ήτανε η αδερφή και ποιος ο κωλουμπαράς: χασάπης ή ζαχαροπλάστης; Τέλος, αν μας πιάσει δυσπεψία, πάμε ένα περίπατο στο Χέρεφορντ ή στο Κέττεριγκ για να χωνέψουμε. Παρεμπιπτόντως, αντίθετα απ' ότι λένε στην Κύπρο, π.χ. "του Εγγλέζου παρά να του ρευτείς, καλύτερα να του κλάσεις" τους εγγλέζους δεν τους νοιάζει το ρέψιμο! Μαλακίες των κουμπάρων είναι όλα αυτά.

Γιαγιάκα μου, που να ΄ξερες ότι, όχι μόνο έχω κι εγώ διαβήτη, αλλά μόλις έκανα εγχείρηση καρδιάς! Όλα χαλάλι γιαγιά μου, χαλάλι οι θερμίδες κι η χοληστερόλη. Μα το Γουέστ Μπρόμιτς δεν κόβω τίποτε. Χτυπώ νεκροί κι ανοίξτε μου… (κι αν έχετε στομάχι, χωνέψτε το τελευταίο!!!).

ggeorge1
12/10/2011, 23:37
Συνεχιζουμε με Κοσμογονια...


Της Σεβάς χανούμ, ή της Ρόζας Εσκενάζη... Μην ακούτε το μπόσικο κατεστημένο και τους μισθοφόρους τους, ΔΕΝ είστε πίθηκες! Σας θέλουν να αισθάνεστε πίθηκες, κρατώντας με το ένα χέρι μια μπανάνα που να βάζετε εναλλάξ στον ποπό και στο στόμα σας, και με το άλλο να βαράτε μαλακία κάτω από τα συγκαταβατικά βλέμματα της οικογένειας, αλλά μην τους ακούτε...

Το 1979, ερευνητές ανακάλυψαν σε αποθέματα ηφαιστειογενούς στάχτης στο Λαετόλι της Τανζανίας αποτυπώματα ποδιών τα οποία ήταν πανομοιότυπα με τα αποτυπώματα του σημερινού ανθρώπου. Τίποτα το περίεργο, εκτός του ότι τα αποθέματα είχαν ηλικία 3,6 εκατομμύρια χρόνια! Οι συγκεκριμένοι ερευνητές, ανάμεσά τους η Μαίρη Λίκι (Mary Leaky) δεν ήταν ανθρωπολόγοι, αλλά αρχαιολόγοι/παλαιοντολόγοι και δεν μπορούσαν να αξιολογήσουν το εύρημα, εκτός του ότι κάποιος (πιθηκοειδής) πρόγονος του ανθρώπου είχε εκπληκτικά μοντέρνα πόδια. Ο ανθρωπολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο Ρ.Χ. Τάτλ (R.H. Tuttle), όμως, μπορούσε να αξιολογήσει το εύρημα και απεφάνθη: τα απολιθωμένα κόκκαλα του μόνου γνωστού «προγόνου» του ανθρώπου εκείνη την εποχή, του αυστραλοπιθήκου, ΑΠΕΚΛΕΙΑΝ την πιθανότητα τα αποτυπώματα να ανήκαν σ’ αυτόν. Τα αποτυπώματα του αυστραλοπιθήκου οπωσδήποτε θα ήταν «πιθηκίσια» και όχι τόσο εκπληκτικά ανθρώπινα. Τα αποτυπώματα ΔΕΝ μπορούσαν να ανήκουν στον αυστραλοπίθηκο, ή οποιονδήποτε άλλο «πίθηκο», αλλά σε ένα ον το οποίο, τουλάχιστο στα πόδια, έμοιαζε πάρα πολύ με τον σύγχρονο άνθρωπο. Τον Μάρτη του 1990 ο καθηγητής Τατλ έγραψε για το θέμα στο πολύ έγκυρο και έγκριτο περιοδικό Natural History (Φυσική Ιστορία), καταλήγοντας: «Μείναμε με ένα μυστήριο»!

Όταν αρχαιολόγοι, παλαιοντολόγοι και ανθρωπολόγοι ΔΕΝ μπόρεσαν να εξηγήσουν το εύρημα του Λαετόλι, τότε ΔΕΝ αποκλείεται η πιθανότητα να περπατούσαν στη Γη, πριν 3,6 εκατομμύρια χρόνια, ανατομικά σύγχρονα ανθρώπινα κορμιά που να ταίριαζαν με τα ανατομικά... υπερσύγχρονα πόδια που άφησαν τα αποτυπώματα που βρέθηκαν! Έγινε ποτέ ευρέως γνωστό αυτό; Όχι! Ο λόγος; Το κατεστημένο ξέρει καλύτερα. Και βέβαια το επιστημονικό κατεστημένο θα αρχίσει να ουρλιάζει με οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσης των αποτυπωμάτων με την ύπαρξη «ανθρώπων» στη Γη πριν 3-4 εκατομμύρια χρόνια. Όλα όσα μας έχουν πει, όλες οι θεωρίες περί ανθρωπογονίας και εξέλιξης των ειδών τινάζονται στον αέρα. Και η μαρτυρία είναι εύθραυστη, κανένας επιστήμονας, όσο καλοπροαίρετος και να είναι, δεν μπορεί να διακινδυνεύσει το κύρος του βάσει κάποιων αποτυπωμάτων. Οπότε, πάμε παρακάτω:

Τις τελευταίες δεκαετίες επιστήμονες έχουν βρει στην Αφρική απολιθωμένα κόκκαλα που είναι απίστευτα όμοια με τα σύγχρονα ανθρώπινα. Το 1965 οι Μπράιαν Πάτερσον (Bryan Paterson) και Γ. Γ. Χάουελς (W.W. Howells) βρήκαν στο Καναπόι στην Κένυα ένα κόκκαλο μπράτσου (humerus) το οποίο υπολογίστηκε να είναι ηλικίας... 4 εκατομμυρίων χρόνων. Οι Χένρι Μ. ΜακΧένρι (Henry M. McHenry) και Ρόμπερτ Σ. Κορουτσίνι (Robert S. Coruccini) του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας δήλωσαν ότι το κόκκαλο «είναι πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσεις από το σύγχρονο ανθρώπινο». Παράλληλα, ο Ρίτσαρντ Λίκι (Richard Leakey) δήλωσε ότι το εύρημα αρ. ER 1481, ένα μηριαίο οστούν που βρέθηκε στη λίμνη Τουρκάνα στην Κένυα το 1972, ήταν «αδιαχώριστο από το σύγχρονο ανθρώπινο». Το συγκεκριμένο μηριαίο οστούν είχε βρεθεί μόνο του, οπότε οι «επιστήμονες» αποφάσισαν ότι είναι 2 εκατομμυρίων χρόνων και ανήκει στον προανθρώπινο Homo habilis. Πόσο ψάξανε, όμως, για να βρούνε το υπόλοιπο του σκελετού; Και αν τον βρίσκανε και όλο το «πακέτο» ήταν αυτό που ίσως φοβόντουσαν, δηλαδή «αδιαχώριστο από τον σύγχρονο ανθρώπινο σκελετό;». Κάποιο προϊστορικό αφρικάνικο κοπρόσκυλο ίσως είχε φάει τον υπόλοιπο σκελετό! Πάντως, το 1913, ο Γερμανός επιστήμονας Χανς Ρεκ (Hans Reck) είχε βρει στο φαράγγι Ολντουβάι, στην Τανζανία, σε στρώματα ηλικίας άνω του ενός εκατομμυρίου ετών, έναν πλήρη και ανατομικά σύγχρονο ανθρώπινο σκελετό. Οι επιστήμονες καυγάδιζαν άγρια επί δεκαετίες γι αυτό το εύρημα. Και τελικά «ξεχάστηκε» το θέμα.

Και με φόντο όλα αυτά, ακόμα επικρατεί η θεωρία ότι ο άνθρωπος εξελίχθηκε από πιθηκοειδή, πριν περίπου 100,000 χρόνια! Βέβαια, το ερώτημα είναι πώς ένας «πίθηκας» μπορεί να γράψει «Περί Ψυχής», ή το «¶ξιον Εστί», ή ακόμα «Ριχάρδο τον Γ’», «¶μλετ» και «Θεία Κωμωδία», ή πώς να συνθέσει μια «9η Συμφωνία» ή μια «Ποιμενική». 100,000 χρόνια είναι μόνο «χθες»! Και δεν τους συμφέρει να ψάξουν πάρα πέρα, ή αν έψαξαν και βρήκαν κάτι, δεν το ανακοίνωσαν, διότι το κατεστημένο ΘΕΛΕΙ τον άνθρωπο να πιστεύει ότι είναι «πίθηκας». Όπως οι χείριστοι των Ελλήνων, οι μισθοφόροι του κατεστημένου, θέλουν τον μέσο Έλληνα να αισθάνεται «μπουνταλάς», διότι μόνο έτσι μπορούν να τον καβαλλήσουν τα αφεντικά τους. Το ζητούμενο δεν είναι αν ο Δαρβίνος ήταν μέλος της «φάρας», ή ένας βαλτός, μισθοφόρος του κατεστημένου, ή ένας επιστήμονας που έτσι είχε δει τα πράγματα και διατύπωσε τη θεωρία του με το χέρι στην καρδιά. Το θέμα είναι ότι υπάρχει αρκετή μαρτυρία για να είχε αρχίσει προ καιρού ένα γερό ψάξιμο για την καταγωγή του ανθρώπου. Η τεχνολογία υπάρχει, οι «καθαροί» επιστήμονες υπάρχουν. Δεν συμφέρει στο κατεστημένο, όμως, να ξαναγραφτούν τα βιβλία, κυρίως δεν τον συμφέρει να πει ο άνθρωπος «ΔΕΝ είμαι απόγονος πιθήκων, ρε λαμόγια, έχω μεγάλη ιστορία, είμαι σπέσιαλ, άντε πνιγείτε»...

Εγώ λέω να το συνεχίσουμε και αύριο, διότι υπάρχουν ευρήματα που κάνουν τη θεωρία του Δαρβίνου μια υπόθεση πολύ της πλάκας. Θέλετε να διαβάσετε για παπούτσι... 5,000,000 χρόνων και για... υδρόγειο, κομπλέ με χαραγμένο τριπλό ισημερινό, ηλικίας 2,800,000 χρόνων; Εδώ θα είμαστε, για να δούμε πώς μας δουλεύουν όλοι ψιλό γαζί! Απίστευτο το τι μας έχει κρύψει το μπόσικο κατεστημένο...

Υ.Γ. Το απόγευμα είχε ανοίξει η κόρη μου την τηλεόραση και άκουσα στα πεταχτά κάτι δώρα που είχε προσφέρει ο πρωθυπουργός της Ελλάδος στον Πρόεδρο των Η.Π.Α. Δεν έπιασα καλά το πρώτο, δεν ξέρω τι ήταν. Το δεύτερο, λέει ήταν μια ελληνική Βίβλος στολισμένη με ασήμι και χρυσό. Δεν είπαν αν περιείχε έργα του Ομήρου, του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη. Μπορεί να ήταν και του Πρόκλου, δεν ξέρω. Και τέλος του έδωσε ένα μπεγλέρι από κεχριμπάρι και ασήμι. Χάθηκε κάνα μπουζουκάκι ή μπαγλαμαδάκι στολισμένο με φλίντισι και κάνας παλιός δίσκος της Σεβάς χανούμ, άντε της Ρόζας Εσκενάζη;;; Λέω τώρα...

ggeorge1
12/10/2011, 23:39
Κούφιος είναι ο Φόβος;

Όχι, δεν μπορώ να το αποφύγω! Όταν είδα πάλι το βίντεο που είχα αναφέρει χθες, κομπλέ με το λινκ, προς το τέλος είδα αυτή την κουβέντα με τον "Φόβο", τον φυσικό(;) δορυφόρο του ¶ρη και τον τεχνητό δορυφόρο "Φόβο 2" των Ρώσων. Ε, δε γίνεται να μη βάλουμε τα σχετικά κομμάτια του Φιλάθλου, που είχαν γραφτεί το 1998, πολύ πιο πριν εμφανιστούν κάτι σχετικά ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση. "100 χρόνια μπροστά" που έλεγε και ο προπονητής Δανιήλ! Τέλος πάντων, αυτά ήταν τα πρώτα που είχα γράψει για πιθανή ύπαρξη εξωγήινων και είναι πολύ σπέσιαλ για μένα. Βάζω και τα τρία που έχω. Συνολικά ήταν τέσσερα τα κομμάτια, αλλά δεν βρίσκω το πρώτο. Όποιος θέλει να δει τον Φόβο του ¶ρη, μια καλή φωτογραφία βρίσκεται στο http://seds.lpl.arizona.edu/nineplanets/nineplanets/phobos.html
Θα γράψουμε σύντομα για τα παλαιοντολογικά ευρήματα, δεν τα ξεχνάω...
************************************************** **********

Κατερίνα Σιαφάκα από Παρασκευά
Σελίδα 2, ΤΡΙΤΗ 1/12/1998

Από μερίδες σπληνάντερο μέχρι το φεγγάρι
όλα μεγάλα τα θέλουνε οι πλεονέκτες…

Κούφια
η πατάτα;

Χαθήκανε δυο δίδυμοι ρωσικοί δορυφόροι, ο ένας το 1988 και ο άλλος το 1989. Και τι έγινε; Πού είναι το παράξενο; Μιλάμε για δυο μικρογραφίες καρυδότσουφλων της πλάκας, στην απεραντοσύνη του ωκεανού του διαστήματος, εκεί όπου πιθανό να λειτουργούν δυνάμεις για να φύγει το καφάσι του ίδιου του Θεού. Μαγνητισμός, ακτινοβολίες κι ας μη ξεχνάμε τα περιπλανώμενα μπάζα όπως οι μετεωρίτες. Και τι έγινε;

Εδώ αγόρι μου χάθηκε κοτζάμ «αβύθιστος» Τιτανικός κάτω από τη μύτη μας, κι ακόμα δεν είμαστε απόλυτα βέβαιοι για την αιτία. Ολόκληρο επανδρωμένο διαστημόπλοιο εξερράγη και μισή ντουζίνα αστροναύτες κάηκαν μπροστά στα μάτια του μισού κόσμου. Τι κι αν χάθηκαν δυο ρωσικά παιχνιδάκια;

Δεν είναι έτσι τα πράγματα, όμως. Ο πρώτος δίδυμος τεχνητός δορυφόρος, ο «Φόβος 1», χάθηκε δυο μήνες μετά την εκτόξευση του. Ξεκάθαρα πράγματα, ένας τηλεχειριστής τα έφτυσε, έδωσε λάθος εντολή, κι αντί να πάει στον ¶ρη, ο τεχνητός δορυφόρος έκανε στροφή κι έβαλε πλώρη για «πουθενά μεριά» (και ο τηλεχειριστής ίσως έβαλε πλώρη για Σιβηρία!). Ο δεύτερος όμως, ο «Φόβος 2», έφτασε στον προορισμό του, ένα εξάμηνο περίπου μετά την εκτόξευση.

Όλα πηγαίνανε ρολόι. Μπήκε σε τροχιά γύρω από τον ¶ρη, έκανε τη δουλειά του μια χαρά και μια τρομάρα, και μετά πετάχτηκε ένα άλμα πιο πάνω, στην «πατάτα» που είναι ο φυσικός δορυφόρος του ¶ρη, ο Φόβος. Αυτός ήτανε και ο τελικός προορισμός του, ο δορυφόρος του ¶ρη που έχει σχήμα πατάτας. Δύο είναι οι φυσικοί δορυφόροι του «κόκκινου» πλανήτη, ο Φόβος και ο μικρότερος Δείμος.

Τόσο ο ¶ρης όσο και οι φυσικοί δορυφόροι του είναι πολύ μυστήρια ουράνια σώματα. Κάποτε ήξερα μια γκόμενα με ένα πολύ μυστήριο σώμα. Δεν θέλω να συζητήσω το θέμα, με ενοχλεί, παρακαλώ μη με πιέζετε. Αρκεί να αναφέρω ένα πράγμα μόνο. Όχι, όχι, ούτε αυτό. Ξεχάστε το, είπα!

Ο Φόβος είναι υπέρμετρα μυστήριος, γι αυτό και θελήσανε να τον εξερευνήσουν. Είναι ένας πολύ μικρός δορυφόρος. Η Σελήνη μας είναι τεράστια σε σύγκριση. Έτσι είμαστε εμείς τα μαλακισμένα ανθρωπάκια, πλεονέκτες. Όλα τα θέλουμε μεγάλα, από τις τσουτσούδες μας μέχρι τα βυζιά τους, και από μερίδες σπληνάντερο και αλανιάρες τσιπούρες μέχρι το φεγγάρι.

Οι διαστάσεις του Φόβου είναι 12Χ14Χ17 μίλια. Θα μπορούσα, βέβαια να μετατρέψω τις διαστάσεις σε χιλιόμετρα, αλλά μόλις έχω κατέβει από το αεροπλάνο, πήγα κατ΄ ευθείαν στην τράπεζα για να βγάλω μια τραπεζική επιταγή για τον Φ.Π.Α. και ζαλίστηκα! Κάντε εσείς τον υπολογισμό, ένα μίλι είναι 1600 και κάτι μέτρα.

Τι; Δεν μπορείτε να κάνετε τον υπολογισμό; Βέεεβαια. Αν ήτανε να υπολογίσετε ένα παρολί με δύο στάνταρ συν τρία, τέσσερα και πέντε από πέντε, και οι δεκάξι στήλες κερδισμένες, θα το κάνατε στο πι και φι χωρίς κομπιουτεράκι! Μόνο τις διαστάσεις του Φόβου δεν μπορείτε να υπολογίσετε ρε τεμπέληδες, αδιόρθωτοι κουμαρτζήδες! ¶ντε, περίπου 20Χ23Χ28 χιλιόμετρα!

Πολύ μικρός, δηλαδή, ο Φόβος, και τον περιβάλλει πολύ μυστήριο. Τύφλα να ΄χουνε ο ¶λφρεντ Χίτσκοκ και η Αγάθα Κρίστι, Θεός συχωρέσει και τους δυο. Πρώτα απ΄ όλα, ο Φόβος περιστρέφεται γύρω από τον ¶ρη με μεγαλύτερη ταχύτητα από την ταχύτητα περιστροφής του ¶ρη γύρω από τον εαυτό του. Προσέξτε τι λέμε εδώ: Είναι σαν η Σελήνη να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τη Γη, σε λιγότερο από 24 ώρες!

Ένας-δυό σεβαστοί επιστήμονες έχουνε δηλώσει ότι ο τρόπος και η ταχύτητα κίνησης του Φόβου εισηγούνται πως ο δορυφόρος είναι κούφιος! Και πού είναι το περίεργο, θα μου πείτε. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι κουφιοκέφαλοι, αλλά αυτό δεν έχει δημιουργήσει κάποιο εμφανές πρόβλημα στην ανθρωπότητα! Γιατί να υπάρχει πρόβλημα αν ένας δορυφόρος σε σχήμα πατάτας, στου διαόλου τη μάνα, είναι κούφιος;

Πόσες φορές σπάμε ένα καρύδι και είναι κούφιο, ακούω να λέτε; Ο φλοιός της γης είναι πολύ λεπτός σε σύγκριση με τη διάμετρό της. Στο κέντρο υπάρχει μάγμα. Αν υπήρχε μια γιγαντιαία αντλία και αφαιρούσε το ρευστό υλικό από το κέντρο της γης, τότε και η Γη θα ήτανε κούφια.

Οπότε σ΄ αυτό το σημείο λέω: Κοιτάξτε να δείτε, είστε πνεύματα της αντιλογίας. Ό,τι κι αν πω, ό,τι κι αν γράψω, θα το αντικρούσετε. Πάω για σιέστα, να ξεζαλιστώ από τον Φ.Π.Α., και συνεχίζουμε αύριο.

ggeorge1
12/10/2011, 23:40
Κατερίνα Σιαφάκα από Παρασκευά
Σελίδα 2, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/12/1998

Πράσινος έφτιαξε το κούφιο φεγγαράκι
με ρήτρα έγκαιρης παράδοσης σε πράσινους…

Ποιανού ήτανε η σκιά;

Είχανε στείλει, λοιπόν, οι Ρώσοι δυο τεχνητούς δορυφόρους για να εξερευνήσουν τον φυσικό δορυφόρο του ¶ρη, τον Φόβο. Γιατί ενδιαφέρθηκαν; Γιατί έτσι τους είχε καπνίσει! Πλανήτες και δορυφόρους εξερευνούν οι επιστήμονες του διαστήματος και όχι πουστάδικα στο Μεταξουργείο. Αυτά τα εξερευνούνε μόνο σε περιόδους ρεπό!

Ο Φόβος είναι ένας πολύ μυστήριος φυσικός δορυφόρος. Εδώ που τα λέμε, κι ο μπαμπάς του ο ¶ρης είναι μυστήριος. Ανέκαθεν, όλοι οι περίεργοι από τον ¶ρη έχουν έρθει. Όλα τα πράσινα ανθρωπάκια που έχουνε εισβάλει στη Γη ήτανε Αρειανά. Αυτά μας λέγανε τα κόμικς που διαβάζαμε όταν είμασταν μωρά, επίσης τα επεισοδιακά φιλμ που βλέπαμε στους κινηματογράφους την Κυριακή το μεσημέρι και στο τέλος ουρλιάζαμε και χειροκροτούσαμε για την επικράτηση του καλού και τη σωτηρία της Γης! Τόσο μαλακισμένα ήμασταν!

Ο Φόβος είναι πολύ μικρός. Η διάμετρός του είναι 0.006 της διαμέτρου της Σελήνης μας. Σε σύγκριση, δηλαδή, το φεγγαράκι μου λαμπρό είναι το μέγεθος της μπάλας με την οποία η Γαλατασαράι πήδηξε την Γιουβέντους και ο Φόβος είναι το δεξί αρχίδι μιας ατροφικής μύγας!

Επίσης, σε όλο το ηλιακό σύστημα, δεν υπάρχει φυσικός δορυφόρος που η τροχιά του να βρίσκεται πιο κοντά στον πλανήτη του, από την τροχιά του Φόβου γύρω από τον ¶ρη. Ένα πολύ περίεργο φαινόμενο είναι ότι ο Φόβος περιστρέφεται γύρω από τον ¶ρη με μεγαλύτερη ταχύτητα από την ταχύτητα περιστροφής του ¶ρη γύρω από τον εαυτό του. Λες και ο Φόβος γνωρίζει από νόμους της φυσικής και κινείται με τέτοιο τρόπο που η φυγόκεντρος δύναμή του να εξουδετερώνει την έλξη του ¶ρη! Περίεργα πράγματα, κουφά…

Ένας σοβαρός και σεβαστός επιστήμονας, ο καθηγητής Ιωσήφ Σκλόβσκι, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών στης Σοβιετικής Ένωσης, είχε γράψει ότι με βάση τον υπολογισμό της πυκνότητας της ατμόσφαιρας του ¶ρη και τον περίεργο τρόπο περιστροφής του Φόβου γύρω από τον ¶ρη, ο Φόβος είναι κούφιος! Ο Σκλόβσκι είχε γράψει μαζί με τον Δρ. Καρλ Σαγκάν το περίφημο βιβλίο «Intelligent Life in the Universe» (Ευφυής Ζωή στο Σύμπαν).

Ορισμένοι ρωτήσανε: Κούφιος φυσικός, ή κούφιος ΤΕΧΝΗΤΟΣ δορυφόρος; Δηλαδή ο Φόβος είναι ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο, ή κάποιος εξωγήινος εργολάβος, πιθανό πράσινος, τον έχει φτιάξει κατά παραγγελίαν και με ρήτρα έγκαιρης παράδοσης σε πράσινους ιδιοκτήτες; Κανένας δεν ήξερε, ίσως αυτός ήτανε ένας από τους λόγους που στείλανε τους τεχνητούς δορυφόρους «Φόβος 1» και «Φόβος 2» για να ψάξουνε τη δουλειά.

Οι Ρώσοι δεν ήτανε μόνοι τους στο κοσμοδρόμιο. Υπήρχανε επιστήμονες και παρατηρητές από 14 άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων οι Η.Π.Α, η Γερμανία, η Σουηδία και η Ελβετία. Οι δορυφόροι εκτοξεύτηκαν τον Ιούλιο του 1988. Τον Σεπτέμβριο χάθηκε ο «Φόβος 1», από λάθος ενός τηλεχειριστή. Ο «Φόβος 2» έφτασε τον προορισμό του τον Γενάρη του 1989. Πρώτα μπήκε σε τροχιά γύρω από τον ¶ρη και μετά έφτασε τον τελικό προορισμό του, που ήτανε ο φυσικός δορυφόρος του ¶ρη, ο Φόβος.

Να μην τα πολυλογούμε, σύντομα χάθηκε και ο «Φόβος 2». Πριν χαθεί, όμως, έστειλε στη Γη φωτογραφίες που ακόμα συζητούνται. Πριν μιλήσουμε για τις φωτογραφίες, όμως, πρέπει να πούμε ότι οι Ρώσοι αρχικά αρκέστηκαν στο να πουν ότι ήταν «άτυχος» και ο δεύτερος τεχνητός δορυφόρος, χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Μετά από μεγάλη πίεση, όμως, δημοσίευσαν ορισμένες φωτογραφίες κι ένα βίντεο.

Το πρώτο παράξενο, ήτανε μια σκιά στην επιφάνεια του ¶ρη. Μιλάμε για μια πολύ ελλιπτική οβάλ σκιά, πάνω από 20 χιλιόμετρα μήκος. Ποιανού αντικειμένου ήτανε η σκιά; Οπωσδήποτε όχι του πολύ μικρού και καθόλου οβάλ τεχνητού δορυφόρου. Ούτε η σκιά του φυσικού δορυφόρου του ¶ρη, του Φόβου, μπορούσε να ήταν. Το σχήμα του Φόβου είναι σαν πατάτα, όχι σφαιρικό μεν, αλλά όχι ελλιπτικό όπως η σκιά της φωτογραφίας.

Λόγω των ανωμαλιών στην επιφάνεια του Φόβου, λοφίσκοι και τέτοια, η περίμετρος της σκιάς του έπρεπε να ήτανε λίγο «σπασμένη», ενώ η περίμετρος της σκιάς της φωτογραφίας ήτανε καθαρή και ευδιάκριτη. Τζάμι, που λένε. Εξ άλλου, υπήρχε φωτογραφία της σκιάς του Φόβου πάνω στην επιφάνεια του ¶ρη, αυτή που είχε στείλει ο αμερικανικός δορυφόρος «Μάρινερ 9» 18 χρόνια πιο πριν. Δεν υπήρχε η παραμικρή ομοιότητα.

Αφού, λοιπόν, ο «Φόβος 2» δεν είχε φωτογραφίσει την δικιά του σκιά, ή την σκιά του Φόβου, ποια σκιά είχε φωτογραφίσει; Αποκλείεται να είχε φωτογραφίσει τη σκιά κάποιας ανωμαλίας στην επιφάνεια του ¶ρη, γιατί την ώρα της φωτογράφισης ο ήλιος μεσουρανούσε. Δεν υπήρχανε μεγάλες σκιές, κάτι που θα υπήρχε μόνο αν ο ήλιος ήτανε πολύ χαμηλά.

Και κάτι άλλο: Η σκιά είχε φωτογραφηθεί με τρεις τρόπους. Από δυο διαφορετικές συμβατικές κάμερες, αλλά και με υπέρυθρες ακτίνες. Όλες οι φωτογραφίες δείχνανε το ίδιο πράγμα. Την σκιά ενός τεράστιου «πούρου».
Είχε αρχίσει να πιάνει παράξενος βήχας τους επιστήμονες! Αύριο.

************************************************** **********

ggeorge1
12/10/2011, 23:40
Κατερίνα Σιαφάκα από Παρασκευά
Σελίδα 2, ΣΑΒΒΑΤΟ 5/12/1998

Απρεπείς χειρονομίες με το μεσαίο
από τρία πράσινα δακτυλάκια…

Η θερμότητα
των ψύλλων…

Υπέρυθρες ακτίνες! Οι συμβατικές κάμερες και τα φιλμ, εργάζονται με ακτίνες φωτός, για αυτό και λέμε ΦΩΤΟ-ΓΡΑΦΙΑ. Το αντικείμενο αντανακλά το φως, κι αυτό χτυπάει, ή «γράφει», πάνω στο φιλμ. Στην υπέρυθρη φωτογράφιση, και στην προκειμένη περίπτωση ο όρος «φωτογράφιση» είναι λανθασμένος αλλά τον χρησιμοποιούμε για ευκολία, η ΘΕΡΜΟΤΗΤΑ είναι που αποτυπώνεται στο φιλμ.

Αν για παράδειγμα τραβήξεις με υπέρυθρο φιλμ ένα σεντόνι πάνω στο κρεβάτι, για να το ονομάσεις «νεκρή φύση» αν είσαι ένας μαλακισμένος κουλτουριάρης, όταν εμφανίσεις το φιλμ θα δεις αρκετές κουκίδες, κολλημένες ανά δύο. Θα είναι οι ψύλλοι που πηδιώνται πάνω στο στρώμα, κάτω από το σεντόνι. Ενώ με τη συμβατική κάμερα δεν θα μπορούσες να «τσακώσεις» το γαμήσι των ψύλλων, επειδή το σεντόνι θα μπλόκαρε τις φωτοακτίνες τους, θα μπορούσες να το κάνεις με υπέρυθρο φιλμ, γιατί η θερμότητα των ψύλλων περνάει μέσα από το σεντόνι.

Μόνο ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε υπέρυθρο φιλμ: Οι γκόμενες που έχουνε περάσει από τα χέρια μου. Παγόβουνα ήτανε οι κουφάλες, μηδέν θερμότητα! Κάθε φορά που μου σηκωνότανε, ένοιωθα όπως ο Τιτανικός. Εκείνος τσάκισε την καρίνα του σε παγωμένο ωκεανό, εγώ τσάκισα την τσουτσού μου σε παγωμένους… κόλπους! Έχει γίνει αγνώριστη. Όταν κατουρώ, ποτέ δεν κοιτάω κάτω. Ντρέπομαι. Πάντα κοιτάζω το ταβάνι του καμπινέ, εκτός αν κατουρώ στην ύπαιθρο, οπότε κοιτάζω τον αστερισμό του Υδροχόου.

Είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που η τσουτσού του έγινε ακορντεόν από το τσάκισμα. Είχε περάσει πολύς καιρός για να μπορέσω να εξηγήσω γιατί άκουα τον «Γαλάζιο Δούναβη» και κάτι τσιγγάνικες μελωδίες κάθε φορά που πήδαγα. Στο τέλος νοίκιαζα το πουλί μου σε εβραϊκούς γάμους στο Λονδίνο, για να παίζει το «χαβα ναγκίλα» και να βαράνε παλαμάκια κάτι περίεργοι με τραγιάσκες, μούσια και φαβορίτες σε πλεξούδες. Το πουλί μου είναι γνωστό ως «σαλόμ» στη συνοικία Γκόλντερς Γκριν του Λονδίνου!

Αρχίσαμε με μια παρένθεση, αλλά δεν πειράζει. Και τον ¶ρη τραβήξανε με υπέρυθρη ακτινοβολία. Τα «ίματζ» δείχνουνε παράξενα πράγματα. Μιλάμε να υπάρχουν κάτω από την επιφάνεια του ¶ρη κάτι τετράγωνα, ορθογώνια και ευθείες, λές και είναι η φωτογραφία, από ψηλά, μιας γήινης πόλης. Κάποιος είπε: «Είναι σαν να βλέπεις ένα χάρτη του Λος ¶ντζελες». Και στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ του ¶ρη υπάρχουνε πολλά παράξενα. Μιλάμε για σχήματα που ούτε μία στο δισεκατομμύριο δεν θα μπορούσανε να δημιουργηθούν τυχαία.

Δεν είναι αυτό, όμως, το μόνο θέμα. Το άλλο, και μεγαλύτερο, είναι ΠΩΣ χάθηκε ο «Φόβος 2». Από ορισμένες φωτογραφίες που είχε στείλει, ήτανε ξεκάθαρο πως ο τεχνητός δορυφόρος στριφογύριζε σαν σβούρα λίγο πριν «ξεψυχήσει» τελείως. Καμιά τεχνική βλάβη δεν μπορούσε να έχει προκαλέσει αυτό το βίαιο στροβίλισμα.

Το συμπέρασμα των «ψαγμένων» ήτανε σχεδόν ομόφωνο: Ο «Φόβος 2» είχε χτυπηθεί από κάτι που τον έπιασε «φάλτσα». ΤΙ όμως; Και κάτι άλλο, πολύ περίεργο. Όταν ο δορυφόρος σίγησε τελείως, οι Ρώσοι είπαν: «Πολύ φοβούμαστε ότι κατά 99% έχουμε χάσει τον Φόβο 2 δια παντός». Γιατί δεν είπανε: «Έχουμε χάσει ΕΠΑΦΗ»; ¶λλο να χαθεί ο δορυφόρος, κι άλλο να χαθεί η επαφή με τον δορυφόρο!

Αμέσως μετά συνέβησαν κάτι άλλα περίεργα. Ο τότε πρόεδρος των Η.Π.Α. Ρήγκαν και ο Γκορμπατσόφ της Σοβιετικής Ένωσης βρεθήκανε για να τα πούνε. Σε κάποιο σημείο θελήσανε να συζητήσουν κάτι το πολύ σοβαρό και εμπιστευτικό ΜΟΝΟΙ τους. Διώξανε όλους τους άλλους από το δωμάτιο και τα είπανε τετ-α-τετ. Δεν ξέρουμε ΤΙ είπανε κατά μόνας, ξέρουμε όμως τι είπανε δημοσίως μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Ο μεν Ρήγκαν στα Ηνωμένα Έθνη, ο δε Γκορμπατσόφ σε συνέδριο στη Μόσχα, είπανε περίπου το ίδιο πράγμα: «Αν γινότανε επίθεση από εξωγήινους δεν θα ενώνονταν όλα τα έθνη για να την αντιμετωπίσουν; Γιατί να μην είμαστε μονιασμένοι έτσι κι αλλιώς;». Κάτσε, ρε, μιλάμε για τους προέδρους των δύο ισχυροτέρων δυνάμεων στον κόσμο. Δεν μιλάμε για τον Στήβεν Σπίλμπεργκ και κάποιον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας! Παρεμπιπτόντως, πάρτονα κάτω και τον τοίχο του Βερολίνου!

Δυο ερωτήματα, όμως, παρέμεναν αναπάντητα: ΤΙ χτύπησε τον «Φόβο 2», και ποιανού αντικειμένου ήτανε η τεράστια σκιά στην επιφάνεια του ¶ρη; Τώρα που το σκέφτομαι, υπήρχε και τρίτο ερώτημα: Γιατί δεν δημοσιεύτηκαν οι τελευταίες φωτογραφίες που είχε στείλει στη Γη ο «Φόβος 2»;

Η παρασημοφορημένη συνταγματάρχης ε.α. της Σοβιετικής Αεροπορίας και κοσμοναύτις Μαρίνα Πόποβιτς (τέως σύζυγος του θρυλικού κοσμοναύτη Πάβελ Πόποβιτς), απάντησε και στα τρία ερωτήματα. Όταν επισκέφτηκε τη Δύση μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, έφερε μαζί της τις τελευταίες φωτογραφίες του «Φόβου 2». ΄Ολες, εκτός από το… τελείως τελευταίο καρέ! Πάντα αφήνουν κάτι έξω οι μπαγάσες!

Η προτελευταία δείχνει ένα διαστημόπλοιο, 22 χιλιόμετρα μήκος επί 1,5 χιλιόμετρο διάμετρο, παρκαρισμένο δίπλα, ή κρεμασμένο από, τον φυσικό δορυφόρο του ¶ρη, τον Φόβο! Μάλιστα αποδείστηκε ότι η σκιά ήταν εντός αντικειμένου που εκινείτο. Κανένας δεν ξέρει τι δείχνει η τελευταία φωτογραφία. Ίσως μια γυάλινη μπουκαπόρτα, και από πίσω έναν εξωγήινο να κάνει απρεπείς χειρονομίες με το μεσαίο από τα τρία πράσινα δακτυλάκια του!

ggeorge1
12/10/2011, 23:41
Τραχανά της Αράχωβας...


Πολλά τα μέιλ, φίλοι και φίλες! Αν υπάρχουν ή αν δεν υπάρχουν εξωγήινοι, αν έχουν καλές ή κακές διαθέσεις και προθέσεις, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει συνωμοσία του κατεστημένου, κλπ. Προσωπικά δεν ξέρω τις απαντήσεις. Δεν έχω δει ποτέ μου εξωγήινο, αλλά επίσης δεν έχω δει πολλούς άλλους που με θέλουν να πιστεύω ότι υπήρξαν (νννιάου!). Επίσης, ποτέ δεν έχω δει τον αρχηγό κάποιου κράτους, ή μιας μυστικής υπηρεσίας, να παίζει μπιρίμπα ή να επιδίδεται σε στοματικό έρωτα με εξωγήινο και να μου πει «αν βγάλεις τσιμουδιά, είσαι τέως». Ό,τι και να πω εγώ, κουβέντες του αέρα θα είναι. Οπότε, ας αφήσουμε κάποιον πιο αρμόδιο να πει μια δυο κουβέντες, που είμαι σίγουρος θα απαντήσουν πολλά ερωτήματα, είτε που έχουν τεθεί σ’ εμένα (μπελά δεν είχα και μπελά γύρευα), είτε όχι. Ν’ αρχίσουμε με τα διαπιστευτήρια:

Admiral of the Fleet
The Lord Hill-Norton GCB
Chief of the Defence Staff
Chairman of the NATO Military Committee 1974-77

Ας αφήσουμε την προεδρία της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, αυτό είναι πταίσμα! Ξέρετε, όμως, τι πάει να πει να είσαι Ναύαρχος του Βρετανικού Στόλου και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αμύνης της Μεγάλης Βρετανίας; Ξέρετε τι πάει να πει Βρετανικό Ναυαρχείο; Οι ποποί κάτι Κόλιν Πάουελ και κάτι Βούλφοβιτς κόβουν τραχανά της Αράχωβας όταν στέκονται μπροστά σ’ αυτούς τους ασπρουλιάρηδες. Για άλλη διάσταση μιλάμε, κωλόρατσα του κερατά, είναι να μη πάρουνε κάτι στραβά, να μη τσαντιστούνε οι Λόρδοι του Ναυαρχείου, διότι γίνεται της... Λαίδης! Όσο για το GCB, αυτό σημαίνει «Ιππότης της Τάξης του Μπαθ», μια πρωτοκλασάτη διάκριση για ανδρεία, που χρονολογείται από το 1725. Τα αμερικανάκια δεν έχουν κάτι αντίστοιχο, έχουν πολλά ψωμιά να φάνε ακόμα...

Ο Ναύαρχος Χιλ-Νόρτον όχι μόνο μίλησε για το θέμα, αλλά έγραψε και τον πρόλογο για το βιβλίο του Timothy Good (Τίμοθι Γκουντ) «Beyond Top Secret» (Πέραν του ¶κρως Απορρήτου). Δύσκολο να βρεθεί το βιβλίο, έχει εξαντληθεί προ καιρού. Προσωπικά το είχα πάρει το 1996, μαζί με ένα άλλο ακόμα καλύτερο, το οποίο, όμως, δάνεισα ξεχνώντας σε ποιον, το έχασα και δεν το βρίσκω. Γι αυτό και δεν δανείζω πια βιβλία, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις που συνοδεύονται από δάκρυα και λυγμούς (παρακαλώ τον «Ολλανδό» να επιστρέψει πάραυτα τον «12ο Πλανήτη» στα εγγλέζικα, διότι άρχισα να βγάζω σπυράκια!). Πιθανό το Beyond Top Secret να είναι διαθέσιμο δεύτερο χέρι, αλλά προσωπικά μόνο βιβλία του Immanuel Velikovsky έχω αγοράσει μεταχειρισμένα. Πάμε, λοιπόν, με τη μετάφραση των όσων έγραψε ο Ναύαρχος Χιλ-Νόρτον στο «Πέραν του ¶κρως Απορρήτου».

(Στο σύνδεσμο http://www.mod.uk/aboutus/staff/f_cds.htm μπορείτε να δείτε τα ονόματα των Αρχηγών του Γενικού Επιτελείου Αμύνης της Μ.Β.)
*****************************************

Έχω ερωτηθεί συχνά γιατί ενδιαφέρομαι τόσο έντονα για τα UFO και υπάρχουν πολλοί εξαιρετικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι ότι η μαρτυρία είναι πια τόσο συνεπής και κατακλυστική, που κανένας σχετικά νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι κάτι το ανεξήγητο συμβαίνει στην ατμόσφαιρα μας. Θα ήθελα να δω να καταβάλλεται μια σοβαρή προσπάθεια για την ανακάλυψη του τι πραγματικά είναι. Ανέκαθεν με εξέπληττε το γεγονός ότι άνθρωποι των οποίων ο λόγος για οποιοδήποτε θέμα γίνεται αποδεκτός χωρίς την παραμικρή αμφισβήτηση – ιερωμένοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, αστροναύτες, πιλότοι – χλευάζονται όταν μιλήσουν για εμπειρίες που αφορούν UFO.

Ο δεύτερος λόγος απορρέει από τον πρώτο. Έχω μπουχτίσει με τη σπασμωδική αντίδραση των ΜΜΕ μόλις αναφερθεί η λέξη UFO, αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε ως «το σύνδρομο των πράσινων κοντοστούπηδων χα-χα-χα». Όπως είχε πει στον Τίμοθι Γκουντ ο Νικ Πόουπ, που χειριζόταν έρευνες για UFO στο βρετανικό υπουργείο ¶μυνας, «μια αναφορά σε UFO και οι άνθρωποι έκλειναν το διακόπτη τους». Αυτό δεν μου φαίνεται λογικό και συχνά διερωτήθηκα αν ο χλευασμός του θέματος από τις βρετανικές εφημερίδες – αλλά όχι, χαίρομαι να πω, από την τηλεόραση – είναι μια αντίδραση λόγω άγνοιας, ακόμα και φόβου για το άγνωστο, δημοσιογράφων τρίτης διαλογής, ή ακόμα πιο επικίνδυνο, είχε ως εμπνευστή μια ανώτερη αρχή.

Από το τελευταίο προκύπτει το τρίτο παρακλάδι του ενδιαφέροντός μου, που είναι η ευρέως διαδεδομένη συγκάλυψη επισήμων κυβερνητικών ερευνών σε πολλές εξελιγμένες χώρες του κόσμου, στις Η.Π.Α. σε μαζική κλίμακα, στη Μεγάλη Βρετανία και σε πολλές άλλες χώρες.

Πολλά έχουν αλλάξει στον κόσμο από το 1987, όταν είχα εισηγηθεί κάποιους λόγους γι αυτή τη συγκάλυψη. Ιδιαίτερα, ο τερματισμός του ψυχρού πολέμου άλλαξε ριζικά την αμοιβαία υποψία για πιθανό στρατιωτικό πλεονέκτημα, που έτρεφαν τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Σοβιετική Ένωση. Τώρα θα εισηγηθώ τέσσερεις λόγους που οδήγησαν κυβερνήσεις να φτάσουν στα άκρα για να αποκρύψουν τα αποτελέσματα των δικών τους επειγόντων και λεπτομερών ερευνών σε μια περίοδο τουλάχιστο 50 ετών.

Ο πρώτος και πιο ευνόητος λόγος είναι το συντριπτικό αμυντικό/στρατωτικό πλεονέκτημα που θα είχε αμέσως η πρώτη χώρα που θα ανακάλυπτε τα μυστικά αυτών των σκαφών. Το δεύτερο είναι ο παράγων της στρατιωτικής/πολιτικής αμηχανίας που θα ακολουθούσε την παραδοχή από οποιαδήποτε κυβέρνηση ότι στην ατμόσφαιρά μας υπάρχουν μη ανθρώπινα κατασκευάσματα, τα οποία από τεχνική άποψη είναι συντριπτικά ανώτερα από ο,τιδήποτε μπορούμε να παρατάξουμε και εναντίον των οποίων, αν είναι εχθρικά, δεν θα μπορούσαμε να αμυνθούμε. Το τρίτο πηγάζει από το δεύτερο: οι κυβερνήσεις φοβούνται ότι το κοινό μπορεί να πανικοβληθεί. Φοβούνται την πιθανή κατάρρευση της δομής της ισχύος, του νομικού συστήματος και των θρησκευτικών δοξασιών, αν παραδέχονταν κάτι τέτοιο. Ακόμα, σε ορισμένες χώρες μπορεί να προκύψουν αντιρρήσεις ως προς το ποιος θα ασχοληθεί με το θέμα. Κατά κάποιο τρόπο μια ενδοκυβερνητική διαμάχη για εξουσία. Τα εμπορικά οφέλη που μπορεί να προκύψουν από τον πρώτο Οργανισμό που θα σπάσει αυτό το παζλ είναι τόσο τεράστια και η παγκόσμια κυριαρχία που θα ακολουθούσε τέτοια επιτυχία τόσο συντριπτική, που οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται την παρέμβαση ισχυρών εμπορικών και βιομηχανικών καρτέλ πάνω από τα κεφάλια τους.

Κάθε μια από αυτές τις πιθανότητες είναι λογική, ίσως όλες μαζί να είναι, και γνωρίζω ένα πολύ ισχυρό αμερικανικό «μαγαζί» το οποίο δεν αμφιβάλλει ότι ο τελευταίος από τους ανωτέρω κινδύνους είναι πραγματικός. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι οι πιθανότητες να πανικοβληθεί ο κόσμος είναι υπολογίσιμες. Είτε δεν θα το πιστέψουν, είτε απλά θα το θεωρήσουν ως ακόμη ένα κόλπο που σκαρφίστηκαν οι οικουμενικά μισητοί πολιτικοί αρχηγοί τους. Το πιο πιθανό είναι να σηκώσουν τους ώμους και να συνεχίσουν να ασχολούνται με το δύσκολο έργο της επιβίωσης, με το να κερδίσουν το Λόττο, με το αρνητικό ισοζύγιο τους, με τις διακοπές τους, ή και με τα τέσσερα μαζί!

Όπως και να βλέπετε τα πιο πάνω, και σαφώς υπάρχουν κι άλλα, το κοινό έδαφος είναι ότι υπήρξαν χιλιάδες, πιθανότατα δεκάδες χιλιάδες εμφανίσεις και συναντήσεις, ακόμη και διασώσεις συντριμμένων σκαφών, για τις οποίες υπήρξαν λεπτομερείς αναφορές και κάποτε καταγραφές με φωτογραφικές μηχανές και άλλα όργανα, απ’ όλο τον κόσμο, και τις οποίες κανένας πια δεν μπορεί λογικά να αντικρούσει. Υπήρξαν μεγάλες έρευνες, ορισμένες από τις οποίες διήρκεσαν πενήντα χρόνια, σίγουρα από τις κυβερνήσεις των Η.Π.Α., Γαλλίας, Ρωσίας, Ιταλίας και Ισπανίας και πιθανότατα του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων χωρών. Στο τέλος του δρόμου, όμως, δεν έχουμε σκληρή, επίσημη πληροφόρηση για να ζυγίσουμε με τα εκατοντάδες βιβλία από ιδιώτες ή ομίλους και αρκετά πρόσφατα τηλεοπτικά προγράμματα. Δεν πιστεύω ότι μπορεί πια να υπάρξει πειστική διάψευση περί κυβερνητικής συγκάλυψης. Εκείνο που ομολογώ ότι με ζορίζει, είναι το να βρω μια λογική δικαιολογία (για τη συγκάλυψη).

Υπογραφή:
ΧΙΛ-ΝΟΡΤΟΝ
************************************************** ********

Και για να μη μείνουμε στο ναυτικό, ας πάρουμε και λίγη... αεροπορία, τι είπε ο εφιάλτης του Γκέρινγκ (το 1954)

Air Chief Marshall Lord Dowding
Commander-in-Chief RAF Fighter Command
during the Battle of Britain

Αρχιπτέραρχος Λόρδος Ντάουντινγκ, Αρχηγός Διοίκησης καταδιωκτικών της RAF (Royal Air Force) στη μάχη της Βρετανίας (εναντίον της Λουφτβάφε).

«Περισσότερες από 10,000 εμφανίσεις (UFO) έχουν αναφερθεί, η πλειοψηφία των οποίων δεν μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά... Είμαι πεπεισμένος ότι αυτά τα αντικείμενα υπάρχουν και ότι δεν έχουν κατασκευαστεί από οποιοδήποτε έθνος στη Γη».
************************************************** **********

Σημ: Ό,τι θέλει πιστεύει ο καθένας, είναι θέμα αντίληψης και προδιάθεσης. Χαίρετε...

ggeorge1
13/10/2011, 02:40
βρηκα και αυτο... το βαζω εκτος σειρας γιατι ειναι ΠΟΛΥ επικαιρο...


Κοπροχώρι - Σκατοχώρι 0:0 (0:0)

Πριν πάμε στο σημερινό χαβαλέ, επιτρέψτε μου να απαντήσω σε μια διπλή ερώτηση που μου έγινε σ’ ένα εστιατόριο: τι ψηφίζω και πώς βλέπω τα πράγματα στις εκλογές (Θεέ μου!).

Πρώτα απ’ όλα, ουδέποτε ψήφισα σε βουλευτικές εκλογές στη ζωή μου και δεν σκοπεύω ν’ αρχίσω τώρα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που διατηρώ τη βρετανική υπηκοότητά μου. Η πολιτική της Ελλάδος και της Κύπρου με ενδιαφέρει, όσο μ’ ενδιαφέρει το ελληνικό και κυπριακό ποδόσφαιρο. Μηδέν ενδιαφέρον, με μία γερή και υγιή δόση απέχθειας. Κατά τη γνώμη μου, ουδείς από τους υπάρχοντες πολιτικούς και τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα είναι ικανός ή άξιος να κυβερνήσει, είτε την Ελλάδα, είτε την Κύπρο. Ανθρωπάρια άνευ ουσίας, ανάξιοι, ανίκανοι, λειψοί, ποταποί, χαμερπείς, ξενόδουλοι με όλη τη σημασία των όρων. Πάμε παρακάτω...

Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική και οι πολιτικοί, οπότε κατ’ επέκτασιν δεν «βλέπω» και τίποτα. Στα αχαμνά μου! Υπάρχει, όμως, και ένας επιπρόσθετος λόγος που δεν ενδιαφέρομαι και επομένως... δεν βλέπω και τίποτα. Όχι-όχι, δεν έχει να κάνει τίποτα με κλισέ όπως «όποιος κλέψει λιγότερα» και «όποιος και να βγει, τα ίδια και χειρότερα θα κάνει». Δεν μου πολυαρέσουν τα κλισέ. Εξάλλου, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν, όπως και το ποδόσφαιρο που του αξίζει. Ναι, και το κουμάρι που του αξίζει! Είσαι ραγιάς; Πάρε τετράδες με 50% συντελεστή! Εμ, μαλακίες να λέμε τώρα; Ο πολιτικός θα δράσει μέσα στα πλαίσια που του ορίζει ο λαός. Αν υπήρχε ένας λαός που θα ήταν διατεθειμένος να κάνει πορεία στο Σύνταγμα με τις δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες, με τις καραμπίνες στο χέρι και να στήσει καρμανιόλες στον ¶γνωστο Στρατιώτη, τότε οι πολιτικοί θα πρόσεχαν και θα υπηρετούσαν λαό και πατρίδα! Εφόσον ο λαός ανέχεται όσα ανέχεται και κάθε τέσσερα χρόνια τρέχει να ψηφίσει πράσινο, μπλε ή κόκκινο και ουρλιάζει συνθήματα κιόλας, ε, τι να κάνουμε, ας υποστεί τις συνέπειες. Τα τραβάει η ψυχούλα του, ο ραγιαδισμός του...

Τώρα, ο επιπρόσθετος, που μάλλον όμως είναι ο βασικός, λόγος που δεν με ενδιαφέρει τι γίνεται εδώ: είναι ο ίδιος για τον οποίο δεν θα με ενδιέφερε ένας αγώνας Κοπροχώρι - Σκατοχώρι για το περιφερειακό πρωτάθλημα Αράχωβας, ανήμερα των προημιτελικών του Κυπέλλου Αγγλίας, ή του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν έχει σημασία τι γίνεται εδώ, όποιος και να είναι κυβέρνηση. Τα πλαίσια μέσα στα οποία θα κινηθεί είναι πιο στενά απ’ όσο ο κορσές μιας υπέρβαρης γκαρσόνας με έφεση στο σπαγέτι μπολονέζ, το μοσχάρι με χυλοπίτες και μπόλικο τυρί, το καταίφι και την πανακότα – όλα σε ένα καθισιό και να μη ξεχνάμε και τέσσερα τεταρτάκια κρασί!

Οι λαοί, απανταχού της Γης και όχι μόνο στην Ελλάδα, δεν έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα τι γίνεται, πώς τους έχουν στημένους, πόσο έχει πλησιάσει η ώρα της κρίσεως. Τους έχουν αφαιρέσει τα παραδοσιακά μέσα συναλλαγής και τα αντικατέστησαν με κωλόχαρτα των οποίων η γύμνια και η απαξία θα φανεί σύντομα. Όλα είναι μια φούσκα που περιμένει την καρφίτσα, που το ίδιο το κατεστημένο θα χρησιμοποιήσει, για να γίνει το «μπραφ»! Τους έχουν πηδήξει τις αξίες, οικονομικές και ηθικές, εκεί που δεν πάει άλλο. Πριν 50 χρόνια τα παιδιά περνούσαν τα βράδυα τους με βιβλία και ακούγοντας στη ζούλα μια Βέμπο, ή ένα Φώτη Πολυμέρη στο ΕΙΡ (Ελληνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας), ενώ τώρα βλέπουν πορνό και σαδομαζοχιστικές ταινίες, μετά που θα παίξουν στοίχημα. Ο μόνος τρόπος για να καταφέρει αυτό που θέλει το ανίερο κατεστημένο, είναι να ανεβάσει το όριο της ανεκτικότητας, να αμβλύνει τα ήθη, να πηδήξει συνειδήσεις. Και δεν μιλάει κανας σεμνότυφος τώρα, αλλά ένας γερόπορνος τζογαδόρος, που τα έκανε (και εξακολουθεί να τα κάνει) όλα στη ζωή του, εκτός από φόνο, πουστηλίκι και ηρωίνη. Όλα τ’ άλλα μέσα! Ποια η διαφορά; Ο γερόπορνος και η γενιά του είχαν από πίσω τους σεμνές, ολιγαρκείς οικογένειες, βαρβάτα σχολεία και άξιους δασκάλους, ήθη και έθιμα που όλα σε συνδυασμό σφυρηλάτησαν μέσα τους μια αίσθηση δεοντολογίας, τι είναι σωστό και τι λάθος και, γενικά, ό,τι και να έκαναν, πάντα υπήρχε το «κουδουνάκι» που έλεγε «ως εδώ και μη παρέκει». Τώρα δεν υπάρχουν κουδουνάκια πιά, τίποτα δεν υπάρχει εκτός από πούτσες μπλε και πράσινες που κουδουνίζουν σε ροζ βαζάκια...

Ξέρετε, βρε, τι γίνεται γύρω σας; Έχετε πάρει χαμπάρι τι γίνεται στην Ιταλία, που στήθηκε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς κάτω από το πανό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Ξέρετε τι συμβαίνει σε όλο τον κόσμο; Που από μέρα σε μέρα οι Αμερικανοί θα ξυπνήσουν και θα καταλάβουν ότι τους πήρανε το American Dream και τους άφησαν ρέστους; Θα είναι όμως αργά για οποιαδήποτε αντίδραση, ή αντίσταση...

Ποιος Παπανδρέου και ποιος Καραμανλής, ρε; Ποιο ΠΑΣΟΚ και ποια Νέα Δημοκρατία; Θα καταλάβετε τι τρέχει εδώ και πολύ καιρό, όταν μια μέρα ξυπνήσετε για να δείτε το Ευρώ σας να μην αξίζει τίποτε, όταν δείτε τα επιτόκια στο 25%, όταν δείτε τα χρηματιστήρια να μηδενίζονται, τις συντάξεις να αφανίζονται και τα ακίνητα να χάνουν το 75% της αξίας τους. Όταν στρίψουν τις στρόφιγγες του πετρελαίου προς το «0», όταν σας πουν: «Μηδέν ατομικές ελευθερίες για να φάτε εσείς και τα παιδιά σας ό,τι σας βάλουμε στο πιάτο». Και τότε θα φανεί τι πραγματικά είναι ο οποιοσδήποτε Γιωργάκης, Κωστάκης, Νικολάκης και Δημητράκης. Ζερό εις το πηλίκον, αυτό είναι όλοι. ¶νευ ουσίας, άνευ σημασίας, άνευ πραγματικής εξουσίας...

matchnik
17/10/2011, 10:11
Καλημέρα. 10 χρόνια πίσω...
ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2001
ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ
Ο «ΓΚΟΥΡΟΥ» ΤΟΥ ΤΖΟΓΟΥ ΣΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ

Ο ΣΩΣΤΟΣ ΜΠΟΥΚ ΔΕΝ …ΠΕΘΑΙΝΕΙ !

Τι είχες Γιώργο, τι είχα πάντα! Πάλι Παρασκευή, γράφω, για τεχνικούς λόγους, και ούτε καν τι έκανε η Ντούισμπουργκ κόντρα στην Καρλσρούη ξέρω!
‘Εχοντας κοιτάξει τα μεσοβδόμαδα αποτελέσματα, για καθαρά επαγγελματικούς λόγους, διότι ποσώς με ενδιέφεραν προσωπικά, μάλλον θα είχαμε κηδείες, του…τρίτου είδους αυτή τη φορά. Δεν είδα κάτι σοβαρό να σπάει, κυρίως στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου η ισοφάριση της Μπάγερν θα ήταν το τελευταίο καρφί στο ξύλινο κουτί που συνοδεύει τον άνθρωπο εις τόπον χλοερόν.
Βέβαια, οι μπουκ δεν πεθαίνουν εύκολα. Μάλλον ποτέ δεν πεθαίνουν , τουλάχιστον οι σωστοί! Τα φέρετρα τους είναι πολλαπλής χρήσεως και με αιώνια εγγύηση. Τι να το κάνεις το σκέτο ΄’εφ’όρου ζωής΄΄ , όταν δεν υπάρχει θάνατος; Κάθε φορά που μπαίνουν μέσα στο κουτί με σατέν ταπετσαρία και μαξιλάρια από πούπουλα χήνας για κάνα υπνάκο, χαλαρώνουν και μια βίδα ή ανοίγουν νέα τρύπα με χρυσό τρυπανάκι, όπως οι τρύπες που ανοίγαμε με τα σκουριασμένα τρυπάνια των παππούδων μας στις ξύλινες καμπίνες του ΄΄Φαλήρου΄΄ στην Αμμόχωστο, όπου έμπαιναν για να φορέσουν ή να βγάλουν, τα μπικίνι τους Ισπανίδες ΄΄καλλιτέχνιδες΄΄ (κοινώς αρτίστες σε καμπαρέ) και πάθαιναν την πλάκα τους, διότι νόμιζαν ότι ξεντύνονταν ανάμεσα σε τοίχους από ελβετικό τυρί έμενταλ (αυτό με τις τρύπες και την ψηλή χοληστερόλη)!
Καταλάβαιναν αμέσως τι έτρεχε-περπατημένες ήντουσαν οι σενιόρες- έσπαγαν την πλάκα της ζωής τους με τα μαθητούδια κι άντε να βγείς την επαύριον στα λατινικά και να αρχίσεις τα dum spiro spero και τα Hannibal ante pugnam! Δεν υπάρχουν πια Ισπανίδες ΄΄καλλιτέχνιδες΄΄, αυτές μένουνε στην Ανδαλουσία και παντρεύονται, ενώ την θέση τους πήραν Σλοβάκες και Λιθουανές, που ανακάλυψαν ότι ο Μάρξ και ο Λένιν ήταν καλοί μέχρις ενός σημείου, αλλά έχουμε και δουλειά και θέλουμε και μπλουτζίν Armani. Και οι καμπίνες είναι από μπετόν που ούτε με τρυπάνι από παλλάδιο σε κομπρεσέρ δεν μασάνε! Γεράσαμε κιόλας. ΄Ασε…
Οι μπούκ είναι τα μόνα όντα που έχουν κηδείες πεντέξι φορές τον χρόνο, αλλά όλες είναι πρόβες για τη μεγάλη και τελειωτική κηδεία που αναβάλλεται αβέρτα από την ημέρα που ο’Αβελ είχε βάλει στοίχημα με τον Κάιν ότι ο σουγιάς του δεν έκοβε (κι έχασε παταγωδώς!). ‘Οσο υπάρχουν θνητοί που τρέχουν για να προσφέρουν το αθώο αίμα τους στους κατ’εξοχήν βρικόλακες, αυτοί τον χαβά τους! Αγνό αίμα χωρίς παγάκια και με αρτηρίες για καλαμάκια!
Τι βαμπίρ και τι Τρανσυλβάνιες μου τσαμπουνάτε…Τούτοι οι βρικόλακες είναι το κάτι άλλο. Ούτε σκόρδα τους πιάνουν, ούτε φως, ούτε νερό, ούτε παλούκι στην καρδιά. Αυτοί έχουν όλα τα σωστά παλούκια από βαμβάκι και τα σφυριά από μαλλί της γριάς (δώστου γέλιο ο Παρασκευούλης και τον κοιτάει ο υδραυλικός-που ήρθε να φτιάξει κάτι ή μάλλον να το χαλάσει κι άλλο-να γελάει μόνος του πάνω στο κομπιούτερ κι απομακρύνεται για καλό και για κακό!).
Προχθές με είχε πιάσει άλλο άγριο γέλιο με ένα άρθρο που μου είχαν στείλει με φαξ. Ο γραφιάς είχε κάνει δριμύτατη επίθεση εναντίον του ΟΠΑΠ για γκανιότες και τέτοια. Είχε γράψει και ανακρίβειες, για παράδειγμα ότι ο ΟΠΑΠ παίζει με 50% γκανιότα. Στα τριπλά ο ΟΠΑΠ παίζει με 34%.,ενώ οι ξένοι με 30% Το 4% μας έφαγε; Αντί να κλατάρει ο παίκτης σε έναν χρόνο δηλαδή, θα κλατάρει σε έναν χρόνο και…14 ημέρες. Α, ναι! Οι ξένοι παίζουν και μονά. Το ξεχάσαμε αυτό! Το τι παίζεις δεν έχει και μεγάλη σημασία, αν ταυτόχρονα δεν παίρνεις βαρβάτο παιχνίδι. Τι να το κάνω το μονό, όταν δεν μπορώ να το παίξω χοντρά;
Εκείνο που με έκανε να γελάσω, όμως, είναι ότι κανένας γραφιάς δεν έχει τα κότσια να πει στον μικρομεσαίο παίκτη : «Αγόρι μου, είσαι χαμένος από χέρι. Είτε με 30% γκανιότα παίξεις, είτε με 34% είτε με 50%, το κεφάλι σου είναι κομμένο. Ο χρόνος που θα χρειαστεί για να κλατάρεις διαφέρει αλλά το κλατάρισμα είναι στάνταρ! Αν παίζεις μικροποσά για να περνάς την ώρα σου, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αν, όμως παίζεις μεροκάματα, παράτα το κουμάρι και σπίτωσε καμιά ερωμένη, που μακροχρόνια θα είναι φτηνότερη υπόθεση. Τουλάχιστο θα σου μείνει και λίγη χειροπιαστή ευχαρίστηση΄΄! Αυτό κανένας ΄΄ειδήμονας΄΄ δεν το λέει…

matchnik
18/10/2011, 12:03
Καλημέρα. Το παρακάτω κομμάτι το θεωρώ ένα πιο τα πιο «διδακτικά» του μάστορα.
ΧΡΗΜΑΣΠΟΡ Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2001

«ΦΟΥΑ ΓΚΡΑ ΜΕ ΣΠΛΗΝΑΝΤΕΡΟ»

Μία από τα ίδια, που λένε. Αυτή η εβδομάδα είναι πιστό αντίγραφο της προηγούμενης, με Αγγλία, Τσάμπιονς Λιγκ και βέβαια το επάρατο κύπελλο Ουέφα την Πέμπτη. Αυτό δεν το πάω με τίποτε και από ότι είδα την Πέμπτη πολύ καλά κάνω! Την ώρα που το γράφω αυτό (Παρασκευή πρωί), ούτε κατά διάνοια να κάτσω να δω έστω την Αγγλία την Τρίτη. Ολόκληρη αγωνιστική μεσολαβεί, να μην είμαστε και επιπόλαιοι. Οπότε μένει το μπλα-μπλά.
Μου έχουν πει ότι φάσκω και αντιφάσκω σχετικά με το ποιόν συμφέρει το μεγάλο κουπόνι, διότι από τη μια λέω ότι συμφέρει τον μπουκ και από την άλλη τον παίκτη!
Μια μικρή διευκρίνιση είναι απαραίτητη : με τη λέξη «παίκτης», εννοώ αυτόν που παίζει σοβαρά, που έχει κατασταλάξει κάπου, ξέρει τι τον πάει και τι όχι και αφιερώνει τον απαραίτητο χρόνο για μελέτη.
Και μια παρένθεση : ο «επαγγελματίας παίκτης», ένας όρος που χρησιμοποιείται συχνά και επιπόλαια, δεν κάνει κάτι άλλο για τον επιούσιο. Όπως κάνει ο επαγγελματίας μουσικός με τη μουσική και ο ποδοσφαιριστής με την μπάλα, έτσι και ο επαγγελματίας παίκτης ασχολείται αποκλειστικά με το στοίχημα για τα προς το ζην. ‘Αμα δουλεύεις στη ΔΕΗ ή στο υπουργείο Συγκοινωνιών και ταυτόχρονα παίζεις στοίχημα, τότε, ανεξάρτητα από συχνότητα και από ποσά, δεν είσαι επαγγελματίας παίκτης. Είσαι ερασιτέχνης! Κλείνει η παρένθεση.
Ο μπουκ και ο σοβαρός παίκτης, λοιπόν, δεν βρίσκονται αναγκαστικά σε αντίθετα στρατόπεδα. Μπα! Χέρι με χέρι πάνε. Και οι δύο εξαρτώνται από τον μέσο παίκτη, τη μάζα : ο μεν μπουκ, για να κερδίσει τα πολλά από τους ασόβαρους και να χάσει πολύ λίγα σε σύγκριση-αν τελικά χάσει- με τους σοβαρούς, παίκτες, που με τη σειρά τους θέλουν να «διατηρείται» ο μπουκ για να βγάζουν μεροκάματο.
Το μικρό κουπόνι, λοιπόν, είναι κακό για μπουκ και σοβαρούς παίκτες. Αν υπάρχουν καμιά δεκαριά αγώνες, με 3 καλά φαβορί και κάτσουν όλα, ο μπουκ τα έχασε χοντρά, του τα πήρε ο κάθε τζογαδόρος και το σκυλί του. Τώρα θα μου πείτε ότι, αν από τα τρία καλά φαβορί σπάσουν ένα-δύο, ματσώθηκε ο μπουκ, ενώ αν σπάσουν και τα τρία έκανε τα παλούκια του χρυσά. Σωστό αυτό, αλλά εδώ πέφτουμε σε άλλη κατηγορία τζόγου, στο κορώνα-γράμματα.
Ο μπουκ δεν τζογάρει. Ματσώνεται έτσι και αλλιώς, μακροχρόνια. Δεν χρειάζεται να σπάνε τρία φαβορί σε δέκα αγώνες και να ουρλιάζουν οι τζογαδόροι ότι τους τα στήσανε! Εξάλλου, στο μικρό κουπόνι ο τζίρος του θα είναι μικρός. Ο μπουκ προτιμά ένα μεγάλο κουπόνι, με το οποίο θα δημιουργηθεί μεγάλος τζίρος, γνωρίζοντας ότι ένα ποσοστό των πολλών φαβορί θα σπάσει. Safety in numbers το λένε οι Εγγλέζοι, δηλαδή ασφάλεια σε αριθμούς ή μεγέθη.
Από την πλευρά του, ο σοβαρός παίκτης προτιμάει κι αυτός το μεγάλο κουπόνι, διότι του προσφέρει επιλογή. Άλλο να επιλέγεις από 10 αγώνες και άλλο από 50. Βέβαια, και ο ασόβαρος παίκτης προτιμά μεγάλα κουπόνια, αλλά για άλλο λόγο.
Όπως ο λαίμαργος προτιμά τσιμπούσια με πιάτα από πατέ ντε φουά γκρά μέχρι σπληνάντερο και από τζατζίκι μέχρι φραγκόκοτα και ροφό πλακί, έτσι και ο τζογαδόρος γουστάρει μεγάλα κουπόνια, που περιέχουν από κύπελλο Θιβέτ μέχρι Τσάμπιονς Λιγκ και από 2η κατηγορία Βαζουτολάνδης και Σούπερ Καπ Μπαγκλαντές μέχρι Καμπιονάτο.
‘Εχετε παραβρεθεί καμιά φορά σε τσιμπούσι, όπου ο ένας σπρώχνει για να γεμίσει το πιάτο του λες και είναι τετραώροφη πολυκατοικία και κοιτάζει και τα πιάτα των άλλων για να βεβαιωθεί ότι δεν έχει αφήσει κάτι πίσω, ενώ κάποιος άλλος πλησιάζει διακριτικά το τραπέζι, βάζει στο πιάτο του δύο φέτες ζαμπόν και λίγη μουστάρδα και απομακρύνεται εξίσου διακριτικά; Ο πρώτος κάθεται με άλλους και τρώει, πίνει, λιγδώνει μουστάκι, γυαλιά, πουκάμισο και γραβάτα και σκασμό δεν βγάζει, ενώ ο δεύτερος κάθεται σε μια γωνιά, μόνος του, μασάει με κλειστό στόμα μη δίνοντας το πούπουλο μιας φραγκόκοτας ή το λέπι ενός ροφού και στο τέλος αφήνει και λίγο ζαμπόν στο πιάτο.
Περίπου για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Υπάρχει λαιμαργία και στο κουμάρι, αυτή που …παχαίνει τους μπουκ. Και ξέρετε, βέβαια, ποιόν πιάνουν αργότερα τα πεπτικά, τα ρεψίματα και τα κοψίματα και τα αχ-βαχ και ποιος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου σαν αρνάκι άσπρο και παχύ, που δεν έχει γίνει σπληνάντερο.

ggeorge1
28/10/2011, 03:55
ακομα μερικα του Μαστορα, που ειναι σαν να γραφτηκαν σημερα...


Ήτανε πολύ παλιά η ιδέα...

Ν’ ανοίξουμε την εβδομάδα με κάτι διαφορετικό που... δεν είναι! Το πετρέλαιο στα 59 δολάρια το βαρέλι και οδεύει προς τα 70. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά διασπάστηκε με πρωταγωνιστή τον Τόνι Μπλερ και τη Μεγάλη Βρετανία. Οι παλιοί θα θυμούνται τη σθεναρή άρνηση των τότε εταίρων, κυρίως των Γάλλων, στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΟΚ και το περίφημο «non» του Στρατηγού Ντε Γκωλ. Μπήκε, όμως, η Μεγάλη Βρετανία, έγινε ο ρυθμιστής, αν όχι η κυρίαρχος δύναμη, όντας κώλος και βρακί με τις Η.Π.Α., και ως αποτέλεσμα έχουμε σήμερα μια Ευρωπαϊκή Ένωση σε αδιέξοδο, χωρίς προϋπολογισμό. Και η Μεγάλη Βρετανία είναι εκτός ΟΝΕ διατηρώντας τη λίρα της, ενώ το Ευρώ άρχισε να υποχωρεί έναντι του δολαρίου, με συνέπεια η αύξηση στην τιμή του πετρελαίου να είναι πιο αισθητή στις χώρες της ΟΝΕ. Η Φάρα καλά κρατά, ενώ το κέντρο των αποφάσεων είναι το Λονδίνο και ΟΧΙ η Ουάσινγκτον ή η Νεα Υόρκη! Για τσιράκια έχουν οι Εγγλέζοι τους Γιάνκηδες, για καραγκιόζηδες. Μήπως εκδικούνται τώρα οι Εγγλέζοι τους Γάλλους για το «όχι» τους τότε, μιας και ποτέ δεν έτρεφαν μεγάλη συμπάθεια ο ένας λαός για τον άλλο; Μπα! Στα σχέδια της Φάρας δεν χωράνε συναισθηματισμοί...

Πάντως, εγώ σας το έχω πει εδώ και πάααρα πολύ καιρό: τα αχνάρια του φιδιού είναι πασιφανή, σε όποιον θέλει να τα δεί. Θα επέλθει ένας τέτοιος οικονομικός Αρμαγεδδών, που το κραχ του μεσοπολέμου θα φαντάζει σαν τζαμπορί προσκόπων σε άλσος. Προσχεδιασμένα πράγματα. Η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση – και τα επακόλουθά της - θα είναι το προτελευταίο βήμα προς την παγκοσμιοποίηση. Προτελευταίο, μόνο αν δεν πετύχει ολοκληρωτικά. Τότε το τελευταίο θα είναι μια πλαστή απειλή από το διάστημα. Θα δείτε σόου λέιζερ στους αιθέρες από τη Φάρα, τύφλα να ‘χει η τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας. Αν δεν πετύχει η οικονομική κατάρρευση, είπαμε, που μάλλον θα πετύχει. Διότι με το χρήμα να χάνει την αξία του, με τα ακίνητα να ξεφτιλίζονται, με τις συντάξεις να μην αγοράζουν ούτε τσιγάρα, με την ανεργία πιθανό στο 30%, τα επιτόκια στο 20-25% και με κάτι πολέμους εκεί κι εδώ, γονατάνε οι πάντες. Το πρόβλημα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος ΔΕΝ μπορεί να συνδέσει γεγονότα του κάπως μακρινού παρελθόντος με το παρόν, διότι ΔΕΝ αντιλαμβάνεται ότι το πρόγραμμα της Φάρας είναι πολύ μακροχρόνιο, ότι οι μπόσικοι σχεδιάζουν δεκαετίες, αν όχι αιώνες μπροστά. Θα με θυμηθείτε...

Γι αυτούς, όμως, που δεν γνωρίζουν κάποια σημαντικά πράγματα, να (αντι)γράψουμε δυο τρεις αράδες. Βρε, άστε τον... εθνάρχη και τους μακαρισμούς, θα έρθει η ώρα που θα δαγκώνετε το ένα σας και θα πονάνε και τα είκοσι με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα είναι αργά! Αυτό που έχουμε σήμερα εξελίχθηκε από μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου που ονομαζόταν Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ή Κοινή Αγορά. Το παρόν υπερκράτος δεν μπορούσε να προβλεφθεί από τον πολύ κόσμο τότε. Έτσι δουλεύει η Φάρα, βήμα με βήμα. Αν ο Αδόλφος Χίτλερ κέρδιζε τον πόλεμο, είχε έτοιμο οικονομικό σχέδιο για την Ευρώπη. Το όνομά του ήταν Europaische Wirtscraft = gemeinschaft. Η μετάφρασή του; Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - ΕΟΚ! Έχασε μεν ο Χίτλερ τον πόλεμο (τουλάχιστο έτσι λένε!), αλλά πάλι είχαμε το ίδιο σχέδιο, την ίδια οικονομική πολιτική. Γιατί; Διότι ήταν το σχέδιο της Φάρας για όποιον κέρδιζε τον πόλεμο, αφού και οι δύο πλευρές είχαν τον ίδιο χρηματοδότη.

Ξέρετε πόσο παλιά πάει η ιδέα των ενωμένων κρατών της Ευρώπης με κεντρικό έλεγχο; Το βρήκατε! Στον 12ο και 13ο αιώνα και τους Σταυροφόρους! ¶λλαξε ο Μανολιός τα ρούχα, αλλά όχι την ιδέα. Τι Σταυροφόροι, τι Μασόνοι (το ίδιο πράγμα είναι), τι Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και μπράβο Γιωργάκη για την πρόσφατη ομιλία σου στη λέσχη για το Πού Πάει η Ευρώπη, ακροφλαβίνη θα χρειάστηκαν από το ξύσε-ξύσε όσοι ήταν παρόντες! Τέλος πάντων, τρεις ήταν οι άνθρωποι πίσω από την ιδέα της δημιουργίας της ΕΟΚ για λογαριασμό της Φάρας: Ο Ζαν Μοννέ, ο Αυστριακός κόμης Ρ.Ν. Κούντενχοφε-Καλέργκι (μπας και παλιά είχε μπει κανας Καλλέργης στην οικογένεια;) και ο Πολωνός «σοσιαλιστής» Γιόζεφ Ρέτινγκερ, που είχε βοηθήσει το ναζιστή πρίγκηπα Βερνάρδο να στήσει τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Εκείνος που μας ενδιαφέρει περισσότερο, όμως, είναι αυτός ο Κουντενχόφε - Καλέργκι. Είχε βαφτιστεί Ριχάρδος προς τιμή του συνθέτη Ριχάρδου Βάγκνερ, για τον οποίο ο Χίτλερ είχε πει ότι, για να καταλάβει κάποιος τη ναζιστική Γερμανία, έπρεπε πρώτα να καταλάβει το Ριχάρδο Βάγκνερ. Ένας στενός φίλος του πατέρα του κόμητα ήταν ο Θεόδωρος Χερτζλ, ο κατ’ εξοχήν ιδρυτής του Σιωνισμού (αν και οι Ρότσιλντ, και όχι μόνον, είχαν μπόλικα να κάνουν μ’ αυτό).

Ο κόμης, λοιπόν, είχε γράψει ένα βιβλίο το 1923 που καλούσε για ενοποίηση της Ευρώπης στα Ηνωμένα Κράτη της Ευρώπης. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν Pan Europa (Παν-Ευρώπη) και ο Κουντενχόφε – Καλέργκι ίδρυσε την Πανευρωπαϊκή Ένωση με παραρτήματα σε όλη τη γηραιά ήπειρο, με την υποστήριξη του πρώτου μεγάλου κράχτη της παγκοσμιοποίησης, του Συνταγματάρχη Χάους (δείτε παλαιότερα κομμάτια), και του Χέρμπερτ Χούβερ. Ποιος χρηματοδότησε τον Κουντενχόφε – Καλέργκι; Μα, εκείνοι που χρηματοδότησαν τον Χίτλερ, τον Λένιν και τον Τρότσκι, βέβαια!!! Λέει ο κόμης στην αυτοβιογραφία του:

«Στις αρχές του 1924, πήραμε μια κλήση από το βαρώνο Λουί ντε Ρότσιλντ. Ένας από τους φίλους του, ο Μαξ Βάρμπουργκ (σ.σ. ο τραπεζίτης του Χίτλερ), είχε διαβάσει το βιβλίο μου και ήθελε να μας γνωρίσει. Προς μεγάλη έκπληξή μου, ο Βάρμπουργκ πρόσφερε αυθόρμητα 60,000 χρυσά μάρκα για να τακτοποιηθεί οικονομικά το κίνημα τα πρώτα τρία χρόνια. Ο Μαξ Βάρμπουργκ, που ήταν ένας από τους πλέον διακεκριμένους και σοφούς ανθρώπους που έχω συναντήσει ποτέ, είχε μια αρχή να χρηματοδοτεί τέτοια κινήματα. Διατήρησε ειλικρινές ενδιαφέρον για την Παν-Ευρώπη σε όλη του τη ζωή. Ο Μαξ Βάρμπουργκ ήταν που κανόνισε το ταξίδι μας στις Η.Π.Α. το 1925, για να με συστήσει στους Πολ Βάρμπουργκ και Μπέρναρντ Μπαρούχ (σ.σ. επίσης Εβραίοι διεθνείς τραπεζίτες/Φάρα)».

Φίλοι και φίλες, μιλάμε για αρχές της δεκαετίας του ’20, σωστά; Τότε είχαν μπει οι βάσεις για την Ε.Ε. (η κεντρική ιδέα ήταν πολύ πιο παλιά). Τα ίδια πρόσωπα, πανάθεμά τους: Βάρμπουργκ, Ρότσιλντ, Μπαρούχ, Μόργκαν. Βρε, ποιος Χίτλερ, ποιος Λένιν και Τρότσκι, ποια Σοβιετική Ένωση και Ευρωπαϊκή Ένωση, τα ίδια άτομα ήταν πίσω απ’ όλους και όλα – η Φάρα! Και κάτσετε να ευλογείτε τον... εθνάρχη για την είσοδο της Ελλάδος στην Ε.Ε.! Όσο για τους κουμπάρους κάτω, ουουουουουου... Εκεί να δείτε θρήνους και οδυρμούς, όταν η λίρα Κύπρου γίνει Ευρώ! Δεν ασχολούμαι με την είσοδο της Τουρκίας, διότι όπως πάνε τα πράγματα, πιθανό να μην αντέξει τόσο στο χρόνο η Ε.Ε. Αν αντέξει, τότε θα βαρέσει οριστική διάλυση με την είσοδο των εφέντηδων. Λέτε να μην είναι αυτό στο σχέδιο;

ggeorge1
28/10/2011, 03:55
Καρφί δεν του καιγόταν...

Είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς την παγκόσμια συνωμοσία, αν πρώτα δεν κατανοήσει το μηχανισμό του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Αυτό δεν διδάσκεται στα σχολεία και κανένας οικονομολόγος του κατεστημένου, ή παρουσιαστής τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων θα αναφέρει ποτέ (αν ο παρουσιαστής το έχει καταλάβει ο ίδιος και δεν προτιμά ν’ ασχολείται με λιγότερο ζόρικα θέματα, όπως το Γιουροβίζιον και οι φωτογραφίες της Έλενας Παπαρίζου σε ροζ ιστοσελίδες!). Οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι τρέχει, διότι έχουν προγραμματιστεί από το εκπαιδευτικό σύστημα να πιστεύουν σε βλακείες, ενώ άλλοι απλά δεν θέλουν να γνωρίζει ο κόσμος. Η βάση του τεχνάσματος για μια παγκόσμια κυβέρνηση, για ένα στρατό, μια τράπεζα και ένα νόμισμα είναι χτισμένη πάνω στη φανταστική απάτη που λέγεται τραπεζικό σύστημα.

Στις τράπεζες έχει δοθεί το δικαίωμα να «δημιουργούν» λεφτά, ανύπαρκτα λεφτά γνωστά ως «πίστωση». Δεν τους στοιχίζει τίποτα, αλλά από τη στιγμή που αυτή η πίστωση θα μπει σε θεωρητική ύπαρξη, οι τράπεζες αρχίζουν να χρεώνουν τόκους. Αυτό είναι το σύστημα που ελέγχει τη ζωή όλων μας. Το πράγμα, όμως, δεν σταματά εδώ. Όταν πάρεις ένα δάνειο, ας πούμε 30,000 Ευρώ, η τράπεζα «δημιουργεί» πίστωση για το μέγεθος του δανείου. Θεωρητικά, αυτά είναι νέα λεφτά. Δεν θα πληρώσεις, όμως, μόνο 30,000 Ευρώ, διότι έχεις και τους τόκους. Ο τόκος δεν «δημιουργείται» από την τράπεζα, αλλά πρέπει να βρεθεί από αλλού. Από πού; Από το χρήμα και την πίστωση που ήδη κυκλοφορεί!

Με αυτό τον τρόπο, από τον καιρό που καθιερώθηκε αυτό το τρελό τραπεζικό σύστημα, ο πραγματικός πλούτος του πλανήτη απορροφείται από το τραπεζικό σύστημα με τη μορφή των τόκων που πληρώνονται για κάθε δάνειο σε κάθε πρόσωπο, επιχείρηση ή κυβέρνηση. Αυτό επιτρέπει στις τράπεζες να δανείζουν ακόμα περισσότερα ανύπαρκτα λεφτά και να χώνουν τον κόσμο ακόμα περισσότερο σε χρέη. Ο πλούτος και η ικανότητα για πίστωση που έχουν συσσωρεύσει οι τράπεζες είναι πέραν καθε κατανόησης, ξεπερνούν κατά πολύ και αυτές τις Η.Π.Α., την πιο πλούσια χώρα στον κόσμο. Στην πραγματικότητα, οι τραπεζίτες είναι οι ιδιοκτήτες των Η.Π.Α. και σχεδόν κάθε άλλης χώρας στον κόσμο. Οι τραπεζίτες έχουν χρησιμοποιήσει το βουνό του πλούτου και της πίστωσης για ν’ αγοράσουν και να ελέγξουν τις εταιρίες πετρελαίου, πολυεθνικές κάθε είδους, τα ΜΜΕ, τις βιομηχανίες όπλων, τις φαρμακευτικές εταιρίες, τους πολιτικούς, τους πολιτικούς «συμβούλους» και ουσιαστικά ο,τιδήποτε είναι αναγκαίο για να ελέγχουν τον κόσμο. Οι ίδιες λίγες οικογένειες τα έχουν όλα! Κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από οργανισμούς-βιτρίνες, το πλέγμα των εταιριών τους και των μαριονετών συμβούλων τους και υποστηρίζονται στην επιθυμία τους για μυστικότητα από τα παθητικά ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα.

Οι Ροκφέλερ και οι Ρότσιλντ ελέγχουν ένα φανταστικό δίκτυο από τράπεζες, εταιρίες πετρελαίου, πολυεθνικές, αεροπορικές εταιρίες και δεκάδες άλλους οργανισμούς. Η Τράπεζα Τσέις Μανχάταν των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ έχει αρκετή δύναμη για να προκαλέσει από μόνη της ένα παγκόσμιο οικονομικό πανικό. Το 1995 η Τσέις συγχωνεύτηκε με την Κέμικαλ Μπανκ (Chemical Bank), η οποία είχε ήδη απορροφήσει τη Μανιουφάκτιουρερς Χάνοβερ (Manufacturers Hanover). Η συγκέντρωση δύναμης είναι απίστευτη. Όμως, αυτοί που ελέγχουν τέτοιες αυτοκρατορίες κρύβονται πίσω από άλλους, πίσω από ιδρύματα, οργανισμούς και εταιρίες. Η ικανότητα των Ροκφέλερ να κρύβουν την έκταση της δύναμής τους είναι φαινομενική. Αυτή των Ρότσιλντ, όμως, προσεγγίζει την ιδιοφυία! Κυρίως από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησαν να προβάλουν μια εικόνα παρακμάζουσας δύναμης, που δεν παίζει πια στη μεγάλη λίγκα. Αυτοί, όμως, είναι Η μεγάλη λίγκα, μαζί με κάποια άλλα στοιχεία της παγκόσμιας ελίτ.

Με τον έλεγχο της δημιουργίας της πίστωσης, οι τραπεζίτες μπορούν να προκαλέσουν οικονομικές ακμές και παρακμές, ανθίσεις και υφέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μια οικονομική ύφεση ΔΕΝ προκαλείται από από μια κατάρρευση στη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Ο κοσμάκης δεν αποφασίζει ξαφνικά ότι δεν θέλει πια να εργαστεί, ή ν’ αγοράσει προϊόντα. Η οικονομική ύφεση προκαλείται όταν δεν υπάρχει αρκετό «χαρτί» ή ηλεκτρονικό χρήμα σε κυκλοφορία για να πληρωθούν αγαθά και υπηρεσίες. Και ποιος ελέγχει τα λεφτά/πίστωση σε κυκλοφορία; Οι τράπεζες! Αν θέλουν να προκαλέσουν μια ύφεση για τους απώτερους σκοπούς τους, όπως λόγου χάρη στην προπολεμική Γερμανία και τις Η.Π.Α., παίρνουν μέτρα για τη μείωση του χρήματος σε κυκλοφορία. Μειώνουν τα δάνεια και αυξάνουν τους τόκους! Σε τέτοιες παριπτώσεις, τα κέρδη για τους μεγαλοτραπεζίτες είναι υπέρογκα. Διότι ο κόσμος εξακολουθεί να πληρώνει τόκους για δάνεια που είχε πάρει πριν την ύφεση και, αν δεν πληρώσει, τότε οι τράπεζες παίρνουν την περιουσία του τζάμπα. Τζάμπα, διότι οι αξίες των ακινήτων πέφτουν σε μια ύφεση! Και με κάθε πληρωμή τόκων κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, ακόμα περισσότερα λεφτά αποσύρονται από την κυκλοφορία, δεν επανακυκλώνονται με νέα δάνεια και έτσι η ύφεση μεγαλώνει!

Αυτή η διαδικασία μείωσης του χρήματος σε κυκλοφορία, με επακόλουθο την οικονομική ύφεση, παρατηρείται συνεχώς. Οι οικονομολόγοι της Φάρας και τα σκυλάκια τους, οι πολιτικοί, πιπιλάνε την καραμέλα ότι η ύφεση είναι μέρος ενός «οικονομικού κύκλου». Βλακείες και ασυναρτησίες! Τη δεκαετία του ’30, εκείνη η φοβερή ύφεση, λόγω της οποίας άνδρες, γυναίκες και παιδία πείνασαν σε μια γη της επαγγελίας όπως οι Η.Π.Α., προκλήθηκε από τις τράπεζες που αφαίρεσαν χρήματα από την κυκλοφορία και αρνήθηκαν πιστώσεις. Δεν ήταν διότι ο κόσμος δεν ήθελε να φάει, αλλά διότι χρήματα είχαν αφαιρεθεί τεχνικά από την κυκλοφορία. Ένας «εκ των έσω», ο Ρόμπερτ Χ. Χέμχιλ της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας της Ατλάντα είπε:

«Αυτή είναι μια συγκλονιστική σκέψη. Είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από τις εμπορικές τράπεζες. Κάποιος πρέπει να δανειστεί το κάθε δολάριο που βρίσκεται σε κυκλοφορία, σε ρευστό ή πίστωση. Αν οι τράπεζες δημιουργήσουν μπόλικο συνθετικό χρήμα ευημερούμε, αν όχι, πεινάμε. Είμαστε απόλυτα χωρίς ένα μόνιμο χρηματικό σύστημα. Για κάποιον που έχει αρπάξει την πλήρη εικόνα, η τραγική γελοιότητα της απελπιστικής θέσης μας είναι απίστευτη, αλλά ιδού. Είναι το πιο σημαντικό θέμα το οποίο ευφυείς άνθρωποι πρέπει να ερευνήσουν και να διαλογιστούν επ’ αυτού. Είναι τόσο σημαντικό, που ο πολιτισμός μας μπορεί να καταρρεύσει, εκτός αν γίνει ευρέως αντιληπτό και τα λάθη του διορθωθούν πολύ σύντομα».

Και τι έγινε αμέσως μετά το κραχ της δεκαετίας του ’30; Τα λεφτά που δεν υπήρχαν και ως εκ τούτου έπεσε πείνα, με ορδές πεινασμένων να πηγαίνουν από φάρμα σε φάρμα για δουλειά κι ένα κομμάτι ψωμί, ξαφνικά βρέθηκαν! ¶νοιξαν οι κρουνοί όταν ήρθε η ώρα του πολέμου της Φάρας και χρηματοδοτήθηκαν με υπέρογκα ποσά ο Χίτλερ, η Ιαπωνία και η πολεμική προσπάθεια των Η.Π.Α. και της Μεγάλης Βρετανίας! Γιατί; Διότι οι πόλεμοι είναι «δουλειές» αυτών που ελέγχουν το χρήμα! Και ο κόσμος ακόμα πιστεύει ότι την ύφεση της δεκαετίας του ’30 τερμάτισε το «Νέο Πρόγραμμα» (New Deal) του Ρούσβελτ, εκείνης της επαίσχυντης μαριονέτας της Φάρας. Ποσώς! Την ύφεση τερμάτισαν οι τραπεζίτες, ρίχνοντας λεφτά στην κυκλοφορία για τις σκοπιμότητές τους...

Μια ανατριχιαστική σκέψη: Αυτή τη στιγμή υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που, είτε μεμονωμένα, είχε σε σύμπραξη με άλλους ομοϊδεάτες, μπορούν να βυθίσουν τον κόσμο σε μια μαύρη εποχή, σε έναν οικονομικό μεσαίωνα. Φτάνει να θέλουν και το ζητούμενο είναι πότε θα θελήσουν. Και τότε ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τους σταματάει, κανένας δεν έχει τη δύναμη για να τους σταματήσει, καμιά κυβέρνηση. Κάποτε ο ¶μσελ Μπάουερ Ρότσιλντ είχε πει: «Δώσε μου έλεγχο του χρήματος μιας χώρας και καρφί δεν μου καίγεται ποιοι ψηφίζουν και θεσπίζουν τους νόμους της»...

MattBlackfire
28/10/2011, 19:48
10 χρόνια μπροστά ήταν, όντως ;) !!

jorz21
23/11/2011, 13:42
παιδια "βαλτε" κειμενα του Μαστορα οσα εχετε!!!

xristos1982
15/12/2011, 00:04
Ενα απ τα καλυτερα ποστ, κατ εμε του φορουμ!!!!

clover
11/12/2012, 02:29
Έπεσα (ψάχνοντας κάτι) πάνω σε αυτά τα κείμενα του Παρασκευά, από το beto.gr. Δεκατρία χρόνια έχουν περάσει απ' όταν τα πρωτοδιάβασα και είναι σα να τα έχω διαβάσει μόλις χθές.. Άραγε, πόσο πιό γλαφυρά θα μπορούσε κανείς να "σταμπάρει" ανεξίτηλα στο μυαλό ενός παίκτη, τις δύο πιο καθοριστικές λέξεις του παιχνιδιού: NO BET!

beto.gr - 27/2/2000: "Ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζω; Είναι το ότι πολλοί θεωρούν αυτή τη σελίδα... στήλη προγνωστικών!!! Φτου-φτου-φτου στον γούνινο κόρφο μου...

Αν θέλετε προγνωστικά, πηγαίνετε ν' αγοράσετε εφημερίδες. Γεμάτος ο τόπος είναι από γραφιάδες που κάνουν τους μάγκες με τα δικά σας τα λεφτά. Αυτή η σελίδα, το "σε νου" του ψιψίνου, είναι στήλη μακροχρόνιας κονόμας. Αλλο το προγνωστικό, άλλο η κονόμα!!!

Να παίξω ΤΙ, ρε, σήμερα; Να παίξω ΤΙ όταν θα με πληρώνουμε μέχρι την Παρασκευή για το χθεσινό άλμα επί κοντώ και πάρτονα όπισθεν; Δεν καταλάβατε κάτι. Εγώ δεν ανοίγω το στόμα μου κι όποιον πάρει ο χάρος. Σας αγαπάω και σας σέβομαι. Κερδίσαμε χθες, το δεύτερο σερί Σάββατο. Η πείρα του ψιψίνου λέει ότι τώρα πρέπει να χάσει ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ!!! Ετσι είναι τα πράγματα, κύριοι. Όταν επί δέκα χρόνια κερδίζω μια στις πέντε, ακολουθώ τη φόρμα και την παράδοση.

Τώρα πολλοί θα πουν: "Μα, δεν κερδίσαμε χθες, θέλουμε να κερδίσουμε σήμερα". Ο ψιψίνος, που πιστέψτε με ΔΕΝ είναι μαλάκας, ούτε ντρέπεται να πει τη γνώμη του, λέει: "Δεν κέρδισες χθες; Μα, αυτό σημαίνει ότι δεν ακολούθησες τον ψιψίνο. Τότε, γιατί θέλεις να τον ακολουθήσεις σήμερα; Κάνε του κεφαλιού σου όπως είχες κάνει χθες, αγορίνα μου. Οταν παίζεις, κύριε, Μάντσεστερ Σίτι, ενώ ο ψιψίνος λέει ΜΗΝ την παίξεις, όταν ποντάρεις στην Παρί σεν Ζερμέν, όταν αυτοί που φτύνουν αίμα καθημερινά σου λένε στις ειδήσεις ότι ΔΕΝ είναι σόι η ομάδα, πολλές ελλείψεις και η Νανσί κέρδισε στο Παρίσι τα τελευταία δύο χρόνια, ΓΙΑΤΙ να νιαουρίσει ο γάτος; Βρες τα μόνος σου πάλι, ρε!!!

Εν πάση περιπτώσει, ο ψιψίνος μετράει τα μπαρμπούνια του σήμερα. ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ. Πώς θα γίνει δηλαδή, να πετάξει ένα "Ιντερ, Ρετζίνα, Ντόρτμουντ, Μπρέσια, Γκενκ και για μπόμπες Σοσιεδάδ και Χέρενφεν" κι αν κάτσουν κάτσανε; Κι αν δεν κάτσουν, στα αχαμνά του ψιψίνου διότι άλλοι τζογάρουν; Φύγετε από δω, ρε, πάω για φαί και ξάπλα. Είτε θα μάθετε να κονομάτε (όχι απλά να παίζετε) είτε κάντε μου τη χάρη και διαβάστε κάτι άλλο. "Οι περιπέτειες της μητρομανούς Δούκισσας και του ανίκανου σωφέρ" είναι περίπου στα μέτρα της πλειοψηφίας. (Κι όποιος το πιάσει το 'πιασε). Νιάου..."

beto.gr - 2/3/2000: "Αντεξα Δευτέρα, άντεξα Τρίτη, άντεξα Τετάρτη, λέτε να μην αντέξω και σήμερα χωρίς νταλαβέρι; Και βέβαια θ’ αντέξω, αυτός ο ψιψίνος έχει στομάχι του τράγου, νεφρά του βίσωνα και ουροδόχο κύστη της γκαμήλας! Αντέχει, δηλαδή..

Είναι και το άλλο, βέβαια. Εχοντας πάει καλά δυο σερί Σάββατα, πρέπει να μου τα πάρουνε μέχρι οκτώ φορές. Αυτή είναι η φόρμα μου κι εγώ ποτέ δεν κάνω τον μάγκα. Ξέρω και να χάνω, ίσως καλύτερα απ΄ ότι ξέρω να κερδίζω! Μόνο που προσπαθώ να αποφύγω αγωνιστικές που πιστεύω ότι μάλλον θα χάσω. Και ξέρετε, άμα σου έχει μπει η ιδέα ότι σε μια αγωνιστική θα σε πηδήξουνε, είσαι ήδη έγκυος!!! Νιάουουου…

Προσπαθώ να αποφύγω, ή μάλλον να καθυστερήσω, τη χασούρα. Είναι σαν να είσαι μελλοθάνατος κι όταν σε ρωτάνε για την τελευταία σου επιθυμία, να ζητάς να φουμάρεις ένα τσιγάρο διακόσια μέτρα, ή να διαβάσεις τα άπαντα της Πηνελόπης Δέλτα, του Νίκου Καζαντζάκη και του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη! Νιάουουου…"

adwnis
02/04/2014, 14:48
Ειμαι σχετικα νεος στο στοιχημα, και επειδη με οτι καταπιανομαι μου αρεσει να αποκτω οσο περισσοτερες γνωσεις μπορω,ετσι σκοπευω να κανω και με το στοιχημα.διαβασα τα κειμενα του Γιωργου Παρασκευα και μου εχουν δωσει μια πολυ καλη εικονα για τον τροπο παιξιματος.υπαρχουν κειμενα του που να αναφερεται σε συστηματα η με ποιο τροπο αρεσκοταν να παιζει σε ενα κουπονι?επισης με την πρωτη ευκαιρια θα παρω και το βιβλιο του Αργυρη.

redlegend2010
02/07/2014, 20:52
Τον έστειλαν οι γονείς του στην Αγγλία για να σπουδάσει δικηγόρος.
«Αν ήταν να έκανα ότι γούσταραν άλλοι , ίσως να ήμουν ένας δικηγόρος της πλάκας και να λιμοκτονούσα»
λέει ο ίδιος φτύνοντας τον κόρφο του.

Ο Γιώργος Παρασκευάς άλλα πράματα είχε στα μυαλά του. Στοίχημα, σκυλοδρομίες, ιπποδρομίες.
Μία χαρακτηριστική αναφορά του για μια ιπποδρομία ήταν για έναν σταβλίτη που έδωσε 3 κουβάδες νερό πριν την κούρσα στο άλογο (φαβορί της κούρσας) και δε μπορούσε να πάρει τα πόδια του στην κούρσα με συνέπεια να χάσει ότι είχε απομείνει ποντάροντας πάνω στο συγκεκριμένο άλογο.

Αν ο Nick the Greek ήταν προφέσορας στο πόκερ, ο Τζον Τάραμας μαιτρ των καζίνο, τότε ο Γιώργος Παρασκευάς υπήρξε ίσως ο μεγαλύτερος γκουρού του στοιχήματος ποδοσφαιρικών αγώνων.
Δεν πρόβλεπε αποτελέσματα αγώνων, αλλά επέλεγε και περίμενε.
Δεν ποντάριζε σε ομάδες, αλλά σε αποδόσεις στοιχηματικής ευκαιρίας.
Δεν ήθελε να κερδίζει σε καθημερινή βάση, αλλά σε βάθος χρόνου.

Στα μέσα της δεκαετίας του 90 και ενώ πολλές από τις σημερινές εταιρίες στοιχημάτων δεν υπήρχαν, έστησε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Ηλιούπολη σε ένα διαμέρισμα μια εταιρία πληροφόρησης η οποία πουλούσε τα αποτελέσματα των αγώνων από το τηλέφωνο, δίνοντας τα live scores των αγώνων.
Το τηλέφωνο ήταν 090252777, όπου μέσω του συγκεκριμένου ο ίδιος ο Γιώργος Παρασκευάς ενημέρωνε για τα αποτελέσματα των αγώνων. Είχε στήσει 5 - 6 πιάτα πάνω στην ταράτσα του και έτσι εκείνος είχε live τα αποτελέσματα τα οποία και αναμετέδιδε.
Επίσης η γραμμή 090257707 άνηκε στον ίδιο και μέσω αυτής πουλούσε τις ειδήσεις και όλα τα νέα των ομάδων.

Οι διαδικτυακές του σελίδες ήταν πρώτα το beto και στην συνέχεια το Betonet, που αποτέλεσε και την πρώτη σοβαρή προσπάθεια συνδρομητικού site στην χώρα. Το 2002 δημιούργησε μια ισχυρή ομάδα συντακτών που δεν την αποτελούσαν επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά εραστές του στοιχήματος, με βαθιά γνώση ο καθένας σε διαφορετικά πρωταθλήματα και με μεγάλο μεράκι και διάθεση πρόσφεραν στους συνδρομητές όχι ξερά σημεία και προφητείες για σίγουρα κέρδη, αλλά ουσιαστική ενημέρωση, ψαγμένες προσεγγίσεις, εκτιμήσεις και συζητήσεις στο forum που έχουν μείνει ιστορικές.

Σπάνια έβγαινε σε ράδιο και τηλεόραση, παρόλο που ήταν αρεστός από τον κόσμο που ήθελε να τον ακούει, καθώς θεωρούσε τριβή του ονόματος του όπως υποστήριζε .
Δηλώνει άτομο που κάνει ότι του αρέσει και έχει καταφέρει, αυτό που του αρέσει να το κάνει επάγγελμα.
Είχε υποστεί πενταπλό by – pass και όμως καπνίζει το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Όταν δεν καπνίζει τσιγάρο, ανάβει το πούρο του. Όταν τελείωνε την κούπα του καφέ του, γέμιζε το ποτήρι του ουίσκι.
Στα μέσα Ιουλίου του 2006 έφυγε από τη ζωή , τον πρόδωσε η βασανισμένη καρδιά του.

Δημοσίευση Εικόνας

Ερ: Πιστεύετε ότι το στοίχημα είναι περισσότερο θέμα γνώσης ή τύχης;
Απ: Δεν υπάρχει καμία τύχη στο στοίχημα. Είναι θέμα διαίσθησης. Γνωρίζω έναν πολύ ωραίο ορισμό για την τύχη: «Η τύχη ευνοεί το προετοιμασμένο μυαλό».
Άμα είσαι προετοιμασμένος βλέπεις τις ευκαιρίες. Αυτό ισχύει σε οποιαδήποτε πτυχή της ζωής.
Άμα δεν είσαι προετοιμασμένος, σου φωνάζουν οι ευκαιρίες και εσύ χαμπάρι δεν παίρνεις.

Ερ: Μπορεί κάποιος να ζήσει από το στοίχημα;
Απ: Ναι, έχεις έναν μπροστά σου.

Ερ: Είναι εύκολο;
Απ: Όχι, ποτέ. Διότι το στοίχημα δεν έχει μεγάλη διαφορά από το χρηματιστήριο...
Για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις κάβα, να έχεις πείρα.
Και όταν μιλάμε για πείρα δεν μιλάμε να διαβάσεις κάτι στο ίντερνετ ή σε ένα εγχειρίδιο.
Πείρα είναι να τα χάσεις επί μία δεκαετία και να προβληματιστείς. Έτσι μαθαίνεις. Ειδικεύσου σε ένα πρωτάθλημα , δύο το πολύ. Για παράδειγμα, εγώ δεν παίζω για να πάω ταμείο μια φορά την εβδομάδα. Εγώ θέλω να πάω ταμείο 3-4 φορές το χρόνο και να κλείσω σπίτια και παραλίγο να κλείσω σπίτια αυτό το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Ένα παιχνίδι δεν έκατσε και αν καθότανε δεν θα έκλεινα σπίτια, αλλά παλάτια.

Ερ: Θεωρείτε τους Έλληνες άπειρους παίκτες;
Απ: Παντού έτσι είναι οι τζογαδόροι. Πάντα οι εταιρίες στοιχημάτων ενδιαφέρονται για τη μάζα. Οι επαγγελματίες παίκτες, όπως εγώ, είναι για αυτές ένα αναγκαίο κακό.

Ερ: Πιστεύετε ότι στο εξωτερικό στήνονται παιχνίδια για να κερδίσουν τα γραφεία στοιχημάτων, παράνομα ή μη;
Απ: Όχι.
Αυτή είναι η σκέψη των Ελλήνων και η βάση αυτής της σκέψης είναι πρώτον γιατί το ελληνικό πρωτάθλημα είναι αναξιόπιστο, χυδαίο και βρομερό. Γι’ αυτό το χάλι ευθύνεται κυρίως η δημοσιογραφική φάρα, γιατί έχουν την εξουσία στα χέρια τους και μπορούν να κρίνουν και πολιτικά και αθλητικά και οικονομικά, αλλά δεν το κάνουν. Αν ήθελε ο τύπος και τα ΜΜΕ θα υπήρχε κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου μέσα σε τρεις μήνες. Εγώ πάντως ποτέ δεν πόνταρα δεκάρα σε ελληνικό ποδόσφαιρο. Ό,τι στήσιμο έχω ακούσει έχει να κάνει με τους ποδοσφαιριστές να τα στήνουν για να τα πάρουν από τους μπουκ. Ο μπουκ δεν έχει ανάγκη να στήσει κανένα παιχνίδι. Αν πρέπει να παίξεις 4 παιχνίδια, ποιο να πρωτοστήσεις; Ποιος μπουκ έχει το θάρρος ή τα χρήματα να στήσει μια Manchester United;
Όλα αυτά περί στησίματος είναι για τους παίκτες, όποτε χάνουν τα λεφτά τους.
Παιχνίδια μπορούν να στηθούν μεταξύ των ομάδων όταν τις συμφέρει και τις δύο ή όταν η μια χρωστά κάτι σε μία άλλη και αυτή της το ξεπληρώνει.
Εγώ δεν ψάχνω για δικαιολογίες.
Πιστεύω ότι εγώ είμαι υπεύθυνος για ό,τι μου συμβαίνει, καλό ή κακό, και όχι οι άλλοι. Αν έχασα ένα παιχνίδι και μετά μαθαίνω ότι ήταν στημένο καλά να πάθω, έπρεπε να το ξέρω.

Ερ: Παρά το γεγονός ότι το «πάμε στοίχημα» μπήκε πρόσφατα στη ζωή μας υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια παράνομο στοίχημα και μάλιστα ανθεί, παρά τον ανταγωνισμό του νόμιμου στοιχήματος. Ποια πλεονεκτήματα μπορεί να έχει το παράνομο στοίχημα για κάποιον παίκτη;
Απ: Για εμένα κανένα. Για άλλους ίσως είναι οι καλύτερες αποδόσεις. Εγώ πάντως προτιμώ τον ΟΠΑΠ, γιατί ακόμα και αν κερδίσεις στο παράνομο στοίχημα, μπορεί να μην πληρωθείς και ύστερα πού να βρεις το δίκιο σου; Εμένα ο μπουκ μου είναι ο ΟΠΑΠ, η εταιρία στοιχήματος. Όπου όμως υπάρχει χρήμα, υπάρχει και παρανομία. Ένα από τους λόγους που δε ασχολούμαι με το παράνομο στοίχημα είναι γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει παράνομος μπουκ, ο οποίος θα αντέξει να με πληρώσει εάν κερδίσω ένα από τα γερά στοιχήματα.
Αν κερδίσω ένα στοίχημα, που πληρώνει π.χ 400 φορές τα λεφτά μου, πώς θα με πληρώσει; Εγώ πάντως δεν ασχολούμαι με παράνομο. Να’ ναι καλά η εταιρία στοιχήματος και ο ΟΠΑΠ.

redlegend2010
02/07/2014, 20:52
Συνέχεια...

Ερ: Θεωρείται το στοίχημα ρίσκο για τον ΟΠΑΠ ή την εταιρία στοιχήματος, γιατί μπορεί κάποια στιγμή τα αποτελέσματα να έρθουν διαφορετικά από ό,τι επιθυμούν και να καταστραφούν;
Απ: Το ελληνικό κράτος και ο ΟΠΑΠ δεν είναι μπουκ. Μπουκ είναι ο Κόκκαλης, η εταιρία στοιχήματος. Ο ΟΠΑΠ, το κράτος, παίρνει 40% από το τζίρο του «Πάμε Στοίχημα» και δεν το νοιάζει, δε δίνει δεκάρα τσακιστή, αν η εταιρία στοιχήματος χάσει ή κερδίσει. Η σύμβαση, η οποία υπεγράφη μεταξύ Κόκκαλη και κράτους για μένα μπορούσε να κατηγορηθεί ως απάτη σε δικαστήριο εις βάρος του Κόκκαλη. Ο Κόκκαλης παίζει σε ένα περιβάλλον, που κέρδος 25% θεωρείται πολύ καλό και δίνει το 40% στον ΟΠΑΠ. Το κράτος και ο ΟΠΑΠ δεν ρισκάρουν.

Ερ: Θα συνεχίσει το στοίχημα να έχει την ίδια επιτυχία στην Ελλάδα;
Απ: Ο κόσμος δε θα σταματήσει να παίζει, θα αυξάνεται. Δώσε του Έλληνα τζόγο κι αυτός θα παίξει.
Με ένα πράγμα όμως δεν συμφωνώ: άφησαν τους μαθητές, τους νέους να μπουν στα πρακτορεία να παίξουν στοίχημα. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι πολύ κακό. Και εγώ πιστεύω ότι αυτό θέλει το κατεστημένο. Να μάθει τη νεολαία να παίζει τζόγο.

Ερ: Για ποιο λόγο;
Απ: Όταν ο άνθρωπος είναι πεινασμένος και πάει στο σπίτι του το βράδυ μετά από 12-14 ώρες δουλειάς στον αγρό ή το εργοστάσιο και έχει φτύσει αίμα ,αλλά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει, αυτός ο άνθρωπος κάνει επανάσταση και φεύγουν τα κεφάλια του κατεστημένου. Άμα όμως ο άνθρωπος έχει τον ηλεκτρισμό του, τις πιστωτικές του κάρτες, το τζόγο του, το χρηματιστήριό του κλπ. δεν ασχολείται με επανάσταση. Το διεθνές πολιτικοοικονομικοθρησκευ τικό κατεστημένο έχει πάρει το μάθημα του και δεν θέλει να την ξαναπάθει από μια επανάσταση. Το ότι ένας μαθητής παίρνει το χαρτζιλίκι, που είναι για τυρόπιτες και παίζει στοίχημα, είναι βδελυγμιαίο. Όταν οι μαθητές από το σχολείο είναι μέσα στο τζόγο, αύριο μεθαύριο, που θα βγούνε στη δουλειά δε θα είναι πάλι μέσα στο τζόγο; Πώς να υπάρχει μείωση του στοιχήματος λοιπόν; Πήγα μια μέρα στο Βασιλόπουλο και έφευγα με τις τσάντες στο χέρι και εκείνη την ώρα ερχότανε ένας πατέρας με τον γιο του, που δεν πρέπει να ήταν πάνω από 14 χρονών. Και κάτι λέει ο γιος στον πατέρα του και αυτός με φωνάζει και μου λέει «Ρε Παρασκευά, δώσε του μικρού 3-4 στάνταρ γιατί με έχει φάει». Αν κάνουν έτσι οι γονείς, τι να κάνει το κράτος; Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να απαγορευθεί η είσοδος σε άτομα κάτω των 18 ετών στα πρακτορεία, όπως γίνεται στην Αγγλία. Αυτό όμως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή. Αν το σταματήσουν τώρα ορισμένοι μαθητές θα γίνουν μπουκ και θα παίζουν έξω από τα σχολεία. Άλλο Λόττο, άλλο Τζόκερ και άλλο το στοίχημα. Η γλύκα του στοιχήματος είναι τεράστια ειδικά σε ένα παιδί 15-16 χρονών. Σε αυτή την ηλικία είναι ξερόλες και νομίζουν ότι επειδή τα ξέρουν όλα μπορούν να τα πάρουν από το στοίχημα.

Ερ: Το 1999 δημιουργήσατε ένα site για το στοίχημα, το www.beto.gr, το οποίο σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Την περιμένατε αυτήν την επιτυχία;
Απ: Όχι. Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, χωρίς καμία διαφήμιση. Ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει τι προσφέρει. Εμείς έχουμε ένα πάθος και όταν είσαι παίκτης καταλαβαίνεις τι πάει να πει έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση. Έχω μάθει business κοντά σε Εγγλέζους και Αμερικανοεβραίους, οι οποίοι μου δίδαξαν ότι αν θέλεις να προχωρήσεις τότε οι συνεργάτες σου πρέπει να είναι καλύτεροι από εσένα.
Στην Ελλάδα υπάρχει ο φόβος ενός προϊσταμένου για τη θέση του ή κυρίως για να μην αποδειχθεί άχρηστος και γι’ αυτό το λόγο προσλαμβάνει κάποιον υποδεέστερο. Εγώ κάνω ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή παίρνω στη δουλειά μου ανθρώπους, που θα ήθελα πάρα πολύ να με αποδεικνύουν άχρηστο 5 φορές την ημέρα. Τεγόπουλος, Μπόμπολας, Κοντομηνάς, Μπατατούδης, Κόκκαλης, Λαμπράκης, όλοι αυτοί αν ανοίξουν από ένα portal για το στοίχημα ή ένα όλοι μαζί, εγώ σας λέω ότι δεν υπάρχει περίπτωση Έλληνας να παίξει στοίχημα χωρίς να μπει στο beto. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή γιατί αυτό το οποίο με ενδιαφέρει είναι αντικείμενο της εργασίας μου. Αποφάσισα να το παραχωρήσω, όχι όμως στην Ελλάδα.

Η ώρα έχει φτάσει περασμένες δέκα όμως, και ο κ. Παρασκευάς πρέπει να μας αφήσει για να ενημερωθεί για τους αγώνες. Άλλωστε, όπως ο ίδιος είπε, δεν αργεί ο καιρός που θα αποσυρθεί: «...δεν σκοπεύω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τζόγο, τζογαδόρους και δημοσιογράφους. Θέλω να πάω στο κτήμα μου με έναν σκύλο, δύο γάτους και 4 εκατ. μυρμήγκια».

(Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ : Χρήστο Ρομπόλη και Γιώργο Σαρηγιαννίδη)

Δημοσίευση Εικόνας
Οι ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ θα μπορούσε να ήταν Χρηματιστηριακές συμβουλές ή λογικές Επενδυτικής στρατηγικής. Για μελετήστε τις, κάντε την απαραίτητη τροποποίηση των λόγων του.

Παίζουμε όσα αντέχει η τσέπη μας. Δεν παίζουμε με δανεικά ή με λεφτά που χρειαζόμαστε για να καλύψουμε κάποιες ανάγκες. Το καλύτερο είναι να έχουμε προκαθορισμένη κάβα από την αρχή της χρονιάς ως το τέλος.

Δεν παίζουμε ομάδες και πρωταθλήματα που δεν γνωρίζουμε. Προσπαθούμε να εξειδικευτούμε περισσότερο σε κάποια πρωταθλήματα, γιατί δεν είναι δυνατό να παρακολουθούμε τα πάντα.

Παίζουμε με βάση την φόρμα των ομάδων και λαμβάνουμε περισσότερο υπόψη μας τους τελευταίους 6 αγώνες. Οι απουσίες των ομάδων μετράνε κι αυτές, αλλά από μόνες τους δεν μπορούν να στηρίξουν ένα δυνατό προγνωστικό. Η προϊστορία έχει κάποια σημασία υπό προϋποθέσεις(ανάλογα με το πρωτάθλημα και τις ιδιαιτερότητες των ομάδων).

Τα παιχνίδια των πρωταθλημάτων είναι προτιμότερο για στοιχηματισμό από αυτά των κυπέλλων και των διεθνών διοργανώσεων. Άλλο τα πρωταθλήματα και άλλο τα κύπελλα. Σημασία έχει το κίνητρο για την κάθε ομάδα και μπορεί στην κάθε περίπτωση να είναι διαφορετικό.

Περιμένουμε κάποιες αγωνιστικές από την έναρξη των πρωταθλημάτων για να διαπιστώσουμε την κατάσταση που βρίσκονται οι ομάδες. Τουλάχιστον 5-7 αγωνιστικές. Ενδιάμεσα μπορούμε να παίξουμε κάποια παιχνίδια ποντάροντας μικρότερα ποσά αν κρίνουμε ότι μας δίνεται κάποια ευκαιρία.

Παίζουμε μια ομάδα στην απόδοση που θέλουμε και κρίνουμε ότι της αξίζει. Δεν την παίζουμε όταν η απόδοση της πετσοκόβεται από τον μπουκ, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι θα επαληθευτούμε.

Δεν υπάρχουν «άχαστα». Η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορούν να σπάσουν. Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα των φτωχών και λατρεύεται όσο κανένα άλλο στον κόσμο για ένα και μοναδικό λόγο : ο φτωχός μπορεί να κερδίσει τον πλούσιο αν του το επιτρέψουν οι συγκυρίες και αυτό γίνεται με μεγαλύτερη συχνότητα από οποιοδήποτε άλλο άθλημα στον κόσμο.

Αποφεύγουμε το ποντάρισμα σε αμφίρροπα παιχνίδια και κυρίως στα τοπικά ντέρμπι των ομάδων. Είναι προτιμότερο να ψάχνουμε στο κάθε κουπόνι τους άσσους και τα διπλά. Η ισοπαλία είναι ένα αποτέλεσμα το οποίο μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή και από τις δυο πλευρές.

Παίζουμε το μικρότερο αποδεκτό στοίχημα σε αριθμό αγώνων που μας προσφέρει ο μπουκ. Αποφεύγουμε τα μεγάλα στοιχήματα όπως και το άπλωμα του παιχνιδιού μας σε πάρα πολλούς αγώνες, ακόμη και αν αυτοί παίζονται σε μικρούς συνδυασμούς.

Ο σωστός παίκτης ξέρει να κρατάει «πισινή» μετά από μια μεγάλη νίκη, αλλά και να απέχει για ένα διάστημα μετά από μια μεγάλη ήττα. Βάζουμε στόχους με την έναρξη της κάθε σαιζόν και κάνουμε ταμείο στο τέλος της χρονιάς. Βλέπουμε το στοίχημα ως επένδυση και όχι ως «αρπαχτή». Παίζουμε για να κερδίσουμε και γιατί γουστάρουμε το άθλημα. Δεν παίζουμε αρρωστημένα και δεν είμαστε ηττοπαθείς.

Είμαστε νοικοκύρηδες όσον αφορά την διαχείριση των χρημάτων μας και γνωρίζουμε από πριν πως θα διαθέσουμε την κάβα των χρημάτων μας. Κρατάμε λεπτομερή στοιχεία για το που βρισκόμαστε οικονομικά.

Δεν κατηγορούμε τρίτους όταν χάνουμε. Πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για να βρούμε τι έφταιξε και να το διορθώσουμε.

Παίζουμε επιλεκτικά και όχι κάθε μέρα. Το καθημερινό παιχνίδι είναι ασύμφορο λόγω της γκανιότας και εκτός αυτού μας παρασύρει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Θυμηθείτε: όσο σημαντική είναι η επιλογή ενός αγώνα άλλο τόσο σημαντική είναι η απόρριψη κάποιου άλλου.

Το στοίχημα είναι δύσκολο «σπορ». Πολύ δύσκολο «σπορ», με προεκτάσεις στα μαθηματικά, την λογιστική και ειδικά στην θεωρία των πιθανοτήτων.
Μην κάνετε τους ξερόλες και τους μάγκες. Δεν τα ξέρετε όλα. Κανένας δεν τα ξέρει όλα.
Και θυμηθείτε: αυτοί που ξέρουν τα περισσότερα δεν τα μοιράζονται εύκολα. Μην πιάνεστε κορόϊδα από τους ειδικούς.

Στημένα παιχνίδια υπάρχουν. Εδώ υπάρχουν στημένες εκλογές, δεν θα υπάρχουν στημένοι ποδοσφαιρικοί αγώνες; Όμως μην νομίζετε ότι κάθε στανταράκι που σας στέλνει αδιάβαστους το στησε ο book για να σας τα πάρει. Αν δεν υπήρχαν εκπλήξεις, δεν θα υπήρχε ούτε στοίχημα, ούτε τίποτα.
Όλοι γίνονται μετά Χριστόν προφήτες με μια εξυπνάδα για να πουλήσουν μούρη και να δικαιολογηθούν.

Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα. Αν δεν τους αρέσει να παίζετε φροντίστε να κερδίζετε γιατί έτσι δεν μπορούν να σας πουν τίποτα χώρια που θα τους αρέσει να βγάζετε λεφτάκια. Το πολύ πολύ παίξτε και λίγο στη ζούλα αλλά είπαμε όχι πολλά και με σύνεση.

Και αύριο μέρα είναι. Το στοίχημα δεν τελειώνει ποτέ. Μην παίζετε τα ρέστα σας σε ένα δελτίο για να πατσίσετε.

Ένα αουτσάιντερ που κερδίζει κάπου-κάπου είναι προτιμότερο από ένα καυτό φαβορί που χάνει κάπου κάπου.


Η μεγαλύτερη ίσως ατάκα του ήταν το « στάνταρ είναι μόνο ο θάνατος και οι φόροι» , έκανε μεγάλο αγώνα για τη νομιμοποίηση του στοιχήματος στην Ελλάδα. Έλεγε ότι «θα κονομήσω αν γίνει νόμιμο το στοίχημα».



Πηγές
http://www.surfbet.net/tipster.php?tipster=1&article=4690〈=el
http://sportbet1.pblogs.gr/odhgies-gia-to-stoihhma-apo-ta-keimena-toy-g-paraskefa.html
http://www.gastonebet.gr/2008/11/18/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%C E%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9/#more-1244

SIDDHARTHA
02/07/2014, 21:17
Πείρα είναι να τα χάσεις επί μία δεκαετία και να προβληματιστείς. Έτσι μαθαίνεις. Ειδικεύσου σε ένα πρωτάθλημα , δύο το πολύ. Για παράδειγμα, εγώ δεν παίζω για να πάω ταμείο μια φορά την εβδομάδα. Εγώ θέλω να πάω ταμείο 3-4 φορές το χρόνο και να κλείσω σπίτια.

Δεν υπάρχει καμία τύχη στο στοίχημα. Είναι θέμα διαίσθησης.

«...δεν σκοπεύω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τζόγο, τζογαδόρους και δημοσιογράφους. Θέλω να πάω στο κτήμα μου με έναν σκύλο, δύο γάτους και 4 εκατ. μυρμήγκια».

Να μη μαλώνετε με τις γυναίκες σας για το στοίχημα.

tsaky
16/07/2014, 20:38
ΕΧΟΥΝΕ ΓΡΑΦΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗΣ 8 ΕΤΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ.....ΑΝΑΠΑΥΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ.....
http://youtu.be/mJXNTlE8NgU

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:22
http://i2.mirror.co.uk/incoming/article105053.ece/alternates/s615/image-1-for-paper-pics-18-jan-2011-gallery-779601355.jpg

Ο Γιώργος Παρασκευάς, γεννημένος ζωόφιλος, ειδικά γατόφιλος, είχε γράψει τις ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ του σκύλου τις οποίες απευθύνει στο αφεντικό του. Αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να τα γράψει κάποιος άλλος. Το κείμενο του γκουρού:

Τα σκυλιά έχουν τις δικές τους «Δέκα Εντολές». Τις αναφέρω απλά και μόνο για να φάμε τον χώρο της στήλης, εδώ στον «ΦΙΛΑΘΛΟ»:

1. Θα ζήσω 10-15 χρόνια. Οποιοσδήποτε αποχωρισμός από σένα θα είναι οδυνηρός.
2. Δώσε μου χρόνο για να καταλάβω τι ζητάς από μένα.
3. Εμπιστεύσου με – είναι καθοριστικό για την ευτυχία μου.
4. Μη μου κρατάς κακία και μη με κλειδώνεις κάπου για τιμωρία. Εσύ έχεις τη δουλειά σου, τους φίλους σου, τη διασκέδαση σου, εγώ έχω μόνο ΕΣΕΝΑ!
5. Μίλα μου. Παρόλο που δεν καταλαβαίνω τα λόγια σου, καταλαβαίνω τη φωνή σου όταν μου μιλά.
6. Πάντα να θυμάσαι πως ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσω τον τρόπο που μου συμπεριφέρεσαι.
7. Πριν με δείρεις, θυμήσου πως έχω δόντια που θα μπορούσαν να τσακίσουν τα κόκκαλα του χεριού σου, αλλά ΕΠΙΛΕΓΩ να μη σε δαγκώσω.
8. Πριν με μαλώσεις πως είμαι τεμπέλης, ή μη συνεργάσιμος, διερωτήσου αν κάτι ίσως μ’ ενοχλεί. Είναι πιθανό να μην τρώω σωστά, ή να είχα εκτεθεί πολύ στον ήλιο, ή να γέρασε και ν’ αδυνάτισε η καρδιά μου.
9. Φρόντισέ με όταν γεράσω. Κι ΕΣΥ θα γεράσεις κάποτε.
10. Πήγαινε μαζί μου στις δύσκολες αποστολές, όπως η ευθανασία μου. Ποτέ μην πεις «Δεν αντέχω να το δω» ή «Ας συμβεί στην απουσία μου». Ό,τιδήποτε είναι ευκολότερο για μένα όταν είσαι μαζί μου. Μην ξεχνάς πως Σ’ ΑΓΑΠΩ!

Καλωσόρισες, αγορίνα μου, άντε να δούμε αν θα σε συνοδεύσω στην ευθανασία σου ή αν θα μου δώσεις την υπέρτατη ευχαρίστηση να κατουρήσεις και να χέσεις πάνω στο μνήμα μου σε ένδειξη πραγματικής αγάπης, όταν άλλοι θα κλαίνε και θα οδύρονται προς το θεαθήναι! Να σου πω την αλήθεια, δεν γουστάρω να θάψω άλλο σύντροφο, είτε σκύλο, είτε γάτο. Προτιμώ να ‘ρθεις στην κηδεία μου!

αποδυτηριάκιας

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:24
Είναι κι αυτή η υπόθεση της ύλης κόντρα στο Πνεύμα. Βέβαια, οι βιολόγοι διαφωνούν. Όλα, λένε, είναι η αλυσίδα του DNA. Δεν υπάρχει πνεύμα τουλάχιστον όπως το φανταζόμαστε. Γενικό κουμάντο κάνει το μπεγλέρι της ζωής, ο αρχικουμανταδόρος της φύσης, το DNA.

Ας το πιστεύουνε, δικαίωμά τους. Η πλειοψηφία πιστεύει διαφορετικά. Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Η αθανασία της ψυχής είναι η μόνη περιοχή που οι εγωιστές και η θρησκεία συμφωνούν. Οι μεν εγωιστές, διότι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ο εαυτούλης τους θα εξαφανιστεί σαν καπνός από σέρτικο τσιγάρο σε δυνατό άνεμο, ενώ η θρησκεία για τους δικούς της λόγους.

Ας δούμε την βασική θέση της δικής μας θρησκείας. Ο άνθρωπος γεννιέται και έχει μέσα του πνεύμα, ψυχή. Θα ήταν πιο κομψό, και ίσως πιο σωστό, αν λέγανε ότι η ψυχή έρχεται στον κόσμο με ένα υλικό περίβλημα, αλλά ας μη γυρεύουμε ψύλλους στ’ άχυρα.

Γεννιέται, λοιπόν, ο άνθρωπος, ζει την ζωή του και πεθαίνει. Στο τέλος της ημέρας κρίνεται και ο Θεός αποφασίζει αν η ψυχή του θα μπει στη βασιλεία των ουρανών, ή αν θα σταλεί στο πυρ το εξώτερον. Παρεμπιπτόντως, και τα δύο είναι αιώνια. Πολύ απλά τα λέμε, αλλά ο χώρος το επιβάλλει.

Ας αφήσουμε προς το παρόν την τεράστια αντίφαση της ιδέας του τιμωρού Θεού με την ιδέα της φιλευσπλαχνίας και της παναγάπης. Ας πάρουμε ένα παιδί που γεννιέται σ’ ένα μέρος όπου κυριαρχεί η βία, λόγου χάριν στην Παλαιστίνη. Γεννιέται ένας Παλαιστίνος και από τον καιρό που αρχίζει να καταλαβαίνει τον κόσμο του, τον τρομπάρουμε με μίσος. Οι Εβραίοι μας πήρανε τη γη, οι Εβραίοι σκότωσαν χιλιάδες δικούς μας, οι Εβραίοι το ένα, οι Εβραίοι το άλλο.

Το μίσος τρέχει από την κελεμπία του, το παλληκάρι δεν έχει ακούσει τίποτα άλλο στη ζωή του, εκτός από συναισθήματα για την Ισλαμική Τζιχάντ. Μια μέρα φέρνουνε τον πατέρα του, ή τον αδερφό του, σκοτωμένο. Πάνω στην οργή του παίρνει ένα καλάσνικοφ και το αδειάζει πάνω σε μια περίπολο Εβραίων. Σκοτώνει ένα – δύο, αλλά σκοτώνεται κι ο ίδιος.

Πάει, λοιπόν, στον κριτή του. Αλλάχ τον λέει αυτός, Θεό τον λέμε εμείς. «Τα έφτυσες! Μπαίνεις στον πύρινο κουβά, αγόρι μου», του λέει ο Αλλάχ, «μίσησες και σκότωσες, ενώ έπρεπε ν’ αγαπήσεις τους εχθρούς σου».

Έχει ή δεν έχει δικαίωμα ο Παλαιστίνιος να πει: «Καλά, ρε Αλλάχ μου, πλάκα μου κάνεις; Από την μήτρα της μάνας μου είχα μάθει τον εθνικό ύμνο της Χεζμπολλάχ. Μια ζωή με πελεκούσανε ότι ο ιερός πόλεμος ήτανε στ’ όνομά σου και τώρα εσύ μου λες ότι ήτανε προπαγάνδα του διαβόλου; Μα, αν νοιαζόσουνα για μένα, γιατί δεν κανόνισες τη δουλειά για να γεννηθώ σε ένα ειρηνικό μέρος, σ’ ένα μέρος όπου κυριαρχεί αυτό το άγνωστο σε μένα πράγμα που εσύ λες αγάπη; Με το συμπάθιο, Αλλάχ μου, αλλά δεν σφύριξες σωστά. Ήσουνα άδικος και ζητώ επανάληψη του αγώνα σε ουδέτερο γήπεδο»!

Την καλύτερη πουτάνα πλήρωσε ο πατέρας μου

Γεννιέται ένα παιδί από λεπρούς γονείς. Το μόνο συναίσθημα που συναντά είναι οι οίκτος και η απέχθεια των άλλων. Το μόνο αίσθημα ο πόνος. Πονάει σωματικά και ψυχικά. Δεν έχει την ευκαιρία να κάνει κακό. Το μόνο που κάνει στη ζωή του είναι να πονέσει, να κλάψει, να πεινάσει και να σκεφτεί «γιατί εγώ;». Η κακία, η απληστία, τα κακά συναισθήματα γενικά, δεν είχαν αγγίξει την ψυχή του, που είχε χώρο μόνο για πόνο.

Πεθαίνει ο νεαρός λεπρός, άσπιλος και αμόλυντος από αμαρτία. Πού αναμένεται να πάει; Στον παράδεισο, μας λένε. Μα, τότε, ένας κροίσος θα έχει παράπονο, και δικαιολογημένα. Θα πει στον Θεό: «Κάτσε, ρε γκοντ, κάπου έχεις άδικο. Με στέλνεις εμένα σε μια οικογένεια κροίσων. Γεννήθηκα με το χρυσό κουτάλι στο στόμα, μ’ ένα μάτσο πεντοχίλιαρα στο ένα χεράκι και τίτλους μετοχών στο άλλο. Σαν βρέφος δεν έλεγα «ουά-ουά», αλλά «πόσα – πόσα». Οι γκουβερνάντες μου δε με άφηναν να παίξω με φτωχά μωρά γιατί βρωμούσανε, θα με κολλούσανε αρρώστιες».

«Πήγα σε ιδιωτικό σχολείο όπου το μόνο που έμαθα ήτανε να υπολογίζω τόκους. Όταν έγινα 16 χρονών, ο πατέρας μου με πήρε μαζί του σ’ ένα ταξίδι και πλήρωσε την καλύτερη πουτάνα για να μου πάρει την παρθενιά. Το μηνιαίο χαρτζηλίκι μου αρκούσε για να ζήσει μια οικογένεια πληβείων για ένα χρόνο. Δεν με μάθανε να βλέπω ανθρώπους, αλλά αντικείμενα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου το να πατάς επί πτωμάτων ήτανε η υπέρτατη αρετή».

Με Θεό αλήτη πάω στον αρχιδιαιτητή!

«Μα τι μου λες τώρα, μίστερ God, ότι πρέπει να πάω στην κόλαση; Και γιατί δεν κανόνισες για να γεννηθώ σε μια οικογένεια λεπρών, να περάσω λίγα χρόνια με πόνο και μετά να αποκτήσω την αιώνια βασιλεία των ουρανών; Με έστησες, αλήτη! Ξέρεις, ρε Θεέ, έχω γνωρίσει πολλούς κριτές, διαιτητές της πλάκας σαν και του λόγου σου. Τους πλήρωνα μια ζωή για να σφυρίζουνε υπέρ των ομάδων μου. Θέλω να μιλήσω στον αρχιδιαιτητή, δεν μιλάω με τσογλάνια. Φύγε, μασκαρά».

Έχουνε, ή δεν έχουνε δίκιο ο Παλαιστίνιος και ο Κροίσος; Εκ φύσεως δεν είμαι βλάσφημος, αλλά προσωπικά απορρίπτω τέτοιον Θεό ως εφεύρεση της πλάκας, ως δημιούργημα ανθρώπων των οποίων τα συμπλέγματα ενοχής βρήκαν διέξοδο στην τρομοκράτηση και την πνευματική υποδούλωση των μαζών. Με τέτοιο Θεό δεν είναι πλήρως αδικαιολόγητος ο αθεϊσμός.

Μας λένε ότι ο Θεός δίνει απόλυτη ελευθερία και εναπόκειται εις τον καθένα πώς να την χρησιμοποιήσει. Βλακείες! Ποια ελευθερία, όταν ο κάθε άνθρωπος καταδυναστεύεται από το περιβάλλον του, όταν η διάπλαση του ψυχικού κόσμου του καθενός από μας είναι στα χέρια άλλων;
Απόλυτη ελευθερία δίνει ο Θεός, ναι, αλλά ΠΟΙΟΥ είδους;

αποδυτηριάκιας

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:27
Γιατί έχετε φαγωθεί με τη συντέλεια, μωρέ; Μήπως έχετε καταλάβει περί τίνος πρόκειται; Μα, πριν συζητήσουμε σοβαρά το τέλος του κόσμου, πρέπει να καταλάβουμε για ΤΙ ακριβώς μιλάμε. Θα σας εξηγήσω, αλλά προειδοποιώ ότι έχω κέφια για μεγάλες παρενθέσεις. Προσέξτε, λοιπόν, για να συλλάβετε μια κι έξω τι εστί συντέλεια:

Ξαφνικά βρισκόμαστε σ’ ένα μεγάλο λειβάδι. Δεν μιλάμε για ένα κανονικό λειβάδι σε λογικά πλαίσια, ας πούμε στην Αράχωβα, αλλά σε ένα και γαμώ τα λειβάδια στο αμερικάνικο Midwest ή στον Καναδά. Δεν υπάρχουν όρια σου λέω, παιδί μου, όπου κοιτάξεις, όπου κι αν φτάσει το ματάκι σου, σκέτο λειβάδι – πράσινη απεραντοσύνη.

Μμμμ… Μυρίζεσαι το γρασίδι και τον καθαρό αέρα και καυλώνεις! Παρένθεση πρώτη: Στο Λονδίνο, στις 27 Ιουλίου 1976 είχα δοκιμάσει για πρώτη και τελευταία φορά ελ-ες-ντι! Είπαμε: Η, παίζουμε, ή δεν παίζουμε. Όλα θα τα πούμε, με μόνη εξαίρεση το αν υπήρξα, ή δεν υπήρξα, μπουκ.

Υποπαρένθεση: Ο λόγος που ποτέ δεν θα αποκαλύψω αν υπήρξα, ή όχι, μπουκ, είναι για να παρατείνεται το μυστήριο! Οι μισοί με έχουνε για μπουκ, οι άλλοι μισοί για παίκτη στοιχημάτων. Δεν θέλω να απογοητεύσω κανέναν! Είμαι ό,τι με θέλει ο καθένας να είμαι. Η αρχέγονη πουτάνα που κάνει τσιμπούκι στην φαντασία ολονών. Μόνο που έχω μια παράκληση γι’ αυτούς που με κυνηγάνε εδώ και τέσσερα – πέντε χρόνια: Μέχρι τώρα έχετε πιάσει το αριστερό μου αρχίδι, παιδιά, παρακαλώ πιάστε και το δεξί, διότι παραπονιέται αβέρτα ότι έχει μείνει εκτός κόλπου. Δεν επιτρέπω μεροληψία με τα’ αρχίδια μου! Κλείνει η υποπαρένθεση κι επιστρέφουμε στην κύρια.

Όταν ήμουνα στο Λονδίνο, λοιπόν, την δεκαετία του ’70, κάναμε πολλές τρέλλες. Φουμέρναμε και φούντα κάπου-κάπου, όλος ο καλός κόσμος το έκανε. Κάποια στιγμή είχε προστεθεί στην παρέα μας ένας Αμερικανός… καρδιοχειρούργος που ήτανε πολύ μερακλής! Στο λόγο της τιμής μου, σας λέω. Εβραιόπουλο ήτανε, λαμπρός επιστήμονας, αλλά ποτέ δεν έλεγε «όχι» στο χορτάρι. Μόνο με τσιγάρα και λίπος έβγαζε σπυράκια!

Κάθε Σαββατοκύριακο βρισκόμασταν, φουμέρναμε, και όταν μιας έπιανε η λιγούρα καταλήγαμε σε εστιατόρια του «κυκλώματος», κυρίως στο Hungry Years (Χρόνια πείνας!) στο Earl’s Court όπου τρώγαμε τον αγλέουρα βλέποντας μίκυ-μάους στο ταβάνι και ακούγοντας εκκωφαντικό ρολ εν ρολ. Ω, ρε μανούλα μου, τι χρόνια ήσαν εκείνα! Τι μουσική, τι φούμες, τι μάσες (και ΤΙ βαρβάτα μπάι-μπας αργότερα, μαλακισμένε!).

Ένα βράδυ είχε γίνει της αισχρής πουτάνας. Υπάρχουν οι καθωσπρέπει, αλλά και οι αισχρές πουτάνες! Είχαμε πάει λιώμα σ’ ένα μπαρ στο Σόχο και ρουφούσαμε το Southerm Comfort σαν σφουγγάρια. Κάποια στιγμή βγήκα έξω για να τσεκάρω το αμάξι μου, κι όταν δεν το βρήκα, έκατσα σταυροπόδι και χτυπιόμουνα, αφ’ ενός διότι είχε λήξει η ασφάλεια και αφ’ ετέρου διότι δεν μπορούσα να δώσω κατάθεση στους μπάτσους μαστούρης και σουρωμένος.

Rolling Stones, Pink Floyd και Frank Zappa

Όταν ήρθαν οι άλλοι και μου είπαν ότι το αμάξι μου ήταν στο σπίτι, ότι είχαμε πάει με ταξί, ξάπλωσα στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα στις κουτσουλιές των περιστεριών της πλατείας Τραφάλγκαρ, κι άρχισα να κλαίω με αναφυλλητά!!! Εκείνη τη στιγμή ο καρδιοχειρούργος μου είπε: «Shit, man, you have to try acid, you have the right credentials» (Χέστα, δικέ μου, πρέπει να δοκιμάσεις LSD, έχεις τα κατάλληλα διαπιστευτήρια).

Ούτω και έγινε, 2-3 χρόνια αργότερα. Όταν στο ζενίθ του αλλόκοτου βλέπαμε τα πόδια μας να μακραίνουν και να βγαίνουν από τα παράθυρα, και τον τοίχο να πάλλεται με τα ηχητικά κύματα των Rolling Stones, Pink Floyd και Frank Zappa, που ξεχύνονταν από κάτι γιγαντιαία ηχεία Mission πήγαμε στο απέναντι πάρκο για να παίξουμε… ρακέτες! Δεν βλέπαμε τα μπράτσα μας, ή μάλλον τα βλέπαμε εκ περιτροπής σαν κλαδιά, κροταλίες και φραντζόλες, και θα καταφέρναμε να παίξουμε ρακέτες, οι απερίγραπτοι μαλάκες!!!

Ξαφνικά είδα ένα μικρό ανάχωμα στο πάρκο, καλυμμένο με φρεσκοκομμένο, περιποιημένο γρασίδι. Δεν μπορώ να σας πω πως το είχα δει το ανάχωμα με το κουρεμένο γρασίδι, ντρέπομαι! Μόνο που έπεσα μπρούμητα απάνω του κι άρχισα να το… γλύφω! Κλείνει και η πρώτη παρένθεση, η οποία, αν θυμάστε, είχε ανοίξει με την στύση από την υποθετική μυρουδιά του υποθετικού γρασιδιού, στο υποθετικό λειβάδι στο αμερικανικό Midwest, ή στον Καναδά.

Χαλάλιν σου τζιε η σάλτσα με την κανέλλαν!

Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να απευθυνθώ στη σεβάσμια μητέρα μου, 83 ετών, που θα διαβάσει αυτό το κομμάτι την ώρα που θα πίνει τον καφέ της και θα τρώει το παξιμαδάκι της: «Μεν κλαίεις, μάμμα, η κατάσταση έννεν τραγική. Μόνον, άμαν κάμεις μωρά στην άλλην σου ζωήν, να μεν επιμένεις να τρώσιν σπαναχόρυζον τζιε πατάτες βραστές, άμαν θέλουν μακαρόνια με σάλτσαν τομάτα, γιατί τούτες οι καταστάσεις δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα που εκδηλώνουνται υστερόττερα!!! Όσα μακαρόνια τζιε να ψήσεις τωρά, το πουλλίν επέτασεν, κυρία Ελλη. Χαλάλιν σου τζιε η σάλτσα με την κανέλλαν! Φιλιά…». (Όχι, ρε πούστη, δεν επιτρέπονται αυτά τα πράγματα).

Τι λέγαμε; Α, ναι: Το λειβάδι. Μια πράσινη αχάνεια. Εκατομμύρια στρέμματα. Εδώ κι εκεί υπάρχουν και δέντρα για να σπάει η μονοτονία και να κάθονται τα χελιδόνια και τα σπουργίτια. Κοιτάξτε, δεν θέλω τα πουλάκια μου να κάθονται χάμω, διότι το γρασίδι είναι ψηλό και μπορεί να κρύβονται μπόσικοι γάτοι που να το πνίξουν. Καταλάβατε; Υπάρχουν και αμέτρητα ζώα στο απέραντο λειβάδι. Εκατομμύρια αγελάδες, πρόβατα και καμία δεκαριά αγέλες βίσωνες.

Συνεχίζουμε αύριο, αλλά σας προειδοποιώ: Θα γραφτούν πολύ αλλόκοτα πράγματα. Αν σας ενοχλούν τα σκατά του βίσωνα, μην διαβάσετε αυτή την στήλη. (Ξέρω πως εσύ εν να την θκιαβάσεις, μάμμα μου!!!). Τουμόρροου, που λένε στα πλεόμενα μπουρδέλα του Μισισσιπή.

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:27
Για αγγλικές ιπποδρομίες δίνει ρεσιτάλ ο Γιώργος Παρασκευάς σε κείμενό του που το αναδημοσιεύει ο apodytiriakias.gr.

Οι μπουκμέηκερς είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της Αγγλικής ζωής διότι οι ιπποδρομίες έχουν ιδιαίτερη σημασία για τους Άγγλους. Ούτε αλητεία είναι, ούτε απλός τζόγος. Είναι παράδοση, ένα ευγενές σπορ για το οποίο λαός και αριστοκρατία τρέφουν το ίδιο ενδιαφέρον, κυριεύονται από το ίδιο πάθος! Ορισμένες ιπποδρομιακές συναντήσεις αποτελούν ορόσημα για την αθλητική, καθώς και την κοινωνική ζωή της χώρας. Η χρονιά αρχίζει με την τριήμερη συνάντηση του Τσέλντεναμ, για 18 θεαματικές κούρσες μετ’ εμποδίων.

Χιλιάδες Ιρλανδοί διασχίζουν το «νερό» συνοδεύοντας τα άλογά τους στην ετήσια σύρραξη με τους Εγγλέζους υπό την διαιτησία των… μπουκ. Στο Τσέλτεναμ διαιωνίζεται η προαιώνια έχθρα. Εκεί οι Ιρλανδοί ζητούν εκδίκηση για την ήττα τους από τον Γουλιέλμο τον Γ΄ στις όχθες του Boyne το 1690!

Η «βοή» του Τσέλτεναμ είναι το κάτι άλλο. Στην μεγαλύτερη ιπποδρομία, όταν τα άλογα «χτυπάνε ανηφόρα» καλπάζοντας για το τέρμα, μετά από μία άκρως εξουθενωτική κούρσα πέντε χιλιομέτρων μετ’ εμποδίων, όταν τεντώνουν τους ιδρωμένους λαιμούς τους λες κι έχουν επίγνωση της παράδοσης και ευθύνης που κουβαλάνε στα καπούλια τους, το σύμπαν κουφαίνεται, πέφτει ξερό!

Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν έχουν σταθεί προσοχή τόσες τρίχες, δεν έχουν εξαρθρωθεί τόσες σπονδυλικές στήλες από ρίγη, σε μία αποθέωση της ευγενούς άμιλλας αλόγων και αναβατών και της εθνικής υπερηφάνειας! Χαβαλές υπέρ πίστεως και πατρίδος, αλλά μετράνε και η μπύρα και ο τζόγος!

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ η ευρύτερη περιοχή στερεύει από την Ιρλανδική μαύρη μπύρα Guinness (Γκίνες), ενώ οι Άγγλοι μπουκ χρειάζονται και την επαγγελματική βοήθεια ψυχαναλυτών! Το κουμάρι που παίζεται από αμείλικτους παίκτες είναι πρωτοφανές, είναι άγριο, λυγίζει και τους πιο γενναίους!

Όταν το Ιρλανδικό «punt» είχε χάσει την ισοτιμία του με την στερλίνα, οι Άγγλοι μπουκμέηκερς δεν δεχόντουσαν το Ιρλανδικό νόμισμα. Οι Ιρλανδοί έκαναν παραστάσεις στις τράπεζές τους, και η «Alled Irish Banks» έστησε μαγαζί σ’ ένα τσαντίρι στο Τσέλτεναμ για την εξυπηρέτηση των πελατών της.

Εστάλη ένα ποσό 1.500.000 στερλίνων, για να αλλάξουν οι Ιρλανδοί τις «punt» τους. Οι τραπεζίτες υπολόγισαν ότι τα λεφτά θα αρκούσαν για όλο το τριήμερο. Μέχρι να δώσει ο αφέτης την εκκίνηση της πρώτης κούρσας της συνάντησης, στο κέντρο εξυπηρέτησης δεν είχε μείνει ούτε ΜΙΑ στερλίνα!

Μετά το Τσέλτεναμ έρχεται το Νιουμάρκετ, με τους δύο διαύλους απογείωσης αεριωθούμενων τετραπόδων. Το Νιουμάρκετ είναι μια αλογούπολη όπου η πρώτη επίσημη κούρσα, με το αναγκαίο στοίχημα, διεξήχθη το 1622. Από τότε παίζεται μεγάλος τζόγος και όχι μόνο σε άλογα. Πριν πολλά χρόνια, ένας άρρωστος τζογαδόρος στοιχημάτισε μια περιουσία ότι θα μπορούσε να φάει έναν ζωντανό γάτο! Γρατσουνίστηκε, έχασε κι αυτοκτόνησε το ίδιο βράδυ!

Στο Νιουμάρκετ χτυπάει η καρδιά της ιπποδρομιακής Αγγλίας. Εκεί βρίσκεται το Εθνικό Ιπποφορβείο, τα γραφεία του «Jockey Club» και οι μεγαλύτεροι στάβλοι της χώρας. Τον Μάιο διεξάγονται οι δυο πρώτες κλασικές ιπποδρομίες τριετών, η «2000 Guineas» για ίππους και η «1000 Guineas» για φοράδες. Και οι δύο είναι κούρσες ενός μιλίου, 1.600 μ. περίπου, και διεκάγονται σε μια ατελείωτη ευθεία, στον πιο φαρδύ στίβο του κόσμου.

Πανηγύρι με χαρτορίχτες, ξυλοπόδαρους, πορτοφολάδες

Το μεγάλο στοίχημα, όμως, πέφτει στην συνάντηση του Ιουλίου, με αποκορύφωμα την ημικλασική κούρσα του «July Cup» (Κύπελλο Ιουλίου) στα 1.000 μέτρα. Τότε είναι που ξεφτιλίζονται τα πάντα! Τα ξενοδοχεία του Νιουμάρκετ κατακλύζονται από μπουκμέηκερς και παίκτες που κρατούν δωμάτια δυο και τρία χρόνια πριν! Το χρήμα χάνει την αξία του. Στα γραφικά εστιατόρια σερβίρεται το πιο εκλεκτό «κλάρετ», προς εκατοντάδες λίρες το μπουκάλι και τα καπνοπωλεία κάνουν χρυσές δουλειές με πούρα Αβάνας.

Λέγεται ότι σε μία συνάντηση της δεκαετίας του ’70, ο φόρος που είχαν πληρώσει οι μπουκμέηκερς για τα στοιχήματα ΕΝΟΣ μόνο Ιρλανδού αλογομούρη, ήτανε πάνω από 100.000 λίρες. Τότε ο φόρος ήταν 4%!!!

Την κλασσική συνάντηση του Νιουμάρκετ ακολουθεί η συνάντηση του Ντέρμπυ στο Επσομ τον Ιούνιο. Εδώ δεν έχουμε φεστιβάλ, αλλά πανηγύρι. Χαρτορίχτες, μέντιουμ, ξυλοπόδαροι, ζογκλέρ, πορτοφολάδες, τσιγγάνοι με τα τροχόσπιτά τους, κάθε λογής περίεργος πάει στο Επσομ. Πάει, βέβαια, και η διεθνής αφρόκρεμα των τριετών για την πιο περίφημη κούρσα του κόσμου, στα 2.400 μέτρα. Όσο για το πλήθος και τους μπουκμέηκερς, άσε. Χαμός!

Καπάκι έρχεται το Ασκοτ, με τα ημίψηλα, τον καπνιστό σολομό, τη σαμπάνια και τις φράουλες, τα ακριβά και περίεργα καπέλα και ανσάμπλ που φοράνε οι κλασσικές γκόμενες και τα εξωγήινα στοιχήματα. Έχω ακούσει έναν μπουκ να λέει ότι, σε μια κούρσα, 200.000 λίρες δεν είχαν αρκέσει για τη μείωση της απόδοσης του φαβορί από 6/5 (2.20) στο 1/1 (2.00). Οι μπουκ ρούφηξαν τη διακοσάρα κι ούτε καν ρεύτηκαν! Για τέτοιο βαρβάτο, λωλό τζόγο μιλάμε!

Οι μπουκ φοράνε θερμικά βρακιά

Το φθινόπωρο έχουμε την τελευταία κλασική κούρσα τριετών, το St. Leger (Σεντ Λέτζερ) στα 2.800 μέτρα, στο Ντόνκαστερ. Η κούρσα είχε καθιερωθεί το 1776 στα 3.200 μέτρα, αλλά η απόσταση μειώθηκε το 1813. Στην σπάνια περίπτωση αλόγου που κερδίζει και τις τρεις κλασσικές ιπποδρομίες, έχουμε «Νικητή του Τριπλού Στέμματος» (Triple Crown Winner). Ένας τέτοιος ήταν ο Νιζίνσκυ το 1970, προπόνησης του Ιρλανδού μαέστρου Βίνσεντ Ο’ Μπράιεν και με αναβάτη τον «ψηλό» Λέστερ Πίγκοτ. Μέγας ίππος, μέγας τζόκεϊ!

Η σεζόν κλείνει με τους δύο μεγάλους ισοζυγισμούς στο Νιουμάρκετ και με τα διάφορα κριτήρια διετών. Τα άλογα πάνε να ξεχειμωνιάσουν στους στάβλους, οι τζόκεϊ πάνε για διακοπές στις Μπαχάμες και Σεϋχέλλες, αλλά οι μπουκ φοράνε τα θερμικά βρακιά και τα πανάκριβα μπουφάν τους και συνεχίζουν απτόητοι στους αμέτρητους ταπεινούς χειμερινούς ιπποδρόμους με εμπόδια.
Οι τζογαδόροι το απαιτούν και η ιπποδρομιακή βιομηχανία χρειάζεται έσοδα. Οι μπουκ είναι σημαντικά γρανάζια της μηχανής, κι ας μην το αναγνωρίζουν οι άσχετοι και οι αγνώμονες. Χωρίς τους μπουκ τίποτα δεν κινείται στην Αγγλία.

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:29
Μεγάλη ράτσα οι Κινέζοι! Τι να πιάσεις και τι ν’ αφήσεις; Φιλοσοφία; Λάο Τσε, Γιινγκ και Γιανγκ, Ζεν, μιλάμε για πολύ μεγάλους φιλοσόφους, ιδέες και διδασκαλίες. Πολεμικές τέχνες; Μνημεία; Βλέπεις το Κινέζικο Τείχος και σου φεύγει το καφάσι. Σκέφτεσαι τη γραμμή Μαζινό που είχανε φτιάξει οι μαλάκες οι Γάλλοι και κατουριέσαι στα γέλια!

Να μιλήσουμε για φαϊ; Αγόρι μου, αν λάχει και μπεις σε γνήσιο Μανδαρινο – μαγειριό, την πάτησες. Τίποτε άλλο δεν σε ικανοποιεί πια. Γιουβέτσι και φρικασέ υποβιβάζονται αμαχητί στην κατηγορία του «μπανάλ» με το που θα σερβιριστούν τα ορεκτικά των κιτρινιάριδων; Γαρίδες με σουσάμι, καβουρδισμένα φύκια στο τηγάνι, για τέτοια είχαν εφευρεθεί το σάλιο και το «μμμ…». Τσου μέιν, λατρεία μου! Σπέσιαλ φιδές με οτιδήποτε γουστάρει η ψυχή σου, επίσης γλυκόξινο χοιρινό, ρύζι στο τηγάνι, πάπια με ξεροψημένη πέτσα και σάλτσα καραμέλα, άσε. Σκέτη εκσπερμάτωση και χέσε τη χοληστερόλη.

Μόνο ένα κινέζικο πράγμα δεν γουστάρω πάρα πολύ: Τους σιαμέζους γάτους. Εντάξει, γενικά λατρεύω τα κατοικίδια αιλουροειδή, εκτιμώ τα γατιά ΠΟΛΥ περισσότερο από τους πλείστους των ανθρώπων, αλλά αυτοί οι πούστηδες οι σιαμέζοι ψιψίνοι είναι άλλο πράγμα, Μπόσικοι, μοχθηροί, εγωιστές, απρόβλεπτοι, κακά νέα σας λέω. Όσο για το νιαούρισμά τους, αίσχος! Λέω «ψου-ψου» σ’ έναν κεραμιδόγατο και απολαμβάνω «μιάοοο…» ρε γαμώτο και τρίψιμο στα πόδια μου. Λέω «ψου-ψου» σε σιαμέζο και το ψοφίμι αρχίζει κάτι υποχθόνια και βραχνά «ααα…οοο…αρρρ…» που μου φεύγουνε οι κωλότριχες από την ανατριχίλα!

Μόνο μια φορά είχα συναναστραφεί με σιαμέζα γάτα. Πριν πολλά χρόνια στην Αγγλία, ο μπατζανάκης μου κι ο συνεταίρος του είχανε πάει στον τυπογράφο τους για κάτι αφίσες και με είχανε πάρει μαζύ τους για παρέα και χαβαλέ. Φτάσαμε στο σπίτι του τυπογράφου, Ντέηβιντ ήταν τα’ όνομά του και είχε και αλογοουρά και με το «καλησπέρα» έβγαλε η γκόμενά του το κέηκ και το τσάι να μας κεράσει. Πού να ξέρω εγώ πως μέσα στο κέηκ φρούτων είχανε ζυμωθεί δυο ουγγίες χασίσι; Έφαγα το κομμάτι μου χωρίς να γνωρίζω, ζήτησα και δεύτερο (αν γνώριζα θα ζήταγα τρίτο και βάλε!) και σε λίγη ώρα εκεί που το πορτατίφ άρχισε να απαγγέλει Ελύτη, όταν το πρόσωπο του Ντέηβιντ μου φαινόταν σαν ο κώλος μιας φοράδας (λόγω αλογοουράς) και οι αφίσες μετατράπηκαν σε πολύχρωμους χαρταετούς στου Φιλοπάππου, ακούω ένα «ααα…οοο…αρρρ…». Ήταν η σιαμέζα γάτα του Ντέηβιντ!

Της έκανα «ψου-ψου ντάρλινγκ», λόγω σαβουάρ βιβρ, και περιέργως η γάτα άρχισε να τρίβεται στα πόδια μου και να γουργουρίζει αντί ν’ αρχίσει το φτύσιμο. Πρέπει να ήτανε σιαμέζα βυζασμένη με φιλιππινέζικο γάλα, διότι πετάχτηκε στα γόνατά μου και δώστου «πουρρρ… πουρρρ…». Εκεί που την χάιδευα μου ήρθε μια ακαταμάχητη καύλα να τη σφίξω στο λαιμό μου! Σήκωσα τη γάτα, που λέτε την φόρτωσα στο σβέρκο μου και άρχισα να περπατάω γύρω από το τραπέζι του σαλονιού. Όργιο σας λέω, η γάτα τρελάθηκε κι εγώ βρισκόμουνα στον έβδομο ουρανό.

Φορούσα μια γάτα στο σβέρκο σαν κασκόλ

Δώστου «ααα…οοο…αρρρ…» η σιαμέζα κι εγώ τη νανούριζα ρυθμικά: «Μάο-Τσε-Τουνγκ…Τσανγκ-Καϊ-Σεεεκ…» κόβοντας βόλτες γύρω από το τραπέζι στο σαλόνι του τυπογράφου! Οι άλλοι είχανε σταματήσει το νταλαβέρι και με κοιτούσανε με ορθάνοιχτα στόματα. Βέβαια, το ότι ήσαν κι εκείνοι μαστούρηδες είχε κάτι να κάνει μ’ αυτό, αλλά όταν αποφασίσανε να διακόψουν οριστικά το μπίζνες μήτινγκ μου σκάσανε τη σιαμέζικη κροτίδα: Περπατούσα γύρω από το τραπέζι επί μια ώρα και τρία τέταρτα!

Μάλιστα, κύριε. Την ώρα που η κυρία Έλλη Παρασκευά, η μάδερ, καθότανε μόνη της σε ένα διαμέρισμα στη Λευκωσία, στη μοναξιά της προσφυγιάς, κι έστελνε καλές σκέψεις στο γιόκα της μονολογώντας «χαλάλι οι θυσίες», αυτός ο αρχιμαλάκας βρισκότανε σ’ ένα σπίτι στο Ενφιλντ, ήτανε μαστούρης μέχρι ισοπέδωσης, φορούσε μια σιαμέζα γάτα στο σβέρκο του σαν κασκόλ, την περπατούσε γύρω από ένα τραπέζι για σχεδόν δυο ώρες και τη νανούριζε με ρυθμικά «Μάο-Τσε-Τουνγκ» και «Τσανγκ-Καϊ-Σεκ»!!!

Κάτσετε ένα λεπτό, ρε. Πώς άρχισαν όλα αυτά; Τι σχέση έχουν με τον ΟΠΑΠ και το κρατικό στοίχημα; Α, ναι! Θυμήθηκα… Οι Κινέζοι είναι μια πολύ σοβαρή ράτσα. Σοβαρή σε όλα της και ο τζόγος δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο μεγάλος ποδοσφαιρικός τζόγος διεξάγεται στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη και στο Χονγκ-Κονγκ. Εκεί πέφτουν τα θεόρατα στοιχήματα, χωρίς ισοπαλία, με προβάδισμα «μηδέν έως μισό», «μισό έως ένα» κ.ο.κ.

Τι παίζουν οι σοβαροί κιτρινιάρηδες

Μιλάμε για προβάδισμα γκολ σε διπλό στοίχημα και εξωγήινο ποντάρισμα. Το εκατομμύριο δεν κάνει, εκτός αν είναι λίρες. Ένα εκατομμύριο δραχμές δεν είναι αποδεκτό στους κιτρινιάρηδες. Για να είναι αποδεκτό ένα στοίχημα, το νούμερο πρέπει να έχει τουλάχιστον πέντε μηδενικά και πάντα λίρες Αγγλίας.

Οι Κινέζοι, λοιπόν, παίζουν αυτόν τον θεόρατο τζόγο ΜΟΝΟ σε τρία πρωταθλήματα: Πρεμιέρ Λιγκ Αγγλίας, Μπούντεσλιγκα (1 κατηγορία, βέβαια) και Serie A στην Ιταλία. Παίζουν και σε ορισμένους του Τσάμπιονς Λίγκ, αλλά όχι του κυπέλλου UEFA, εκτός ίσως από τον τελικό. Μόνο το Εγγλέζικο Πρωτάθλημα, το Γερμανικό και το Ιταλικό θεωρούνται από τους σοβαρούς κιτρινιάρηδες ως αξιόπιστες και αμφίρροπες υποθέσεις, στις οποίες θα μπορούσε να στηριχθεί ο αλλόκοτος, απερίγραπτος τζόγος τους. Και δεν είναι οι μόνοι. Αυτά τα πρωταθλήματα είναι η βάση του κουπονιού κάθε σοβαρού μπουκ και όχι μόνο: Και του κάθε σοβαρού ΠΑΙΚΤΗ.

Το κείμενο υπογράφει ο αθάνατος Γιώργος Παρασκευάς

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:34
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ το θάνατο του Γιώργου Παρασκευά πριν από οκτώ χρόνια αναδημοσιεύω ένα ακόμα κείμενό του.)

Την Κυριακή το βράδυ είχα κοιμηθεί πάνω στην πολυθρόνα, πράγμα που κάνω συχνά. Βρίσκω ότι ο ύπνος είναι πιο γλυκός όταν κάθομαι, παρά όταν ξαπλώνω, κυρίως όταν έχω μια γάτα πάνω στα γόνατα μου. Ίσως έχω αρχίσει να γερνάω. Όχι επειδή κοιμάμαι κάθοντας, αλλά επειδή γουστάρω μια γάτα στα γόνατά μου, αντί μια ξηγημένη γκομενίτσα.

Εν πάση περιπτώσει, κοιμήθηκα στην πολυθρόνα στη συνηθισμένη στάση. Με το κεφάλι μου στο πλάι και τα σάλια μου να τρέχουν αβέρτα πάνω στο πουκάμισό μου.

Ξαφνικά ξύπνησα πανικοβλημένος, με τη σκέψη ότι βρισκόμουνα σ’ ένα ναυάγιο με ένα ξεφούσκωτο σωσίβιο. Πρέπει να ήτανε τα σάλια στον ώμο μου, που θα μου είχαν δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμουνα σ’ ένα στον Ατλαντικό ωκεανό. Μπορεί και να ήτανε ο Ειρηνικός, δεν ξέρω και δεν μ’ ενδιαφέρει. Μόνο η Μεσόγειος να μην ήτανε, που είναι γεμάτη σκατά, κι όλες οι άλλες θάλασσες είναι αποδεκτές!

Σηκώθηκα, λοιπόν, για να πάω στο κρεβάτι. Πήγα να κλείσω την τηλεόραση, αλλά θα πάτησα το κουμπί για Κανάλι 5, διότι βρέθηκα φάτσα – κάρτα με τον Γιώργο Γεωργίου και το Καφενείο του. «Ωχ, αμάν» σκέφτηκα, «λίγος χαβαλές τα ξημερώματα πριν από τον ύπνο δεν βλάπτει»!

Προσπάθησα να του τηλεφωνήσω αρκετές φορές, αλλά δεν έπιανα γραμμή. Έκατσα, λοιπόν, κι άκουσα. Σαν εξωγήινος ένοιωσα. Όπως θα ένοιωθαν οι εξωγήινοι του πλανήτη Νιμπίρου των Σουμερίων, αν πήγαιναν για να αλλάξουν λίγο τουριστικό συνάλλαγμα σε ελληνική τράπεζα, μια Παρασκευή το τέλος του μηνός!

Εντάξει, είμαι εκ φύσεως ρωμαντικός, αλλά ένα λεπτό. Εδώ υποβιβάστηκε κοτζάμ Μπλάκμπερν. Μια ένδοξη Μπλάκμπερν Ρόβερς που πριν 3 χρόνια ήταν πρωταθλήτρια Αγγλίας και έπαιζε στο Τσάμπιονς Λίγκ! Και δεν μιλάμε για κάποια ομάδα με άδεια ταμεία. Χεσμένος στη λίρα είναι ο πρόεδρός της.

Επιτρέψτε μου να γράψω κάτι γι’ αυτή την ομάδα. Πριν αρκετά χρόνια, ένας παππούς στο βιομηχανικό Μπλάκμπερν έπαιρνε κάθε Σάββατο το εγγονάκι του στο γήπεδο.

Εργάτης χαλυβουργείου ήτανε ο παππούς, και το εγγονάκι του για την ίδια δουλειά προοριζότανε.
Ο μπόμπιρας ήταν «άρρωστος» με την Μπλάκμπερν Ρόβερς κι ένα Σάββατο, πάνω στην εξέδρα, υποσχέθηκε στον παππού του ότι μια μέρα η ομάδα θα ήτανε δικιά του και θα κέρδιζε το πρωτάθλημα Αγγλίας! Μεγάλωσε ο μικρός, τέλειωσε το σχολείο και έπιασε κι αυτός δουλειά σ’ ένα τοπικό χαλυβουργείο. Είχε όνειρα, όμως, και ήτανε δραστήριος και πανέξυπνος. Οι προαγωγές ακολούθησαν η μία την άλλη και μια μέρα ο από κούνια φανατικός οπαδός της Μπλάκμπερν έγινε ιδιοκτήτης του χαλυβουργείου!

Κάθε Σάββατο από Μπαχάμες με ιδιωτικό αεροπλάνο…

Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση της Αγγλίας κρατικοποίησε την παραγωγή χάλυβα. Ο «τέως μπόμπιρας» πήρε καλά λεφτά, τα οποία επένδυσε στο εμπόριο του χάλυβα, με την εταιρεία του «Walker Steel» (Χάλυβας Γουώκερ). Έκανε τα παλούκια του χρυσά, κυρίως όταν οι Εγγλέζοι τερμάτισαν το κρατικό μονοπώλιο παραγωγής του ατσαλιού κι επέτρεψαν εισαγωγές.

Ο Γουώκερ αυτοεξορίστηκε για φορολογικούς λόγους. Πήγε να ζήσει στις Μπαχάμες, απ’ όπου διηύθυνε την εταιρεία του. Περιττό να πούμε ότι αγόρασε την Μπλάκμπερν Ρόβερς, που τότε έπαιζε στην πρώτη κατηγορία Αγγλίας. «Φώναξε τον Κένυ Ντάγκλις και του είπε: «Πάρε αυτό το βιβλιάριο επιταγών, πρόσθεσε εσύ τους αριθμούς που χρειάζεσαι, πάρε όποιους παίκτες θέλεις, αλλά πάρε και το πρωτάθλημα Αγγλίας, που είχα υποσχεθεί στον παππού. Σε διαβεβαιώ ότι ποτέ δεν θα επέμβω στη δουλειά σου».

Κάθε Σάββατο, ο Γουώκερ πήγαινε από τις Μπαχάμες στην Αγγλία με το ιδιωτικό αεροπλάνο του για μια μέρα, για να δει την Μπλάκμπερν ΤΟΥ, που τελικά, πήρε το πρωτάθλημα Αγγλίας!

Μετά από τρία χρόνια, όμως, φέτος δηλαδή, η Μπλάκμπερν υποβιβάστηκε. Ο Γουώκερ απευθύνθηκε στους οπαδούς με δάκρυα στα μάτια και είπε: «Μην στεναχωριέστε, αυτό έχει το ποδόσφαιρο. Θ’ ανέβουμε αμέσως»!

Εκείνο που ρωτώ, ρε παιδιά, είναι το εξής. Ο Γουώκερ δεν είχε τα λεφτά για ν’ αγοράσει παιχνίδια, ή διαιτητές, και να παραμείνει στο Πρέμιερ Λιγκ; Δεν ήτανε αρκετά μάγκας, ένας άνθρωπος που από εργάτης χαλυβουργείου έγινε πρώτα ο ιδιοκτήτης του «μύλου» και αργότερα ένας από τους μεγαλύτερους βαρώνους χάλυβα της Ευρώπης;

Κατηγορίες συνομωσίας και για το χαβαλέ

Δεν καταλαβαίνω αυτά που διαβάζω και αυτά που ακούω. Η, μάλλον, τα καταλαβαίνω πολύ καλά. Τι πάει να πει «σικέ», και «στημένο», μωρέ; Τι πάει να πει: «Α, πα-πα αυτή η ομάδα δεν μπορεί να πέσει»; Και ρωτώ το εξής: Αν το σύστημα είναι τόσο σάπιο, ΠΟΥ είναι ένας μάγκας ιδιοκτήτης μιας ΠΑΕ, που έπεσε κατηγορία, ή που δεν βγήκε στην Ευρώπη, για λόγους ΟΧΙ αγωνιστικούς, να πάρει το σύστημα στα δικαστήρια; Να βρει έναν ατσίδα δικηγόρο, που να παρουσιάσει ως μαρτυρία όλα τα σχετικά βίντεο των αγώνων, μαζί με αποκόμματα εφημερίδων που να δείχνουν ότι η ομάδα του είχε αδικηθεί, να κάνει χαβαλέ, να ζητήσει να ληφθούν προσωρινά μέτρα με τα οποία η τελική βαθμολογία να μην είναι τελεσίδικη μέχρι να ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου, να προσάψει κατηγορίες συνομωσίας, να ζητήσει πέντε, δέκα δις για απώλεια εσόδων και για ψυχική οδύνη και γενικά να δημιουργήσει βαβούρα και τζερτζελέ, να γαμήσει τους πάντες ΚΙ ΑΣ ΧΑΣΕΙ;

Τι πάει να πει αυτός έτσι και ο άλλος αλλιώς, όταν αδειάζουν οι εξέδρες; Να έχεις κοτζάμ Α΄ εθνική με αυτά τα εισιτήρια, με αυτό το χάλι; Ρε, εσείς, μήπως τους βολεύει ΟΛΟΥΣ η κατάσταση και δεν το πήρα χαμπάρι; Μήπως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ αδικημένοι, μήπως αντί ρωμαντικός ή γραφικός, είμαι ένας σκέτος μαλάκας; Όχι, ρωτάω, δηλαδή!

αποδυτηριάκιας

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:36
ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ κείμενο του αθάνατου γκουρού Γιώργου Παρασκευά.

«Όποιος δεν έχει δει του αλλουνού την πούτσα, βλέπει τη δικιά του σαν κατάρτι»!
Κυπριακή φράση, που αναφέρεται στους εγωιστές και υπερόπτες που θεωρούν την φράση κάτι τι «αλλότριο» ως υποδεέστερο του «ημετέρου». Εξ όσων γνωρίζω η μάνα μου δεν έχει πέος, αλλά χρησιμοποιώ την φράση για να της υποδείξω ότι είναι προκατειλημμένη σχετικά με την ανωτερότητα των ντολμάδων, της μηλόπιτας, του κουμ-καν και των λογιστικών ικανοτήτων της!

Βέεεβαια! Μόνο η μάνα μου μαγειρεύει με φαντασία. Όλες οι άλλες φτιάχνουν άγευστα σκατά στην καλύτερη! Κρατάει με ευλάβεια την μαγειρική σκυτάλη της φάρας. Μόνο που θα της μείνει στο χέρι. Δεν θα μπορέσει να την πασάρει σε κάποιαν αντάξια συνεχίστρια της παράδοσης διότι δεν έκανε κόρες, ενώ οι τρεις εγγονές της δεν δίνουν το δεξί αρχίδι ενός κόκορα αν η μαύρη κότα είναι πιο γευσάτη από την άσπρη, ή αν οι κομμένες υγρές μελιτζάνες πρέπει να στεγνώσουν πάνω σε λινή πετσέτα πριν μπούνε στο κόλπο του ιμάμ μπαϊλντί!

Χρησιμοποιώ τη συγκεκριμένη έκφραση και για εθνικιστές και σωβινιστές. Μόνο που σ’ αυτές τις περιπτώσεις το πέος παύει να είναι κατάρτι. Είναι ιστός πάνω στον οποίο κυματίζει η σημαία του «ποιος τους γαμάει τους άλλους»! Κακή νοοτροπία, που συχνά έχει σαν αποτέλεσμα η σημαία να κρεμαστεί μεσίστια, πριν τελικά υποσταλεί και χωθεί στον σωβινιστικό πρωκτό.

Προσωπικά δεν υποτιμώ κανέναν λαό, καμιά φιλοσοφία και θρησκεία. Τρέφω ιδιαίτερο, σέβας για ορισμένους λαούς και τους πολιτισμούς τους. Μου έχουνε πει αρκετές φορές ότι πρέπει να ήμουνα Ινδός σε μια προηγούμενη ζωή! Τέτοιος είναι ο σεβασμός μου για την Ινδία, τον Ινδικό λαό και φιλοσοφία.

Και η Αρχαία Αίγυπτος, όμως, μου προκαλεί δέος. Αν προσθέσουμε και την μεγάλη αγάπη που έχω για τους γάτους, ανεξαρτήτως φύλου ή χρώματος, ίσως αυτό να με έκανε υποψήφιο «τέως» Αιγύπτιο! Όσον αφορά την έλξη που ασκούν επάνω μου οι μαύρες γκόμενες, αυτό τι θα με έκανε; Έναν νταβατζή στο Τόγκο τον 19ο αιώνα, ή μια μεσαιωνική τσατσά στο Νταρ-Ες-Σαλαάμ;

Εν πάση περιπτώσει, μέγας λαός ο Ινδικός και μέγιστη η φιλοσοφία του. Ας αφήσουμε την αρχαιότητα, τις Ουπανισάδες και τις Βέδες, που είναι βιβλία ασύλληπτου βάθους και που είχαν γραφτεί αιώνες πριν ο Πλάτωνας πει «ουά… ουά»! Οι Ινδοί είναι ένας πράος, περήφανος λαός, του οποίου ο έμφυτος σεβασμός για τους άλλους συχνά παρεξηγιέται για δουλοπρέπεια.

Όταν ένας πρώην δεκανέας του Αγγλικού στρατού, ο συφιλιτικός καραγκιόζης Αμίν κατέλαβε την εξουσία στην Ουγκάντα, στην ανατολική Αφρική, η εύπορη Ινδική παροικία πλήρωσε την νύφη. Ο δικτάτορας Αμίν είδε τους Ινδούς με το ίδιο μάτι που ο Χίτλερ είχε δει τους Εβραίους: Ως αιτία για τα δεινά της χώρας. Εθνικοποίησε τις περιουσίες τους και άρχισε να τους διώχνει.

Την άλλη μέρα καθάριζαν τους σταθμούς του μετρό

Ως Άγγλοι υπήκοοι, οι Ινδοί στράφηκαν προς την Αγγλία. Οι Άγγλοι, όμως, αντέδρασαν αρνητικά στον ερχομό τους. Η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν ήταν καλή και η περίφημη ομιλία του δημοφιλούς ρατσιστή βουλευτή Ενώχ Πάουελ στο Γουλβεχάμπτον, περί «ποταμών αίματος», ακόμα αντηχούσε στ’ αφτιά των ασπρουλιάρηδων. Οι Ινδοί δεν είχαν που να πάνε. Ήταν ένα πολύ πικρό ποτήρι να σε διώχνουν απένταρο κι αδέκαρο από μια χώρα, ενώ μια άλλη, της οποίας ήσουνα υπήκοος, να σου κλείνει την πόρτα.

Τελικά τακτοποιήθηκε η υπόθεση και ένας τεράστιος αριθμός Ινδών και Πακιστανών κατέληξαν στην αφιλόξενη Αγγλία για ν’ αρχίσουν από το μηδέν, χωρίς κεφάλαιο, σε ένα κλίμα ρατσισμού και μεγάλης οικονομικής ύφεσης.

Οι Ινδοί άρπαζαν όποια δουλειά εύρισκαν μπροστά τους. Τη μια μέρα οδηγούσαν Ρολς Ρόυς και Μερσεντές στην Ουγκάντα, αρκετοί είχαν και σωφέρ, και την επόμενη ήσαν εισπράκτορες σε λεωφορεία, ή καθάριζαν τους σταθμούς του μετρό του Λονδίνου. Δυο οικογένειες έμεναν μαζί σε μια σοφίτα. Η μια εργαζόταν την ημέρα και κοιμότανε το βράδυ, η άλλη είχε αντίστροφο ωράριο. Τα ίδια κρεβάτια εξυπηρετούσαν δυο οικογένειες. Ασύλληπτο δράμα!

Οι Ινδοί, όμως, είχαν διατηρήσει την περηφάνεια τους και έκαναν το παν για την μόρφωση των παιδιών τους. Έκαναν και κάτι άλλο: Φυλάγανε ένα μέρος του πενιχρού εισοδήματός τους για ν’ αρχίσουν ξανά μια επιχείρηση. Πίστευαν πως ό,τι είχαν καταφέρει στην Ουγκάντα θα τα κατάφερναν και στην Αγγλία! Ήξεραν τον τρόπο, είχαν σκοπό και όνειρα, φιλοσοφούσαν την ζωή. Η καταστροφή που τους βρήκε ήτανε μέσα στο παιχνίδι. Ήτανε το κάρμα τους!

Σε βολικές κάβες και σουπερ μάρκετς

Σιγά σιγά άρχισε η «επίθεση» στα ψιλικατζίδικα. Οι Ινδοί άρχισαν να αγοράζουν παραμελημένα μαγαζάκια, πολλές φορές δυο οικογένειες μαζί. Το κόλπο της βάρδιας του ύπνου συβάρδιας του ύπνου συνεχίστηκε, αυτή τη φορά με τις δικές τους επιχειρήσεις. Ολοένα και περισσότερα ψιλικατζίδικα άνοιγαν από τις πέντε το πρωί κι έκλειναν μετά τα μεσάνυχτα. Αυτό βόλευε τους Εγγλέζους πάρα πολύ!

Μέσα σε μια δεκαετία, τα περισσότερα «γωνιακά μαγαζιά» είχαν Ινδούς ιδιοκτήτες και όχι μόνο: Τα ψιλικατζίδικα εξελίχθηκαν σε βολικές κάβες και σουπερμάρκετς, τα δε Ινδικά εστιατόρια έγιναν τρόπος ζωής για τους Άγγλους. Η Ινδική παροικία του Λονδίνου κατάφερε ένα οικονομικά θαύμα!
Εδώ δεν μιλάμε για επιτυχημένη μετανάστευση, αλλά για διωγμό, για στάχτες μέσα από τις οποίες πετάχτηκε ένας βαρβάτος φοίνικας! Η Ινδική φιλοσοφία και η αντίληψη για τη ζωή έπαιξαν ένα βασικό ρόλο στην επιτυχία των Ινδών.

Μιλάμε για μια φιλοσοφία που «έβγαλε» έναν Μαχάτμα Γκάντι και μια σειρά ανεπανάληπτων φιλοσόφων και μυστών, άλλως γκουρού! Ο «Σρι» Ραμάνα Μαχάρσι (1879-1950) ήταν ένας τέτοιος, ΘΕΟΡΑΤΟΣ γκουρού.

SIDDHARTHA
26/07/2014, 15:54
Παρασκευάς και σήμερα από τον apodytiriakias.gr. Ένας όπως πάντα απολαυστικός και αποκαλυπτικός γκουρού που διαβάζεται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το λέω και το κραυγάζω: Δεν βρίσκεις σήμερα τέτοια κείμενα, είμαστε παντυχεροί που τα διαβάζουμε, που τα ξαναδιαβάζουμε. Σήμερα ο αθάνατος διηγείται πως ξεκίνησε να γίνει μπουκ.

Είτε είσαι άντρας, είτε δεν είσαι! Ομολογώ δημοσίως, σαφώς και απερίφραστως, ότι έχω διατελέσει μπουκ και όχι μόνο: Έχω στήσει και κούρσα!

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Γεννήθηκα στην Κύπρο, μια χώρα όπου ο τζόγος είναι καθημερινότητα. Τον καιρό που ήμουν μικρό παιδί, ήταν πολύ επιτρεπτό οι συνομήλικοί μου, και μιλάμε για δημοτικό σχολείο και όχι μόνο Γυμνάσιο, να ξενυχτήσουν την παραμονή της πρωτοχρονιάς και να ποντάρουν στο οικογενειακό, ή φιλικό μπακαρά, ή «πατητό». Τώρα τα πράγματα έχουν βελτιωθεί σημαντικά, οι μαθητές ανοίγουν λέσχες!

Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου μας έπαιρνε, μαζί με τον αδερφό μου, κάθε Κυριακή στον ιππόδρομο στη Λευκωσία, μας έδινε το χαρτζιλίκι μας και δεν έτρεχε τίποτα που πηγαίναμε στα ταμεία να ποντάρουμε, παρέα με άλλα πιτσιρίκια. Μάλιστα, την ημέρα των εορτασμών από τους Άγγλους της στέψης της νυν βασιλίσσης Ελισάβετ στον ιππόδρομο όταν ήμουν μόνο 8 χρόνων, είχα κερδίσει μια περιουσία. Θυμάμαι είχα αρχίσει με τον «Τζιχάν Γκιολού» στην πρώτη κούρσα για διετή, που πλήρωσε 30 στο 1 (τρεις λίρες στα δύο σελίνια).

Είχα βρει κάθε γκανιάν και κάθε δίδυμο μέχρι την πέμπτη κούρσα και κέρδιζα 54 λίρες, ένα τρομοκρατικό ποσό το 1952. Μιλάμε για 5-10 μηνιαίους μισθούς. Δυστυχώς τα έχασα! Είτε μου είχε πέσει από την τσέπη το σημειωματάριο που είχα μέσα τα λεφτά, είτε μου το κλέψανε, δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι όταν πήγα στο ταμείο για ποντάρισμα στην 6η και τελευταία κούρσα, δεν υπήρχαν λεφτά στην τσέπη μου. Ήμουνα απαρηγόρητος και ο πατέρας μου με λυπήθηκε τόσο, που μου έδωσε δέκα σελίνια (250 δρχ), ένα ποσό διπλάσιο του συνηθισμένου χαρτζιλικιού. Τι έκανε ο μικρός Παρασκευάς; Το βρήκατε! Πήγε στο ταμείο και τα έπαιξε όλα – και κέρδισε!

Στα 14 μου χρόνια έπαιζα πόκερ με πραγματικά λεφτά. Όχι πόκα, χαρακίρια, μπόμπες, πολυκατοικίες και τέτοια, αυτά είναι μπανάλ παιχνίδια. Έπαιζα κλασικό γαλλικό πόκερ, 4 παίκτες, τράπουλα με εφτάρια και πάνω, πέντε χαρτιά κλειστά στο χέρι με αλλαγή και δύο πονταρίσματα – ένα πριν την αλλαγή κι ένα μετά. Κλασικά ευρωπαϊκά πράγματα, όχι αμερικάνικες μαλακίες!
Τον καιρό μου, στο Γυμνάσιο υπήρχαν δύο μεγάλες εκδρομές: Η πρώτη ήταν η εκδρομή στη Μητέρα Ελλάδα το καλοκαίρι μεταξύ 5ης και 6ης τάξης (τότε δεν υπήρχε το Λύκειο, μόνο εξατάξιο Γυμνάσιο) και η δεύτερη μια τριήμερη περιοδεία της Κύπρου, λίγο πριν τις τελικές εξετάσεις. Συζητούσαμε, λοιπόν, σ’ ένα διάλειμμά λίγο πριν την εκδρομή, τον επερχόμενο χαβαλέ. Τότε ήταν που κάποιος είχε ρίξει την ιδέα του διαγωνισμού μαλακίας, με στοίχημα ποιος θα «φτύσει» πρώτος! Αμέσως προθυμοποιήθηκα να κάνω τον μπουκ και κανένας δεν έφερε αντίρρηση, διότι είχα ήδη αποκτήσει τη φήμη του πουτανιάρη και του τζογαδόρου, κάτι που προκαλούσε δέος στην τάξη!

Το πρώτο μου μέλημα ήταν να στήσω την κούρσα. Πήρα, λοιπόν, κατά μέρος έναν σεσημασμένο μαλάκα. Δεν μπορώ να αναφέρω το όνομά του, διότι τώρα είναι ένα εξέχον μέλος της κυπριακής κοινωνίας και δεν λέω περισσότερα. Όμως, άμα σας λέει ο Παρασκευάς ότι η Κύπρος κυβερνάται από μαλάκες, να τον πιστεύετε!!! Ας τον ονομάσουμε Λάμπρο, λοιπόν.

Περιοδικά γυμνιστών με τολμηρές φωτογραφίες

Κάθε απόγευμα είχαμε ραντεβού στο στάδιο ΓΣΕ, όπου τον πέθαινα στο τρέξιμο και στη σφαιροβολία. Δεν μπορούσε να σηκώσει τα πόδια του ο Λάμπρος. Κάθε πρωί τον έβαζα να τρέξει λίγο για να δω αν… παραπατούσε και τον είχα απειλήσει ότι αν διαπίστωνα ότι είχε τραβήξει το πετσάκι του, θα έκανα δημόσια την ομολογία του ότι μια φορά είχε μαλακιστεί βλέποντας έναν κόκορα να πηδάει μια κότα στην αυλή του, ότι θα τον ρεζίλευα στα κορίτσια του Γυμνασίου Θηλέων!
Ήρθε η μέρα της εκδρομής και συμφωνήσαμε η «κούρσα» να γίνει το δεύτερο βράδυ, στο ορεινό θέρετρο του Πεδουλά. Τον Λάμπρο τον είχα δίπλα μου την πρώτη μέρα και του μιλούσα συνέχεια για τριγωνομετρία, χημεία και άλλα «αντικαυλωτικά» θέματα! Είχα, βέβαια, απαιτήσει, ότι ο Λάμπρος κι εγώ θα μοιραζόμασταν δωμάτιο το πρώτο βράδυ, την παραμονή του διαγωνισμού.
Λίγο πριν πάμε για ύπνο, είχα πασάρει στους άλλους που θα έπαιρναν μέρος στον διαγωνισμό όλες τις τολμηρές φωτογραφίες που είχα μαζέψει με ζήλο λίγες μέρες πριν την εκδρομή. Κάτι εγγλέζικα περιοδικά γυμνιστών, κάτι γαλλικές κάρτες του 1930, οτιδήποτε τέλος πάντων που θα προκαλούσε καύλα σε μαθητούδια, με την ελπίδα ότι θα βαράγανε μαλακία μέχρι τελικής πτώσης. Το μόνο που πήρε ο Λάμπρος ήταν ένα αντίτυπο της προκήρυξης του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και όλο το βράδυ του μιλούσα για Φιλική Εταιρεία, Καποδίστρια, Ρήγα Φεραίο και Οδυσσέα Ανδρούτσο, μέχρι να κοιμηθεί «άπρακτος»!

Περιττό να σας πω τι έγινε το βράδυ του διαγωνισμού. Το μεγάλο αουτσάιντερ για να «φτύσει» πρώτος, ο σεσημασμένος μαλάκας Λάμπρος, που ορκιζόταν ότι πάντα απέσχε τη Μεγάλη Παρασκευή και την Κυριακή του Πάσχα (και κανένας δεν τον πίστευε), ούτε μύγα να ήτανε!

Μπουκ από κούνια και με τη βοήθεια της Παναγίας

Πριν προλάβει να παρουσιαστεί καλά – καλά το «ερέθισμα», η φωτογραφία μιας γυμνής Γιαπωνέζας με γιρλάντες στο λαιμό, ο Λάμπρος είχε «φτύσει», ο Παρασκευάς πήρε όλο το χαρτί, και οι υπόλοιποι μείναμε με τις τσουτσούδες στα χέρια!

Τώρα θα με ρωτήσετε, γιατί τα έγραψα όλα αυτά. Απλά, για να πω ότι ήμουνα ένα παιδί-τζογαδόρος. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είχα εγκαταλείψει και τις σπουδές μου, στο τρίτο έτος της Νομικής, διότι μόνο ο τζόγος με ενδιέφερε. Και σας λέω το εξής: Πρέπει να είχα ευχή από τη μάνα μου, τη γιαγιά μου, τη νονά μου, την ίδια την Παναγία, που γλίτωσα. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω.
Ως ένας τζογαδόρος από κούνια λοιπόν, ως ο πρώτος μπουκ της Κύπρου, έστω σε κούρσα μαλακίας, έχω τόσο την πείρα όσο και το δικαίωμα να πω ότι το να επιτρέπεται σε μαθητές να παίζουν σκληρό στοίχημα, να ενδιαφέρονται για το Τσέλσι –Σαουθάμπτον περισσότερο από τις δέσμες τους, είναι τραγικό λάθος. Δεν λέω ότι είναι σκόπιμο, προς Θεού. Απλά μια παράβλεψη που διορθώνεται αμέσως. Πρέπει να απαγορευθεί ΑΜΕΣΩΣ η είσοδος ανηλίκων στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ. Θα πούμε τους λόγους αύριο.

Α, ναι: Συνιστώ αποχή από το στοίχημα μέχρι το Σαββατοκύριακο. Αυτό δεν είναι πρόγραμμα για να δικαιολογεί οποιοδήποτε ρίσκο. Πρέπει να αρχίσουμε να σοβαρευόμαστε. Όποιος θέλει ιδέες και γνώμες μεσοβδόμαδα, ας ψαχτεί αλλού!

SIDDHARTHA
26/07/2014, 16:08
Xρημασπορ της Δευτέρας 3 ιουνίου 2002
Δευτερα με τον Γιώργο Παρασκευά
ο γκουρού του τζόγου σας συμβουλεύει

Εις Οιωνος Αριστος: «οχι σημερα»!

Είχαμε πει για δεκάλογο, αλλά ήμουν συντηρητικός! Εκατοντάλογος θα ήταν πιο σωστό! τέλος πάντων, άφησα έξω αρκετά και σημαντικά, για να αναφέρω δέκα βασικά πράγματα. ΄Επεται συνέχεια. του χρόνου!
1 η γκανιότα είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του μπούκ. Τρώει τον παίκτη, όπως το νερό τρώει την πέτρα! μπορεί μεν να ανατραπεί, κυρίως με πληροφορίες τελευταίας στιγμής, αλλά αυτό ισχύει ως επί το πλείστον για ενα παιχνίδι. όταν σου ζητάνε να παίξεις τρία και τέσσερα, κλάφ΄τα χαράλαμπε! στην ελλάδα, η γκανιότα είναι 36% σε τριάδες και πάνω από 52% σε πεντάδες. Κανενας παίκτης δεν μπορεί να ανατρέψει τέτοια γκανιότα συστηματικά. άλλο το να «κάτσουν τα ματσάκια» και άλλο η ανατροπή της γκανιότας!
2 Δεν υπάρχουν άχαστα! ολο και κάτι σπάει που, σε συνδυασμό με την γκανιότα, εξασφαλίζει το βιός κάθε σοβαρού μπούκ. το «σοβαρού» είναι σκόπιμο, διότι υπάρχουν και οι ασόβαροι μπούκ που ρισκάρουν είτε για να εξασφαλίσουν πελατεία, είτε διότι είναι τζογαδόροι οι ίδιοι, είτε διότι θέλουν να τραβήξουν τζίρο και να κάνουν μια «δραπέτευση του μεσονυκτίου». επικίνδυνα πράγματα, κυρίως στο διαδίκτυο
3΄Οσο πιο επιλεκτικά παίζεις, τόσο η τύχη σου αυξάνεται! μίνιμουμ επιλογές, όχι κάθε μέρα, μόνο πρωταθλήματα που «πας και σε πάνε», μόνο ύστερα από σοβαρή μελέτη. Αν δεν βρέξεις πόδια (ή κάτι τέτοιο!) δεν τρως ψάρια! σημαντικό μην παίζετε, λόγω ειδήσεων, ομάδες που είχατε απορρίψει λόγω φόρμας. πολλές «απουσίες» που δημοσιεύονται, είναι συχνά άνευ ουσίας, ενώ η πρώτη διαλογή σας είναι συνήθως η πιο σωστή! εμπιστευθείτε τη διαίσθηση σας, παρά την γνώμη κάποιου «ειδήμονα» που κατά κανόνα δεν σκαμπάζει γρι από στοίχημα. η πιάτσα έχει γεμίσει από δαύτους…
4 Το στοίχημα είναι θέμα απόδοσης. τα στάνταρ είναι για το προ πο! το ζητούμενο δεν είναι να βρεις ομάδες που θα κερδίσουν, αλλά ομάδες των οποίων οι αποδόσεις είναι μεγαλύτερες από τις πραγματικές πιθανότητες τους. γενικά είναι προτιμότερο να παίζεις ομάδες με μέτριες πιθανότητες και δυσανάλογα ψηλές αποδόσεις, παρά ομάδες με πολύ καλές πιθανότητες και πετσοκομμένες αποδόσεις. το «ας κερδίσει και όσα όσα» είναι ο συντομότερος δρόμος προς τον παικτικό γεντικουλέ!
5 Οποιος ανακατώνεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κλώσσες! τα κουπόνια είναι γεμάτα από πρωταθλήματα της πλάκας. οι παίκτες θα τα σπρώξουν σε οτιδήποτε, με μόνο κριτήριο τη βαθμολογία. υπάρχουν ,βέβαια και οι πονηροί ή/και καλά πληροφορημένοι, αλλά αυτοί είναι αναγκαίο κακό! τους μπουκ ενδιαφέρει η μάζα, που θα παίξει…αβλεπί στο 1,50 την Καφέ όπερα κόντρα στην Ατβίνταμπεργκ, με βάση τη βαθμολογία! μην παίζετε πρωταθλήματα που δεν γνωρίζετε.
6 Τα ειδικά στοιχήματα είναι η μαρμελάδα πάνω στο ψωμί με βούτυρο του μπουκ. η γκανιότα είναι αισθητά μεγαλύτερη απ΄ότι, στο 1Χ2, αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την αποφυγή ειδικών στοιχημάτων. στο ημίχρονο-τελικό αποτέλεσμα, ο μπουκ ουσιαστικά ζητά από τον παίκτη να μαντέψει δυο αποτελέσματα, όταν φτύνει αίμα για να μαντέψει ένα!!! ΄ενας «σωστός» μπουκ ποτε δεν θα βάλει στο κουπόνι του κάτι που δεν τον συμφέρει!
7 Το μυαλό δεν είναι φεράρι! ο μέσος παίκτης παίζει σήμερα αγγλία και κύπελλο uefa με διπλούς αγώνες, αύριο Β’Ιταλίας και Αυστρία, μεθαύριο λιγκ καπ Γαλλίας και 3η Σκοτίας! χάος, σύγχυση!!! τα διάφορα πρωταθλήματα έχουν τις δικές τους «στροφές», το μυαλό δεν μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα. δεν μπορείς να παίξεις όλες τις διοργανώσεις, με το ίδιο σκεπτικό. η κάθε μια έχει τα «χούγια» της!
8 Η ειδίκευση πληρώνει. ο σωστός παίκτης ειδικεύεται σε 2-3 «παρόμοια» πρωταθλήματα. τίποτε δεν αφήνει να του ξεφύγει. μπαίνει στο πετσί του κάθε πρωταθλήματος, διαβάζει τα ρεπορτάζ του κάθε αγώνα (τα ρεπορτάζ μετα τον αγώνα είναι εξίσου σημαντικά) και μαθαίνει να χορεύει στη συγκεκριμένη πίστα. πάντα όμως χωρίς εγγυήσεις!
9 Το κυνήγι του ρεφαρίσματος είναι μάννα για τον μπουκ. κατά κανόνα, νοίκια, δόσεις, διακοπές και σούπερ μάρκετ δεν πληρώνονται με κέρδη από τον τζόγο. δύσκολα κερδίζει ο παίκτης που παίζει υπό οικονομική πίεση. το στοίχημα χρειάζεται καθαρό μυαλό, καλή διάθεση και θετική προσδοκία. αυτός που ψάχνει μόνο για λόγους που μια ομάδα μπορεί να κερδίσει, έχει καλύτερη τύχη από αυτόν που ψάχνει για λόγους που μπορεί να χάσει! η αυθυποβολή μετράει πολύ…
10 Οι πιο σημαντικές λέξεις στο στοίχημα είναι ΄’οχι σημερα’!

Προσωπικά δεν ασχολούμαι με κάτι Χαμ Καμ και Σίλβια, ούτε μπορώ να αξιολογήσω τις πιθανότητες της Κροατίας κόντρα στο Μεξικό. ξέρω που φτάνει το χέρι μου! πάω για διακοπές και ξαναρχίζω με Αγγλία και Γερμανία (και όχι από τις πρώτες αγωνιστικές!).
Καλό καλοκαίρι!

Καλό καλοκαίρι από το παρελθόν. Δεκάλογος επίκαιρος.